Do mam ciągle noszących/tulących/chustujących

[mysza_myszynska]

Pytanie to kieruję do mam, które w pierwszych trzech miesiącach prawie non
stop miały swoje dziecię na rękąch lub w chuście (sposób nieistotny, chodzi o
fakt fizycznej bliskości) gdyż dzieci tego wymagały.

Mój 6 tyg syn w ciągu dnia musi być cały czas w chuście, bo inaczej jest
tragedia. Od samego początku był niespokojnym dzieckiem, i noszenie go w
chuście pojawiło się, gdy nic innego nie działało (a więc nie jest tak, że
'zepsułam' go chustą). W chuście jest szczęśliwy, śpi i nie płacze. W ciągu
dnia nie ma mowy o spaniu gdzieś indziej, dziś próbowałam uśpić w łóżeczku i
skończyło się na spazmach... W nocy jakoś zasypia w dużym łóżku (śpi ze mną) i
noc jako tako mija. Dodam, ze to moje drugie dziecko (pierwsze było o wiele
łatwiejsze), więc nie jest to wynik histerii początkującej mamy.

Pytanie brzmi - czy po owych magicznych trzech miesiącach wasze dzieci zaczęły
być bardziej samodzielne, czy musiałyście je tego uczyć, a jeśli tak, to jak
to się odbyło. Piszcie jak było, czekam na słowa otuchy ale nie tylko, raczej
na obiektywne sprawozdanie Pozdrawiam.

[budzik11]

Niczego dziecka nie uczyłam, jak zaczął bardziej się ruszać i interesować
światem - życzył sobie mniej noszenia. Nawet przestał zasypiać przy piersi,
tylko we własnym łóżeczku. A dużo czasu spędzał na podłodze, na kocu - jak
zaczynał jęczeć - wskakiwał do chusty. Wszystko przychodzi naturalnie, również
samodzielność, a do 6 miesiąca życia dziecko ma święte prawo być "przyklejone"
do mamy

[aleksandra1977]

Nie. Nie zaczely. 3 miesiace nic nie zmienily procz tego, ze
kregoslup mi wysiadl...
Udalo mi sie nauczyc corke spac samodzielnie i zasypiac w lozeczku,
gdy miala 7 miesiecy.
Zaczelam od oswojenia dziecka z lozeczkiem, ktore dotychczas bylo
zbednym meblem... Kazdego dnia, powoli, ale konsekwentnie coraz
dluzej wkladalam ja do lozeczka i probowalam zajac zabawka,
pokazywalam kolorowe wzorki na przescieradle. Caly czas spokojnie do
niej mowilam, bylam obok. Bawilam sie z nia pokazujac jej przez
szczebelki jakas zabawke, chowalam pod kocyk misia, ogladalysmy
ksiazeczki... Do lozeczka kupilam nowa, kolorowa posciel, oraz
ochraniacz na szczebelki. Kazdego dnia probowalam coraz dalej odejsc
od lozeczka, bedac wciaz w kontakcie slownym z dzieckiem.
Wieczorem, gdy szla spac wlaczalam pozytywke, albo jakas spokojna
piosenke, albo sama spiewalam, a ona lezala w lozeczku. Owszem,
wstawala, chciala na rece, ale staralam sie jej nie wyjmowac lecz
zatrzymac w nim. Nie sila, ale spokojnym mowieniem, glaskaniem,
zabawa w "a kuku". Ta nauka przebywania w lozeczku trwala ok. 2
tygodni.

[jotka_aa]

