już nie wiem co robić

[kaisog3]

Jestem mamą 2,5 miesięcznego chłopca i padam ze zmęczenia. Czuje się jakbym
przeżywała największy koszmar w życiu.
Mały nie śpi prawie w ogóle w dzień, jak uda się go raz uśpić na 10-20 min i
to jest ogromny sukces. W nocy budzi się co godzinę i zanim ja zdarzę chociaż
przysnąć to on już płacze. Nie ma kolek bo podajemy mu lek na kolkę. Nie wiem
co robić, zamiast cieszyć się synkiem jestem całkiem na niego obojętna, a gdy
zaczyna się po raz setny swoje wycie to mam ochotę wyskoczyć z okna. Nie daje
już rady, nie wiem co robić,płacze po kątach... Nie ma mi kto pomoc bo moja
mama i maż pracują. A ja czuje że zaraz zwariuje i myślę, że nie nadaje się na
matkę, mam okropne myśli...

[krztyna]

Dzieci nie płaczą bez powodu. Kolki to najczęstszy powód napadowych,
regularnych seansów płaczu, jednak nie trwają całą dobę (to, ze
podajesz leki nie oznacza, ze kolek nie ma).
Nie piszesz nic o zachowaniu / nie zachowaniu rytmu dnia, o
jakości / ilości karmień, rytmie zasypiania i swoim zachowaniu, gdy
dziecko płacze.
Nie doradzę więc nic a jedynie mogę pocieszyć, ze to nie będzie
trwało wiecznie

-----------
Platek, Skorpek i Hans Helmut

[kaisog3]

Małego karmie w zasadzie "na żądanie" on sam sobie unormowal karmienia i jada co
2,5-3 godziny. Na poczaątku cała rodzina wmawiała mi ze maly placze bo jest
glodny a ja czulam ze tak nie jest. Napakowana tymi wszytskimi sugestiami
umówilam sie na wizyte w poradni laktacyjnej. Okazalo sie ze maly świetnie
przybiera na wadze i to ponad norme dwukrotnie (norma 20g na dobe - synek prawie
60g na dobe)Pani z poradni powiedziala, ze nie ma co szukac przyczyny w karmieniu.
Próbuje unormować mu dzień od samego początku ale bez skutecznie. Staram się
wychodzić na spacer o stalej porze (okolo 12), stala jest rowniez pora kapieli i
wieczornego karmienia. Na poczatku po spacerze synek spał w domu przy otwartym
oknie przynajmniej godzinke a teraz juz na spacerze sie budzi i nie ma
mozliwosci uspienia go.
Staram sie, zgodnie z sugestia lekarza zmęczyć malego, ćwiczac z nim, robie
masaż antykolkowy ale to nie pomaga. Noszę małego na rekach i wyje z bólu bo mam
straszne bóle kregosłupa i boję sie nachylić bo nie wiem czy będę mogła wrócić
do pionu.
Jezeli chodzi o moje zachowanie, to staram sie byc spokojna, tzn mowie do niego
spokojnie (ale w srodku mam jeden wielki supel z nerwow) ale sa takie dni (coraz
czestsze) jak dzis, że po 4 godzinach bujania wózkiem, noszenia, skakania,
lulania poprostu go "rzuce" co lozeczka i wychodze do kuchni. On placze w pokoju
a ja w kuchni. Łykam tez tabletki uspokajace (ziolowe), ktore polecila mi Pani z
poradni.
Wstyd mi, że nie umiem poradzic sobie z własnym dzieckiem, że mam okropne mysli.
Najgorsze jest to, ze po takim placzu, po moich nerwach i myslach, ze go
nienawidze, trzymam malego na rekach a on sie do mnie usmiecha i raczke
wyciaga.....psychika mi siada wtedy, pojawiaja sie tak ogromne wyrzuty
sumienia..... nie umiem sobie z tymi sytuacjami radzic....

a moze tak,,,

[camel_3d]

wiesz co..moj maly jest dosc spokojny..prawie nei placze..w dzien
wogole..zaczyna kolo 19-20... przedtem go staralem sie uciszac..itd..ale bez
skutku... poskutkowalo zostawieni na 40 minut samego wyjacego..1 dzien
przeryczal 45 minut i usnal..drugi 30 i usnal.. po 3 dni placz skrocil sie do 15
minut.
Od wczoraj placze po 10 minut, dostaje wode z glukoza i usypia.

Rozumiem, ze masz ochote go wywalic przez okno.. to dowolone tzn ochota na
wywalenie, ale nie wywaleni.
Moze po prpstu daj mu sie wydrzec az do zmeczenia. I Potem jak sie uspokoi
przytul.. I tak przez kilka dni.

W Nocy faktycznie moze byc ciezko... Dzis maly zaczal rczec o 3 w nocy, ale
tylko dlatego ze nei uslyszalem stekania i "zaspalem" na karmieni na szczesci
epo 2 minutach byla cisza.

Ale test "kto sluzej wytrzyma" trenuj w dzien.

Nie wiem.. moze i zla rada..ale jak wiem, ze maly nie jest glody, nic go nie
boli i na pewno nie jest "samotny" to wtedy po prostu musi sie wykrzyczec i
ju..i nie zmusi mnie to zabawy z nim

[kaisog3]

no niestety i tego probowalam. Skonczylo sie tym, ze maly nie plakal a darl sie
przez 2,5 godziny. Nie moglam go juz potem w ogole uspokoic a darl sie do tego
stopnia ze mu na buzi naczynka popekaly. Wiec nie będe probopwac tego
ponownie.... Ale dzięki za rade.

[camel_3d]

no niezle... to wspolczuje...

[travka1]

poskutkowalo zostawieni na 40 minut samego wyjacego..1 dzien
> przeryczal 45 minut i usnal..drugi 30 i usnal.. po 3 dni placz
skrocil sie do 1
> 5
> minut.
> Od wczoraj placze po 10 minut, dostaje wode z glukoza i usypia.
gratuluje pomyslu...

