agresja

[andoma]

hej
Mój syn ma 2 lata ostatnio gdy mu czegoś zabraniam krzyczy, że ,,mama jest
niedobra, bić mamę" gdy mu bronię płacze; przytulam go a on w złości znowu
mnie bije.
Jak powinnam postąpić: odejść zostawiając go niech płacze aż sam przyjdzie;
nie pozwolić mu uderzać zarazem przytulając ???
dziękuję.

[mamakarolka]

Witam. jakiś czas temu sama poruszałam ten problem z tym że mój synek na dodatek
samsiebie bił. Teraz jest znacznie lepiej.
Ograniczyłam zakazy do minimun. Gdy chce mnie biś stanowczo mu tego zabraniam.
Czasem gdy jest mocno sfrustrowany to go przytulam. Ale jest i tak, że to nie
pomaga. Poprostu musi się wykrzyczeć, po jakiejś chwili sam przychodzi się
przytulić. Jest to bardzo cięzki okres. Mi często brakuje już cierpliwości i
czasem wybucham na dziecko, ale wtedy jest jeszcze gorzej. Często czuje sie
bezradna i obwiniam siebie za agresją mojego synka, ale jak czytam niektóre
posty to zaczynam rozumieć że to jest taki bardzo trudny etap rozwoju. Powodzenia.

[mouse_cat]

cześć
ostatnio byłam u mojej koleżanki, która ma 3-letniego syna i on jak jest zły to
bije ją i mnie też np. jak coś było nie po jego myśli. Byłam b. zdziwiona. Sama
nie mam dzieci, także nie wiem czy to normalne. Nie pamiętam, z oczywistych
względów, czy ja się tak zachowywałam. Może jest to po prostu taki okres w
życiu dziecka.

[edytka73]

Też tak mam, Kuba ma 2 lata i 2 mies. Nie zdarza się to często, bo zakazy
ograniczam do minumum związanego głównie z bezpieczeństwem, ale czasem ma po
prostu zły dzień i wtedy mam nawet kilka takich ataków. Ogromnie mnie to
wyczerpuje emocjonalnie, bo staram się nie dac ponieść własnym emocjom (nie
zawsze sie udaje).
Co robię? Przytulić najczęściej się nie da, wtedy kopie, wyrywa się i
woła "biję! biję!!!". Mówię stanowczo, że nie pozwalam, że mnie to boli i jest
mi przykro. Mówię, ze może bić fotel, tupać w podłogę - czasem tak robi.
Czasem wychodzę, bo czuję, że zaraz zacznę na niego krzyczeć. A najczęściej z
bezpiecznej odległości mówię mu o tym, co - moim zdaniem - czuje, zaczynając
od tego, ze rozumiem, co chciałby i dlaczego ja mu tego zakazuję ("widzę, że
bardzo chciałbyś sam kroić chlebek nożem - jak duzy chłopak, ale nóz jest
ostry i mógłbys się skalczyć; nie chcę, żeby cie bolało"). Dobrze działa tez,
jesli powiem, że będzie to coś (krojenie nożem, zapalanie gazu, włącanie tv)
mógł robić, gdy będzie taki duzy jak jego brat (14 lat).
Ostatnio takich sytuacji mamy jakby więcej, bo Kuba chce wszystko sam - ciągle
to słysze - a wiele sytuacji przewyższa jego możliwości i starsznie złości go
włąsna bezradność, nieporadność, brak precyzji a moja pomoc w szczególności.
Trzymajmy się.
Ed.