Listopad...

[nut.ka]

...Tak wlasnie sie teraz czuje, jakby stal za oknem, pukal do drzwi, dobijal
sie do mojego serca zadumany, zimny, troche straszny, samotny listopad. A ja
jeszcze ne zdazylam nazbierac slonecznych sil, nie zdazylam nacieszyc sie
cieplem, a tu ciagle ponurosc, smutnosc. Dobrze, ze choc liscie nie zaczynaja
spadac. Wszystko wydawalo sie takie proste, w koncu poukladalam sobie w
glowie, spakowalam dwane "walizki", schowalam na dno starej szafy te milosc,
z ktorej juz nic nie bedzie (ale przeciez jest juz tak wiele, w koncu
dziecina cudna), mialam nadzieje, ze teraz bedzie dobrze, ze juz tylko
lepiej. On wyjechal, jest daleko. Mamy spokoj, milosc swoja matczyno-
dziecieca, radostki codzienne, a jednak jakas jesienna zaduma. Czy Wam tez
zle w tym ponurym czerwcu?

[spyrogyra]

Kochanie,
dokładnie tak jak Ty czułam się dziś rano, stojąc w beznadziejnym korku,
spóźniona do pracy, z widokiem Małej która płakała że chce byż z mamą przed
oczami...
Przyjechałam do pracy, szef poinformował mnie paru bardzo niekorzystnych dla
mnie decyzjach a na dodatek zgubiłam telefon komórkowy
I kiedy wróciłam do domu i moje słonko się obudziło, i po spędzonym z nią
cudownym wieczorze, kiedy patrzyłam na jej słodkie oczęta, kiedy całowałam jej
słodki brzuszek, kiedy woziłam ją po domu w wóżku dla lalek, kiedy jadłyśmy
pomidorka, kiedy siedziałyśmy razem w wannie jak dwa grubaski, kiedy
tańczyłyśmy razem o ona tak słodko, niezdranie, dzieciąco naśladowała moje
ruchy, po prostu wtedy poczułam, że nawet cały rok może być listopad...
Że mój głupkowaty szef - germański opraca - może mi wcale nie dac tej podwyżki,
moi koledzy mogą mieć seksistowskie skojarzenia całe dnie a mnie i tak to nie
obchodzi.
POzdrawiam cieplutko i słonecznie
i bardzo letnio
Maja

[bettyy]

nut.ko nie ważne co jest za oknem, nie ważne jaka pora roku tam jest... dla
mnie miłość i zaufanie w oczkach mojej córci to jak powiew ciepłego wiatru i
słońce 24 godziny na dobę...
Pewnie że jest mi berdzo smutno, zimno nawet jak widzę szczęśliwe pary z
dzieciaczkami... ja tego w tej chwili nie mogę dać mojej kruszynce... ale moja
miłość do niej może być lepsza niż rodzina w której nie jest dobrze...
Staram się nie myśleć o tym co jest nie tak w moim zyciu...... myślę o tym ile
szczęścia czeka mnie gdy mała zacznie raczkować, chodzić, mówić... ona dodaje
mi energii i jest moim motorem do działania... a "listopadem" się nie
przejmuję, przecież "jutro" będzie lepiej!!!!

Powiem to co mi powiedziało kilka samodzielnych: Myśl pozytywnie... a będzie
dobrze !

[nilka13]

Pada, po południu nie poszliśmy na spacer i był odpust zupełny- maluch oglądał
zakochanego kundla beztrosko gmerając paluszkami w zupie i wyławiając makaron,
ja na wpół przysypiałam na kanapie z nosem wtulonym w łysinkę maleństwa,
napawając sie zapachem jego słodkiej łepetynki. Leniwie, śpiąco i w zwolnionym
tempie- ale bardzo dobrze. A myslałam, że nie lubię deszczu...

Jakos czerwcowo zaczelo sie robic...

[nut.ka]

Nie mam pojecia czy to Wasze listy (wierze, ze po czesci na pewno) sprawily,
ale slonko za oknem sie do mnie usmiecha. Ciut mi lepiej. A poza tym dzieki
Waszym listom przypomnialam sobie, ze przeciez nasze dzieciatka sa latem dla
nas caly rok, sa majem i lipcem, a kazdy ich usmiech jest jak cale stada
promykow slonecznych. Wczoraj wrocilam wieczorem do domu, a tam Moje Szczescie
przywitalo mnie juz w drzwiach najbardziej szczerym "kocham cie". Ja tez go
kocham, a calego serca. Nawet, kiedy za oknem jest mrozna zima. Dziekuje Wam
bardzo. Moze ta radosc pozwoli przetrwac ten ciezki czas.
pozdrawiam serdecznie slonecznie