Wysłać zdjęcia nieznanej wnuczki i bratanicy?

[betty_boop]

Moja dzidzia ma pół roczku i jej "tatuś" jej nie widział jeszcze ani nie
przejawia zainteresowania jej wyglądem i życiem. Płaci dobrowolnie
regularnie. Do niedawna myślałam, że nikt z jego rodziny nie wie o istnieniu
bobaska. Nie zamierzałam być ta która informuje. Ale od niedawna wiem, że oni
wiedzą. Znam brata "tatusia", ale nie dobrze. Pomyślałam, że wyślę mu fotki
małej bratanicy na wypadek gdyby był ciekawy jak ona wygląda i z notatką, że
jeśli chce moze fotki pokazać swojej matce (babci mojej córki). Liścik byłby
bez emocji, pretensji, ot- przedstawienie mojej córki. Czy uważacie że to
kiepski pomysł?

[olik7]

Trzy lata temu też się nad tym zastanawiałam. Nie wysłałam.

[daggy]

A po co/dlaczego chcesz to zrobić?

[chloe30]

Pomysł wg mnie fatalny. Skoro oni wiedzą o dzidzi i się nie interesowali, to
dlaczego chcesz ich zainteresować na siłe? Nie ma sensu, chcesz się pochwalić,
ale lepiej zaczekać aż sami o te zdjęcia poproszą.

Pozdrawiam

[isabelka20]

ja tez sie zastanawiam nad tym czy powiadomic rodzicow "tatusia" a dziadkow
mojej cory.Mam jeszcze chwile na zastanawianie sie bo do terminu jeszcze 28dni.
Podobnie zastanawiam sie czy jak pojade rodzic to powiadomic o
tym "tatusia",ale jak narazie w obu przypadkach jestem na NIE i zapewne tak juz
zostanie.

do isabelka20

[max755]

Hej ja mam podobna sytuację ale znacznie wiecej czasu na myslenie... mam
pytanie jak tatuś twojwj córci odnosi się do niej jaki ma stosunek czy jest
wogóle zainteresowany? i czy uzna Wasze dziecko? jesli chcesz odpisz mi na
priva z checia z Toba porozmawiałabym Pozdrawiam

max odpisalam na priv

[isabelka20]

[betty_boop]

Chciałam wysłac bo pomyślałam, że po pierwsze jest im głupio za syna i brata,
po drugie nie mają moich danych, żeby się skontaktować (nie utrzymuję
znajomości z bratem "tatusia", a babci dziecka nie znam wcale), po trzecie
pomyślałam, że jak zobaczą swoją małą krewną, to będą chcieli poznać. Po
czwarte, gdyby się nie odezwali miałabym pewność, że zrobiłam pierwszy krok w
kierunku krewnych mojej córki, a to oni odrzucili propozycję kontaktu.
A może "tatusiowi" wysłać?
A może wcale nie wysyłać... chyba jednak tak się skończy.

[pelaga]

Tatuskowi bym nie wysylala raczej. Jakby chcial, to by sie zainteresowal.
A z rodzina mozna sprobowac, czasami tak jest, ze sie wstydza swojego czlonka
rodziny i moze akurat to bylby dobry pomysl.

[betty_boop]

Pelaga, ja niczym ta chorągiewka, po Twoim poście znów się zapaliłam.
Jedno tylko mnie nurtuje, czy przypadkiem "tatuś" nie zrobi focha i nie
przestanie płacić. Ale tak sobie myślę, wtedy do Sądu i wtedy już nie
dobrowolne alimenty ale zasądzone.
Chyba niepotrzebnie się czaję, wyślę i zobaczę co z tego wyjdzie.
Co mówisz, Pelaga?
Anka

[pelaga]

No jak tatusiek focha walnie to bedzie problem Bo sady to nic przyjemnego
A moze do zdjec napisac jakis taki list bez pretensji, bez oczekiwan,
zwyczajnie, ze pomyslalas, ze moze chca wiedziec, jak wyglada dziecko???
Ciezko cos radzic.
Napisz moze na gazetowy do Edzieckokareniny, moze ona Ci lepiej doradzi.