dokładnie..u mnie tak było... dziś córka ma 4,5 m-ca i to też moje drugie
dziecko...starsze ma dwa latka , więc doświadczenie jako tako było.Pierwsze trzy
miesiące wspominam jako koszmar, z tego względu, że jak nie spała to musiałam ją
non stop nosić na rękach, nie dała się położyć nigdzie, usypiała tylko bujana na
kolanach i tak przez cały czas trzeba było ją trzymać, żeby choć trochę
pospała.Pomagała również suszarka przy której zasypiała, oczywiście bujając i
tak jak usnęła to odkładałam ją ale suszarka chodziła po pół godziny..z biegiem
tygodni jak uśpiłam ją bujając odkładałam sukcesywnie do łóżeczka..spała po 5
minut i się wybudzała, więc usypiałam od nowa i znów odkładałam.Ale , ..i tu Cię
pociesze..jak minęły te trzy miesiące wszystko się zmieniło, samo z siebie, było
już starsza mogła się na coś popatrzeć (karuzelka , grzechotki), więc kładłam
się obok niej na kocu na dywanie i zabawiałam czym mogła, i tak powoli się
przyzwyczaiła i od tamtej pory większość dnia zabawia się sama sobą...Ale sądzę,
że to raczej nie moja nauka, po prostu sama się tak zmieniła..niestety starszy
syn mimo moich chęci był noszony do 8-go miesiąca, za wyjątkiem chwil, w których
spał, dopiero jak usiadł zajął się sam sobą i jego niestety nie udało mi się
przyzwyczaić do łóżeczka.Więc wydaje mi się, że to jednak zależy od dziecka.

[ik_ecc]

mysza_myszynska napisała:

> Pytanie brzmi - czy po owych magicznych trzech miesiącach wasze
> dzieci zaczęły
> być bardziej samodzielne, czy musiałyście je tego uczyć, a jeśli
> tak, to jak
> to się odbyło.

Samodzielnosci sie nie uczy - samodzielnosc przychodzi sama, kiedy
dziecko czuje sie bezpiecznie kiedy jego potrzeby sa spelnione.
Wpychaniem dziecko w sytuacje z ktorymi nie potrafi sobie radzic
daje wylacznie stres i zachowanie, ktore moze udawac samodzielnosc,
ale na prawde jest tylko jakimstam zachowaniem obronnym z roznymi
efektami ubocznymi.

Nosilam corke non stop do momentu jak nie zaczela raczkowac - czyli
nie przez "magiczne" 3 miesiace tylko ok 7-8 mies. Kiedy zaczela
chodzic (12-13 mies) chciala byc na rekach coraz mniej - ale kiedy
tylko chciala byc noszona, zawsze byla. Przez pierwszy rok corka
byla dosyc trudnym dzieckiem, zle spala, nie akceptowala nikogo
procz mnie (nawet taty), ciagla "wisiala" na piersi i ciagle chciala
byc na rekach. Staralam sie jej dac wszystko co chciala (wychowana
byla zupelnie bez wozka). Kiedy skonczyla rok, jej silna wczesniej
potrzeba bliskosci zaczela dosyc gwaltownie malec - corka zrobila
sie duzo bardziej otwarta na innych ludzi, bardzo samodzielna i...
czesto wrecz odmawiala bycia noszona.

Teraz ma 3 lata, jest szalenie odwaznym, rezolutnym i latwym w
obsludze dzieckiem. Bardzo lubi ludzi, jest wiele osob z ktorymi
bardzo chetnie zostaje (czesto slysze "teraz sobie idz mama"). Jest
bardzo samodzielna i doskonale umie sie bawic sama. W zasadzie nie
placze - kilka razy na miesiac moze, kiedy ma rzeczywiscie powod.
Zadnych jekow, dramatow, krzykow, histerii, buntow dwu- czy
trzylatka - rozsadne, fajne, wesole, zdrowe, doskonale rozwijajace
sie dziecko. Nie jest jakos specjalnie przytulanska - nie odmawia,
ale sama raczej nie inicjuje.

Tak czy inaczej - absolutnie nie zaluje tego, ze ja nosilam "tak
dludgo" - wg mnie wynosilam i wybujalam ja tyle ile potrzebowala,
teraz po prostu takiej potrzeby nie ma. Z tego co widze, dzieci
ktorym ciagle sie odmawia, ciagle tego chca - jecza, dopraszaja sie,
nie tylko jako male dzieci, ale jako 2-, 3-latki.

[woi.mi]

A czy potrzeby bliskości nie można zaspokoić leżąc z dzieckiem to chyba
korzystniejsze dla kręgosłupa matki.Nie wyobrażam sobie noszenia do 8mies., w
tym wieku niektóre dzieci już chodzą z podparciem.Dziecko cały czas noszone nie
ma szans na ćwiczenie mięśni.Wg. mnie dziecko ma takie potrzeby do jakich je
rodzice przyzwyczają. Słyszałam o przypadku kiedy dziecko usypiane było w
samochodzie,po jednej rundce dookoła osiedla zasypiało i szło do łóżeczka.

