koci problem :-(

[zielonakoniczyna]

Przepraszam jesli powinnam zapytac gdzie indziej.

Pod koniec sierpnia zostane mama. W domu, od malego mam 8-letnia kotke. Zulka byla od malego rozpieszczana, tulona, noszona na rekach, niestety,pomimo tego ma tzw charakterek- nie lubi sie dotykac, gryzie, drapie, toleruje tylko mnie i to nie zawsze, do meza do tej pory sie nie przyzwyczaila- syczy na niego i drapie go, gdy ten np przechodzi obok. Zulka od malego jest ze mna, nie wychodzi z domu, zreszta jest bardzo plochliwa i nie ma szans zeby ja np wyniesc z domu chocby na krytarz. Jesli ktos do nas przyjdzie to wskakuje np na telewizor- byle byc wyzej i obserwuje- kazda proba poglaskania jej konczy sie jej atakiem.
No i tu zaczyna sie problem... bo co bedzie, gdy w domu pojawi sie maly, bezbronny noworodek???
Maz nie widzi problemu- uwaza, ze nie ma innego wyjscia- trzeba po prostu oddac Zulke- inni tez tak twierdza. Dobrze, rozumiem to, ale jak moge oddac kota, ktorego zobowiazalam sie miec? To nie zabawka. Poza tym Zulki nie da sie tak po prostu oddac- ona nie da sie wziac na rece, albo wlozyc do koszyka i wyniesc z domu. Zreszta kto by ja wzial- przeciez ona nie przyjdzie na kolana, nie pomruczy ani nie da sie poglaskac.
Ja ja uwielbiam, ale prosze o rade co mam z nia zrobic... Dziecko jest przeciez najwazniejsze. Zulka dostanie czas, zobaczymy jak bedzie reagowac na maluszka, jednak ja juz wiem, ze to bedzie porazka, a juz na pewno jak dziecko zacznie np raczkowac. Nie ufam jej na tyle, by nie drzec ze strachu o dziecko. A co np w nocy? Kiedy zasne? Zulka w kazdej chwili moze wskoczyc do lozeczka...
Jak to bylo u Was? Moze ktos mial podobny problem?
Prosze o zrozumienie i rady, bo czas nagli...

[semi-dolce]

Poczekaj, zobacz jak będzie. Przypuszczam, że nawet kiedy dziecko będzie juz
raczkowało, to kot po prostu nie będzie mu wchodził w drogę. Co do łóżeczka to
nie wiem, bo nie uzywamy. Niemniej mam 2 koty i stado psów i malucha i żyjemy
Koty bardzo szybko nauczyły sie unikac młodego i po prostu sobie ida, albo
wskakują wyżej. Psy różnie, część unika, część się opiekuje. Zobaczysz, trudno
teraz cos planować. A jesli nie wyjdzie - ale nie nastawiaj się z góry
negatywnie - to wówczas pomyślisz o nowy domu dla kota.

[zielonakoniczyna]

Dzieki! Nie bardzo chcialabym pozbywac sie Zulki, bo sie do niej przywiazalam, poza tym w moim domu zawsze byly zwierzeta...
Masz racje- poczekam i mam nadzieje, ze moja kotka mile nas zaskoczy

[semi-dolce]

Ważne jest by kot miał jakies swoje miejsce, swój azyl, w którym może się
schować i będzie miał spokój, a dziecko go nie dosięgnie. Zróbcie ten azyl już
teraz, by kot się do niego przyzwyczaił - nie wiem, taki domek dla kota kupcie i
postawcie w niedostępnym miejscu czy coś takiego. Poza tym kupcie juz teraz to
łóżeczko i uczcie Zulkę, że nie wolno jej tam wchodzić. Zwierzaki są mądre, one
wiedzą, że niemowlę to niemowlę, że to dziecko i podchodzą do niego inaczej.
Zadbajcie też o to, by czas po porodzie był dla kota atrakcyjny - będzie trudno
bo będziesz zmęczona i zaganiana, ale pamiętaj by kot dostał swoją porcję
pieszczot i jakies ekstra atrakcje, zalezy co lubi - super zabawki, smakołyki
albo... drugiego kota

[blueluna]

Moje dziecko wychowywalo sie od pierwszych dni - i nadal
wychowuje - z dziewiecioma kotami.
Kazde z innym charakterem, w tym jest rowniez niejaka Żaba ktora
charakter ma podobny do charakteru Twojej kotki. Ale sa i kocurki
ktore mimo doroslosci zachowuja sie jak kociaki (po 6 kilo kazdy),
jest neurotyczna Luna, wyniosla Malutka, trojnoga Skierka.
Bardzo wazne jest jedno - oczywiscie ze dziecko jest najwazniejsze -
ale bardzo wazne jest rowniez to ze kot ma takze swoje prawa i nie
moze byc ich pozbawiony.
A dziecko musi przestrzegac pewnych zasad.
Tak samo jak trzeba dziecko nauczyc ze nie dotyka sie goracego
piekarnika czy nie zjada ziemi z kwiatka oraz nie bije rodzicow -
tak samo nauki wymaga rowniez to ze kot jest zywym zwierzeciem i
wymaga szacunku oraz poszanowania swoich praw.

