Co robić pomóżcie

[patcof]

Cześć Dziewczyny. Na wstępie mam strasznego doła więc piszę bo już nie mogę
sobie poradzić. Kilka dni temu już napisałam coś nieco o sobie. Jestem
mamusią dwójki szkrabów (Kamilki 26 miesięcy i Mateuszek 6 tygodni).Dwa dni
prze Świętami mój mąż oznajmił mi, że mnie nie kocha i chce się rozstać.
Doznałam lekkiego szoku bo nigdy mi tego nie okazał. Zawsze byłam dla niego
Misiem a tu nagle... Ale jakby tego było mało po Wigilii spędzonej wspólnie z
rodzicami dowiedziałam się, że od ponad pół roku ma kochankę. Ze względu na
to co do mnie czuje (tzn. nic) nie zamierza być ze mną i chce się rozwieść.
Po tym wszystkim ja też tego chcę, ale co z naszymi dzieciaczkami. Ze względu
na fakt, iż taki numerek wykręca mi poraz drugi jakoś mi łatwiej.Tylko, że co
z tymi bezbronnymi istotkami, które powołaliśmy świadomie na świat (teraz
myślę, że tylko z mojej strony). Czy przechodziłyście przez podobne
problemy?. jak się dogadać w odniesieniu do dzieci? A czy myślicie, że można
się zaprzyjaźnić dla dzieci?
Na razie leczę moralnego kaca po samotnym Sylwestrze, kóty mój mąż zamiast
spędzić ze mną spędził i świetnie bawił się z nią.Pozdrawiam Patrycja

[yuna]

kochana, dasz sobie radę. obiecuję. trudno jest na początku, zwłaszcza, że Synek
maleńki. ale poradzisz sobie. wbrew pozorom otwierają się przed Tobą nowe
mozliwości. jesteś-my silne.

y.

[rumina]

Nooo... nieźle! Jeden z bardziej odpowiedzialnych tatusiów!
Jeśli wykręca taki numer po raz drugi, to sprawa jest - moim zdaniem
beznadziejna. Obawiam się, że od tej pory dzieci to w zasadzie tylko Twój
problem.
Wiem jak się boisz, to znaczy myslę, że wiem...
Myślę, ze będę wyrazicielką wielu z nas: Witaj wśród samodzielnych!
To tylko kwestia czasu. Teraz Twoje pytania;
Przechodziłyśmy rózne przypały, czasem łagodniej, a czasem dramatyczniej, ale
zawsze ciężko i czasami tej nadziei i siły nie wystarcza. Tylko wiesz, dzielne
jesteśmy mamy takie dopalacze, które pomagaja nam podnieść się jeszcze
raz... A jeśli potrzeba – to jeszcze raz.
Dogadać się w odniesieniu do dzieci? Przy odrobinie dobrej woli można się
dogadac na każdy temat. Ale dobrej woli obu stron, a tu bym się wiele nie
spodziewała.
Zaprzyjaznić się dla dobra dzieci można, jak najbardziej, ale do tego potrzebne
jest spełnienie dwóch warunków. Po pierwsze, trzeba mieć partnera, a nie
przeciwnika, a po drugie potrzebny jest okres kwarantanny. tzn co najmniej rok
zaniechania wszelkich kontaktów, aby emocje opadły. Inaczej można całymi latami
drzeć koty. Tak wynika z moich doświadczeń, może inne dziewczyny powiedzą Ci
coś innego.
I jeszcze jeden wniosek z moich obserwacji – wszystkie znane mi dziewczyny,
które się rozwiodły, po rozwodzie żałowały tylko jednego: że tak późno.
Niektóre jeszcze, żałowały, że rezygnowały z dochodzenia orzeczenia o wyłącznej
winie byłego współmałożnka.
Trzymaj się, Partycja, nie będzie źle!

[patcof]

Dzięki Dziewczyny za słowa otuchy. Już nie mogę wytrzymać. Staram się być silna
ale są momenty, że poprostu ręce opadają. W ciągu kilku dni z szczęśliwej żony
i mamusi stałam się wyczrpaną psychicznie i fizycznie dojrzałą kobietą. Jest mi
ciężko bo muszę z nim na razie mieszkać. A dodatkowo moja córcia przechdzi
okres buntu i złości w związku z pojawieniem się braciszka.Załamka. Dobrze, że
mam komu się wygadać. Pozdrawiam Patrycja.