[agamagda]

Zdjęć bym nie wysyłała ani ojcu, ani rodzinie.
Przyznam szczerze, że nie rozumiem Twojego postępowania, ani powodów, którymi
się kierujesz. Dziecko jest nie uznane oficjalnie przez ojca (o ile dobrze
pamiętam twój poprzedni wątek), ojciec się nim nie interesuje, rodzina wie i
też nie wykazała żadnego zainteresowania. Mozna tłumaczyć to wstdem, ale równie
dobrze obojętnością. Na Twoim miejscu zastanowiłam bym się głębiej co
chciałabym osiągnąć i jakimi środkami - realnymi - do tego dażyć.
Jesteś teraz w zawieszeniu, a ten stan nigdy nie trwa wiecznie i na ogół kończy
się twardym upadkiem.

[betty_boop]

Agamagda,
1. Podałam cztery powody, dla których chciałam to zrobić, który z nich jest dla
Ciebie niezrozumiały i dlaczego?
2. Nieodezwanie się rodziny można tłumaczyć obojętnością w stosunku "do
jakiegoś tam dziecka" a która być może odrobinę się zmniejszy gdy zobaczą
zdjęcie maleństwa.
3. Co chcę osiągnąć- spróbować nawiązać kontakt, jesli to sie spotka z
niechęcią to trudno, zawsze będę mogła powiedzieć, że przynajmniej próbowałam.
4. W jakim zawieszeniu niby jestem?
Ania

[agamagda]

Chciałam wysłac bo pomyślałam, że po pierwsze jest im głupio za syna i brata,
po drugie nie mają moich danych, żeby się skontaktować (nie utrzymuję
znajomości z bratem "tatusia", a babci dziecka nie znam wcale), po trzecie
pomyślałam, że jak zobaczą swoją małą krewną, to będą chcieli poznać. Po
czwarte, gdyby się nie odezwali miałabym pewność, że zrobiłam pierwszy krok w
kierunku krewnych mojej córki, a to oni odrzucili propozycję kontaktu.

Aniu, trzy pierwsze powody które podałaś są dla mnie niezrozumiałe, bo wygląda
to trochę jakbyś szukała usprawiedliwienia dla dwojga dorosłych osób, tłumacząc
ich zachowanie (wstyd, brak adresu, jak zobaczą to polubią), jakby chodziło o
sentymentalne nastolatki, które wstydzą się swoich uczuć. Nie upieram się przy
swoich racjach, ale w tym wypadku tak to wygląda. Czwarty mogę zrozumieć i
zaakceptować.

> 2. Nieodezwanie się rodziny można tłumaczyć obojętnością w stosunku "do
> jakiegoś tam dziecka" a która być może odrobinę się zmniejszy gdy zobaczą
> zdjęcie maleństwa.
teraz odpowiem Ci to co wynika z mojego doświadczenia, nie tyle osobistego, ile
z zawodowego - obojętność raczej może przerodzić sie we wrogość - będą mogli
Cię posądzać o chęć manipulacji i uzyskania czegos.

> 3. Co chcę osiągnąć- spróbować nawiązać kontakt, jesli to sie spotka z
> niechęcią to trudno, zawsze będę mogła powiedzieć, że przynajmniej próbowałam

Ale może być to kosztem nerwów, posądzeń i złego zrozumienia intencji obydwu
stron. Poza tym upłynął juz dość długi czas od narodzin dziecka, więc dość
trudno byłoby przyjąć przesłane zdjęcia jako informacje, ze twoja córcia jest
już na swiecie.

> 4. W jakim zawieszeniu niby jestem?
Brak uregulowania prawnego - formalnego torżasmosci dziecka. To też moze być
powodem milczenia dziadków, którzy nie chcą znać wnuczki, której ojciec nie
uznał oficjalnie.