Ze wzgledu na charakterek swojej kotki zapewne bedziesz musiala
sporo pracy wlozyc w ulozenie stosunkow miedzy nia a dzieckiem,
jednak przy odrobinie szczescia sie to uda bez wiekszego problemu.
Jesli masz spore mieszkanie - to tym lepiej. W malym musisz
pokombinowac zeby kotka miala miejsca tylko dla siebie, w pelni
bezpieczne, gdzie dziecko jej nie bedzie mialo szansy niepokoic.

A gdybys miala jakies pytania dalej i ochote pogadac - pisz na
mojego maila, bo pewnie dlugo tu juz nie zajrze, wpadlam na chwile
Zapraszam tez na moja stronke:

kocia_stronka.republika.pl/dziecko_z_kotem.html
Musze troszke uaktualnic, bo Przemek kilka dni temu cztery lata
skonczyl
Nie ma blizn na twarzy, ma dwoje oczu i jest najkochanszym
dzieciakiem pod sloncem

[gonia-4]

Ja też się tego bałam (wydanie kota nie wchodziło w grę),ale ten po
przyjściu dziecka do dziś (5mies)unika jej jak może

[an52]

Nie martw się na zapas. W skrócie u mnie było tak.
Kocica była rozpieszczana w domu od kilku lat. Kiedy wróciłam z
dzieckiem ze szpitala, prysnęłą z domu (mieszkamy w domku
jednorodzinnym) jak oparzona. Nie było jej 2 tyg. myleliśmy że
zginęła, nieraz widziałam ją jak obchodziła dom z daleka, gdzieś się
błąkała. Było nam jej żal. Po 2 tyg. wróciła chuda, brudna, głodna.
Pilnowaliśmy żeby nie zbliżała się do dziecka. Na 2 czy 3 dzień
szukałam gdzie jest kot, i nie mogłam znaleźć aż patrze - dziecko
śpi w łóżeczku a kocica z drugiej strony pod przewijakiem. hahahaha
Z czasem córka robiła z kotem co chciała a biedna kocica nie
wiedziała gdzie się schować.

[klubgogo]

Moja droga, to już jest bardzo nieodpowiedzialne, kiedy wahasz sie co zrobic z kotem, niedobrze... Mam podobną kocicę, 16 lat, ostry charakter, tolerancja wyłącznie mojej osoby, ale zachodząc w ciążę nie zawahałam się ani razu, powiedziałam stanowczo, i dziecko i kot. Jak wróciłyśmy ze szpitala, kotka obwąchała podejrzliwie malucha i pierwszej nocy wskoczyła od razu do łóżeczka, na dodatek na dziecko, bo może nie zauważyła małego zawiniątka pod kołderką. Jak szybko tam wskoczyła, tak szybko wyrzuciłam ją stamtąd na podłogę. Nigdy wiecej nie zbliżała się do łóżeczka. Przed płaczem malucha uciekała do innego pomieszczenia, od czasu do czasu obwąchiwała jeszcze małą. Teraz dziecko ma 8,5 miesiąca i radośnie piszczy na widok kota, kot czasami daje się jej potarmosić, oczywiście w mojej obecności. Raz ostrzegł ją uderzeniem łapki, nie wyciągając i tak obciętych pazurów, a w większości przypadków omija dziecko łukiem.
Zachowaj środki ostrożności i zadaj sobie pytanie, czy oddałabyś kota, którego kochasz juz 8 lat? Byłabyś tak bezduszna? No chyba, że kot rzuci się dziecku na gardło, o czym słyszałam tylko z opowieści starych babek.