[ik_ecc]

woi.mi napisała:

> A czy potrzeby bliskości nie można zaspokoić leżąc z dzieckiem to
> chyba korzystniejsze dla kręgosłupa matki.

Mozna, jesli matka ma czas lezec, to jasne. Ja tez lezalam przeciez
czasami. Zostawialam tez czasami sama jak nie marudzila.

> Nie wyobrażam sobie noszenia do 8mies.,

Mala masz wyobraznie.

Mnie corka "wiecej wazyla" gdy miala 2 mies niz rok. Po prostu
nauczylam sie ja nosic tak, ze mi nie przeszkadzala.

> w
> tym wieku niektóre dzieci już chodzą z podparciem.

Podpieranie dziecka do chodzenia bylo dla mojego kregoslupa
bolesniejsze niz noszenie.

> Dziecko cały czas noszone nie
> ma szans na ćwiczenie mięśni.

Pomimo tego, ze moja corka byla "caly czas" (czyli wtedy kiedy
chciala, a chciala duzo) noszona, pierwsze kroki postawila gdy miala
11,5 mies, a w wieku 13 mies chodzila na tyle dobrze, ze sama
chciala wszedzie chodzic i nie chciala zeby ja nosic. Wiem, ze sa
dzieci ktore chodza wczesniej, ale sa tez dzieci ktore chodza
pozniej. Jakos mojej corce nie zaszkodzilo to noszenie tak calkiem i
zupelnie. Jako poltoraroczniak szla bez marudzenia 3-4km. Jako
trzylatka robi duzo dluzsze trasy. NIGDY nie uzywalam z nia wozka.

Spalam z corka od samego poczatku, a kiedy miala 2 lata sama
zdecydowala zeby sie od nas wyprowadzic. SAMA dorosla. A znam
rodziny gdzie niemowle jest na sile wyrzucane do innego pokoju, po
czym "nielegalnie" przychodzi do rodzicow do lozka przez kolejne 5-6
lat. Co kto lubi.

> Wg. mnie dziecko ma takie potrzeby do jakich je
> rodzice przyzwyczają.

Bledna teoria. Dziecko przychodzi na swiat z potrzebami, ktore poza
jedzeniem i spaniem obejmuja tez np. fizyczna bliskosc, potrzebe
bujania (bujany mozg lepiej sie rozwija). Mozna udawac, ze te
potrzeby sa "wymyslone" i szarpac sie z dzieckiem cale zycie - z
tym, ze dziecko ciagle sie bedzie spelnienia tych potrzeb domagac, z
tym ze beda efekty uboczne niespelnionych potrzeb, itepe. Kto co
lubi.

> Słyszałam o przypadku kiedy dziecko usypiane było w
> samochodzie,po jednej rundce dookoła osiedla zasypiało i szło do
> łóżeczka.

No i?

ik_ecc!

[dzoaann]

lejesz miód na moje uszy(oczy?!)-przyjemnie sie takie posty czyta

[lalkaewa]

Zgadzam sie w zupelnosci z ik_ecc.

ja tez nosze i bujam na zawolanie i na kazde kweki reaguje.
Uwazam ze dzidzius nie placze kiedy ma zaspokojone wszystkie potrzeby, placze
jednie wtedy gdy chce nam cos przekazac...
Nie rozumiem matek, ktore moga zostawic placzace dziecko same sobie, ktore
potrafia przechodzic kolo placzacego malenstwa i nie reagowac...i maja motto "a
niech sie wyplacze, to mu przejdzie"
Dlatego nasz narod jest taki zakompleksiony, od malego sie uczy ze jak cos nawet
bardzo chce to nikle szanse na to ze dostanie.

[moofka]

woi.mi napisała:

> A czy potrzeby bliskości nie można zaspokoić leżąc z dzieckiem to chyba
> korzystniejsze dla kręgosłupa matki.Nie wyobrażam sobie noszenia do 8mies., w
> tym wieku niektóre dzieci już chodzą z podparciem.Dziecko cały czas noszone nie
> ma szans na ćwiczenie mięśni.


tak, szczegolnie podpieranie osmiomiesieczniakow do chodzenia fantastycznie
stymuluje ich rozwoj psychofizyczny i wzmacnia miesnie
niektorzy powinni wieej niz 2 razy pomyslec, zanim klikna pod swoja madroscia


Wg. mnie dziecko ma takie potrzeby do jakich je
> rodzice przyzwyczają.

