czy któras z Was..?

[pepsi80]

...była w stanie po jakimś czasie od rozstania/rozwodu uczestniczyć w
spotkaniach ojca z dzieckiem?konkretnie chodzi mi o sytuacje np.wspólnego
wyjscia z dzieckiem na spacer, do kina...wspólne organizowanie urodzin
dziecka?czy taki układ jest możliwy?..zastanawiam się, bo póki co jestem
świeżo po rozstaniu i jeszcze emocji mnóstwo(więc chyba nie potrafiłabym
wejść w taki przyjacielski układ)ale przyszłościowo myślę, że dla synka byłoby
korzystnie jakby widział że rodzice się lubią, potrafią normalnie ze sobą
rozmawiać, co więcej można razem coś zrobić co sprawi dziecku radość a
jednocześnie nie będzie bolesne dla nas samych..jak myślcie??

[megan26]

witam myslę ze byłoby to swietne rozwiazanie i swiadczyłoby o dojrzałosci
rodziców jednak mimo wszystko chyba po tym wszystkim co on mi i małej zrobił
może i mogłabym się zgodzic na takie wyjścia byłyby one super dla małej ale
póki co tatuś zupełnie zapomniał o małej a jak sobie by przypomniał to napewno
on by sie nie zgodził na taki sposób wspólnego spędzania czasu z dzieckiem a
przecież to chyba dziecko jest najważniejsze a nie nasze widzimisie czy
robienie sobie nawzajem na złośc. Pozdrawiam

[pepsi80]

no najważniejsze żeby to wszytko było w miarę"naturalne", a nie udawane, bez
złosci i skakania sobie do gardła(skoro ma być z korzyścią dla dziecka)..no czas
pokaże co się da zrobić..


megan26-śliczną masz córeczkę!

[megan26]

dziękuję bardzo i gorąco pozdrawiam

[pantera761]

Witaj. Ja od roku samotnie wychowuję córeczkę. Ma 1,5 roku. Na początku po
naszym rozstaniu chciałam, żeby dziecko miało kontakt z ojecem i zgadzałam się
żeby się z nią spotykał na spacerach, ale nigdy u mnie w domu. Cały czas
myślałam, że on za nią tęskni, ale się myliłam. Był dosłownie kilka razy na
takich spotkaniach przed sprawą o alimenty bo wiedział, że taką założyłam. A po
drugie chciał się spotykać żeby się wyładowywać na mnie. Po sprawie nie widział
córki 7 m-cy i nie jest tym wogóle zainteresowany. Jestem ciekawa kiedy sobie o
niej przypomni. Boli mnie to bardzo bo wiem, że dziecko potrzebuje dwoje
rodziców. Pisałam do niego smsy żeby ją w końcu odwiedził, ale bez echa. Ja nie
mogę na niego patrzeć, ale dla dziecka jestem w stanie zrobić wszystko. Myślę,
że jeżeli ojciec który naprawdę kocha swoje dziecko chce się spotykać z nim to
będzie w stanie też być ponad nienawiścią jaką do siebie się żywią rodzice.

[alexxa6]

w początkowej fazie było by to dobre rozwiązanie ,takie wspólne
spotkania.Ale.........nie po to ludzie się rozstają by nadal spędzać czas ze
sobą,tym bardziej jak panuje między nimi atmosfera niechęci.
Trzeba wybrać najkorzystniejszą opcję dla dziecka.jesli sprawią mu te spotkania
samodzielnie z ojcem radość ,to kontynuować ten sposób.


vanilla-cafe.net/

[sa_ra1]

Moje dziecko jest jeszcze małe więc o samodzielnie spędzanym dniu z tatusiem nie
ma mowy. Jeśli mam być szczera to dla mnie gorsze było znoszenie wizyt "tatusia"
u mnie w domu, patrzeć jak bez żenady rozkłada się na MOJEJ kanapie albo chowa
się po kontach jak nastolatek żeby ukradkiem wysłać sms'a ... sama proponowałam
wspólne wyjście na zakupy czy na spacer. Osobiście nie umiem zobaczyć
przyjaciela w osobie która mnie skrzywdziła, ale czy trzeba się przyjaźnić żeby
razem robić zakupy?

