psyche a laktacja

[szyszunia11]

powiedzcie, jak duży psychika może mieć wpływ na ilość pokarmu? mnie samo karmienie i kłopoty z nim związane oraz płacz dziecka stresują dośc mocna, nie lubie karmić piersią i zmuszam się żeby to robić... synek czasem zwł. wieczorem ciągle ssie, a i tak ciągle głodny, dopiero po podaniu butli z odciągniętym wczesniej pokarmem się uspokaja... i błędne koło strsu sie napędza. Co robić?

[krztyna]

Psychika ma ogromny wpływ na ilość pokarmu oraz ewentualne kłopoty.
Dziecko przecież odbiera Twoje odczucia.

Chcesz karmić piersią? Odrzuć negatywne myśli, nie dokarmiaj butlą,
karmiąc słuchaj spokojnej muzyki, głaszcz dziecko, myśl o nim
dobrze, przywołuj pozytywne skojarzenia. Skorzystaj z pomocy doradcy
laktacyjnego.

Podawanie dziecku butli z Twoim mlekiem może powodować tylko jego
niechęć do piersi, z której ssanie wymaga więcej wysiłku. Ponadto,
im więcej syn będzie wieczorem ssał tym więcej mleka się wyprodukuje
więc to jego ssanie jest potrzebne!

Nie napisałaś ile syn ma, ale jeżeli nie lubisz, nie chcesz, nie
przekonasz się to nie karm. Rozważałaś taką możliwość?
-----------
Platek, Skorpek i Hans Helmut

[szyszunia11]

podawać butlę z moim pokarmem muszę z racji na wychodzenie z domu, poza tym chyba lepiej żeby w końcu sobie pojadł, skoro np. 2 dni temu przystawiałam go 9 razy w ciągu 4 godzin i ciągle possał a potem płakał, dopiero po butli zasnął...
co do karmienia piersią to próbuję się zmotywować ale nie bardzo mi wychodzi
synek jest malutki, w poniedziałek kończy 3 tygodnie.
z tego co wiem, to największym "za" karmienia piersią jest wieksza odporność dziecka na choroby i alergie, ale akurat jesli chodzi o mnie i brata się nie sprawdziło poza tym słyszę na ten temat zbyt wiele sprzecznych opinii by się porządnie zmotywować.

[krztyna]

Laktacja może się ustalać nawet 2 miesiące. Dziecko uczy się ssać
nawet 4 tygodnie zatem już podając butlę mogłaś niechcący zaburzyć
te procesy.
Wg mnie potrzebujesz czasu, motywacji i wiedzy doradcy laktacyjnego.
Będzie się to wiazało z wyrzeczeniami, pracą i trudnościami, ale w
mojej ocenie warto nie tylko dla przeciwciał, ale też dlatego, ze
karmienie piersią naprawdę może być fajne.
Piszesz, ze w wypadku Twojej rodziny karmianie piersią nie spełniło
swojej roli, ale przecież nie wiesz jak by było, gdyby mama Was nie
karmiła? Spróbuj. Najwyżej, jesli mimo wszystko nie uda się, to nie
będziesz sobie musiała niczego w przyszłości wypominać.

Polecam też forum "Karmienie piersią"

-----------
Platek, Skorpek i Hans Helmut

[monikadr1]

Polecam wizytę w poradni laktacyjnej lub sprowadzenie do domu doradcy
laktacyjnego. Niezwłocznie! Jakbym mogła cofnąć czas, poszłabym tam od razu. Za
długo zwlekałam, przez nerwy laktacja spadła mi prawie do zera i nie pozbierałam
się na tyle by ją w pełni odbudować. Odciągałam pokarm i dokarmiałam
modyfikowanym do końca 4 m-ca.