[lidek0]

Nie chodzi o to, że dzieci sie podpiera, tylko, że same szukając
podparcia przemieszczają się /zachęcam do uwazniejszego czytania
postów/
Co do potrzeb dziecka, to często nawet jek wszystkie sa zaspokojone
a dziecko czuje, że może coś wymusić zaczuna kwękać i jęczeć pomimo,
że nic mu nie jest /znam takie dzieci/, po prostu wymuszaja noszenie
na rękach.

[auszrine]

> po prostu wymuszaja noszenie
> na rękach.

No, ale skoro wymuszają noszenie, to znaczy, że do czegoś jest im to potrzebne (czyli mają taką potrzebę).

[sabciass]

Moja Zuza ma prawie rok, od pół roku sama zasypia, od kąd siedz,
więcej czasu spędza na ziemi niż na rękach, a od kąd raczkuje i
wstaje, to już prawie w ogóle nie chce się nosić. Niczego jej nie
musiałam uczyć, poprostu widziałam moment w którym już była na coś
gotowa. 3 miesięczne dziecko raczej nie będzsie jeszcze wykazywało
zbytniej samodzielności, bo leżenie plackiem w łóżeczku jest jednak
mniej atrakcyjne niż podróżowanie na rękach u mamy. Na wszystko
przyjdzie czas.

[minnetaki]

"leżenie plackiem w łóżeczku jest jednak
> mniej atrakcyjne niż podróżowanie na rękach u mamy."

Popieram w 100 procentach! Jak ja mam spędzić JEDEN DZIEŃ sama w
łóżku, bo jestem chora, to mnie coś trafia, a mam więcej możliwości,
żeby się czymś zająć, niż taki maluch )

[minnetaki]

Mój szkrab za tydzień skończy 4 miesiące i zmienia się z każdym
dniem Od początku był z tych wymagających - na rączki i już. No i
chustujemy się od 1go tygodnia życia, a wózek stoi w kącie...
chociaż no właśnie, ostatnio odkurzają go z tatą, urządzając rajdy
po dużym pokoju i jest to świetna zabawa - a kiedyś płakał w
momencie włożenia. Więc nie jest tak źle A poważnie - na początku
mały spędzał całe dnie w chuście albo na mnie (bo czasem akceptował
przytulanie bez bujania - ale tylko czasem) i nie dał się odłożyć
nawet na moment. Jakiś miesiąc temu zaczął dostrzegać świat dookoła,
zainteresowała go karuzelka, potem grzechotki, inne zabawki - i
teraz w chuście już tylko śpi - obudzony zaraz chce wyjść, nawet
jeśli nie jest głodny i na początku zupełnie nie domaga się uwagi.
Zależnie czy ma lepszy czy gorszy dzień, potrafi bawić się sam od
kilku do kilkudziesięciu minut (nie żebym ja te kilkadziesiąt
wytrzymała bez zagadywania go ) ), a potem owszem, mama potrzebna,
ale może być na podłodze. Tylko spania na razie nie udało się
zmienić - zasnąć umie tylko w chuście, w wieczorem z nami w łóżku.
Ale myślę, że to też z czasem przyjdzie Nieraz mamy tu piszą, że
po miesiącach starań udało im się nauczyć dziecko tego czy owego -
ja jestem za leniwa, wolę poczekać, aż te miesiące miną bez moich
starań i dziecko nauczy się samo )

