miłośc do dzieci ?

[pati775]

Jak sie kocha dwójke, trojke ... dzieci?
Po polowie miłości do kazdego?
Jedno wiecej drugie mniej?
Kazde inaczej ale mimo wszystko tak samo mocno?
Stasze bardziej a mlodsze mniej?
Szczegolnie pytam mamy z jednym i wiecej dzieci jak to jest?
Bo jakos sobie czasami tego wyobrazic nie moge.
Mam tyle serca dla naszego malucha ze boje sie ze drugiego tak silnie nie
pokocham. Moze to glupie myslenie z punktu widzenia matki z jednym dzieckiem.
Ale pamietam z dziecinstwa jak zawsze bylam zazdrosna o moja mlodsza siostre.
Choc zawsze rodzice uwazali ze kochaja nas tak samo mocno.

[agnieszkaela]

Pati, dokladnie o tym samym wczoraj myslalam. Tylko, ze ja juz teraz kocham
moje kolejne dziecko-choc narazie jeszcze istniejace tylko w marzeniach.
Wierze, ze dzieci kocha sie jednakowo-choc wiem, ze mozna je traktowac inaczej,
czasem niesprawiedliwie.

[gosia152]

też sie nad tym zastanawialam jak bylam w ciaży z Igorem, przecież kochalam juz
swoją corkę i nie bardzo wiedzialam jak moglabym tą miłość jej zabrać żeby dać
drugiemu dziecku, czy jak?a okazało sie ze ta miłość matki do dzieci po prostu
sie pomnożyła, albo nowocześniej to ujmując - sklonowała się, po prostu kocham
mojego syna tą samą miłością co córkę,pewnie inaczej, bo każdego kocha się
inaczej, ale to jest ta sama miłość

[bonkreta]

Myślę, że kocha się tak samo mocno, tego sie jakoś nie boję (w praktyce
przekonam sie za bardzo niewiele czasu, jak sie urodzi to drugie). Ale nie
u8krywam, że martwię się, że to tylko jeden aspekt. A drugi jest taki, że można
dzieci kochać tak samo, ale jedno z nich lubić bardziej niz drugie, czerpać
wiekszą przyjemność z przebywania z nim, łatwiej sie dogadywać itp. - a to
przez dzieci nieuchronnie będzie odebrane jako mniej miłości po prostu. A nie
wiem, czy temu w ogóle da się zaradzić, przecież to normalne, że jedne osoby
bardziej nam odpowiadają osobowością, a inne mniej, także we własnej rodzinie.

[gosia152]

no wlaśnie, to normalne i nie ma co generalizować
ja tam swoje dzieci lubię tak samo)), chociaż mają rozne charaktery, przecież
to moje dzieciaki; chyba podobnie jest z rodzicami, kocha ich się mimo że się
ich nie wybiera, i różni sie trafiają)

[bonkreta]

Z tymi rodzicami to u mnie jakoś tak nie działa...

[gosia152]

dlatego dla bezpieczeństwa napisalam "chyba" i ze sie różni trafiają, w końcu
trafiają sie też rodzice nie kochający swoich dzieci...

[thmwag1]

Wiesz pati, ten problem to w sumie jeden z głównych powodów, które mnie stresują
na myśl o posiadaniu kolejnego dziecka.Może jest nieuzasadniony, ale jednak
powoduje to, że na samą myśl o kolejnym maluchu, żal mi się robi mojego Olafka.
Mam wrażenie, że go ograbię z siebie. Wyganiam te myśli, ale w podświadomości są
i pewnie będą aż do momenty pojawienia się kolejnego dziecka. Chciałabym je mieć
oczywiście bardzo

[salvita]

wiesz thmwag mnie bardziej przeraza to, ze dzieci sa TAAAAKIE rozne od siebie
wiele razy slysze i czytam jak to jedna mama mowi ze z pierwszym dzieckiem to
bylo tak ale z drugim juz w ten sam sposob poradzic sobie nie moze, bo jest
inne bo wymaga innego traktowania. I kiedy jako doswiadczona juz matka
pierwszego juz dziecka zabierasz sie za wychowywanie drugiego okazuje sie ze
nic nie umiesz, nic nie dziala jak za pierwszym razem i wszystko jakby
zaczynasz od nowa.
No i jeszcze rozwala mnie to ze jak masz pierwsze dziecko aniolka to drugie da
Ci w kosc tak dla rownowagi )) albo odwrotnie po przebojach z pierwszym
relaksujesz sie przy drugim ))