[maminka21]

Miałam podobnie, mój maluch był dużą marudą, nie tyle co płakał, co
jęczał, ciągle coś było nie tak, krótko sypiał, czułam się jak w
potrzasku, czekałam aż przyjdzie wreszcie mąż i trochę mnie
oddciąży, miałam mega doła, uważałam , że nie nadaję się na matkę,
ech długo by pisać, po pewnym czasie minęło i mały stał się wesołym
fajnym chłopcem. Nie martw się , minie i Wam, jesteś najlepszą
Mamą , początki bywają trudne - trzeba to przetrwać . Taka prawda, a
może ktoś Ci pomoże, albo może wizyta u psychologa - to też dużo
może dać, czasami pojawia się depresja poporodowa. Trzymaj się
ciepło, będzie lepiej, pozdrawiam

[kaisog3]

ja tez czekam na to az maz wroci z pracy i bede moglas zamknac sie w lazience i
poudawac ze jestem sama.... jakbym chowala sie przed wlasna rodzina... To
wszystko strasznie brzmi....

[banaszka82]

A czy pediatra lub inny fachowiec np. zbadał czy dziecko nie ma wzmozonego
napięcia mieśniowego albo co..?może najzwyczajniej w świecie oś go boli...?

[mika_p]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=572&w=31156185&v=2&s=0

[teritom]

Niestety początki bywają czasami bardzo trudne. Nie wiem kto
wymyślił powiedzenie "śpi jak niemowlę" Mój synek do 3 m-ca
życia w dzień spał po 20-30 min. w nocy pobudka co 2h. Gdyby nie
moja mama chyba bym zwariowała. W dzień kiedy nie spał, to cały
czas był na rękach, bo wtedy nie płakał. Nie było mowy o żadnym
leżaczku czy bujaku - no może na 10 min. Kiedy skończył 3 m-ce
zdarzył się cud, synek zaczął przesypiać noc tzn. od 22:00 - 5:00
pobudka na karmienie i do 7:00. Dziecko nie płacze bez powodu, moje
najwyraźnie potrzebowało mojej bliskości (na rękach nie płakał).
Może mu za cieło lub za zimno. Poszukała bym przyczyny płaczu.

[matylda07_2007]

Przełam się. Zacznij myślec inaczej. Twoje dziecko nie robi Ci tego na złość. Coś na pewno Mu dolega. Może chce być blisko Ciebie?
Chusta okazała się u nas lekiem na (prawie) całe zło. Prawdziwa chusta, długa, wiązana (polecam forum forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=44603).
A jak karmisz? Może Młodziez zasypia przy piersi i nie zdąży się najeść?
Myślę, że to wszystko minie, tylko daj Małemu bliskość.
Gdyby dalej coś Cię niepokoiło, pojawiły się wyraźniejsze sygnały, zapytaj lekarza.

[mamamaja30]

Pojawienie się syna było dla mnie szokiem. Teoretycznie niby byłam
przygotowana, ale niestety rzeczywistość okazała się inna. Mały był
płaczliwy, miał kolkę, w nocy budził się co godzinę, a ja sama, mąż
całymi dniami w pracy, rodzina daleko, wynajmowana kawalerka, zero
znajomych. Bywało tak, że przez tydzień z domu nie wychodziłam, bo
pogoda okropna...Internetu też nie miałam. Aż w końcu dałam na luz.
Jak nie miałam czasu i ochoty, to nie sprzątałam, gotowałam na 2 - 3
dni, spałam ile się dało, starałam się nie denerwować, tylko
przyjąć, że tak ma być, wyrośnie z tego. I wyrósł. Dziecko było
spokojniejsze, kiedy ja byłam spokojna, a kiedy się denerwowałam,
jak barometr wyczuwał mój zły nastrój, był bezradny, a ja go w
pewien sposób odrzucałam i wtedy był jeszcze bardziej bezradny i
płaczliwy. Cóż mogę Ci poradzić? Wypłacz się do woli, a potem daj na
luz. Jak nie będzie obiadu nic się nie stanie, połóż się z małym i
bawcie się cały dzień, śpij kiedy on śpi. Może uda Ci się
zorganizować opiekę dla synka i zrobić coś dla siebie, gdzieś wyjść.
Z każdym dniem synek będzie starszy i "łatwiejszy w obsłudze", a
Twoje rozszalałe hormony wrócą w końcu do normy. I jeszcze jedno,
każde dziecko jest inne i czasami nie warto trzymać się sztywno
poradnikowych szablonów, bo to powoduje kolejne frustracje. Byle do
wiosny...

[gargamelja]

Zgadzam się z dziewczynami, jak mały skończy 3 m-ce, na pewno będzie
spokojniejszy i pogodniejszy, przynajmniej u mnie tak było. Jak mój
synek zaczął 4 miesiąc jakby coś go odmieniło z marudy, ciągle
wiszącego na piersi, stał się radosnym, ciekawym świata bobasem.
Poza tym nie możesz się denerwować przy małym, dzieci mają
jakiś "radar", twój synek świetnie wie, że jesteś zdenerwowana. nie
Obowiązki domowe na razie zostaw w spokoju, w wolnej chwili niech
zajmie się sprzątaniem mąż. A ty skup się przede wszystkim na
dziecku i na sobie, jak ty będziesz spokojniejsza to i twój maluch
będzie mniej płakał.

[magnolia22]

Jak Dziewczyny pisały trzeba "wrzucić na luz". Ale jak to zrobić,
prawda?
Ja jestem mamą 7tygodniowego Syna. Pierwsze 4 tygodnie to był dla
mnie horror, niby zorganizowana pani z przepracowanymi z sukcesem 11
latami, a tutaj pieluchy, płacz "niewiadomoczemu", marudzenie,
ulewanie (którego nie cierpię!), bolący kręgosłup, a ostatnio całe
plecy.
Teraz jest nieco łatwiej, bo Mały zaczął usypiać w łóżeczku a nie na
rączkach, bo wiem czemu po jedzeniu znów płacze (mokra pielucha,
podczas odbijania zawsze się zsiusia a czasem i 20 minut pozniej),
bo mamy SMOKA, karuzelkę nad łóżeczkiem.

Wiem, że Ci ciężko, ale postaraj się przez najbliższy tydzień
skoncentrować całą UWAGĘ na Maluchu. Daj spokój z obiadem! Mąż wróci
to ugotuje/odgrzeje/przywiezie obiad z restauracji. Może Mały jest
typem Księciunia jak mój i przy 2 kroplach siuśków nie poleży 5
minut, tylko pielucha ma być zmieniona i już. To, że tak marudzi
musi mieć jakąś przyczynę. Jeśli nie z głodu, to może te pieluchy,
może po odbijaniu trzeba go pozajmować zabawką 15 minut, a później
przy 2gim ziewnięciu trzeba go zostawić i niech uśnie? Słyszy się że
jeśli dziecko jest zbyt zmęczone, to ma problem z zaśnięciem.
Poprzyglądaj mu się uważnie, coś musi być...