[marcelina4]

owszem u nas zmieniło sie i to nawet wczesniej, bo po 2,5 miesiąca, uwierz mi,
że poczatki byly koszmarem!
moja córcia ma teraz 4 miesiace, a przez pierwsze 6 tygodni darła się non stop
za wjatkiem momentow kiedy jadła i spała, a nie spała dużo
myślałam nawet, że jest coś z nią nie w porządku ( pisałam zreszta o tym na
forum ), więc spotkałam się nawet ze specjalistą od rozwoju psycho-ruchowego
dziecka, z poczatku byłam zalamana tym spotkaniem, bo pani powiedziała mi, że
dziecko jest zestresowane, myślałam, że jestem złą matką, co nie umie dac
dziecku poczucia bezpieczenstwa, więc latałam z małą po mieszkaniu, bujałam,
spiewałam, robilam cuda, a ona darła sie jak opetana, wyobraź więc sobie, jak ja
się czułam moje wlasne dziecko darło sie na mój widok i ja byłam ostatnia
osobą na świecie, ktora umiała uspokoić małą, czysta rozpacz.
Nie wiem szczerze mówiąc co się stało, ale nagle pewnego dnia córcia usmiechnęła
się do mnie całą gębulą ( poryczałam sie jak głupia ze szczęścia ) i jakos od
tego dnia poszło do przodu, coraz więcej się usmiechala, zaczęła sie interesować
zabawkami, zaczęła gadać.
teraz to dziecko prawie wcale nie płacze, duzo się śmieje, na rączki owszem, ale
nie na długo, tak poza tym to najchętniej rezyduje na podłodze na macie, albo w
leżaczku, lubi sobie tez poleżeć na mnie ( pleckami do mojego brzucha ) i
ogladać książki ( piszę książki, bo ostatnio oglądałysmy atlas o roslinach )
dziewczyny piszą, że to mija i to jest prawda, tylko jednym dzieciom przychodzi
to łatwiej, inne troszkę później odklejają się od mamy, ale nie martw się,
niedlugo Twój synek zauważy, że dookoła jest tyle fajnych i ciekawych rzeczyi na
pewno go to wciągnie.
Co do spania, to przeprowadziłam córcie do łóżeczka miesiąc temu, z początku
były wrzaski, mąż zaproponował, żeby przemeblowac pokój i ustawić łóżeczko w
innym miejscu i u nas to pomogło, noce przesypia w łóżeczku bez problemu,
natomiast w dzień jest gorzej, nie bardzo chce leżeć w łóżku, więc zasypia na
razie gdzie jej popadnie, najczęściej na kocu na podlodze po zabawie, bo córcia
to taki model, że gada, gada, a nagle jest cisza, bo wlasnie odpadła i zasnęła

[figrut]

U mojego najmłodszego trzy miesiące nie były żadną magiczną granicą. Nosiłam go
bardzo dużo w chuście do momentu, aż zaczął sam raczkować, czyli gdzieś w
okolicach 7 miesiąca życia. Jak tylko zaczął samodzielnie chodzić (przed końcem
dziewiątego), tak przestał chcieć być noszony. Nawet na spacerach nie chciał do
chusty, tylko chciał chodzić. Nastąpiło coś jak by przesyt noszenia i etap
wielkiej samodzielności. Na ręce chciał już tylko wtedy, kiedy był tak zmęczony,
że zasypiał na stojąco. Kręgosłup mi nie wysiadł mimo tego, że już za jego
niemowlęctwa przekroczyłam trzydziestkę.

[tabazaa]

Mój synek za tydzień skończy 7 mcy.Miałam 39 lat jak się urodził.Córka ma 16
lat.Od urodzenia noszę,bujam,tulę ile wlezie.MAM TAKą POTRZEBę i już i krew mnie
zalewa jak słyszę te wsztstkie "przestrogi" i "dobre rady" wszystkich
dookoła.Śpię z małym od urodzenia,jak był mniejszy to spał mi między cycami na
brzuchu.ŁÓŻko to rodzinne gniazdo,Odkąd skończył 4 mce zostawał sam w pokoju na
łózku(wielkie lotnisko zabezpieczone przed upadkiem)bawiąc się sam nawet
godzinę,chyba wiedział że mama zaraz wróci bo ZAWSZE wraca i nie ma sensu się
drzeć bez sensu.Jak zapłaacze czy się znudzi zjawiam się natychmiast i on to wie
więc normalnie nie ryczy tylko "woła".Mały jest spokojnym,towarzyskim,pogodnym
dzieckiem,ciekawskim okrutnie i niebojącym się "nieznanego".Najpierw wszystko
"bada" a kiedy coś jest nie tak - patrzy na mnie o co chodzi a kiedy widzi że
jestem spokojna to i on uznaje że wszysko jest ok.
Ze starszą córką nie było tak łatwo bo toczyłam walkę z teściową żeby bujać i
nosić własne dziecko tak jak JA chcę i jak mi intuicja i instynkt
podpowiada.Czasem mam wrażenie że mały ma zwyczajnie dosyć
zabawy,bujania,noszenia,że chce pobyć sam Niestety ceną za ten luksus jest
zmasakrowany kręgosłup.Trudno,warto było.
NIE OPęDZAJCIE SIę OD SWOICH DZIECI,słuchajcie intuicji ona wam podpowie jak
macie postępować.I gnajcie batem wszystkich którzy się wymądrzają nad waszym
dzieckiem jak i co macie robić.Słuchajcie się siebie.