[emissy]

Rozumiem, że się martwisz, ale na zapas naprawdę nie warto! Uwierz
mi, bo miałam dokładnie to samo! My mamy dwie kotki, z czego
egzemplarz nr 1 to "normalny" kot, a druga to podobna do Twojej -
taki neurotyk. Też bardzo się obawiałam o maleństwo a okazało się że
obie kotki panicznie sie bały Patryka i to dość długo (ok. 4 mies.).
Po prostu uciekały gdy płakał, nie były nim w ogóle zainteresowane,
nie chciały nawet powąchać. Teraz synek ma 13 miesięcy, kotka-
neurotyczka w ogóle nie wychodzi spod naszego łózka gdy Patryk jest
aktywny - czyli prawie cały dzień, druga zachowuje się normalnie.
Daje się mu pogłaskać, z tym że jego akurat interesuje najbardziej
jej ogon - taki idealny do szarpania - do czego niestety czasem
dojdzie gdy w porę nie zareaguję. Wtedy spokojnie się oddala, nigdy
nie zareagowała agresywnie.
Wśród moich znajomych mam wielu kociarzy i tylko jedna para musiała
szukać nowego domu dla swojego kocura. Ale on od zawsze był
agresywny i atakował wszystkich ludzi, których miał akurat w domu.
Na noworodka próbował zapolować. Został powierzony w opiekę babci,
która mieszka w domu. I tam kot się uspokoił - nikogo nie atakuje,
jest bardzo milusiński, ale wychodzi kiedy chce na dwrór, "rządzi"
całym podwórkiem, podporządkował sobie nawet psy. Widać nie był to
kot "mieszkaniowy".

Tak więc teraz się nie martw, sytuacja najprawdopodobniej ułoży się
sama. Pamiętaj o okzaywaniu uczuć Zulce gdy już maleństwo będzie z
Wami, żeby nie czuła się zazdrosna i obserwuj. W razie czego postąp
zgodnie z własny sumieniem, bo tak jak napisałaś, dziecko jest
najważniejsze. Życzę Wam wszystkiego dobrego i Zulce też. Pozdrwaiam.

[kaisog3]

to żaden problem kot się zmieni gdy będzie dziecko w domu. Sama miałam
"napadającego" kota. Gdy młody pojawił się w domu, a my nie mieliśmy tyle czasu
by zwracać uwagę na kota, ten odmienił się Przychodzi się przytulać, mruczy
ale od młodego jak najdalej. Kot ma teraz anielską cierpliwość... gdy zostaje
"zaskoczony" przez syna to leży spokojnie ale jak młody chce go za ogon
pociągnąć to jedyne co robi kot, to wbija pazury w wykładzinę lub dywan i
przesuwa się trochę by nie być w zasięgu małej rączki. I tak się przesuwają, to
kot to młody aż do ściany - potem jest baaaaaardzo szybki odwrót kota

[katia.seitz]

Jeszcze rada ode mnie w kwestii łóżeczka: my kupiliśmy w Ikei przewiewny
baldachim (typu moskitiera, nie taki duszny-materiałowy) i zakrywaliśmy łóżeczko
na noc. To zniechęciło naszą kotkę do wskakiwania.

Nie daj się mężowi - jest bardzo mało prawdopodobne, żeby kotka w czymś
zagrażała twojemu dziecku. Zapewne będzie mu po prostu schodziła z drogi, kiedy
zacznie już samodzielnie się poruszać

[kuksu22]

Troszkę Cię rozumiem, bo bałam się reakcji swoich zwierząt po przyjściu dziecka
do domu. Mamy psa i kota, które ze względu na wcześniejszy brak potomka
wypełniały całe nasze życie. Były rozpieszczane, cały czas glaskane, na kolanach
itp. Wiedzieliśmy, że przyjście do domu dziecka całkiem zburzy ich wyobrażenie o
życiu.

Postanowiliśmy przygotować do tego nasze zwierzaki. Pierwszym etapem było
mówienie do brzucha przy zwierzętach, później nie pozwalałam im się kłaść na
brzuchu mówiąc, że tam jest dziecko. Pewnie nie do końca rozumiały, ale miały
wprowadzane stopniowe ograniczenia. Następnie mieliśmy w domu rzeczy dla dziecka
m.in. fotelik do samochodu. Jako nowy przedmiot był dokładnie obwąchany i już
prawie zaadoptowany na siedzisko. Nie pozwoliliśmy mówiąc, że to nie dla nich. W
końcu, gdy byłam w szpitalu pierwszego dnia mąż zabrał do domu pieluszkę i
kaftanik, w którym chodziło dziecko. Zostawił to zwierzętom, aby oswoiły się z
zapachem. I najważniejsze, gdy przyjechaliśmy do domu z Maluszkiem to my
weszliśmy do domu pierwsi, a zwierzęta później. Zrozumiały tą hierarchię. Uznały
dziecko za nasz skarb i nie przeszkadzały, nie wchodziły do łóżeczka, starały
się nie zbliżać. W trzecim miesiącu to my braliśmy je i zanosiliśmy do dziecka,
aby się poznali. Teraz po pół roku nadal nie mamy problemu ze zwierzętami,
opiekują się Młodym i chodzą razem z nami na spacery.