[szyszunia11]

myślałam o tym, ale obawiam się zbyt doktrynerskiego jak dla mnie podejścia osób z poradni laktacyjnej. Ja np. karmię w kapturkach silikonowych i nie widzę w tym nic złego (uczono mnie wszpitalu odpowiednio przystawiac dziecko, mimo to zgryzło mi brodawki), poza tym popełniam inne "zbrodnie" (o tym, że to niemal zbrodnia dowiedziałam się z forum "karmienie piersią") jak np. podawanie smoczka. Nota bene w moim środowisku robi to wiele osób i nie mają przez to wcale problemu z karmieniem. Obawiam się że jedyna rada doradcy laktacyjnego to będzie coś w stylu: wyrzucić do kosza smoczek, nakładki silikonowe, butelki, laktator i przystawiac dziecko do piersi entą ilośc razy na każde skinienie a najlepiej w ogóle chodzić topless bo zycie najlepiej sprowadzić do podawania cyca... to nie dla mnie

[mruwa9]

no to moze zacznij od odpowiedzenia samej sobie na pytanie: czego Ty
sama tak naprawde chcesz i jakie sa twoje priorytety? Najwyrazniej
masz bardzo negatywne nastawienie do karmienia piersia, skoro z
gory zakladasz doktrynerska postawe doradcy laktacyjnego czy piszesz
o zbrodniach smoczkowych. Doradca laktacyjny ma pomoc w rozwiazaniu
problemow, zwiazanych z karmieniem piersia, w taki sposob, aby to
karmienie piersia utrzymac. Bo do zakonczenia karmienia piersia ,
jesli tego sie chce, nie jest potrzebny doradca laktacyjny, tylko
butla i mieszanka. I nie ma mowy o "zbrodniach" smoczkowych, ale o
wykazanie prostego zwiazku przyczynowo-skkutkowego, jakie
konsekwencje MOZE (ale nie MUSI, choc czesto wlasnie tak sie dzieje)
spowodowac wprowadzenie smoczka. Decyzja przeciez i tak nalezy do
rodzicow dziecka, nie spotkalam sie z sytuacja , zeby jakiejkolwiek
mamie terrorysci laktacyjni wykrecali rece i sila zmuszali do
karmienia piersia, wbrew samej zainteresowanej. Jesli kobieta nie
chce karmic- nikt jej do tego zmusic nie jest w stanie. Tyle, ze
czesto decyzje o zaniechaniu karmienia podejmuje nie z wewnetrznego
przekonania, jako swiadoma decyzje, ale czesto wskutek niewiedzy,
braku wsparcia otoczenia (w tym rowniez ze strony personelu
medycznego), zwatpienia we wlasne mozliwosci laktacyjne czy braku
wiary we wlasne dziecko. Dlatego niesienie oswiaty kaganka jest IMHO
niezmiernie wazne. A ostateczna decyzja i tak nalezy do matki.
Przeciez i tak zrobisz, jak zechcesz. Wyrzuty sumienia to nie efekt
doktrynerskich porad laktacyjnych, ale wlasna Twoja inicjatywa.

[szyszunia11]

Mruwa, masz rację - nastawienie mam negatywne. W moim otoczeniu wszyscy naciskają na karmienie piersią bo "wiadomo, że ono jest dla dziecka najlepsze" i "tzreba karmić piersią" ale ja napotykam przykłady chorujących dzieci piersiowych i zdrowych miesznakowych i jakoś mnie to wszystko nie motywują. Tzn. szukam motywacji, np. wczoraj wykosztowałam się na droga herbatke laktacyjną, przypominam sobie słowa koleżanki, ze karmienie pomaga zrzucić zbędne kilogramy (faktycznie chudnę)... ale nie znosze rzucać co chwila wszystkiego i zawieszać aktywności zyciowej na 15 minut i nigdy nie być pewnym czy dziecku to wystarczy na dłużej... nie znosze być "uwiązana"... itp, itd... szukam motywacji, naprawde...