[monikapm]

Witam,
jestem mamą 2,5 miesięcznej Oli, która jak Wasze szkraby wymaga
wiele zainteresowania, a raczej noszenia tulenia itp. Po
doświadczeniach ze starszą o 6 lat córką był to dla mnie szok,
starsza była dzieckiem spokojnym, długo i dobrze śpiącym, nawet
wręcz nie bardzo lubiła jak ktoś ją podnosił z kocyka, który to
leżała na podłodze i tam miała swoje centrum dowodzenia.
Ola ma roblemy ze wzdęciami, przez co spokojnie nie może spać, a że
chce spać to marudzi i pół dnia schodzi nam na usypianiu. A
usypianie jest na rękach lub przy cycu. Nie wiem jak teraz ją
nauczyc by chociaż w wózku usnęła! Ręce i kręgosłup pomału wysiada.
Jak nie ma swego problemu i jest wyspana lubi nawet poleżeć,
popatrzeć, powietrzyć tyłeczek... Ale nie ma mowy by ją włożyć do
wózka czy fotelika w samochodzi gdy nie śpi, bo jest krzyk, jak to
zmienić? Na "siłę", przeczekac, pkrzyczy i przesanie? Więcej rzeczy
jąjuż interesuje i czasem jest lepiej ale nie wyobrażam sobie by
ciagle usypiała mi na rękach...

[monikapm]

No i czy to noszenie i lulanie jest dobre dla jej kregosłupa?
Ulubiona pozycja to przytulenie do piersi do ramion, pionowa. Teraz
też przodem lbi jak ie ją nosi bo sporo widzi....

[kaaya]

Cieszę się , że z podobnymi problemami nie jestem sama... Też noszę w chuście,
tulę, bawię NON STOP moją 6 miesięczną córeczkę, która najchętniej cały czas
spędzała by u mnie na rękach i żadne " inne ręce " jej nie interesują - tylko
MAMA . Trwa to u mnie od kiedy skończyła 3 misiące ( wczesniej tez nosiłam w
chuście i tuliłam ale noce mi przesypiała budząc sie jedynie na karmienie i
spała w łózeczku ) a od momentu kiedy skończyła 3 miesiące czuję że każdy dzień
jest trudniejszy od poprzedniego i nie chodzi wcale o to że ją noszę, przytulam
i bawię - bo to sprawia mi ogromna przyjemność problemem staje się noc ... kiedy
wcale nie chce spać nawet gdy ją utulę na rękach to po odłożeniu do mojego łóżka
- bo od 3 miesięcy śpi ze mną w łóżku przytulona - spi coraz krócej . Najpierw
potrafiła przespać 3 godziny i pobudka na jedzenie a teraz doszło do tego że
zasypia ok 3 nad ranem na max 2 godziny. DO godziny (3 nad ranem ) doszło do
tego że ją nosze a jak zaśnie i odkładam ją do łózka to sie budzi po 2 minutach
i znowu chce na ręce a jak jej nie biorę zaczyna się marudzenie i płacz...A
jeszcze 2 tygodnie temu po kapieli zasypiała przytulona do mnie i wcale nie
chciała byc noszona .
Spacery tez nie są lepsze - do póki nie jest śpiąca to siedzi sobie grzecznie w
spacerówce i podziwia swiat ale jak zaczyna być śpiąca to na ręce chce ... i co
z tym fantem począć ? Jeśli macie jakieś rady to piszcie !!!