[nanai11]

Robienie zakupów to wbrew pozorm fajna i miał sytuacja w momencie spedzania
tego z osobą zyczliwą... skoro spotkania miałyby ywgaldac na robieniu zakupów
to bez sensu...
Dziecka nie wolno oszukiwać. Skoro rodzice sie rozstali, to nie wolno wmaiwc mu
ze dalej jesteśmy przyjaciółmi, ze tak naprawde nic ise nie stało bo to
kłamstwo. Stało sie i nieu krywajmy tego. Ojciec powninien przychodzic do
dziecka, lub zabierac go do siebie. Dzieciom potrzeba jasnych klarownych
sytuacji a nie ciagłego zadawani w duchu pytania "skoro tak sie przyjaxnicie to
dlaczego nie jestecie razem ze mna??"Nie wymagajcie od dzieci tego zeby to
zrozumiały...

[sa_ra1]

u nas to trochę inaczej wygląda, jestem sama od drugiego miesiąca ciąży, dziecko
jest jeszcze małe, nigdy nie byliśmy rodziną a "tatuś" mieszka daleko więc nawet
nie mieli wielu okazji aby się poznać... dziecko uwielbia wypady do centrum
handlowego, dla mnie to też duża ulga gdy mogę sobie spokojnie buszować po
sklepach a dzieckiem zajmuje się tatuś, zwykle nie mam tego "luksusu". Nie
bardzo rozumiem na czym polega różnica między zabawą w pokoju dziecka a zabawą w
parku czy w centrum handlowym? Poza tym nie powiedziałam, że za każdym razem gdy
ojciec chce widzieć dziecko odbywa się to w sklepie przy kasie...
Co do klarowności sytuacji... czy lepiej żeby dziecko zadawało sobie pytanie co
ja robię na tym świecie skoro moi rodzice są sobie tacy obcy?

[cyganka0]

Dzisiaj moj prawie eks mial urodziny, bylismy na obiedzie i lodach z synkiem.
Dla mnie to wciaz niezreczna sytuacja i napewno szybko sie na nia znow nie
zgodze. Niezbyt bylo o czym rozmawiac oprocz synka oczywiscie, sztuczna
atmosfera. Na razie synek jest za maly, zeby go tatus zabieral, ale jak tylko
podrosnie to wole zeby spedzal czas z ojcem, ktorego nie bedzie mial na
codzien.
Slusznie ktos napisal, nie po to sie rozwodze, zeby pozniej udawac przyjaciol i
wprowdzac zamet w zycie dziecka. Rozmawiac mozemy owszem, ale wspolne wypady
raczej nie.

[sa_ra1]

to ze mną chyba jest coś nie tak bo ja czuję się niezręcznie gdy mam wizytę
"Pana Ojca" u siebie w domu i chyba podświadomie staram się jakoś wybrnąć z tej
sytuacji. tylko że ja nie bardzo umiałam wyznaczyć granice a "tatuś" jest
chorobliwie nietaktowny...ale nie od razu Rzym zbudowali...

[cyganka0]

To wlasnie moj problem- ja tez nie umiem wyznaczac granic, zero asertywnosci.
Tatus zdaje sobie sprawe i wykorzystuje sytuacje. Jak przyjezdza i bawi si ez
synkiem nie ma z tym najmniejszych problemow, jesli zas wchodzi mi do kuchni i
do garow zaglada to niezbyt komfortowo sie czuje. Mysle ze jak nad tym
popracuje to moze byc ok. MOze tez ma uraze, bo raz juz probowalismy stworzyc
normalne kontakty. Moj eks sie wkurzyl o cos i powiedzial, ze on caly czas
zbieral na mnie materialy dowodowe (?) zeby je wykorzystac w sadzie. Ja teraz
nie iwem czy za np 2 tyg tez tak nie bedzie.

[pepsi80]

macie dużo racji w tym co piszecie...ja cały czas się miotam-bo nie mam pewności
co lepsze...w związku z tym że z synkiem mam trochę innych kłopotów we środę mam
wizytę u(podobno) dobrego pscyhologa dziecięcego, myślę, że spytam o tą
sprawę-tych spotkań we troje...