No i postaraj się uspokoić, ja zaczynam dzień od dużego kubka melisy
z miętą (melisa na spokójne nerwy, mięta na dobre trawienie).
Wieczorem pozwalam sobie na odrobinę fanaberii - butelkę "piwa"
karmi. Karmię piersią więc lampka wina raczej odpada, ale myślę że
gdyby miałoby to Tobie i Synkowi pomóc, to lampka wieczorem od czasu
do czasu nie zaszkodzi, a może pomoże z tym supłem nerwów.
Znajdź sobie coś, co ci poprawi nastrój i się na chwilę oderwiesz,
będziesz miała 10 minut "dla siebie", czy to karmi, czy kubek
herbaty z miodem/konfiturą, czy to coś innego co Ci sprawia
przyjemność.

i jeszcze

[titerlitury]

popros mame zeby przyszla na godzinke, zajela sie malym, a Ty skocz
i kup sobie cos ladnego, albo spotkaj sie z kumpela w miescie. Takie
oderwanie sie na chwile da Ci sporo sily, zatesknisz za maluchem i
znacznie latwiej zmierzysz sie z jego awanturkami

in vino veritas

[atucapijo]

ja tam pije lampke wina do kolacji czy obiadu, oby zaraz po
karmieniu, bo wtedy alkohol sie zmetabolizuje przed nasteopnym,i
maluch go nie wycmoktal z mlekiem.
ja tez bym poszukala przyczyny placzu-moze ma za duzo wrazen? moze
ogranicz atrakcje, np spacer i kapiel na zmiane co 2gi dzien przez
jakis czas?moze go meczy zabawa, o chce tylko polezec-moj tak ma, na
rekach sie uspokaja, ale spi na lozku albo w wozku,bo sie lubi
rozkladac.moze go owin? jak w koperte owin w kocxyk,prytrzymaj razem
raczki na brzuszku, moj tak lubi. dajesz mu pic?moze oprocz mleka
potrzbuje picia? moze ,masz za suvche powietrze w domu?moze jednak
MA kolki mimo lekatstwa ( jakie ? ), bo na spacerze, placzac lyka
zimne powietrze-moj synek darl sie na pierwszym spacerze jak dziki,
efkt: maxi kolka. dawaj mu smoka na dworzu.
ja tez mam ciezkie chwile jak Macijanek placze, zwlaszcza jak to 3-
proba polozenia go sac, o polnocy, a on jest zbyt zmeczony zeby
spac, albo nie moze zobic kupy, ale jakos wytrzymuje.buajm, laze po
korytarzu, po ciemnych pokojach ,daje wody, smoka, bo na zabawki
jeszcze nie patrzy,nie ma jeszcze miesiaca.a taki wybujany spi potem
3-4 godziny ja tez.

[kaisog3]

Na spacerze maly sie uspokaja i lekarz powiedzial zebym byla na spacerze caly dzien jezeli tak to dziala (swietnie tylko jak ja usypiajaca w locie mam wytrzymac ciagle chodzenie bo jak sie staje to lament, nie mowiac o tym, ze zimno jest nieludzko) Nie pije alkoholu bo poprostu sie boję, ze malemu stanie sie jakas krzywda przez to a poza tym jakos wcale mnie nie ciągnie. Na kolki probowalismy roznych specyfikow, kktore polecili nam lekarze i efekt byl odwrotny od zamierzonego, kolki nasialy sie. Znajomi podpowiedzili nam infacol i to zaczelo w koncu dzialac. Nie bardzo moge go nosic bo mam ogromy problem z kregoslupem po ciazy. Nie bardzo moge dzwigac i konczy sie tym ze ja po 20 min noszenia wyje z bolu. Boję sie tez nachylić bo zdarzylo sie ze nie moglam sie wyprostowac i taka zgieta w pol bylam przez prawie 4 godziny....
Biore tabletki uspokajajace takie ziolowe ale one nic nie pomagaja.

[magnolia22]

a może wysyłaj Maleństwo na spacer z Tatą lub Babcią, jak ci wrócą z
pracy??? po zamnkięciu drzwi za nimi idź spać, idź na zakupy, idź na
spacer w drugą stronę, weź kąpiel?

ja bym się upierała przy tym, żebyś znalazła coś co Cię przez chwilę
chociaż zrelaksuje... i doda sił na dalszą walkę.

Na pocieszenie dodam, że z dnia na dzień jest coraz łatwiej... Małe
robią się kontaktowe, uśmiechają się, mój grucha do karuzelki.
Będzie coraz lepiej.
Trzymaj się Kobito i korzystaj z pomocy (poproś o tę pomoc! dzielcie
się obowiązkami)

[agaqwerty]

u mnie było podobnie. Malo się pisze i mówi o takich aspektach
macierzyństwa, ale 2 - 3 pierwsze miechy to koszmar, szczególnie gdy
nie ma kto pomóc, a zmęczenie dopada i nie wiadomo co robić. Dla
mnie brak snu mnie wykańcza - nic mi się wtedy nie chce. Ryczałam co
drugi dzień. Mleka miałam mało więc siedziałam godzinami karmiąc go
a on i tak się nie najadał i nadal w ryk. Msioałąm dokarmiać, wtedy
się poprawiło. Teraz ma ponad 4 miechy wkrótce 5 i teraz jest super.
Maluch śmieje się, bawimy się. Jeszcze się trochę nie wysypiam - ale
to jż nie ten koszmar co pierwsze 3 miechy więc cierpliwości ,
napewno wytrzymasz , odpoczywaj kiedy tylko się da, obarcz męża
obowiązkami.
Pozdrawiam i życzę dżo wytrwaości

[nemezis26]

Dziewczyny, jak czytam Wasze opowieści z pierwszych trzech miesięcy,
to po prostu podziwiam... Za to że nie dostałyście szału! pomnik dla
takich mam, ja sposnoruję! jesteście wszystkie najlepszymi mamami na
świecie, piszę to ja, która mam córkę 3-miesięczną bezkolkową,
niepłaczącą prawie wacale, niemarudną, usypiającą samodzielnie (no,
może z pomoca suszarki) i myślę, że to jest niebywałe znieść
rozkapryszonego niemowalaka... gratuluję wszystkim, którym się
udaje, naprawdę... ja sama nie wiem, co by było, gdyby córa dawała
czadu, bo moja odporność na płacz jest zaskakująco niska, pewnie
płakałabym razem z nią droga autorko wątku, to że masz dość jest
absolutnie normalne, dziwne myśli też są normalne, masz prawo nie
wyrabiać, wiele mam to przechodzi. Nie karć się za nic!!! Ja polecem
wieczorem długą gorącą kąpiel, niech mąż się małym zajmie, a Ty się
pomocz w jakich pachnidłach... i prawda: trzy miechy to magiczna
granica, dziecię się zmienia nie do poznania!