Pzd serdecznie i mam nadzieję, ze nie odbierasz zle, tego co piszę.

[rita.tita]

Jakie jest twoje doświadczenie zawodowe w tej kwestii? Skoro się nim podpierasz
- podaj chociaż oględnie swój zawód.

[rita.tita]

gamagda napisała:

> Zdjęć bym nie wysyłała ani ojcu, ani rodzinie.
> Przyznam szczerze, że nie rozumiem Twojego postępowania, ani powodów, którymi
> się kierujesz. Dziecko jest nie uznane oficjalnie przez ojca (o ile dobrze
> pamiętam twój poprzedni wątek), ojciec się nim nie interesuje, rodzina wie i
> też nie wykazała żadnego zainteresowania. Mozna tłumaczyć to wstdem, ale równie
>
> dobrze obojętnością. Na Twoim miejscu zastanowiłam bym się głębiej co
> chciałabym osiągnąć i jakimi środkami - realnymi - do tego dażyć.
> Jesteś teraz w zawieszeniu, a ten stan nigdy nie trwa wiecznie i na ogół kończy
>
> się twardym upadkiem

Nie słuchaj tych komunałów. Wyślij zdjęcia babci i dziadkowi dziecka. Jesteś
matką i masz prawo do traktowania jak matka dziecka. Jeśli tatuś się wypiął -
może chociaż jego rodzice będą mieli choć na tyle przyzwoitości, by odpowiednio
Ciebie i dziecko potraktować.

[sheilla]

A ja bym wyslala. Moze nie caly album ale 2-3 zdjecia plus mily ale oficjalny i
krotki liscik. I zrobilabym to głownie z jednego powodu-potem mialabym czyste
sumienie, ze zrobilam pierwszy krok aby dziecko mialo rodzine. Jesli oni nie
znaja Twoich namiarow i realnie rzecz biorąc nie maą jak nawiązac kontaktu to za
kilka lat to moze byc ich argumentem -"zabrala dziecko, ukryla je przed nami i
nawet nie mielsmy mozliwosci widywania wnuczki".
Jesli nawet nie odpowiedzą - to co tracisz? Bedziesz zyla tak jak do tej pory,
przeciez i tak nie byli obecni w Waszym zyciu. I bedziesz miala spokojne
sumienie, ze zrobilas ten pierwszy krok. No i pewnosc, ze nie nalezy sobie tymi
ludzmi zaprzątać głowe
Powodzenia!

[betty_boop]

Agamagda, przyznam, że wcześniej się zjeżyłam, miałam wrażenie, że się
czepiasz. Ale już to wrażenie minęło Przecież nie chodzi o to, żeby każda
upierała się przy swoich racjach. Ja też nie jestem przekonana o słuszności
takiego kroku, bo inaczej nie radziłaby się was tylko dawno wysłałab te
zdjęcia.
Ale pomyślałam sobie, że jeśli oni się do mnie wrogo nastawią, albo się oburzą,
albo źle odczytają moje intencje, to mam to głęboko gdzieś, będę przynajmniej
wiedziała, że to ludzie, z którymi bliższa znajomość jest mi do niczego
niepotrzebna. A jeśli okaże się inaczej- nie będę żałować że napisałam.
Sheilla doskonale odczytała moje intencje. List będzie krótki, rzeczowy,
uprzejmy- żadnych pretensji, emocji czy narzucania się.
Dziękuję za wszystkie odpowiedzi.