[kami33]

Powiem tak: nie sądzę że można się zaprzyjaźnić bo przyjaciel, to ktoś na kogo
zawsze można liczyć ale można się tolerować - ojciec mojego synka przyjeżdża do
niego dwa razy w tygodniu i bawią się u nas w domu (ze względu na wiek -
zgadzam się na to - w końcu on jest najważniejszy) rozmawiamy bez emocji. Po
decyzji o separacji też mieszkaliśmy przez ok. miesiąc razem - nie było lekko
ale da się wytrzymać - kiedy się wyprowadził odczułam ulgę - ale dopiero teraz
w nowym mieszkaniu czuję się naprawdę u siebie. Pozdrawiam

[kropkaa1]

No cóż facet ma klasę nie ma co? Chciał Cię upokorzyć i udało mu się, zrobił
to dokładnie w takiem okresie kiedy rodzina jest sobie potrzebna i udawadnia
swoją miłość. Ale nie daj mu się, nie pokazuj po sobie że jest Ci źle, nie
proś o nic. Dasz sobie radę, a po jakimś czasie powiesz że dobrze że tak się
stało. Wiesz jak mój mąż oznajmił mi że ma inną załamałam się. Mój Misio miał
roczek. Nie wiedziałam jak sobie dam radę. Moja mama powiedziała mi wtedy że
za jakiś czas zaproszę go do kawiarnie i w podziękowaniu postawię mu
przysłowiową "wódeczkę" za to że pomógł mi się uwolnić. I wiesz co ona miała
rację. Teraz jestem zadowolana, dumna z siebie że dałam radę i dumna ze
swojego synka. Zobaczysz będzie dobrze!!!! Jesteśmy tu żeby Ci pomóc i napewno
wszystkie chętnie pomożemy!

pozdrawiam,
kropka

[serengetti]

Patrycjo, szczerze współczuję i mogę powiedzieć tylko jedno: głowa do góry.
Lepiej Ci będzie bez męża, który wyraźnie udowodnił, że jest tylko żałosną
namiastko dojrzałego człowieka. Im szybciej się uwolnisz, tym lepiej – przede
wszystkim dla Ciebie i dzieci, którym w tym trudnym okresie najbardziej
potrzebny jest jakiś punkt zaczepienia, którym zawsze jest matka. Tak więc
uspokój się, ochłoń (wiem, że to łatwo powiedzieć, ale po prostu trzeba
spojrzeć prawdzie w oczy – to, co było, już nie wróci) i wystąp o rozwód.
Oczywiście z jego winy – z tej części nie rezygnuj, bo rzeczywiście ma doniosłe
znaczenie na późniejsze lata. Ustal wizyty, uzgodnijcie wysokość alimentów – i
niech on idzie w swoją stronę. Taki był jego wybór. A gdyby mu się nie udało z
nową partnerką – broń Boże nie przyjmuj z powrotem. Piszesz, że to już drugi
raz – możesz być pewna, że nawet gdyby za jakiś czas czołgał się u Twoich stóp
prosząc o przyjęcie z powrotem, to nie na długo – to po prostu rodzaj motylka,
który nie wytrzyma na jednym tylko kwiatku. Dlatego lepiej od razu zerwij tę
kruchą więź, oszczędzisz sobie bólu w przyszłości. Ja wiem, że to trudne – sama
przez to przeszłam i wyszłam z tej walki zwycięsko, więc mogę Ci ze szczerego
serca doradzić – im prędzej, tym lepiej.
A przyjaźń – tego się nie da zrobić. Rany są zbyt głębokie i bolesne. Owszem,
możecie się tolerować, ale do przyjaźni daleka droga. Na to trzeba lat, a wynik
zawsze jest niepewny.
Trzymam kciuki za Ciebie i Twoje maluchy, wierz mi – teraz może być już tylko
lepiej, bo wiesz, na czym stoisz. Najgorsza zawsze jest niepewność.

Pozdrawiam serdecznie
Katarzyna