[kaisog3]

Czekam na te 3 miesiące z wielkim utęsknieniem i ogromną nadzieją......

[2122joan]

Kochana moje pierwsze dwa-trzy miesiace z moim trzecim synem to byl
koszmar.Caly czas plakal spal tylko na moich rekach.Myslalam ze sie
zabije.Do meza nie raz powiedzial"co to za malego diabla mi zrobil"
masakra co???Myslam ze zeswiruje!!!Tez tabletki i melisa na
okraglo.Maly do teraz nie wiem czy mial kolki czy jakas depresje
poporodowa(tez noworodki moga miec).W kazdym badz razie po kilku
miesiacach mu przeszlo.Teraz ma prawie szesc miesiecy zasypia
sam ,spi cala noc!!!!Jest bardzo grzeczny,przewesoly az mi glupio
czasem jak sobie przypomne swoje mysli.Ale bylo minelo i teraz musze
tylko sie cieszyc tym co mam ,a mam naprawde najukochanszego
synulka.Musisz to jakos przetrwac nie kazde dziecko wrzeszczy moi
dwaj piersi byli naprawde spokojni jak byli malency tylko troche
budzili sie w nocy.Ale kazde dziecko inne.Zobaczysz ze bedzie lepiej
tak niestety wygladaja u niektorych poczatki.Moze twoj szczesliwy
niedlugo okres z dzieckiem sie
zacznie.Powodzenia.
PS.Czy on przypadkiem nie ma skazy bialkowej ????Czasami dziecko nie
ma innych objawow tylko placz.

[kaisog3]

Cały czas żyje nadzieją, że kiedyś to minie ale coraz częściej mam takie dni, że
po prostu bym najchętniej umarła. Też mi głupio, że 30-letnia baba nie umie się
opanować i ma takie myśli a najgorsze, że z własnym dzieckiem rady sobie nie
daje. Mam nadzieje, że już niedługo będzie to jedynie wspomnienie...
A mężowi też się nieźle obrywa dokładnie tak jak napisałaś......
A czytam teraz to forum i nie mogę uwierzyć jak dziewczyny piszą, że martwią się
bo ich dzieci przesypiają większość czasu... zazdroszczę im tego, że mogą się
wyspać zjeść normalnie i nie czekać aż mąż wróci żeby pójść do toalety...

[2122joan]

wiesz co ty jedno musisz zrobic przestac tak sie strasznie
przejmowac!!!Zadna z nas nie jest idealna ,to do cholery twoje
pierwsze dziecko nie mozesz wszystkiego od poczatku wiedziec,jest to
nie mozliwe.Nawet jesli przeczytasz wszystkie poradniki na
swiecie.Jezu jak ja sobie przypomne jak bylo z pierwszym to to
wogole cud ze to dziecko jeszcze zyje.Bez przesady!!!!Kobieto ciesz
sie tym co masz(oczywiscie ni pisze tego zlosliwie).Moja rada
(pewnie zla) wszystkie moje nerwy wyrzucam na meza.Niestety ....On
rozumie nawet czasem sie nie odzywa tylko czeka az mi zlosc przeminie
(czegos sie nauczyl po tej 3!!!).zreszta sama duzo mu tlumaczylam,i
po pierwszym mialam cholerna depresje.Moim zdaniem tez powinnas isc
do psychologa wspolnie z mezem.Przy kims obcym jakos czasami lepiej
sie dogadac.Moze tez wtedy wiecej ci zacznie pomagac jak zrozumie
powage sytacji.Na mojego podzialalo...tfu,tfu zeby sie nie zmienilo.

[edie70]

Mała ma 8 tyg i wciąż żyję nadzieją i czekam na przysłowiowe 3 m-ce .Jakbym
czytała swoje myśli,mam 38 lat i też nie umiem sobie z tym wszystkim poradzić......

[zosia9]

Chyba to depresja poporodowa (ja używam określenia obniżenie
nastroju Mam 14 tyg. synka i już jest lepiej. Ale ja wiedziałam że
problem jest we mnie nie w nim. Mam wrażanie że powoli wracam do
siebie i ja to znów ja. To co mi pomaga to staram się żyć mniej
więcej jak przedtem tylko ładuję ze sobą dziecko (coraz sprawniej mi
to idzie). Mały ma skaze białkową, więc nie jem prawie niczego ale
dokarmiam nutramigenem. Mam wrazenie że sobą będę zupełnie po
odstawieniu go od piersi ( strasznie źle znoszę karmienie jest to
wnrew mnie). Na początku nie wiedziałam dlaczego tak wyje a to
spowodu nie trawienia mleka. Aha teraz korzystam z pomocy babć ale
marzę o wynajęciu opiekunki!!!! W końcu nikt nie będzie komentował
co robie!

[joanna28112]

i wlasnie czy karmienie wbrew sobie jest ok? tylko stresujemy siebie
i dziecko. sama mowisz, ze zle znosisz. czesto tu powtarzane ale
prawdziwe szczesliwa mama to szczesliwe dziecko.

[tu_nia]

dont worry be happy- wszyscy tak maja wszyscy przez to przeszli, ja po drodze
mialam jeszcze miesiac w szpitalu, dopiero jak mla skonczyla 7 miesiecy troche
odetchnelam. jest o niebo lepiej, ale dopiero od tego czasu..