[skrzyniaa]

Betty, a ja tak właśnie zrobiłam - wysłałam trzy zdjęcia. Do siostry "tatusia"
wiedząc, iż ona mieszka z rodzicami. Nie napisałam żadnego listu (i tak tez bym
Ci radziła), tylko podpisałam zdjęcia w tym stylu: "To ja Marysia, a to mój
pierwszy dzień w przedszkolu". Napisałam dokładny adres nadawcy czyli mój. I
co ?? Czy był jakiś odzew - żaden - nic. I wcale nie byłam rozczarowana bo i
też tego nie zrobiłam, aby nawiązać jakiś z nimi kontakt. A pomysł mi przyszedł
do głowy po tym jak, spotkałam trochę wcześniej, zupełnie przypadkiem
siostrę "tatusia" w teatrze. Miałyśmy miejsca obok siebie. Hahahahaha. Nie
mogła niestety uciec. Była bardzo speszona, zakłopotana, wypytywała o Marysię
(nie widząc, ani nie interesując się nią nigdy wcześniej- oczywiście). Dałam
jej moją wizytówkę , mówię, ależ oczywiście zadzwoń itd. Nie zadzwoniła. A, że
ja dobre serduszko mam - wysłałam więc zdjęcia - niech poznają wnuczkę, której
notabene oficjalnie się wypierają. Przynajmniej wiem (to dla późniejszej
wiadomości mojego dziecka), że ja otworzyłam drzwi, które oni na zawsze
zatrzasnęli. I tyle. Żadnych emocji.
Skrzyniaa

[betty_boop]

I ja spodziewam się braku odzewu, taki rozwój wypadków jest najbardziej
prawdopodobny. Ale niezależnie od skutku, będę mogła powiedzieć małej za parę
lat, że próbowałam. I przynajmniej więcej nie będę się zastanawiała co to za
ludzie, bo wtedy wszystko będzie jasne.
Pozdrawiam
P.S. A może znajdą się jakieś posty z pozytywnym zakończeniem historyjki o
wysłanych zdjęciach?

[pyskata36]

Hmmm - mielj historyjki na ten temat nie mam ale mam za to prawdziwa bo swoja.

Moja mala "na przekor" urodzila sie .. w dzien urodzin swojego ojca (2 tygodnie
po terminie, jakby czekala specjalnie).

W jej pierwsze urodziny (ktore tez byly jego urodzinami) wlasnie wyslalam mu
jej zdjecie. Zdjecie wrocilo do mnie, odeslane przez jakiegos babsztyla ktoremu
to on musial to zdjecie jakos przeslac.

Czy mi lepiej ze probowalam "otworzyc furtke"? Chyba nie - jak ja moge
powiedziec dziecku ze jej zdjecie ktore wyslalam do jej taty - ten sam tata
odeslal do jakiejs obcej baby z naszym adresem a ona odeslala do nas?

Do jego ojca i siostry tez wyslalam zdjecie malej - zero odpowiedzi.

Osobiscie dalabym sobie spokoj naprawde ale.... kazda sytuacja jest inna.

[saraanna]

Mysle ze zanim wyslesz te zdjecia powinnas jeszcze wziac pod uwage jeden
scenariusz oczywiscie teoretycznie co nie znaczy ze tak musi byc.
-A co bedzie jezeli rodzinka nagle zapala miloscia do dziecka ,ciebie ignorujac.
Mam namysli ze np.tatus za namowa rodzinki wystapi do sadu o uznanie swoich
praw i o widzenia z dzieckiem a ty bedziesz musiala oddawac mu dziecko np.
na 1 dzien w tygodniu.Dziecko bedzie przebywalo z tamta rodzina a ty nie
bedziesz miala wplywu na to co sie z nim dzieje,czy np.nie buntuja dziecka
przeciwko tobie,albo tatus zabierze dziecko na Swieta do rodzinki a ty bedziesz
sama bo ciebie nie zaprosza.-Oczywiscie to tylko teoria ale tak tez moze byc.
Nie masz pojecia co to za ludzie i ja na twoim miejscu nie wkladalabym kija
w mrowisko.Jezeli byliby w porzadku to utrzymywali by kontakty z toba i z
dzieckiem niezaleznie od tego co zrobi ojciec dziecka,a jezeli tego nie
zrobili to znaczy ze jest cos nie tak z ta rodzina.-takie jest moje zdanie.

