Synek woli tatę

[mama2306]

Witam,
Zakładam ten wątek, ponieważ jest to temat, który nurtuje mnie już od jakiegoś czasu, choć wiem że jest to niedojrzałe i głupie z mojej strony, ale nic nie poradzę na to, że mimo tego że staram się to sobie tłumaczyć na różne sposoby to czasem jest mi zwyczajnie przykro i nie mogę sobie dać z tym rady....ale do rzeczy. Mój synek ma w tej chwili pół roku. Odkąd tylko się urodził zajmowaliśmy się nim z mężem wspólnie, tzn. przez pewien czas razem wstawalismy do niego w nocy (odkąd skończył miesiąc już głównie ja, chyba że sytuacja tego wymaga to mąż czasem wstanie), na zmianę go przebieraliśmy, nosiliśmy, usypialismy. Na początku może nawet mąż nosił go częściej bo ja po porodzie miałam straszne bóle kręgosłupa i po 5 minutach noszenia wyłam z bólu. Generalnie na początku przyznam że czułam się trochę niepewnie w roli matki, zwłaszcza że mieliśmy trochę problemów z karmieniem piersią, ale od początku okazywalam dziecku dużo miłości, ciągle go przytulałam, całowałam i mówiłam jak bardzo go kocham a mimo wszystko on lgnie najbardziej do taty mimo że mąż ma do niego znacznie mniej cierpliwości, od małego potrafił na niego krzyknąć albo odłożyć kiedy nie chciał zasnac mimo że krzyczał ze zmęczenia i wtedy to ja przybiegłam na ratunek. tłumacze sobie też to faktem że mąż jest bardziej wyluzowany, ja jestem częściej spięta, to on wymyśla super zabawy które mały uwielbia (choć w zasadzie on nie musi robić nic żeby mały aż piszczał z radości, wystarczy że na niego spojrzy a już jest radość nie z tej ziemii), to on zazwyczaj uspokajał go w kryzysowych momentach kiedy już nic nie pomagało a ja byłam u kresu sil...Niby wiem, że to dobrze że z ojcem ma taki dobry kontakt ale czasem czuje takie ukłucie zazdrości i poczucie odarcia z tego co w macierzynstwie najpiękniejsze kiedy widzę że to do niego się uśmiecha zaraz po przebudzeniu i kiedy tylko go zobaczy, to jego zaczepia do wspólnej zabawy, to u niego się najprędzej uspokaja, to w jego oczy potrafi się wpatrywać z uśmiechem, to przy nim śmieje się w głos...nie mówię że mnie jakoś odrzuca, bo do mnie też się uśmiecha, też się przytula, też się czasem zaśmieje na głos ale ode mnie wymaga to sporo wysiłku i raczej muszę o to że tak powiem zabiegać. nie wiem co robię nie tak, jestem z nim cały czas, wychodzę sporadycznie na góra dwie godziny a wtedy zostaje z tatą, kiedy jesteśmy sami cały czas się nim zajmuje, bawię się z nim, śpiewam piosenki, obnoszę po domu, przytulam ale kiedy wraca mąż to ja już jestem tylko od karmienia, przebierania i ululania do snu a i to nie zawsze bo czasem woli żeby zrobił to tata. Boję się że z miesiąca na miesiąc będzie gorzej i w końcu tylko Tata będzie się dla niego liczył... proszę doradzcie czy to się jeszcze zmieni i czy mogę coś jeszcze zrobić aby polepszyć moją więź z dzieckiem..tyle się mówi o tym że dziecko ma najsilniejsza więź z matką a tu na odwrót, po części czuje się przez to złą matką.

[mika_p]

Z dzieckiem jest wszystko w porządku. To ty masz problem ze sobą. Może pomyśl o jakiejś terapii, ktora pomoże ci odpowiedzieć na pytania, dlaczego chcesz być dla dziecka najważniejsza, dlaczego interpretujesz jego zachowanie przeciwko sobie, dlaczego jesteś zazdrosna.

Na krótką metę pewnie poprawi ci humor nadchodzący etap rozwojowy - lęk separacyjny u malucha. poczytaj, skąd on się bierze.

Ale przede wszystkim zajmij się swoją psychiką, twój post jest bardzo niepokojący.