[brazbol]

oj, dokładnie wiem co czujesz) ja też płakałam po kątach, byłam zrozpaczona,
rozżalona, rozczarowana i zła na synka, że jest właśnie TAKI. Że cały czas
płacze, wyje, marudzi, chociaż ciągle przy nim byłam. Był najedzony,
przewinięty, miał ciepło, ale nie gorąco, obejrzany przez milion lekarzy, ciągle
tulony, noszony, wycałowany, piosenki wyśpiewane..a on ciągle był niezadowolony,
ciągle gotowy do ryku, masakra. Wszyscy pocieszali mnie, że po 3 m-cu mu minie.
czekałam ale mojemu synkowi nie minęło.
Dopiero od 5tego m-ca jest zdecydowana poprawa. Teraz mały ma prawie 8 miesięcy.
Jest cudowny, ciągle się śmieje, jest super kontaktowy, chociaż nie lubi być
sam. Muszę być i bawić się z nim. Niestety budzi się też często w nocy, ale
wiesz, to zmęczenie jest niczym jak się widzi te roześmiane małe oczka)
wiem, jak Ci ciężko, ja sama się dziwię jak to przeżyłam, ale myśl sobie
codziennie że jest 1 dzień do przodu.
gorąco pozdrawiam

[anett66]

Moje rady:

- olej sprzątanie, prasowanie itp, rób w domu tylko to co konieczne
- gotowanie ogranicz do minimum
- jak dziecko śpi Ty też się połóż, a może jak położycie się razem Mały będzie
dłużej spał..?
- postaraj się jednak spróbować znaleźć przyczynę tego płaczu, jeśli nic nie
będzie pasować kup CHUSTĘ, to podobno złoty środek na płacz dziecka
- MUSISZ znaleźć odrobinę czasu tylko dla siebie, może w sobotę albo w
niedzielę, jak mąż jest w domu umów się z koleżanką na zakupy lub do kina
- zamiast melisy polecam Ci świetne ziółka na uspokojenie (dozwolone przy
karmieniu piersią) - szyszki chmielu + kozłek lekarski (waleriana), mocniejsze i
bardziej skuteczne od melisy

Powodzenia!

[korrra]

Dołączam się do autorki wątku, bo mam te same odczucia. Mam 2
tygodniowego szkarba i już nie wyrabiam. Gdybybm choć w 50%
wiedziała co mnie czeka .....
tak, to jest użalanie się nad sobą! Przeżywanie macierzyństwa tak
negatywnie jak my to kwestia charakteru, widocznie jesteśmy "cienkie
bolki" i rola matek nas przerasta. Podziwniam niekóre moje koleżanki
które tryskają szczęsciem,że oto właśnie zostały matkami, a
wszystkie niedogodności przeżywają z podniesionym czołem, pękając z
dumy.
Mnie najbardziej przybyja to, że nie bardzo mnie rozumie najbliższe
otoczenie, wszyscy zachwycają się tym małym naszym cudem (ja zresztą
też bo bardzo go kocham) ale jest ta druga strona medalu: te
nieprzespane noce i dnie, ciągła zmiana pieluszek, i niewiedza
dlaczego dziecko płacze i niemożność uspokojenia go.
I tak ciągle się zastanawiam, jak kobiety decydują się na drugie
dziecko, wiedząc już jak to cięzko jest na początku?
Sama chciałabym mieć dwójkę dzieci, ale teraz nie wiem co będę
myślała za kilka lat kiedy przyjdzie czas na podjęcie decyzji o
drugim potomku. Mam nadzieję, że się zapomina o tym wszystkim, tak
jak zapomina się o bólu porodowym.
W każdym razie kaisog3 - wiem dokładnie co czujesz, wiem że nie
jestem sama z takimi myślami i odczuciami, co zabija trochę moje
wyrzuty sumienia że może jestem złą matką nie tryskając szczęściem.
W duchu liczę trochę na to ,że kiedys odzyskam samą siebie, wróci
ta dawna "ja" mająca przyjaciół, czas na wszystko, no i że wróci
moje "życie" z męzem, bo narazie to nie mieliśmy czasu się nawet
przytulić do siebie, a tak mi tego brak .....
pozdrawiam wszystkie mamy przeżywające baby blues, i trzymam kciuki
żeby szybko przyszedł czas wielkiej radości i satysfakcji z
macierzyństwa. I wbijmy sobie do głowy ,że będzie lepiej. Oby tylko
dzieciaczki były zdrowe!!!!!

[kaisog3]

Mnie też otoczenie nie rozumiało... Moja mama mówiła "czego ty chcesz, dziecko
jest piękne zdrowe a ty tak się zachowujesz" lub "jak ty o nim możesz powiedzieć
bachor?!!!" Ano mogę, bo nie mówię tego ja tylko jakaś wściekła baba we mnie.
Nie potrafię tego wyjaśnić ale tak jest. Teraz przechodzę jakiś etap: jeden
dzień euforii a drugiego dnia rozwodzę się mężem i oddaje dziecko.... totalna
huśtawka.... skąd to się bierze?? No chyba nikt nie zna na to odpowiedzi ani
nikt nie wymyślił lekarstwa....
Ja też chciałam dwójkę dzieci i w takim stanie jak jestem to boję się zbliżenia
z mężem bo już myślę o tym, że może zajdę w ciąże, że sytuacja się powtórzy ale
będzie jeszcze gorzej bo z dwójką to sobie w ogóle nie poradzę...
Ochh czekam na te trzy miesiące... to jeszcze tylko 8 dni ....

[susel79]

Rzadko udzielam sie na forach ale na tego posta musze odpisac.Wiem
co czujesz Kochana-mialam to samo. Moja Mala tak dawala czadu ze
myslalam ze ja tego nie przezyje...ale....o dziwo przezylam, dalam
rade, przyzwyczailam sie, nauczylam reagowac spokojem, unormowalam
dzien do tego stopnia ze wszystko bylo o tych samych porach,
czynnosci powtarzaly sie dokladnie w tej samej kolejnosci. Pomimo
tego ze kosztowalo mnie to ogrom pracy teraz jest super. Jestem
szczesliwa choc smiem twierdzic ze mialam mega depresje. Moja
Dziewczynka z marudy i placzka stala sie superbabka. Jest
usmiechnieta, ruchliwa i szczesliwa a ja razem z nia. Jetem pewna w
10000% ze i u Ciebie sie wszystko ulozy. Nie jestem w stane Ci
powiedziec kiedy. Czy po 3 miesiacach czy zmiana nastapi powoli-tak
jak to bylo o mojej Coruni. Zobaczysz jeszcze sie bedziesz smiala z
tego okresu-jest ciezki ale jak ja przezylam to i Ty dasz rade. Za
pare miesiecy byc moze tygodni zmieni sie wszystko....obiecuje Ci
to. I glowa do gory...wiem ze latwo mi teraz mowic ale z
doswiadczenia jedna rada-Szczesliwa Mama to szczesliwe Dziecko. Wiec
usmiechnij sie bo to przejsciowe.