[aniazwarszawy]

Ja powiem Ci jak to wyglada "od drugiej strony", ponieważ jestem siostrą
faceta, który ma dziecko z przygodnego seksu. Sytuacja jest trochę inna niz u
Ciebie, ponieważ mój brat utrzymuje regularne kontakty ze swoim dzieckiem,
płaci wysokie alimenty i uznał dziecko. Mała jest do nas brana systematycznie,
zgodnie z ustaleniami sądu i mimo szczerej niechęci matki dziecka, która jak
może utrudnia kontakty (ale w sumie, ponieważ zależy jej na 700 zł alimentów,
jest to jeszcze do opanowania). Generalnie każdy kontakt w postaci życzeń,
zdjeć małej, "przypadkowych" spotkań traktuję jako zło konieczne, matki dziecka
nie toleruję, nie lubię i nie mam ochoty zmuszać się do kontaktów z nią.
Uważam, zreszta słusznie ze dziecko jest traktowane jako karta przetargową,
argumentem, żeby coś uzyskać. Nie posunęłabym się nigdy do kontaktów z
dzieckiem - moją bratanicą- wbrew woli mojego brata. Może to kwestia lojalności
rodzinnej??
Piszę o naszej sytuacji, a nie twojej i o tym jak my odbieramy podobną
sytuację do Twojej.

[virtual_moth]

Dla mnie sytuaja jest prosta - jeśli brat ojca i ich matka NIE ZNAJĄ Twojego
adresu (miejsca pobytu), to nawet jest Twoim obowiązkiem, aby poinformowac ich
o rozwoju dziecka i - przy okazji - o adresie. Moralnym obowiązkiem, znaczy
Zastanawiać to byś się mogła, gdyby znali Twój adres (tak jak w moim przypadku).

Zrób to, tylko bez podtekstow (ale o tym pewnie wiesz). Zdjęcia, rozwija się
tak i siak. Na pewno będziesz wiedzieć, co pisać (gdy moja Dama miała pół
roku, to mogłam elaboraty pisać Zapytaj wprost, czy nie chcieliby jej
poznać. Nic nie tracisz, a możesz zyskać babcię i wujka dla dziecka.

Powodzenia

[betty_boop]

Kurcze, mam coraz więcej wątpliwości. Układ, w którym teraz jestem nie jest
najgorszy. "Tatunio" co prawda dzidzi nie widział, ale alimenty płaci
dobrowolnie. To z pewnością znacznie lepsze niżby miał nie płacić i rościć
sobie prawa do maleństwa. Do pewnego momentu myślałam, że płaci dlatego, że boi
się, że będę chciała poinformować jego rodzinę. Czyli innymi słowy- myślałam,
że płaci za milczenie. Jednakże skoro oni wiedzą, to zastanawiam się, co
powoduje, że płaci? I tak naprawdę waham się przed wysłaniem fotek, bo nie wiem
jaka będzie jego reakcja, czy nie będzie się mścił właśnie nie płacąc.
Może lepiej sobie dalej spokojnie żyć bez nich?
Z drugiej strony kusi aż, żeby wyciągnąć rękę do nich. Właśnie po to, żeby nikt
mi nie zarzucił, że nie próbowałam.
Jeśli on nie palił się do uznawania i nawet zobaczenia dziecka, to nie sądzę,
żeby teraz chciał wojować po sądach i praw się swoich domagać.
Ale wątpliwości są...
I pytanie do Ani z Warszawy, proszę o szczerą odpowiedź. Gdyby brat nie
utrzymywał z dzieckiem kontaktu, a dostałabyś taką fotkę, z informacją, że to
Twoja bratanica i jeśli chcesz możesz ją poznać, jeśli nie to trudno, nie
byłabyś ciekawa dziecka swojego brata? Potrafiłabyś zignorować jego istnienie?
Pozdrawiam wszystkie
Anka

[saraanna]

A moze powinnas pierw jednak sprobowac porozmawiac z ojcem dziecka.Samo to ze
placi dobrowolnie alimenty swiadczy ze jednak sie do czegos poczuwa i moze
wtedy moglabys go dyskretnie wypytac o jego rodzine czy zycza sobie kontaktu
z waszym dzieckiem.