[annazajety]

Pedagogicznym okiem patrzac jestem pewna, że kiedys dziecko sie przestawi i bedzie wolalo przebywac z mama. A i jeszcze przyjdzie dla malucha czas kiedy to pani z przedszkola albo szkoly bedzie wiekszym autorytetem a jeszcze pozniej beda nimi rowiesnicy idt itd Tak to juz sie toczy i juz
Moja mama cale zycie byla zazdrosna o najmniejszy przejaw dobrego kontaktu z tata. Kiedy tylko nadarzyla sie okazja pokazywala nam ze jest od niego lepsza. Nierzadko kazala wybierać kogo bardziej kochamy. Efekty byly oplakane... Mam nadzieje ze pani nie pojdzie ta droga ale wybierze jednosc rodziny ❤
Moja mama nie potrafila ustapic i zgodzic sie na to ze tata zrobil cos dobrze. Zawsze chciala byc najwazniejsza.
Jesli pani nie jest w stanie poradzic sobie z emocjami (nie tlumiac ich) to polecam terapię. Mi wystarczylo kilka spotkan aby dojrzec w niektorych aspektach. Teraz jestem wolna, rozumie swoje emocje i potrafie z nimi pracowac kiedy cos jest dla mnie trudne
Powodzenia

[sfornarina]

Bardzo uderza mnie w twoim poście brak więzi z... własnym mężem.
Zamiast zawracać sobie głowę wyimaginowanym problemem z dzieckiem, zabrałabym się czym prędzej - najlepiej z pomocą psychologa - za ratowanie własnego związku. Dziecku do szczęścia potrzeba dwójki kochających się rodziców, a nie matki obracającej związek w popiół w "imię lepszej relacji z dzieckiem". Nie tędy droga

[mamaporazdrugi]

Cześć Myślę, że nie robisz nic złego i źle interpretujesz zachowanie dziecka Jak sama powiedziałaś jesteś na każde jego skinieniem żądanie i po prostu jak widzi kogoś innego po 8 godzinach patrzenia tylko na mamę dla odmiany chce pobawić się z ojcem Może możecie wspólnie się z nim bawić ? Albo właśnie ciesz się wolnością jak zajmuje się nim ojciec u mnie jak mąż bierze dziecko ja uciekam na długą kąpiel, po zakupy(nawet jak nic nie potrzeba byle wyjść ), idź do sąsiadki na kawkę Wyluzuj A co do zazdrości hmmm mam podobnie trochę z 3 latkiem zakochanym w babci ale teraz wyluzowałam, chce niech idzie do babci się bawić w końcu mnie też kocha tylko ona ma więcej czasu dla niego i tyle

[ela.dzi]

Mój starszy zawsze był dużo bardziej tatusiowy, mimo, że paradoksalnie poświęciłam mu naprawdę mnóstwo czasu i uwagi. Dopiero, gdy wróciłam do pracy dziecko zaczęło tęsknić za matką. Z czasem te relacje się wyrównały.

[eukaliptusy]

Przestań się tak na tym skupiać i analizować każdy ruch tego biednego dziecka.
Przestań rywalizować z mężem.
Przestań katastrofizować.
Przestań wmawiać sobie odrzucenie przez dziecko.
Zajmij się czym innym.

Jesli nie potrafisz idź koniecznie po pomoc psychologiczna. Bo faktycznie, może nie za kilka miesiecy, ale za kilka lat skutecznie sobie i całej rodzinie zatrujesz życie swoimi urojeniami i brakiem własnej wartości.

[dianka105]

Hej.Nie masz się czym przejmować . Wiesz o co w tym wszystkim chodzi ?! Powiem Ci. To Ty większość czasu przebywasz z dzieckiem. To Ty znosisz płacze ,,,to Ty w nocy wstajesz częściej do dziecka ,,,Ty je pewniej częściej karmisz, zmieniasz pieluchy itp,,,Wszystkie te rzeczy są męczące nawet gdy baaaaardzo kochasz swoje dziecko. Dziecko to swoistego rodzaju ' skaner emocji'. I teraz tak ,,,Bardzo często jesteś przemęczona ( wiem coś o tym,,,,matka 2 dzieci ,,,jak widać z powyższego opisu jesteś sfrustrowana cała sytuacja, zapewne nerwowa itp,,, Przecież dziecko to WYCZUWA ! Wszystkie twoje negatywne emocje itp . Łatwo powiedzieć ale spróbuj trochę wyluzować. Może jakaś medytacja ,ćwiczenia czy coś innego co Cię odstresuje. Pozdrawiam.