Sciskam Cie serdecznie

[kaisog3]

Cały czas powtarzam sobie, że to przejściowe
Pozdrawiam

[anawka]

kaisog3 - jak teraz u Ciebie, lepiej?
dopiero teraz znalazłam Twój wątek, ale mogła bym się pod nim podpisać...
mój synek teraz ma 7,5 m-ca. Przestał wyć całe dnie jak skończył 3,5, ale zaczął marudzić całymi dniami. Jest bardzo absorbującym maluchem, ciekawym świata, ale mimo, że bardzo go kocham to czasami zastanawiam się czy wszystko z nim w porządku
ja też nie dawałam rady. Deprim nie pomagał, pomógł psychiatra i leczenie depresji... Mąż był ze mną 6 tygodni, wziął zwolnienie na mnie żebym nie zwariowała. Teraz czuję się dużo lepiej, nie biorę już leków, ale synek nadal daje w kość, tyle, że sporo śpi i unormowały mu się drzemki w dzień. Pozdrawiam ciepło, mam nadzieję, że u Was lepiej

[mamamaja30]

Kochane, nie chcę Was dobić przed świętami, ale to co było nie
wróci. Nigdy nie będzie już tak, jak było przed narodzeniem dziecka.
Matką zostaje się na całe życie i myślę, że to właśnie świadomość
tego jest powodem takich emocji, rozczarowania, smutku itd. Zamiast
roztrząsać, jak to było pięknie, kiedy byłyśmy niezależne, miałyśmy
czas tylko dla siebie, to lepiej spróbować odnaleźć się w nowej
rzeczywistości, uzmysłowić sobie swoją nową rolę i poukładać siebie
od początku. A jeśli chodzi o drugie dziecko, to jakoś samo
przychodzi, bynajmniej tak było u mnie. Stwierdziłam, że jestem
gotowa na takie wyzwanie, że chcę mieć drugie dziecko, nie liczył
się ból i nieprzespane noce (i miło się rozczarowałam). Może dlatego
mówi się, że z drugim dzieckiem jest łatwiej, bo łatwiej jest
zaakceptować utratę swojej odrębności, która już wcześniej została
podzielona. Pozdrawiam!!!

[luthien79]

kaisog3, przede wszystkim spokojnie.
Jeśli nie możesz się pozbierać, masz problemy z zaakceptowaniem maluszka, jesteś
rozbita i płaczesz, wybierz się do lekarza. Koniecznie! Bo to mogą (ale nie
muszą) być objawy depresji poporodowej. Wiesz, może wystarczy unormować hormony
i będziesz znacznie lepiej funkcjonować.
A tymczasem radzę - kup chustę (długą wiązaną, żadne chusto-coś). I noś i
przytulaj malucha. Może on tak ma, że nie radzi sobie ze światem? Może ciągle
jest nieszczęśliwy, że "wyciągnęli" go z brzucha mamy? Chusta go uspokoi, a Ty
będziesz miała wolne ręce, żeby coś zrobić w domu czy poczytać książkę.
I to, że mąż pracuje, nie jest absolutnie wymówką, żeby nie zajmował się
dzieckiem (nie wiem, jaka jest u was sytuacja). Ja kiedyś z płaczem
przeprowadziłam rozmowę, po której 1 dzień w tygodniu przewijanie i czynności
pielęgnacyjne należą do męża. Ja tylko cycem służę
Poza tym zostaw ich czasem samych w weekend na 2-3 godziny (mleko ściągnij albo
zrób mieszankę, to naprawdę nie szkodzi - i mówi to matka karmiąca już 9
miesięcy, a planująca jeszcze dużo dłużej) i po prostu wyjdź na spacer. Albo
pobiegać. Albo zamknij się w łazience i weź kąpiel z pianą.
Niech przez 1 noc w weekend mąż wstaje i uspokaja synka. Ty też się musisz
wyspać przecież.
Pozdrawiam i przytulam wirtualnie, dasz radę na pewno. Jesteś świetną matką,
tylko niewyspaną na razie (a temu się da zaradzić).

[beti-as]

Witam
Ostatnio slyszalam o kołysankach prenatalnych, zrobił je gościu co miał bardzo podobny problem:
tu opis:

sen-bezsennosc-kolysanki.bloog.pl/?ticaid=6732a
spokojny-sen.pl/
Ja sama sobie zamowilam i czekam na przesylke.

[agaqwerty]

jejku jakbym siebie czytała normalnie. Ja też z mężem się kłóciłam
wtedy na maxa, rozwód co tydzień. Najgorsze było to że nikt tego nie
rozumiał. Wszyscy się dziwili i gadali - no jak to nie daje sobie
rady z jednym dzieckiem? ja wychowałam/wałem 4 i bez takich
problemów. Tylko że ślepcy nie widzieli tego że wychowywali tyle
dziedziów ale z pomocą dziadków! a nawet tylko dziadkowie je
wychowywali. Więc denerwują mnie takie wypowiedzi. I to najlepiej bo
to ciotki takie mądre - tyle że i ja pamiętam że same nie
wychowywały. Tak że z rodzinką to tylko na zdjęciu. Nie ma to jak
opiekunkę wynająć.

[smerfetka8801]

z tego co czytam to robisz absolutnie wszystko aby ulżyć dzi3ecku.nie wiem co ci
doradzić bo nie mam takich doświadczeń ale jedno jest pewne jesteś dobrą matką i
nadajesz się na mamę po takim maratonie każdy miałby dość...ale jeszcze się nie
poddałaś i to się liczy.mono wierzę,że wraz z pierwszym spokojnym dniem
uśmiechem dziecka odkryjesz uroki macierzyństwa póki co życzę cierpliwości bo
nic innego do głowy mi nie przychodzi niestety

smerfetko...

[camel_3d]

ten pos byl z 18 grudnia dzis maly ma prawie 6 miesiacy

moze fajnie by bylo gdyby autorka napisala co sie teraz dzieje

nie rob nic :)

[kania_kania]

Ja 3 miesiace spedzilam w pozycji horyzontalnej a Mloda przyssana do mojego
cyca. Zmienialysmy tylko bok, zeby bylo nam wygodniej.

Mloda memlala cycka po 3-4h z rzedu, a ja czytalam, ogladalam filmy. po prostu
bylysmy blisko. Olalam gotowanie, pranie i sprzatanie. Moj maz sobie jakos radzil.

teraz jest samodzielna, przesypiajaca noce prawie dwulatka

Kania

[anawka]

kaisog3 napisz jak tam u Was?