[berkot]

Wiesz co, zrób jak Ci serce dyktuje.
Zazwyczaj pierwsza mysl, wrażenie czy decyzja bywaja najtrafniejsze......
Może byc na plus, a jezeli reakcji brak to i tak zostanie jak było..........
pzdr
berkot

[maminekb]

Ja nie wysłałam. Byłam w tamtym roku bardzo blisko miasta w którym mieszkają.
Pomyślałam, tu mieszka rodzina Twoja Twoj dziadek, babcia, ciocia i kuzynka.
Nawet nie wiem czy jej kiedyś powiem że tam mieszkają. Nie wysłałam bo boję się
reakcji Byłego. Pewnie doszukiwałby się w tym jakiegoś podstępu i mojej
wredności. Chciałabym żeby Córka poznała swoją rodzinę ale widać nie będzie to
Jej dane.

[aniazwarszawy]

Betty,
Mój brat zrobił test DNA, przed uznaniem dziecka - więc jest pewność ze dziecko
jest jego.
Na Twoje pytanie mogę odpowiedzieć tak:
Gdyby brat nie uznał dziecka, uczciwie mówiąc, nie chciałabym mieć kontaktu, bo
po co??? Jeśli nie jest to dziecko mojego brata to jest to dla mnie obca osoba -
generalnie lubię dzieci, kiedyś chciałabym mieć swoje, ale nie dostaje świra
na widok JAKIŚ dzieci.
Gdyby brat uznał dziecko, a nie utrzymywał z nim kontaktu (ale akurat to jest
niemożliwe ponieważ nie uznaje się dziecka za swoje, żeby go odrzucić
następnie), i dostałabym fotkę z propozycją spotkania się, chyba poczekałabym
aż dziecko będzie starsze - kiedy mogłabym z dzieckiem porozmawiać.
Teraz wrócę do Twojego pytania czy mogłabym zignorować istnienie dziecka mojego
brata - to trudne pytanie. Wydaje mi się, ze to zależy od stosunku mojego brata
do danej sytuacji. Jeśli on, lub moi rodzice, nie chciałby żebym się spotykała
z jego dzieckiem, lub chowałby w tajemnicy istnienie dziecka, lub po prostu
ignorował tą sytuację - płacąc tylko alimenty - raczej nie szukałabym kontaktu,
ani nie skorzystałabym z zaproszenia. Bardzo wiele zależy od osoby matki
dziecka, jej charakteru, kultury, sposobu zachowania się itd. Ja negatywnie
odbieram każdą próbę kontaktu, bo mam wrażenie, że zaraz matka dziecka będzie
chciała coś wyłudzić. Tylko podkreślam to są moje subiektywne odczucia i
dotyczą "naszej" rodzinnej sytuacji.

[kini_m]

"P.S. A może znajdą się jakieś posty z pozytywnym zakończeniem historyjki o
wysłanych zdjęciach? "

Betty - rozumiem że chciałabyś podparcia dla swojej decyzji (i myslę że ją juz
podjęłaś). Ale pisz swoją historię i swojego dziecka jak najlepiej umiesz.
Chcesz zrobić cos dobrego? Zrób to.
Będę trzymał kciuki żeby cos dobrego z tego wynikło.
Jeśli nie wyniknie - cóż, miłość, rodzicielstwo, u niektórych przychodzą z
czasem. Czasem trzeba temu pomóc.
Jesli będzie Cię stać na coś więcej - tez będę za Ciebie trzymał kciuki.