Faktem jest, że w pierwszym tygodniu były na nas demonstracyjnie obrażone, bo
jak to tak ktoś inny na rękach, ale z czasem nauczyły się, że w wolnych chwilach
nadal mogą przychodzić i wciąż są ważne. Dzięki temu nie miałam dylematów z
koniecznością ich oddania, czego i Tobie życzę.

[desse_o]

Ja też mam kota, ale straszną przylepkę. Przedstawiliśmy mu syna jak ja z małym
byłam jeszcze w szpitalu. Mąż wziął noszone pajacyki i dawał kotu do wąchania.
Potem po powrocie to kot zwiewał przed dzieckiem i przede mną (pachniałam
mlekiem i młodym, więc bał się mnie). Dawałam mu do wąchania noszone ubranka
syna, nawet pieluchy. Cały czas omijał nas duuuużym łukiem, dopiero ostatnio po
jakiś 5 miesiącach zaczął przychodzić i wąchać główkę dziecka. Teraz to nawet
daje się trochę pogłaskać, ale jest bardzo ostrożny.

u nas sie skoncyzlo tragicznie...

[atucapijo]

ale od poczatku: lozeczko stalo od 5go mca ciazy, i kot lazil po nim
jak chcial,zeby obejrzec, potem go wyganialam, lezal na lozku obok
lozeczka. po porodzie, moja mama przyniosla kotu do wachania noszone
ubranko dziecka, zeby sie przyzwyczail. dalam malucha powachac, kot
zostal tylko skrzyczany, jak wskoczyl do lozeczka, w ktorym bylo
dziecko - wiecej tego nie zrobil.
potem maly zostal podrapany, bo sie ruszal w lozeczku, a ze kocur
zabawowy, to capnal go po glowce i po buzi, pewnie zeby zobaczyc ...
byl taki moment, ze spali na tej samej kanapie, tylko po przeciwnych
stronach... jak maly zaczal raczkowac i latac za kotem, to kot
zaczal najpierw sie usuwac, potem podchodzil, i chcial sie bawic.
niestety, wiecej nie mam doswidczen, bo tydzien temu, ze zmeczenia,
lenistwa, nie wstalam zobaczyc czego chcial kot o 23, bo miauczal, i
nie sprawdzilam okien i drziw - a on sobie wylazl na zewnatrzny
parapet, zlecial, i to nie na 4 lapy, i odszedl po 5 dniach z powodu
obrazen wewn. ( nerki)... na razie nie planuje innego kota... a
dziecko juz o nim zapominalo, juz go nie szuka nawet...

[postka]

moje dwa koty do dzisiaj udają, że Madzia nie istnieje Nie
istnieje nic, z czym ma kontakt - łóżeczko, przewijak, wózek,
fotelik, nawet kocyki omijają z daleka. Zobaczymy, co będzie dalej,
ale z doświadczeń znajomych wynika, że koty raczej zwiewają przed
ciągnącymi je za ogon maluchami

[matylda07_2007]

To jest w ogóle katastrofa, kiedy ludzie oddają kota, bo się dziecko ma urodzić... Bo udusi i jeszcze grdykę przegryzie. Co za bzdury!
Też mam taką kotkę. Opis by się zgadzał. Wyjątkiem jest jedynie to, że przyzwyczaiła się do mojego męża.
Jak przywieźliśmy Młodą ze szpitala, to Ją obwąchała i się obraziła.
Długo kocię zaniedbywałam, bo Mała była ciągle drącym się egzemplarzem, prawie nieśpiącym (Całe szczęście to minęło ).
Bywało, że Jagoda ładowała się do łóżeczka czy wózka. Kiedy zaczęłam wypędzać ją z wózka, nasikała do niego...
Osłaniałam więc w domu wózek folią, by nie mogła wejść.
W końcu przestałam z nią walczyć. Kot zobaczył, że nie jest odtrącany (spała nawet z Matyldą w łóżeczku, w nogach) i sama zrezygnowała z tych miejsc. Obecnie obie tolerują się, ale bliskiego kontaktu nie ma. Mała cieszy się na widok kota, kot czasem z rozpędu otrze się o dzieciaka. Córa wie, że nasz kotek to dzikus. Lubią się na odległość
Ile ja się od sąsiadek nasłuchałam, będąc w ciąży: "I co teraz z kotem?" Zawsze reagowałam maskowaną agresją i odpowiadałam "jak to co z kotem?". Później litania, jak to kot znajomej królika zrobił to i to. Mam ochotę trzepnąć taką osobę w głowę.