[mama2306]

Myślę, że jak najbardziej masz rację...faktycznie czuje się przemęczona i zestresowana i niewątpliwie synek to wyczuwa. Ostatnio staram się trochę wyluzować i odpuścić i rzeczywiście widać rezultaty. Synek jest weselszy, ma ze mną lepszy kontakt i generalnie cieszymy się wzajemnie swoim towarzystwem. Także na pewno jest tak jak piszesz choć przyznam, że nie jest mi wcale łatwo się odstresować. Dziękuję za zrozumienie i radę, bo już myślałam, że nie mam co liczyć na dobre słowo i wsparcie na tym forum.

[mysimpleworld]

A ja bym się cieszyła na Twoim miejscu. Mój synek ma 9 miesięcy. Widzę że jestem dla niego bardzo ważna, ale to na widok taty jest pisk radości, ciągłe zaczepki do zabawy i wpatrywanie się tymi maślanymi oczami. Wydaje mi się, że wynika to z tego że nasze maluchy są z nami cały czas, a tata to taka nagroda po całym dniu. Mój np.placze po weekendzie z tatą... Ale ja nie jestem w ogóle o to zazdrosna. Uwielbiam patrzeć na tych moich mężczyzn i wiem że w późniejszym czasie będą mieli ze sobą świetny kontakt i będą dla siebie fajnymi kumplami.

[mama2306]

Ja się z jednej strony cieszę jak najbardziej, że mają fajny kontakt i cały czas podkreślam w rozmowach z mężem, że absolutnie nie chciałabym nigdy żeby te ich relacje były gorsze ale u nas czasem przeradza się to w prawdziwy problem, bo tak jak u Ciebie tak i u nas synek jakieś dwa dni po weekendzie z tatą poplakuje, jest niespokojny, marudny, nie chce spac i generalnie widać, że to przeżywa a ja po pierwsze nie mogę go wtedy opanować w żaden sposób, po drugie i on się w takie dni męczy i ja psychicznie i fizycznie wysiadam i po trzecie jest mi najzwyczajniej w świecie przykro, bo przecież kocham go najmocniej na świecie i chciałbym aby ze mną czuł się równie komfortowo jak z tatą. Ja nie chcę go mieć tylko dla siebie, bo pozostałe jego relacje są równie ważne, ale chcę zarówno teraz jak i w przyszłości mieć z nim po prostu dobry kontakt. Może i trochę za bardzo biorę to wszystko do siebie i być może za jakiś czas będę się z tego nawet śmiała, ale na ten moment jest to dla mnie nieco trudne. Aczkolwiek mimo wszystko staram się wyluzować i przestać się tak bardzo tym zadręczać, bo najważniejsze jest dla mnie tak czy inaczej szczęście mojego dziecka i widzę też że im bardziej ja jestem spokojna i wyluzowana tym bardziej i synek się do mnie przekonuje jeśli można to tak ująć.

[ewela166]