[delfina77]

Ciesz sie, ze rzucasz wszystko tylko na 15 minut, moj jadl godzine a potem znow
byl glodny i tak w kolko Macieju... Przez tydzien w ogole nie wyszlam z domu
tylko karmilam i karmilam a potem podalam butelke i zjadl jeszcze 50ml, co mnie
ostatecznie zdemotywowalo. Wiem, ze jest ciezko na poczatku, jesli to twoje
jedyne dziecko to daj sobie jeszcze tydzien-dwa, moze bedzie lepiej, podobno po
6 tygodniach laktacja sie normuje. Jesli nie to dokarmisz butelka i tyle. To
zadna tragedia

[semi-dolce]

szyszunia11 napisała:

> myślałam o tym, ale obawiam się zbyt doktrynerskiego jak dla mnie podejścia osó
> b z poradni laktacyjnej. Ja np. karmię w kapturkach silikonowych i nie widzę w
> tym nic złego (uczono mnie wszpitalu odpowiednio przystawiac dziecko, mimo to
> zgryzło mi brodawki), poza tym popełniam inne "zbrodnie" jak np. podawanie smoczka
> . Obawiam się że jedyna rada doradcy laktacyjnego to będzie co
> ś w stylu: wyrzucić do kosza smoczek, nakładki silikonowe, butelki, laktator i
> przystawiac dziecko do piersi entą ilośc razy na każde skinienie a najlepiej w
> ogóle chodzić topless bo zycie najlepiej sprowadzić do podawania cyca... to nie
> dla mnie

Skoro tak, to leć do sklepu po mieszankę.

[szyszunia11]

semi-dolce napisała:

>>
> Skoro tak, to leć do sklepu po mieszankę.


już ją mam, wczoraj mąż dał dziecku bo musiałam wyjść na dłużej a nie dałam rady odciągnąc na zapas
>
>

[semi-dolce]

No i problem z głowy. Skoro karmić nie lubisz, z pomocy doradcy skorzystać nie
chcesz, smoczek noworodkowi dawać musisz, karmić na żądanie nie chcesz, długie
wiszenie na cycku ci przeszkadza, choć w tym wieku jest zupełnie normalne, czyli
tak naprawdę robisz wszystko, by nie karmić, to powiedz to jasno i otwarcie i
nie karm.

[szyszunia11]

jednak coś mi nie pozwala się poddać nie wiem - może presja otoczenia? może mają rację? tak trzeba i już...
póki co się nie poddam i może faktycznie skorzystam z pomocy tego doradcy, już sobie znalazłam w sieci co w tej sprawie w moim mieście się da zrobić. dzięki dziewczyny, ja po prostu codziennie płacze przez to karmienie i mam kryzys co najmniej raz na dobę...

[semi-dolce]

Nie trzeba. Od jedzenia mieszanki dziecko nie umiera.

Powiem ci, że ja też miałam problemy. I w końcu usiadłam i powiedziałam sobie:
dość! Najwyżej dam sztuczne, nic mu nie będzie. I to jasne powiedzenie sobie
tego, uświadomienie sobie, że mam alternatywę, że NIE MUSZĘ karmic piersią, że
moje dobre samopoczucie jest tak samo ważne, a nawet wazniejsze od sposobu
karmienia, podziałało na mnie jak katharsis. Przestałam się przejmowac. Parę
razy dokarmiłam mieszanką. Wyluzowałam. Skończyło sie tak, że zupełnie nie
przejmując sie niczym 3/4 puszki bebilonu wyrzuciłam w końcu do kosza bo stała i
sie kurzyła, karmię szósty miesiąc i jeszcze codziennie zamrażam jakies 0,5 litra.