Może trochę z innej beczki - (bo nie ojca, ale...) chrzestnego odszukałem po
kilkunastu latach niewidzenia, jak dorosłem. Gdy spytałem się rodziców czemu go
nieodwiedzaliśmy - usłyszałem: bo alkoholik i się baliśmy.
A ja mówię że w takim razie moi rodzice w tym wzgledzie to nieudaczniki - bo
można ustawic tak odwiedziny, spotkanie żeby wykluczyc aby był pijany jesli to
grozi.
A jakoś gdy odnalazłem chcrzestnego - to zalany nie był.
Obawy paraliżują - ale częściej źródłem jesteśmy my, niz druga strona.

Wykonaj ruch. A jeśli Cię wiele nie kosztuje - to nawet niejeden.
Nie dla swojego samopoczucia. Dla przyszłości dziecka.
Rzeczy wielkie zaczynają się od niewielkich.
Pozdrawiam

i tak i nie

[betty_boop]

"Jesli będzie Cię stać na coś więcej - tez będę za Ciebie trzymał kciuki."- cóż
to by miało być to "coś więcej?" Zaintrygowało mnie to.
Biłam się z myślami aż zdecydowałam się na troszkę inne rozwiązanie, krok
wykonam, ale trochę inny. Chyba mimo wszystko gest bardziej przejrzysty.
Niewykluczone, że jak nie będzie żadnej reakcji, to znów w mojej głowie pojawi
się to wałkowane pytanie: czy wysłać zdjęcia do wujka i babci? I zawsze będę
mogła sobie tu zajrzeć i przypomnieć wszystkie za i przeciw. Za które raz
jeszcze dziękuję.
Ania

[cecyliana]

jestem "za"... a moze tez ojcu wysylac fotki , moze ona w chwili kiedy sie
dzieciatko pojawilo nie byl dojrzaly do ojcostwa, a teraz nie wiadomo czy by
nie chcial , a moze poprostu nie wie jak , zdajac sobie sprawe ze zostawil
Ciebie sama , moze nie miec odwagi , ja bym jemu wysylala co jakis czas fotki ,
opisywala rozwoj dziecka , nigdy niewiadomo na jakim etapie zycia znajduje sie
ojciec , moze wlasnie -dojrzal i potrzeba mu takiego znaku z Twojej strony?!-
moze tak , a moze nie , sprobowac mysle , ze warto , dla dzieciatka bylo nie
bylo to jego krew. Moze sie milo zaskoczysz jego reakcja , pamietajmy tu
chodzi o dziecko i to dla niego trzeba czasem podjac takie czy inne
ryzyko.Sprobuj kochana , no chyba , ze jasno i wyraznie da do zrozumienia , ze
nie jest mu to do szczescia potrzebna , ale to juz wiesz na czym stoisz .Nigdy
sie nie dowiesz jak nie podejmiesz takiego ryzyka . Trzymam kciuki -powodzenia:-
)...jest taka ewentualnosc , ze zyska dzieciatko rodzine , ktorej ojciec swoja
decyzja Je pozbawil , a Ty jesli jestes w miare ugodowa moze i Ciebie
zaakceptuja , nie ma po co myslec w czarnych barwach...jeszcze raz -
powodzenia

[nilka13]

Wyślij, zawsze miło pochwalić się swoim dzieckiem- może dziadkowie będą ci
wdzięczni? Nie wiadomo, jakie są powody ich braku zainteresowania, może nie
chcą wtracać się w życie dorosłego syna. Może myślą, że sobie tego nie życzysz.
Nawiasem mówiąc, znam pozytywnie zakończoną historię ze zdjęciami.
Pozdr. Nilka

[ania_rosa]