[justyna1-5]

witam jestem nowa i chciałabym się przyłączyc do waszych rozmów.mam
dwoje dzieci synek ma cztery lata i nigdy nie było z nim problemów
jak był niemowlęciem był kochanym i spokojnym chłopcem sam zasypiał
i większość czasu leżał i się rozglądał po prostu anioł,zaś córeczka
ma 9tygodni i od chwili narodzin jest niespokojnym dzieckiem bo
zasypia tylko na rękach bujana.nie mogę wyjść na spacer dopóki nie
zaśnie na ręcach nawet nie śpi na podwórku.w domu w dzień też mało
śpi .robi sobie drzemki 15-20minutowe a usypim nieraz nawet pół
godziny apośpi góra 20 minut.kiedy idę na zakupy to gonię z językiem
na brodzie bo jak się obudzi jest krzyk i od rąk się nie obejdzie i
tak na nowo usypiam ok 20-30 minut.i tak jest cały czas a do tego
męczą ją kolki tylko w dzień.chociaż czasami nie wiem kiedy ma kolki
bo jak jest śpiąca to tak samo płacze aż wpada w histerie robi się
czerwona i drze się jakby ktoś ją ze skóry obdzierał.w nocy jest
spokojna najgorsze są dni.nie wiem jak ją przekonać do wózka aby ta
jazda pod gołym niebem nie była dla niej taka straszna aby już nie
płakała podczas spacerów.najbardziej cierpią moje ręce bo w chuście
nie chce leżeć tylko na gołych rękach i boli mnie kręgosłop a mała
waży już ponad 5kg.jak sobie poradzić z tymi spacerami?pozdrawiam

[baba-iga]

justyna1-5 - polecam chustę

ja tez jestem zdania, że mama powinna być dla dziecka a nie dziecko dla mamy.
Strasznie mi było źle kiedy moja teściowa postanowiła nauczyć wnusię
samodzielnego zasypiania w łóżeczku (chodziło o to żebym ja mogła mieć w ten
sposób święty spokój!!!)... skończyło sie na tym, że mnie rozbolała głowa z
rozpaczy, bo córka bardzo płakała i gdyby nie moja interwencja pewnie by
zasnęła... ze zmęczenia... - dla mnie to żaden sukces tylko nerwicy by się
maleństwo nabawiło (i ja przy okazji też).

[zjawa1]

Hej! Ja mam prawie 6-miesieczna corcie i niestety nic sie nie
zmieniło Ciagle musze ja nosic na rekach. Ma dwie kolorowe matki
edukacyjne, bawi sie na nich tylko wtedy, kiedy ja jestem tuz obok.
Mysle o zakupie husty, ale nie wiem czy to jest dobre rozwiązanie!?
Boje sie, ze po tym, bedzie jeszcze gorzej!

[baba-iga]

zjawa1 - jeżeli twój dzidziuś chce żebyś go nosiła, żebyś była blisko niego to
chusta jest dobrym rozwiązaniem. twój kręgosłup i ręce odpoczną, a i dzidzia
będzie wynoszona

[zjawa1]

Ale doradcie mi jaka mam kupic?? Bo nie mam zielonego pojecia, na co
zwracac uwage przy zakupie???

[sabciass]

Zapraszamy na forum chustowe, tam możesz poczytać i wybrać coś dla
siebie.
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=44603

Co do potrzeb

[mama9876]

Moj maly jeszcz calkiem niedawno zasypail pieknie sam w lozeczku, ale nie
wiadomo czemu mu sie odmienilo. No i wieczor wyglada tak:
Maly najedzony i wykapany i polozony do lozeczka, widac, ze pada na twarz ze
zmeczenia.
No ale wstaje, siada, raczkuje, poplakuje w koncu wpada w lekka histerie. Biore
go na rece, przytulam, placze odrobine mniej, ale zaraz zaczyna sie wiercic,
rwie sie na podloge zeby sie bawic. Na podlodze za minute jest wielki ryk bo
przeciez on bardzo zmeczony no i maly wdrapuje sie na moje kolana, skacze i
wierci sie, odkaladam go do lozeczka no i historia zaczyna sie od nowa. I jak ja
mam w takim wypadku zaspakajac jego potrzeby?? Zazwyczaj poprostu zostawiam go
lozeczku, przychodze co jakis czas go przytulic i dac pic, troche poplacze,
powierci sie i zasypia. Czy w ten sposob ignoruje jego potrzeby?