Widze ze tu juz panie psycholog wydaly ocene ze z toba jest cos nie tak. To taki ogol kobiet co zamiast doradzic wytkna ci zlo by wyjsc na plus. Nie przejmuj sie. Wszystko jest w calkowitym porzadku. To normalne ze mozesz czuc sie na boku. Tez bym sie czula. Choc u mnie akurat jest odwrotnie. Mam 13 letnia corke i to moja przytulanka i mowimy sobie o wszystkim. Moze taka rola... dziewczynki niby coreczki tatusiow ale gdy chodzi o pierwszy okres czy o sprawy typowo damskie przyjdzie do ciebie. A syn do taty. Moze syt sie odmieni. Synus jest malutki i nie rozumie co sie dzieje. Idzie tam gdzie faktycznie ktos nie.jest przy nim spiety albo daje jemu mnostwo atrakcji. Tancz z nim. Spiewaj. Zbuduj baze. Ja to robilam i robie do teraz z wyjatkiem baz 😂 dzieci lubia pozytywne osoby. Prawdziwie pozytywne. Odroznia nieszczere checi. Nie pozwol by dziecko was podzielilo. Choc znam pare co z podobnego powodu sprobowali znow i maja corke i syna teraz i i kazdy jest zadowolony. a to ze jedna tu psycholozka byc moze wylapala ze nie utonelas w morzu milosci ... byc mizw to prawda to niech lepiej spojrzy w swoje cv. Nie kazdy ma tyle szczescia by byc z pierwsza prawdziwa miloscia. Dalej sa zwiazki oparte na pewnym szacunku do siebie pewnym poziomie uczuc rowniez i trosce...ale to juz nie moze uczuc i cale szczyscie ze z tego sie wyrasta. Nie wyobrazam sobie byc wpatrzona w swojego faceta 24 g/dobe. Takim tylko wtedy odbija. Kobieta ma byc kobieta. A reszta sie ulozy na pewno . Ewent dolozyc corke 😋

[misiapysia35]

Witam Panią
Proszę się nie przejmować, ja miałam DOKŁADNIE tak samo z pierwszym dzieckiem Syn aż do 4 r. ż. wolał tatę. I już. Nie wiem, skąd się biorą te brednie, że to matka ma silniejszą więź z dzieckiem? Przecież, gdyby tak "na chłodno" przemyśleć temat, to Pani również do dnia dzisiejszego na pewno "woli" mamę albo tatę- czyli jak każdy ma tego preferowanego rodzica. Czy to coś złego? Przyznam się Pani do czegoś: podejrzewam (wyłącznie na swoim przykładzie), że zabranie tuż po porodzie syna na ważenie i mierzenie oraz nieprzystawienie do piersi miało swój wpływ na wybór preferowanego rodzica przez moje dziecko. Z karmieniem też był kłopot - mały nie umiał ssać piersi, z to z butelką szło mu świetnie Zupełnie inaczej było z drugim synem: po porodzie leżał na moim brzuchu przez 2.5 godziny, a dopiero potem zabrano go do ważenia i mierzenia oraz na inne badania. Ponadto młodszy od początku chętnie ssał pierś, pomimo, że przez pierwsze 2 dni nie było tam ani kropli pokarmu
Problem polega na tym, że pomimo ogromnych starań (i sukcesów!) nie czuje się Pani wystarczająco dobrą matką. To błąd! Bo skoro synuś Pani wybrał sobie tatę jako ulubionego rodzica, to choćby się Pani pocięła, nic tego nie zmieni
Jako pocieszenie (być może liche, ale zawsze) przytoczę taką anegdotę ze swojego życia: Byliśmy wraz z mężem i synkiem (wówczas 2.5 roku) nad morzem. Idziemy z wózkiem przez deptak. Ja chciałam coś tam poprawić synkowi z ubraniem i pocałowałam go przy okazji,a on jak się nie rozedrze: "Chcę żeby tata mi pomagał, a nie Ty! I nie całuj mnie! Niech mi tata da buzi!" Proszę sobie wyobrazić, jak na mnie ludzie patrzyli! A ja co? A nic! W nocy młody obudził się, bo coś złego mu się przyśniło i w te pędy przyleciał do mnie, a taty nie chciał.
Z tego, co Pani pisze, wygląda, że jest Pani NAJLEPSZĄ POD SŁOŃCEM MAMĄ. Proszę się wyzbyć kompleksów!!!!

[mama2306]