[mruwa9]

Jesli chcesz karmic piersia:
1. Kup chuste, wsadasz dziecko do chusty, nos przy piersi, niech
maluch ssie , kiedy chce, ile chce, jak dlugo chce, Ty bedziesz
miala wolne rece, wiec odpada sytuacja, ze rzucasz wszystko, zeby
karmic dziecko. Twoj maluch ma dopiero 3 tygodnie, jestes jeszcze w
pologu, a to powinien byc czas (jak sama nazwa wskazuje), w ktorym
masz prawo ( a przynajmniej jest to naturalna sytuacja ) polegiwac z
dzieckiem przy piersi niemal calodobowo, bez zajmowania sie reszta
swiata. Warto ustalic priorytety, co tak naprawde jest wazne, a co
nie. Mycie podlog raczej nie. Zakupy w centrum handlowym-chyba tez
nie, choc dla Twojej kondycji psychicznej moga miec one zbawienny
wplyw. Na pocztaku noworodki maja prawo domagac sie czestych i
dlugich karmien. W koncu jeszcze 3 tygodnie temu karmilas je i
nosilas nieustannie 24 godziny na dobe, nie widzac w tym nic
zdroznego. W miare ulywu czasu niemowle domaga sie piersi coraz
rzadziej i ssie coraz krocej, wiec naprawde z czasem bedzie coraz
latwiej. Chyba, ze zupelnie nie masz do tego cierpliwosci ani checi,
to wtedy:...
2. Mieszanka tez jest dla ludzi. Nie ma sensu ciagnac karmienia
piersia na sile, jesli jest ono dla Ciebie glownie zrodlem udreki,
stresu i zlych emocji.Wrzuc na luz, ciesz sie macierzynstwem, a moze
scenariusz potoczy sie jak u semi_dolce?

[mika_p]

Z własnego doświadczenia mogę ci pwoiedzieć, że aby skutecznie karmić dziecko
piersią, trzeba:
1. mieć coś z głową - ja miałam 20 lat i głęboką, wbitą przez szkołę rodzenia
oraz czasopisma dla matek wiarę, ze karmienie piersią jest własciwe, jedyne,
najwazniejsze i w ogóle.
2. karmić drugie dziecko po zakonczonym sukcesem wykarmieniu pierwszego.

Gdyby moje drugie dziecko było pierwszym, to bym nie karmiła. Przed trzydziestką
cżłowiek jest dużo bardziej cyniczny, nie wierzy w prawdy objawione. Jako
dwudziestolatka byłam w stanie postawić się teściowej, mamie, wieczornemu
przekonaniu, że dłużej nie dam rady (a rano okazywało się, że wieczorne
postanowienie o kupnie mieszanki to tylko zmora ciemności) - bo wierzyłam, że
postępuję najlepiej.
W wieku 27 lat wieczorne maratony denerwowały mnie w danej chwili jeszcze
bardziej, ale świadomość, że już raz przez to przeszłam i że to nie jest
sytuacja na wieczność, zastąpiły brak glębokiej wiary.

Podejrzewam, ze jest jeszcze trzecia sytuacja, umożliwiająca przetrwanie
pierwszych tygodni: bycie od zawsze otoczonym przez kobiety karmiące piersią,
wraz z nabytą przez osmozę wiedzą, że może być ciężko na początku. Ale to nie w
tym pokoleniu.

Tobie brakuje kobiety obok, ktora by ci powiedziała: spoko, to normalne,
noworodki tak mają, też przez to przeszłam.
Bo to jest normalne: noworodki mają małe brzuszki a duże potrzeby (nigdy dziecko
nie rośnie tak szybko, jak noworodek, kilkanascie-kilkadziesiąt procent masy
wyjściowej w miesiąc), więc jedzą często.
To jest normalne: pod koniec dnia poziom prolatyny jest najniższy, więc dziecko
musi się więcej naprawcować, żeby dostać swoją porcję mleka. Od jakiegoś czasu
uważam, że to jest przystosowanie ewolucyjne (ten poziom hormonu), w odpowiedzi
na to, że pod koniec dnia dziecko zmęczone bodźcami ssie dużo więcej, żeby się
uspokoić. Dla noworodka bodźcem jest wszystko: powiewająca firanka, odglosy zza
ściany - to, co ty traktujesz jako tło i nie zauważasz, a dla niego to nowość.
Maluch ssie dla uspokojenia, a mleko płynie wolniej, żeby mu brzuszek nie pękł.
To jest normalne: że jak się wreszcie przyzwyczaisz do wymagającego dziecka, to
ono nagle zwiększa swoje potrzeby.