Ale jak tak patrze na mojego Oskara to sobie mysle ze moglabym miec jeszcze z
trzech takich cudownych chlopczykow, sek w tym ze oni nie beda tacy jak Oskar i
musze sobie to wbic do glowy ))

[thmwag1]

Hm hm hm, skoro tak mówisz to ja chyba powinnam mieć przy każdym kolejnym z
górki. Bo takiego diabołka jak mój synuś to dawno nie widziałam. Jak ktoś mówi,
że jakieś dziecko to "żywe srebro" to tak jakby o nim pisał. Jak się tak skupię,
to od urodzenia był tak bardzo absorbujący. No więc skoro drugie ma być inne to
może będzie grzeczne i ja będę miała łatwiej

[annq27]

nie wiem jeszcze, tak sobie gdybam jak to bedzie za kilka miesiecy...
Kubus jest moja wielka miloscia. Jest moim oczkiem w glowie. Wiem ze mlodsze nie zajmie jego miejsca nigdy, tylko obdarzymy je dodatkowa wielka porcja miloscia... troche wyobrazam to sobie jak jak milosc do rodzicow czy rodzenstwa, kazdy dostaje troche inne uczucie bo jest inny ale niemozliwe dla mnie jest stwierdzic kogo kocham mocniej... mam nadzieje ze Wasza teoria ze jak jedno dziecko grzeczne to ze drugie da popalic sie nie sprawdzi mysle ze tylko dzieki temu ze Kubus jest taki slodziak tak szybko zdecydowalismy sie na kolejnego smyka
pozdrawiam....to oczywiscie poki co teoretyczne rozwazania, ponownie rozdwojone mamy juz sa madrzejsze niz my

[sani14]

ja już chyba uporałam się z tym problemem bo od lipca będę mogła przytulić
mojego drugiego synka i wiem że kocham go tak samo jak pierwszego -
bezwarunkowo bo jest moim synkiem
moja mama kiedyś powiedziała że jak urodzi się drugi to Tytus będzie miał
gorzej bo będzie się musiał mną dzielić... tyle że przez 2 lata miał mnie tylko
dla siebie - coś czego drugie dziecko nie będzie miało i to jemu raczej trzeba
współczuć a nie temu pierwszemu!!!

[mcbeall]

Na razie z mężem nie planujemy kolejnego dziecka, dlatego wcześniej nie
zastanawiałam się czy będę potrafiła równie mocno kochać kolejne szkrabiki. Wiem
jedno, że temu młodszemu zawsze trzeba poświęcić więcej uwagi, ponieważ jest
mniej samodzielne od starszego rodzeństwa i siłą rzeczy tak będzie się działo.
Nie znaczy to jednak, że kocha się je bardziej czy mocniej. Ostatnio odwiedziła
nas bratowa, która ma 5 miesięczną córeczkę. Ola nie była o nią zazdrosna, choć
maleńka wymagała większej uwagi. Nauczyłam Olę dzielić się zabawkami i opiekować
się młodszą kuzynką. Olka pomagała przy przewijaniu, husiała wózek na spacerach
i była bardzo troskliwą kuzynką...nie wspomnę o ciągłym całowaniu małej w
kolanko albo stópki Myślę, że jeśli się ma kilkoro dzieci to trzeba te
starsze włączyć w opiekę nad młodszymi, oczywiście w granicach zdrowego rozsądku
i bezpieczeństwa. Wtedy to starsze nie czuje się odtrącone i niekochane. wręcz
przeciwnie, czuje się potrzebne i wie, że jest kimś ważnym

[gosia152]

nie chodzi o to by kolejne dziecko mialo kraść miłość temu pierwszemu; milość
ktorą obdarzalam swoje pierwsze dziecko zapączkowała i w tej chwili obdarzam
nią dwoje dzieci))