Dziękuję za słowa otuchy. U nas też właśnie bylo podobnie zaraz po porodzie. Co prawda ja dostałam silnego krwotoku chwilę po, ale mimo wszystko wyglądało to tak, że synka położono mi na brzuchu tylko na chwilę w czasie której pielęgniarki w dwóch rękach na raz robimy mi wkłucia i nawet nie miałam jak przytrzymać synka po czym został zabrany. Kiedy mi go przyniesiono po dość długim czasie na salę chciałam synka przystawić do piersi, okazało się jednak że mieliśmy problem z przystawieniem się i ssaniem mimo że pokarmu miałam mnóstwo przez co tracił na wadze. A w szpitalu słyszałam ciągle, że jaki ja mam problem, najwyraźniej jestem leniwa i nie chce mi się dziecka nakarmić bo przecież karmienie piersią jest tak naturalne i instynktowne, że żadnej filozofii w tym nie ma przez co przeplakalam prawie wszystkie noce w szpitalu, a byłam tam prawie tydzień. Po powrocie do domu tak jak opisywałam przez swój stan zdrowia (okropny ból kręgosłupa, anemia, osłabienie spowodowane jeszcze stanem zapalnym organizmu) przy wielu rzeczach pomagał mi mąż tzn. przy usypianiu kiedy trzeba było nosić synka przez pół nocy, przy kolkach,przy kąpaniu itd. tym bardziej, że synek wydawał mi się taki malutki i kruchy, że balam się, żeby nie zrobić mu niechcący jakiejś krzywdy a w dodatku jako że całe życie byłam trochę nazbyt odpowiedzialna i sztywna w pewnych kwestiach tak i tutaj martwiłam i stresowałam się dosłownie wszystkim...a czy mu nie za zimno albo nie za ciepło, a czy aby na pewno robi prawidłowe kupki, a czy na pewno się najada, czy na pewno odpowiednio dużo śpi itd. itd. także jak sobie teraz tak na spokojnie pomyśle to faktycznie mały miał prawo nieco pewniej czuć się przy ojcu zwłaszcza, że on raczej jest człowiekiem wesołym, wyluzowany i nie zanartwiajacym się na zapas...poza tym na samym początku mąż mimo wszystko nie do końca umiał się odnaleźć w nowej roli i dość szybko się złościł przez co między nami atmosfera też była czasem napięta a dziecko na pewno to wyczuwało tak więc dużo się na to złożyło ale teraz nie pozostaje nic innego jak tylko próbować trochę naprawić te sytuację i tak jak wszyscy radzą wyluzować, robić swoje i mieć nadzieję, że jakoś to się w końcu ułoży. Ale na marginesie bardzo przykre jest to, że matki na tym forum tak szybko wydają krzywdzące osady mimo, że mnie w ogóle nie znają i zamiast próbować coś doradzić i wesprzeć to myślą tylko jak tu kogoś zdołować i wytknąć każdy możliwy błąd. Drogie mamy tyle ile nas jest tyle jest różnych problemów i charakterów co nie musi oznaczać, że ktoś jest przez to gorszy czy chory tak jak tu wskazywalyscie i tu jedna rada- zanim kogoś krzywdząco osadzicie zamiast pomóc to załóżcie jego buty, przejdźcie choć kawałek jego życia i wtedy możemy porozmawiać. Przepraszam, ze pisze i tym akurat w odpowiedzi do Pani, ale naprawdę jest to przykre, że wszystkie jesteśmy matkami a nie mamy dla siebie nawzajem zrozumienia i dobrego słowa a wręcz przeciwnie.

[annbot]

Nie przejmuj się, u nas jest tak samo. Synek ma roczek, jakiś czas temu wybrał tatę. Też się zastanawiam czemu tata jest dla niego autorytetem a nie mama, ale widać już taki maluszek wie, że jest chłopczykiem i to tata jest już dla niego wzorcem, z którym się identyfikuje. Trochę jestem tym faktem niepocieszona a moja miłość do synka może nieco nieodwzajemniona, ale najważniejsze jest szczęście dziecka. Mąż jest bardzo dobrym tatą, chłopaki mają swoje rytuały, np. wieczorna zabawa, karmienie i usypianie, a ja w tym czasie mam chwilę dla siebie. Zauważ więc plusy swojej sytuacji

[mama2306]