A bycie matką niespełna trzytygodniowego maleństwa jest trudne. Poporodowa
euforia opadła. Nikt człowieka nie docenia, a przecież jest Boginią Matką
Dawczynią Życia i kura, ołtarzyk ze świezym kwieciem by się przydał - a tu
goście zachwycają się maleństwem, a partner, jeśli miał urlop, to wrócił do
pracy. W życie wkroczyła rutyna, składająca się z Obowiązków i Odpowiedzialności
24h/dobę, 7 dni w tygodniu. Nagrody pojawią się za miesiąc, mniej więcej (w
postaci pierwszych uśmiechów).
Czyli, reasumując: ciężka harówka bez jakiegokolwiek uznania, ze świadomością,
że ulga będzie za 20 lat.

Normalne, że się stresujesz.
Ale to mija.
Tylko że to się łatwo pisze z dołu.
Z góry wyznacz sobie plan minimum: karmienie przez 3 miesiące i potem stopniowe
odstawianie.
Na przełomie 2. i 3. miesiąca dzieci się najczęściej regulują, robią fajne,
jedzą szybciej, wtedy - jesli nie zdecydujesz się na odstawienie, ale dalej
będzie ci doskwierać karmienie - będzie pora na kolejny plan krókoterminowy: do
wprowadzenia glutenu pod osłona mleka matki.

Pytasz, co robić. Uwierzyć, że pod koniec maja będzie lepiej, zaraz zaczyna się
kwiecień, więc juz niedługo, a na razie zamknąć oczy i przeczekać.
Jeśli to ci pomoże, to pomyśl, ze jesteś Pionierką i robisz to po to, żeby
następne pokolenie młodych matek było otoczone kobietami, które karmiły piersią,
choć było trudno.

mika_p

[mruwa9]

madrosc przez Ciebie przemawia

[szyszunia11]

dziękuję za Wasze odpowiedzi. Walczę, nie poddaję się, choć w sytuacji kiedy wychodze z domu chyb aniemożliwe będzie pełne karmienie moim mlekiem. Dziś wyszłam do kościoła, wyjście trochę się przedłużyło. Chłopakom zostawiłam 60 ml odciagniętego mleka, przed wyjściem mały nakarmiony przeze mnie. Wracam - a tu juz butelka ze sztucznym w ruchu, tamto wypił w mig i dalej był głodny. A ja nie byłam w stanie więcej naciągnąc przed wyjściem dodam jeszcze że rano podobna sytuacja miała miejsce gdy zniknęłam na troche pod prysznicem

[malgos_30]

Nie musisz karmić wyłącznie piersią. Możesz karmić mieszanie. Zawsze podawaj
najpierw pierś, a jak dziecku za mało po 40 min. ssania, to daj butelkę - 50 ml.
Aby ułatwić maluchowi ssanie lub ściąganie pokarmu, rub ciepłe okłady na piersi
przed ściąganiem lub przystawieniem dziecka. Jeden taki okład dziennie
wystarcza, nawet co drugi dzień wystarcza.
No i najważniejsze - wrzuć na luz. Olej "prawdy objawione" i mity też. Słuchaj
przedewszystkim siebie i obserwuj dziecko. Z czasem nauczysz się postępować tak,
żeby wszystko było O.K.
Ja miałam straszne problemy z laktacją po cesarce i brak pomocy ze strony
personelu w szpitalu. Brodawki zgryzione, dziecko głodne i płaczące, ale ja
chciałam karmić. Najpierw dokarmiałam mieszanką, a potem udało się odstawić
butelkę, tylko, że ja mam mamę do pomocy. Teraz bardzo lubię karmić piersią (4
miesięczny maluch) Po południu, jak jestem zmęczone, to kładę się z synkiem
przy cycusiu i razem ucinamy sobie drzemkę 2-3 takie drzemki i można wcale
nieprzejmować się nieprzespanymi nockami. Czas karmienia możesz wykorzystać
przecież na regenerację własnych sił.
Postępuj tak, jak Ci sumienie dyktuje i nie pozwól mieszać sobie w głowie przez
innych.
Będziesz karmić piersią - O.K.
Będzież karmić sztucznie - też O.K., bo przecież właśnie po to są mieszanki.