[2stopa]

mam podobne problemy i dla podniesienia na duchu fajnie by było
gdyby autorka tego wątku napisała jak jest teraz...

[myszabw]

Na mojego synka skutkowała metoda uspokajania mająca na celu wyciszenie malucha.
Trzeba usiąść w bujanym fotelu lub na krześle, trzymając dziecko w ramionach,
tak by jego twarzyczka była na wysokości ramienia, by mogło schować w nim twarz.
Dobrze jest maluszka wcześniej owinąć w kocyk tak żeby raczki były zawinięte i
nimi nie machał. Maluszka trzeba przytulić do siebie i delikatnie kołysać się w
przód i w tył z taką częstotliwością jak wahadło zegara, powolutku. Można
szeptać "szszszsz..." i poklepywać plecki maluszka otwartą dłonią w tempie bicia
serca. To bardzo wycisza. Kiedy maluszek przestanie płakać, przestaje się kiwać,
ale można leciutko dalej poklepywać, aż do całkowitego uspokojenia. Podobno
niemowlęta do 6 miesiąca nie potrafią skupić się na więcej niż 2 rzeczach, a
poklepywanie i szeptanie je wycisza i zapominają o płaczu. Nie polecam do
uspokojenia huśtania, bujania, także w wózku, potrząsania itp. bo to tylko
dziecko pobudza, a mamy je przecież wyciszyć. Jak dziecko ma spać, jeśli jest
pobudzone? Ze zmęczeniem też trzeba uważać, takie fizyczne od turlania, huśtania
dla zabawy itp. to owszem, ale nie z wrażeń, bo zbyt wiele bodźców zewnętrznych
tylko pobudzi maluszka.
Wiem, że to troche późno ta porada, ale dopiero teraz trafiłam na to forum.
Ja też przez pierwsze ok. 2,5 miesiące byłam strasznie zagubiona, nieporadna,
płakałam, mówiłam sobie że jestem złą matką, że się nie nadaję, ale po
uregulowaniu synkowi dnia, nastąpiła poprawa, potem nauczył się spać
samodzielnie, a po skończeniu 3 miesięcy nastąpił przełom. Dziś już nie pamiętam
jak mój synek darł się całymi dniami i spał tylko na rękach. Jest wesoły i taki
cudowny! Złość na dziecko uważam, jest naturalna, przecież każda z nas się
stara, robi wszystko żeby było dobrze, a tu żadnych efektów. Tylko ryk. Można
się zdołować, zwłaszcza jeśli nie ma się wsparcia w najbliższych. Kiedyś mój mąż
po tym jak wrócił z pracy i bez obiadu nosił synka przez dwie godziny
powiedział: "nikt nie mówił, że będzie łatwo". A ja mam inne wrażenie, wszędzie
w mediach, prasie, widzi się śliczne pulchne maluszki z ich zadowolonymi
szczęśliwymi mamami, tylko nikt nie mówi, że tak jest tylko czasami i ile się
trzeba namęczyć żeby było cudownie.
Kasiog3! odezwij się!

[banaszka82]

kobieto,chodź na spacery!!to najlepsza metoda na regulacje dnia,dziecko musi
mieć swój plan,a jeśli chodzi o to,że musisz zrobic obiad dl męża i dlatego
wygodniej jak dzidziuś śpi w domu a nie na spacerze to - po prostu-olej
gotowanie.Najważniejsze żebyś była zadowolona i wypoczęta..inaczej dziecko też
będzie nieszczęśliwe...moja mam miała nas piątke i wszystko regulowała
spacerami...ja Jej słucham bo już wypróbowałam tę metodę..

[nika07.pl]

Ja miałam podobny problem, myślałam że psychicznie nie wytrzymam,
moja córeczka ciągle płakała, nie spała w dzień, byłam
wykończona...Problem minął po kilku tygodniach (8-9 tydzień), teraz
ma 9 m-cy i jest cudowna. Kiedy dziecko zaczyna interesować się
otoczeniem, uspokaja się. Ja myślę że trzeba cierpliwości, i trochę
czasu. Pomyśl sobie że to trudny czas, ale minie a potem bedzie
łatwiej,dziecko ci to wynagrodzi uśmiechając się i obejmując
małymi rączkami. Ważne by było zdrowe! życzę ci dużo siły, pokory i
cierpliwości

[linkap_wawa]

Troche mi ulzylo... bo myslalam, ze tylko ja tak mam...wszystkie kolezanki maja
grzeczne i bezproblemowe dzieci... a moj 2,5 miesieczny Krzys ostatnio wyje,
marudzi, prezy sie, jest niespokojny. W ciagu dnia przysypia na polgodzinne
drzemki - ale przysypia na moich rekach wiec zanim zdaze odlozyc do lozeczka to
sie wlasnie wybudza. Caly dzien trzeba go nosic na raczkach - najlepiej
przechadzajac sie po domu - nie daj boze polozyc na pleckach - co ja mowie -
wogole polozyc!!! Buzia w podkowke i placz, tak zalosny, jakbym mu straszna
krzywde robila. Ostatnio nawet na przewijaku robi sceny. Uspakaja sie przy
cycu... chociaz czesto tylko na chwile, po kilku minutach ssania sie rzuca albo
przysypia... to ja go delikatnie do odbekniecia biore, on nagle sie orzezwia i
od nowa Polska Ludowa - prezenie, placz, cyc! W krotkich chwilach czuwania bez
placzu staram sie go zabawiac, rozmawiam z nim, pokazuje grzechotki, robie
miny... ale zajmuje jego uwage tylko na kilka, kilkanascie minut (choc to
najpiekniejsze minuty calego mojego zycia - zainteresowane oczka i te piekne
usmiechy). Dodam, ze maly ma refluks, wiec musze go jak najczesciej pionizowac -
szczegolnie po jedzeniu (moze dlatego tak sie przyzwyczail do raczek). W
przerwach miedzy marudzeniem ulewa spore ilosci mleka, wiec on jest mokry, ja
mokra i wszystko dookola mimo zabezpieczen w postaci ton pieluch tetrowych.
Ostatnio probowalam odlozyc go na mate - w sumie musialam, na chwile, zeby
zrobic siusiu. Troszke poobserwowal ale zaraz w ryk! Mysle - przetrzymam, niech
poplacze, przeciez nic mu nie jest - oczywiscie caly czas siedzialam przy nim,
glaskalam po glowce i wszystkim co sie da, przemawialam czule a on jeszcze
bardziej placze, az sie zanosi, lzy leca. Rozkaslal sie w koncu z tej rozpaczy,
no i nie wytrzymalam i wzielam znowu na rece. Przy okazji sama sie poplakalam a
on jeszcze dlugo nie mogl sie uspokoic.Jedyne co mnie ratuje to nocne przerwy -
zasypia ok. 20.00 i spi do ok. 3. Potem karmienie i usypianie (ok. 2 godziny) i
potem roznie - budzi sie co pol godziny, godzine - tak do ok. 7 rano a potem
-jak wyzej. Czasem martwie sie, ze synek jest tak bardzo zajety tym marudzeniem
i plakaniem, ze moze przez to bedzie sie gorzej rozwijal. NO bo inne dzieci w
tym czasie zajmuja sie obserwacja swiata i cwiczeniem miesni o on bidak co? I
tez dopadaja mnie mysli , ze to moze moja wina, bo nie potrafie go zajac, utulic
odpowiednio, nie rozpoznaje dlaczego placze (generalnie zazwyczaj wydaje mi sie
ze z glodu). Psychika mi czasem siada totalnie i to jest duzo gorsze od kazdego
zmeczenia fizycznego. Wasze posty daja mi jednak nadzieje, ze w koncu wszystko
sie unormuje i ze wcale nie jestem taka zupelnie do niczego, musze tylko zagryzc
zeby i przeczekac. Pozdrawiam wszystkie wykonczone mamuski