[mamaice]

Powiem Ci ze my raz z exem i malym spotkalismy sie (syn 3 lata ) nie zrobie
tego wiecej "razem" bo zle to wplynelo na dziecko w tym sensie ze rokojarzylo
go to spotkanie bardzo . Dziwil sie i bardzo plakal jak musial pojsc ze mna do
domu wolal tate co chwile ,budzil sie w nocy i tez wolal ojca on w ogole
bardzo za nim teskni a mnie ta jego tesknta bardziej przytlacza i wiecej siebie
winie za to co sie stalo . Nie jest to latwe ,wiec spewnoscia nie dam sie juz
namowic na kolejne razem wyjscie . Musze byc konsekwentna inaczej sie zgubie w
tym wszystkim i zwariuje ,choc i tak na wiele sobie pozwolilam bo spotkalam sie
z exem tak sam na sam i wyladowalismy w lozku tak poprostu . Brak slow.

[cyganka0]

Dziecko jest rozkojarzone,ale wydaje mi sie ze my tez... to kawka, obiadek,
spacerek i nigdy nie przestaniemy myslec o ex.

[mamaice]

Tak dokladnie ja po tym naszym spotkaniu bylam tez cholernie rozkojarzona jak
wrocilam do domu to nie moglam dojsc do siebie bo czegos mi brakowalo .
Czekalam jakos podswiadomie na smsa od niego ,ale nie dostalam i dobrze teraz
jest jakos on nic nie pisze ja nic nie pisze i koniec kropka . Ja bardzo
przezywam jak on przywozi syna po weekendzie poca mi sie rece i czekam na ten
dzwonek w drzwiach i zeby bylo juz po ,i tak co dwa tygodnie zglupieje chyba .
To bardzo mnie kosztuje duzo stresu niestety Poprostu nie mam ochoty na
spotkania z exem twarz w twarz po tym wszystkim .

[pepsi80]

no właśnie się zastanawiam czy mnie na to stać..?dziś odbieralam synka od niego
i lekko mi na sercu nie było.....macie rację to takie rozgrzebywanie ran,
szkoda, ze nie da się tego jakoś rozgraniczyć..cholera..no takie to życie....
napialiłam się że to będzie dobry pomysł dla synka..ale po waszych odp. i
przemyśleniu zdecydowanie zły dla mnie się okazał...a jak ja się będę dołowała
po każdym takim"udawaniu rodziny" to i synek na tym ucierpi...trudne wybory.........

[samodzielny]

Spotykamy sie, jest milo, spokojnie z usmiechem.
Corka chodzi juz do szkoly.
Nie widujemý sie zbyt czesto, ale nie czuje sie polsierota.
Jest przekonana, ze jej rodzice sa malzenstwem.
A ze tata daleko??
Coz, taka praca.

Pzdr

[kingkong22]

Penie zależy od powodów rozstania.
U mnie normalne jest to, że idziemy razem z dziećmi do kina, na basen czy jak
trzeba na zakupy.Ale mi serce szybciej nie bije - i z obu stron jest to takie
naturalne
Bardzo cieszę się z takiego układu.
I dodam, że każde z nas układa sobie życie, a jednak udaje się nam to wszystko
pogodzić.
Pozdrawiam

[pepsi80]

to gratuluję i zazdroszczę..

[mamaice]

A moge spytac kinkonga jaki byl Wasz powod rostania skoro teraz tak swietnie
sie dogadujecie?.. Nie odpisuje jesli moje pytanie jest nietaktowne.

[mamaice]

[mrs_ka]