[niecierpliwa3]

Hej, u mnie też początki były trudne, ale byłam mocno zdeterminowana i
przetrwałam wielogodzinne maratony . Najpierw buntowałam się, płakałam,
myślałam że coś nie tak ze mną lub z synkiem. Na szczęście trafiłam na forum
"KP" i dowiedziałam się, że niektóre ssaki tak mają. Teraz mały ma 8 miesięcy i
karmienie jest czystą przyjemnością, a uśmiech zadowolonego synka z mlecznymi
wąsami - bezcenny .

Jeśli chodzi o odciąganie, to może pomocna będzie dla Ciebie moja metoda. Nigdy
nie udawało mi się odciągnąć więcej niż 30 ml naraz, więc zwykle zbieram przez 2
dni. Np. gdy chcę wyjść wieczorem, zaczynam odciągać poprzedniego dnia w
południe. W międzyczasie udój stoi w lodówce. I tak dobijam do bezpiecznej
porcji 150 ml.

Powodzenia i trzymam kciuki!

malgos i niecierpliwa - dzieki za Wasze posty:)

[szyszunia11]

dziekuję, własnie cos takiego potrzebowałam teraz przeczytać, coby trochę wyluzować

[malgos_30]

Jeszcze jedno mi przyszło do głowy: nie rób niczego na siłę, ani w stosunku do
dziecka, ani w stosunku do siebie samej. Rób tak, żeby w miarę możliwości
wszyscy byli zadowoleni i pamiętaj, że szczęśliwa mama, to również szczęśliwe
dziecko.
Co do karmienia piersią, to ważne jest, że dzidzia w ogóle dostaje Twój pokarm
(ze względu na przeciwciała), a że trochę mniej, niż u innych, to trudno. Nawet,
jak Ci teraz ciężko, to pomyśl, że to nie będzie trwało wiecznie. Uszy do góry,
będzie O.K.

Ja też miałam kryzysy, nawet nie mogłam się położyć z dzieckiem do karmienia
przez prawie 2 mies., bo leżenie na boku sprawiało mi ogromny ból (kości
miednicy bolały mnie tak długo, no i oczywiście wcześniej jeszcze rana po
cesarce). Teraz nie ma dla mnie nic piękniejszego i milszego, jak widok synka
przyssanego do mojej piersi, patrzącego na mnie z bezgraniczną ufnością A jak
się zacznie do mnie uśmiechać i gadać nie wypuszczając brodawki z buzi, to już
kompletnie wariuję na jego punkcie

Wieczorem wykąpałam i nakarmiłam synka. Mąż położył go spać, bo zawsze mąż to
robi. Ja wzięłam sobie ciepłą kąpiel w pachnącej pianie, zrobiłam kisielek
brzoskwiniowy, ogrzałam piersi kompresem (są takie gotowe kompresy żelowe w
aptekach, które migiem grzeją się w mikrofalówce) i siedzę sobie przed kompem. W
jednej ręce trzymam laktaror (elektryczny), a w drugiej myszkę i podczytuję, co
tam u ludzi słychać. Wyśpię się jutro, przy karmieniu synka