Zgadzam się z tym, że szczęście dziecka jest najważniejsze. U nas w zasadzie kiedy synek chce jeść albo spać to zazwyczaj "zwraca się" do mnie, ale jeśli chodzi o zabawę i wszelkie wygłupy to tylko Tata chociaż kiedy leżymy wszyscy razem na łóżku to do męża się odwróci, glaska go po twarzy, uśmiecha się tak niewinnie, zaczepia...tego mi chyba najbardziej brakuje, bo ja z tych przytulaśnych więc gdyby tylko synek chciał się do mnie tak poprzymilac jak do męża to byłabym przeszczęśliwa. Ostatnio też zauważyliśmy z mężem, że (nie wiem czy wszystkie dzieci tak mają) Misiek lgnie bardziej do tego z nas kto akurat da mu więcej zabawy, wygłupów i uwagi...taki się zmienny zrobił i idzie tam gdzie mu akurat na ta chwilę lepiej...mała przekupa a jak któreś z nas ma akurat nieco gorszy humor albo nie chce nam się tak szaleć to nawet jak go wołamy po imieniu to udaje , że nie słyszy...dziwne to trochę, ale może dzieci już tak mają. Wiesz, ja zdaje sobie sprawę, że dziecko ma prawo wyboru i to jemu ma być dobrze, a nie mi ale to jest moje pierwsze dziecko, kocham go nad życie, zrobiłabym dla niego wszystko i na co dzień bardzo się staram, żeby mu nieczego nie brakowało i żeby był zadowolony, może to błąd bo za dobrze też niedobrze, ale to wychodzi tak naturalnie i instynktownie ode mnie i czasem zwyczajnie przykro mi trochę jak widzę, że moi faceci się świetnie bawią i rozumieją a ja mogę tylko stać z boku i się temu przyglądać choć tak Bardzo chciałabym być tego częścią..mam tylko nadzieję, że w końcu synkowi się trochę odmieni i obdarzy nas choć trochę równym uczuciem nawet jeśli będzie nadal z lekką przewagą na stronę męża.

[minniemouse]

Przede wszystkim - wyluzuj. Chillax, mamuśka : )
Nie przejmuj się. sama piszesz ze nie czujesz się pewnie w roli matki, stad te niepokoje ze "synek woli tatę" - a on nie woli taty, on się po prostu cieszy na zabawy jakie kojarzą mu się z widokiem taty.

Podpatrz męża jak on synka trzyma, kołysze, karmi, zabawia itd itp, spróbuj wymyślać synkowi takie rozrywki jakie mu się serio podobają - ale wcale nie takie same jak maż aby dziecko i miało urozmaicenie i ciebie kojarzyło z innymi superowymi zabawami. zobaczysz jak się zacznie cieszyć i na twój widok : )
poza tym być moze maż jest bardziej konsekwentny i stabilny w postępowaniu, co daje dziecku poczucie bezpieczeństwa. to ma wielkie znaczenie, bo malutkie dzieci są jak psy i koty - lubią rutynę i pewna rękę (pewna, nie brutalna) czuwającą nad nimi.
w rekach roztelepanego, niepewnego opiekuna zwyczajnie boja się, brudzą w domu, niszczą otoczenie a dzieci płaczą, krzyczą, wyczyniają wściekłe tantrumy - zastanow się nad tym.
I jeszcze - dziecko ma dopiero ojezu, POL ROKU !!!.
jeszcze się do ciebie przyklei jak mucha do lepu 😂, jeszcze będziesz miała tego serdecznie dosyć, będziesz marzyła żeby moc go wraz z mężem posłać w cztery diabły by się choć raz w spokoju i ciszy wysikać

Minnie

[mama2306]