[latea]

Jakbym czytała o swoim malcu. Chcę czerpać przyjemność z
macierzyństwa-nie potrafię. Śpię od 2 do 4 godz dziennie,wyglądam
jak zombie, czuję się jak zombie. Nic nie jest w stanie
zainteresować mego miesięcznego synka prócz cyc. Wisimy więc na cycu
praktycznie 24 na dobę. Kręgosłupjuż siada bo te wszystkie rady o
prostowaniu pleców przy karmieniu można w d... wsadzić. Od 2 w nocy
do 4 nad ranem człowiek już jak precel siedzi byle tylko jakoś się
skulić do snu.
Głowa boli, ręce odpadają a jak na złośc z chwilągdy wslizguję się
na łóżko by poleżeć, mały cyk i oczy otwarte, policzymy do 10 i
syrena. Mozolnie znowu wstaję, na oczy nic nie widzę, cyca wkładam i
dalej ślęczę.
Myślałam, że może się nie najada. Gdzie tam! Przyrost masy
prawidłowy, a potrzeba ssania ogromna. Próbowałam smoczków, żaden
nie podoba się małemu. Wycie po próbie smoczkowej jest jeszcze
większe.
Tracę siły, o ile już nie starciłam.
Straszliwie kocham moje dziecię, jest taki rozkoszny gdy nie płacze.
Potrzebuję jednak siły by móc cieszyć się, że w końcu go mam, że
jest taki cudny.
Spacery tez nic nie dają. Wózek jest torturą dla synka, zostają ręce
i oczywiście wycie bo cyca nie ma.
Kiedy coś się zmieni? Jak pomyślę, że tak ma być jeszcze pare
miesięcy to chyba pójdę "na cały swiat".

[baby.2]

z wiszeniem na cycku to lada chwila zacznie sie zmieniac...moze
jeszxczr z miesiac ja tez mam trudne doswiadczenia jak dotychczas,
a moje dziecko ma juz 4 miesiace...

linkap

[baby.2]

jestem ciekawa jak teraz Wam sie wiedzie?

[lavjja]

ja też podbijam...bo mam 2,5 miesięcznego wrzaskuna

[baby.2]

lavija, powiedz mi czy Ciebie tez tak frustruje ten placz? co
czujesz gdy dziecko marudzi i ryczy?

lavjja napisała:

> ja też podbijam...bo mam 2,5 miesięcznego wrzaskuna

[lavjja]

ojj, bardzo frustuje...czuję się jak zła matka, jakby dziecko nie
chciało kontaktu ze mną, jakby mnie nie lubiło.
Bardzo osobiście to traktuję (

[baby.2]

to dokladnie jak ja... strasznie to trudne. licze na to, ze gdy
bede juz miala werbalny kontakt z corka to nadrobie smutne to jest
cholera, a moze przesadzamy...? moze nie trzeba traktowac tego tak
osobiscie? ech, zeby sie dalo..

[lavjja]

na pewno nie powinnysmy traktowac tego osobiście, dziecko nie ma nam
nic za złe, nie robi na złość (teorię znam )

tylko takie odczucia jak mamy po prostu są...miną, zobaczysz, ja
cieszę się na każdy miniony dzień, bo coraz więcej jest chwil kiedy
nie płacze...

ja wiem, że nie zrozumie mnie nikt kto nie miał takiego "trudnego"
dziecka...

[kaisog3]

przyzwyczaicie się do tego płaczu.... My mamy już 9 miesięcy i teraz trenujemy
samodzielne usypianie (po prostu nie ma co komentować - wycie na maksa) Jest
bardzo trudno bo młody jak wcześniej rzadko sypia i bardzo krótko więc jeszcze
walka przy każdym zasypianiu to ogromne wyzwanie.
Ja czasem odnoszę wrażenie, że płacz synka już na mnie nie działa (oczywiście
taki płacz o nic) natomiast mój mąż nie może tego słuchać... serce mu pęka

[camel_3d]

kurde, ja jestem jednak zdania, ze latwiej dzeicko nauczyc samodzielnego
zasypiania wczesniej. Pozniej juz tak latwo nie jest.

[kaisog3]

to nie jest prawda... zależy dużo od dziecka. Kuba po prostu "dorósł" do tej
nauki. Wcześniej próbowałam ale kończyło się bezdechem więc po pierwszej takiej
akcji odpuściłam... nie ma co dziecka męczyć.

[camel_3d]

kaisog3 napisała:

> to nie jest prawda... zależy dużo od dziecka. Kuba po prostu "dorósł" do tej
> nauki.


??..a napisalas ze "wycia na maksa"..wiec moze jeszcze nie dorosl?

[kaisog3]

wiesz "wycie na maksa" to nie to samo to bezdech z histerii.... sam wiesz, że
Twoje dziecko płacze inaczej bo to a inaczej bo tamto

[camel_3d]

no faktycznie..histeria to co innego - na szczescie nigdy nie bylo histerii z
bezdechem... wogole histerii nie bylo.