[mrrraaau]

Nie martw się na zapas. Moja Michalina ma indentyczny charakter jak
ta twoja Zulka, a synek ma ponad 4 miesiące i jest ok. To znaczy kot
udaje, że dziecko nie isntnieje )).

Zanim urodziłam, łóżeczko stało juz jakiś czas gotowe na przyjęcie
nowego mieszkańca. Miśka tam właziła i golądała co to i na co. Zaraz
po powrocie ze szpitala, jak karmiłam młodego, wskoczyła do nas na
łóżko, obwąchała i z niesmakiem sobie poszła, choc prawie całą ciążę
z nami w tym łózku spała. Generalnie gonię ją z sypialni, gdzie mały
ma łóżeczko, w drugim pokoju ma drapak i dwa dywaniki do leżenia,
tam jest jej azyl. Jak ktoś przychodził, to tam z reguły się
chowała, teraz uznaje, ze to jej pokój . Czasem, jak mały leży na
podłodze na macie, to podejdzie, powącha, ale raczej omija te matę
szerokim łukiem. Jedyne co robi nagminnie, to w nocy wskakuje do
wózka i wywala pieluszkę, która robi za pześcieradło . Zmieniło
się tyle, że teraz mąż jest jej Panem, nie ja, a też na niego fukała
i uważała, że jest istotą niższą. Do sypialni prawie nie wchodzi, a
jak już to jest bardzo cicha i grzeczna. Oczywiście wieczorem, jak
położę małego i idę na fotel do dużego pokoju, to łazi koło nogi i
domaga sie uwagi. I wie, że wtedy mam czas dla niej , koty są
bardzo mądre . Daj jej szansę, a nie od razu skazujesz ją na
banicję .

[zielonakoniczyna]

Dziewczyny, jestescie kochane!
Myslalam, ze mnie skrytykujecie, ze bedziecie uwazac jak moj maz i pozostala czesc rodziny i znajomych- ze kota trzeba sie pozbyc, a tu tyle slow pocieszenia i tyle madrych rad ))
Kamien spadl mi z serca, bo ja naprawde ta moja Zulke uwielbiam! I naprawde nie wyobrazam sobie oddac ja gdziekolwiek po 8 latach, ale przyznaje, ze spedzalo mi to czasami sen z powiek... Balam sie...
Teraz jednak przestaje panikowac- czym predzej wstawiam lozeczko do pokoju i ucze Zulke, ze nie wolno do niego wskakiwac. Poza tym wierze w moja kotke! A Wam jeszcze raz WIELKIE DZIEKI ))

[bubcia75]

U mnie jest tak samo jak u którejś z przedmówczyń - moje dwie kotki
ignorują synka, a wszystko, co miało z nim kontakt, należy do
niego "parzy" Skądś, nie wiem skąd, wiedzą, że łóżeczko jest nie
dla nich, to samo mata edukacyjna, wózek, bujak, itp.
Daj Zulce szansę, ja swoim kotkom dałam. JAk coś będzie nie tak,
zawsze możesz zmienić zdanie. Ja przez jakieś 2 tygodnie pilnowałam,
żeby nie zostawiać kotek w pokoju samych z dzieckiem, potem już im
zaufałam, jak zobaczyłam, że mają go w nosie.
Aha, czy Twoja kotka jest wysterylizowana? Jeżeli nie, to to by
tłumaczyło jej trudny charakterek.

[zielonakoniczyna]

Nie, nie jest wysterylizowana. Moj blad. Na poczatku uznalam, ze skoro i tak nie bedzie wychodzic z domu to nie trzeba, a pozniej to juz za nic nie daloby sie jej wyniesc z domu- bardzo sie boi...

[bubcia75]

Mimo wszystko radziłabym ją wysterylizować. Kotce odbija z powodu
hormonów, rządzą jej zachowaniem. Zabieg ją wyciszy, będzie
spokojniejsza,no i bezpieczniejsza, bo teraz jest zagrożona ropnym
zapaleniem macicy, czyli ropomaciczem. Jakoś ją zwab do
transporterka, a doświadczony weterynarz sobie z nią poradzi.

[gumi02]

u mojej cioci był duży pies który był cholernie zazdrosny o dzieci,kiedyś tam
pojechalismy z naszym maluchem to musieli psa zamknąć bo strach był o
dziecko,jak kuzynka urodziła swoje to pies tak się zmienił że maluch raczkując
łapał go za klejnoty a ten nawet nie warknął,mały mógł się kłaść na
niego,jeździć na nim a pies tylko go lizał zadowolony