Masz rację co do tego, że mąż ma większą pewność siebie i czy robi dobrze czy źle to nie zastanawia się nad tym tak jak ja i nie trzęsie się tak nad małym. Jak synek na przykład krzyczy co w jego przypadku oznacza w większości, że chce spać to mąż próbuje go ululac, ale jak widzi, że mały mimo to się odpycha i nie chce zasnąć to odkłada go na matę i robi swoje mimo krzyków, a ja nie raz cały dzień spędzam na tym, żeby jednak go jakoś ułożyć do snu (od małego nie chciał nam spać, a gerzy dodatkowo idą zęby, więc jest jeszcze większy Meksyk) i tak latam z nim od cyca do butli od butli do lulania od lulania do maty na chwilę i znowu od nowa bo widzę,że się męczy i nie mogę tego znieść. Ja nie raz już podpatrywałam zabawy mojego męża z synem i próbowałam się z nim bawić zarówno tak samo jak i na swój sposób ale podobnie do ich zabaw i doszłam do wniosku, że to wcale chyba nie chodzi o rodzaj zabaw tylko o ten luz, odrobinę szaleństwa i nie branie życia i spraw tak zupełnie poważnie jak ja. Widzę, że kiedy ja jestem wyluzowana i rzeczywiście chce się powyglupiac z małym bez analizowania tego czy ta zabawa go czegoś nauczy, czy aby na pewno dobrze się bawi itd. to jest zupełnie zupełnie inaczej i mały również jest wtedy wesoły i rozluźniony. Niestety w moim przypadku bardzo trudno osiągnąć ten stan, bo raz że odkąd siedzę tylko non stop w domu z małym to siła rzeczy jakiś tam czas na myślenie jest a jak na myślenie to i zmartwienia się zaraz znajdują, a dwa że tak jak pisałam synek od małego kiepsko nam śpi, budzi go każdy szmer dosłownie , więc jak tylko zaśnie to człowiek siedzi cichutko w napięciu nasłuchując czy się nie obudził, a jak sąsiad wypuści na klatkę szczekającego psa to już mało palpitacji serca nie dostaje bo wiem,że całe usypianie trzeba zaczynać od nowa o ile w ogóle znowu zaśnie. Także tak czy inaczej staram się bynajmniej wyluzować choć nie zawsze mi się to udaję i w sumie to mam nadzieję, że nadejdzie ten moment, o którym piszesz i synek stanie się choć na chwilę taką moją przylepą nawet jeśli na dłuższą metę miałabym mieć tego dosyć. Szczerze mówiąc dziś akurat byliśmy z mężem i synkiem u babci i trochę mi było wręcz głupio bo u mnie mały się wiercił i wyrywał do wszystkiego a u taty wzorowe uśmiechnięte dziecko...eh gdzie jeszcze oprócz braku tego luzu popełniam błąd to nie wiem.

[minniemouse]

Dopiero co opisalas gdzie popleniasz, teraz je napraw

[mama2306]

Nie jest to chyba takie proste, bo pomimo tego, że weekend dobrze się ze sobą bawiliśmy to wystarczyło dosłownie parę chwil z tatą i dziś już wiem, że jak mąż tylko wyjdzie do pracy na 14.00 to będę miała niezły Meksyk, bo mały od rana już tylko Tata więc później pewnie będzie marudny i płaczliwy jak zawsze po weekendzie z tatą...jakby się człowiek nie starał to i tak tatą górą

[minniemouse]

TO JEST TWOJE DZIECKO.
wlasnemu dziecku sie niczego nie ogranicza, nie zabrania, nie zadrosci!
jak chce bardziej kochac ojca to sie z tego nalezy cieszyc a nie zazdroscic!
bo to znaczy ze ma DOBREGO OJCA!!
to jest kilkukilogramowe niemowle ktore dopiero sie rozwija,
wolalabys meza ktory palcem przy dziecku ci nie pomoze, woli piwo i pilke w tv od zabawy z dzieckiem??

Minnie

[mama2306]

Masz rację, może po prostu źle do tego podchodzę i czas zmienić swoje nastawienie i to będzie klucz do sukcesu

[minniemouse]

mama2306 napisał(a):
> Masz rację, może po prostu źle do tego podchodzę i czas zmienić swoje nastawienie i to będzie klucz do sukcesu