Sytuacja opisana przez Ciebie, Pepsi, wydaje mi się nienaturalna. Poza tym
uwazam, że należy rozgraniczyć różne sytuacje: wspólne obchodzenie urodzin to
nie wspólne wyjście do kina. O ile jestem w stanie dostrzec sens spotkania obu
rodzin podczas urodzin, komunii itd., o tyle zupełnie go nie widzę w spacerach,
wyjściu do kina czy do znajomych.
I dalej: kulturalne kontakty, uprzejme rozmowy i umiejętność komunikacji to
cechy, które powinny wyróżniać człowieka dobrze wychowanego niezaleznie od tego,
czy jest rozwiedziony czy nie jest. I jezeli ten człowiek ma ambicje nauczenia
swojego dziecka kindersztuby to wystarczy wykazywać się tym, co opisałam-
wspólne wyjście z rozwiedzionymi rodzicami nie jest tu konieczne, wręcz
przeciwnie: wprowadza sztuczny układ, bo wolny czas jest czymś prywatnym, a
prywatnością dzielimy się z ludźmi bliskimi. Eks małżonek do nich nie należy.
Nie widzę po prostu sensu takiego przedłużania ukladu malżeńskiego, wydaje mi
się to taką protezą nieistniejącej już rodziny. Lepiej sie skupić na - z jednej
strony- dobrych relacjach ojca i dziecka, i na- z drugiej strony- spokojnym
układaniu własnego życia, co w konsekwencji doprowadzi do powstania nowej rodziny.
Ponadto z perspektywy czasu stwierdzam, że tego typu idee rodzinnych komun
wydłużają okres pozbierania się po rozwodzie i tak czy inaczej samoistnie
wygasają, kiedy jedna ze stron znajdzie powaznego partnera. Ludzie po prostu nie
chodzą na układy pod tytułem tatuś, mamusia i macoszka pomaszerują sobie ładnie
do kina w imię bliżej nieokreslonych celów, które osiąga się w zupełnie inny
sposób i nie potrzeba przy tym nucić "we are family".
Tu dodam, że okres fascynacji takimi ścisłymi kontaktami przeszłam, niczego to
nie wniosło, z latami wypracowany został kulturalny dystans. I właśnie ten
dystans polecam.

a.

zdadzam sie.. z mrs_ka

[ewik35]

Sama jestem ofiara takich przedluzajacych sie protez pozycia intymnego..Oboje
nie mieszkamy razem juz od 3 lat !!!! Zawsze lubiliśmy sie, ale pożycie
rodzinne nigdy nam nie wychodziło (roznice swiatopogladowe, ostre konflikty i
wiele wiele nieprzyjemnych zachowan... glownie z Jego strony). Poniewaz nigdy
nie bylismy malzenstwem, to nigdy nie wzielismy tez rozwodu... granice sie
zacieraja... i tworzy sie niezdrowa sytuacja. Jemu zalezy na takiej sytuacji,
bo jest wolny, ale jednoczesnie zawsze moze miec namiastki zycia rodzinnego -
wyjscie wspolne do parku, wspolny weekend w gorach itp. DLa niego taki wlasnie
uklad jest idealny. A dla nas ? My potrzebujemy ojca w domu a ja partnera
zdeklarowanego i kochajacego.....Cierpię, a jednocześnie pozwalam na taki
układ, bo jestem sama z małymi dziećmi (4 latka i roczek) i bardzo potrzebuje
nawet takiej protezy. Co gorsza nie umiem przerwać takiej chorej sytuacji,
pomimo tego, że próbowałam. Może jakieś rady jak to zrobić ?????Acha..... i
ten "układ" zaowocował kolejnym, nieplanowanym dzieckiem, które oczywiście
chowam praktycznie sama.....

[niewiadoma20]

Ja czasem wychodzilam z moim eksem na spacer i z córeczka ale olałam juz to,
moj eks zawsze albo fochy stroił albo sie mizdrzył do mnie ( w zaleznosci od
humoru).
do mnie do domu nie ma odwagi przyjsc, w organizowaniu czegokolwiek pomaga mi
mama bo eks sie do niczego nie nadaje poza imprezowaniem z kumplami

[czekolada72]

U nas sie to nisprawdzilo - pare razy bylismy razem, w wiekszym nawet
towarzystwie - nie było ani miło, ani sympatycznie, bo zbyt duzo w nas
wzajemnej niecheci delikatnie mowiac. Mała wie, czemu sie rozstalismy, wie, ze
efektem tego byly rany, bol, zna zachowanie ojca, wiec sugerowanie, ze
moglibysmy milo i sympatycznie spedzic czas razem byloby oszustwem ; do tego -
zaraz po rozstaniu dla mnie byloby to dodatkowe sypanie soli na rany, a teraz -
Mala jestna tyle duza, ze ma wlasne pomysly na spedzanie czasu.