Moim zdaniem jest jeszcze coś, co przemawia za wysłaniem zdjęć. Tym czymś jest
niepozwalanie na dobre samopoczucie tym, którzy na nie nie zasłuzyli.
Jest takie powiedzenie "co z oczu, to z serca". Mężczyzna może spłodzić dziecko
i pozwolić sobie na komfort niepamięci. Po paru latach, może nawet miesiącach,
zaciera się kontur tego, co komuś się zrobiło; zacierają się fakty i okoliczności.
Tak jak umarli nie mogą wygrać z żywymi w walce o interpretację historii, tak i
nieobecni nie mają racji. Ile matek namawianych do aborcji po paru latach stało
się "taką jedną, z którą kiedyś byłem. Nie wiem, co się z nią dzieje"? Ile
dzieci stało się tylko pustymi imionami w starych dowodach, albo nawet i nie:
zaledwie resztką jakiegoś niesprecyzowanego wspomnienia?
Nie pozwalajcie biologicznym rodzinom swoich dzieci na luksus zapomnienia. Wasze
dzieci są, zyją, nie wzięły się znikąd. Nos mają po babci, a usta po dziadku:
niech dziadek o tym wie i każdego dnia patrząc na fotografię przypomina sobie od
nowa o wnuku. I od nowa zyje ze świadomością, ze komuś się stała krzywda. I że
on sam jest za to częściowo odpowiedzialny.
Najłatwiej jest zepchnąć istnienie takiego dziecka poza margines pamięci. Czego
nie ma- to nie boli. Kogo nie ma- ten nie świadczy o swojej krzywdzie.

Zdjęcie jest faktem, którego można nie przyjąc do wiadomości, ale którego też
nie da się zignorować. Ponad lojalnością rodzinną, o której pisała Ania z
Warszawy jest także nasza osobista przyzwoitośc, z której się rozliczamy sami ze
sobą i smiercią.
Nie ułatwiajcie takim rodzinom zadania: niech wiedzą, że gdzieś tam zyje ich
część, kawałek genów, którego nie da się wymazać. I niech to zdjęcie im o tym
stale przypomina. A co z tym zrobią to już nieistotne. Ich zycie od tej pory nie
będzie takie samo.
Rosa

[saraanna]

Ania_Rosa ladnie to napisalas ale dla mnie to tylko teoria.Jezeli rodzina
nie bedzie chciala miec do czynienia z dzieckiem to poprostu wyrzuca zdjecia
i nie wierze ze beda mieli jakies wyrzuty sumienia z tego powodu.Ja wogole
nie jestem zwolenniczka takich podchodow ze zdjeciami,uwazam ze pierw powinnas
porozmawiac z ojcem dziecka a pozniej ewentualnie z rodzina prosto w twarz.
Niech ci prosto w oczy powiedza co mysla i czego oczekuja a jezeli to bedzie
negatywne to poprostu odciac sie od nich calkowicie.Jezeli chcesz zbudowac
lepsza przyszlosc to musisz odciac sie od przeszlosci a tak bedzie sie to za
toba ciagnelo ,bedziesz miala nadzieje wysylajac kolejne zdjecie ze moze
tym razem cos sie zmieni.Mysle ze lepiej skoncentrowac sie na sobie i dziecku
i byc moze za jakis czas znajdziesz kogos kogo twoje dziecko bedzie nazywac
tata i bedzie mialo do tego kochajacych dziadkow.
Takze uwazam ze powinnas sprobowac zeby nie miec wyrzutow sumienia ale prosto
w oczy zebys miala jasnosc sytuacji bez zadnych zludzen.

Dzięki za wszystkie za i przeciw

[betty_boop]

Dzięki, dla porządku informuję, że postanowiłam zdjęć nie wysyłać wujkowi. Póki
co Pozdrawiam wszystkich razem i każdego z osobna
Ania

[ann17]

Myślę, że wysłanie do Dziadków jest OK. Tak naprawdę to nie wiesz, co Ci ludzie
przeżywają. Jeśli chodzi o resztę rodziny - moim zdaniem - daruj sobie. gdyby
chcieli, to skontaktowaliby sie jakoś z Tobą.