cos ci powiem. problem jest w tobie, w twoim niskim poczuciu własnej wartości. poważnie.
i nie ma znaczenia czy to dziecko czy dorosły.
ogolnie masz niskie poczucie własnej wartości, czujesz sie dobrze, pewnie tylko wtedy kiedy widzisz cudze uznanie twojej osoby w jego oczach, tzn widzisz ze ktos aprobuje twoja wartosc, docenia ja. jesli tego nie ma - świat ci usuwa spod stop, zaczynasz wątpić w siebie, zaczynasz potrzebować oznak adoracji, akceptacji, itp.
bez tego jestes zdenerwowana, rozkojarzona.
I dlatego nie umiesz poradzić sobie z ta sytuacja, jestes zazdrosna o w sumie zupelnie zdrowy uklad synka z ojcem. jak ci mowilam, to jest objaw dobrej wiezi pomiedzy ojcem i synem, objaw ze twoj maz jest wspanialym ojcem a ty nie jestes w stanie tego zauwazyc bo tak jestes skupiona na sobie na swoim slabym ego. twoje slabe ego ci mowi "jestem do niczego, maz jest lepszy" - a to zupelnie, absolutnie nieprawda, po prostu maz jest rzadko w domu a ty zawsze i dziecko to czuje. dziecko sie przy tobie czuje zawsze bezpiecznie, niepokoi go ze ojciec znika. ze moze nie wrocic. dlatego poplakuje, za toba nien poplakuje bo dla niego ty ZAWSZE JESTES. jestes ostoja bezpieczeństwa.
slabe ego przeslania ci to co masz przed nosem - wspaniala rodzine. bo ty sie widzisz w krzywym zwierciadle.
nie chcialam ci tego wczesniej pisac ale w sumie doszlam do wniosku ze moze powinnam bo to sie skads bierze. moze wynioslas to z domu. moze w domu ktos byl faworyzowany na twoja niekorzysc, a moze nie, moze bylas niesmiala i w szkole bylas na uboczu -nie wiem nie znam cie wiec nie mam pojecia ale jakis powod jest. i dlatego zachecam cie abys porozmawiala o tym z psychoterapeuta, bo to ci bardzo by pomoglo.
Milosc matki nigdy nie jest zaborcza ani nie stawia zadan czy ograniczen. jednoczesnie trzeba byc rozsadnym i umiec madrze dyscyplinowac i ukierunkowywac dziecko. jest bardzo trudno byc rodzicem. a zwlaszcza samemu.
dlatego szczerze radze, sprobuj! dla siebie samej. z fachowcem bedzie ci lzej poradzic sobie z takimi trudnymi uczuciami.

Powodzenia!

Minnie

[mariakwie]

Jeśli chodzi o chłopców, to niestety tak jest, że zabawy, wspólne wyjścia wolą z tatą. Mój syn już jest nastolatkiem, ale nawet zakupy woli robić z tatą. Najważniejsze jest dobre nastawienie i żeby nie wyczuwał z Pani strony zazdrości z tego powodu lub jakiejś konkurencji. Niech się Pani nie martwi, na pewno jest pani dla niego ważna, ale w innym zakresie. Mama przytuli, pocieszy, przypilnuje, żeby się ciepło ubrał, dobrze zjadł, pielęgnuje i leczy. Tata natomiast to jest "guru" od tego męskiego świata. Przecież chce pani, aby wyrósł na silnego, prawdziwego mężczyznę. Teraz synek ma dopiero pół roku, jak będzie starszy, to w ogóle coraz mniej będzie Pani potrzebował, a może inaczej, będzie potrzebował, ale nie będzie okazywał. Proszę się nie przejmować i może pomyśleć o siostrzyczce dla synka.

[olkom]

Bo dziecko z natury, jak każdy człowiek wybiera to, co dla niego nieosiągalne. Albo mniej osiągalne. Miałam to samo. Syn czy córka. Wszystko jedno. Raz wolą tatę raz mamę. Ja jestem cały czas z dziećmi. Mnie nie sluchają i każdy temat czy prośba podlegają dyskusji. Mąż więcej pracuje i wszyscy czują do niego respekt. Po jednym słowie się słuchają. I mimo wszystko jak mają problem to w większości idą do niego po poradę. Jakby to on był autorytetem a nie ja. Też często czułam z tego powodu zazdrość. Aż ostatnio zaobserwowałam, że 2- letni niespełna synek leci do taty. I tylko tato się liczy. Ale jak się uderzy, omija wszystkich i biegnie do mnie. No i wiadomo kto, jaką ma rolę. Najstarsza córka natomiast ostatnio mi wyznała, że mnie bardzo kocha, i wie, że może mi o wszystkim powiedzieć i porozmawiać ze mną w razie problemów. Te słowa utwierdziły mnie w przekonaniu, że jestem ważna i niepotrzebnie, również jak ona była mała, byłam zazdrosna.

[ladysophia]

Ech, u mnie to samo Dzieciaki lgna do tych co daja luzy (slabszych) niz do tych co wymagaja (silniejszych).

Przeminie, nie ma sensu sie stresowac.

Opieka nad dzieckiem to nie kompetycja, ale wspolna inwestycja (energia) i kooperacja (stosowanie tych samych zasad wzgledem dziecka).

Pozdrawiam