Konsekwencja

[alerom]

Czy potraficie to stosować? Jeśli nie - porażki wychowawcze w dużej
mierze są waszą winą!

I nie jest to atak - sama miewałam z tym problem.
Jako matka odchowanych kilkorga - stwierdzam jedno! Konsekwencja musi
być! Wystarczy w kilku priorytetach - u nas to było w zasadzie -
kłamanie i niewywiązywanie się z obowiązków (wedle wieku uczynionych
li i tylko). W sumie dzieciaki traktują nas jako luźnych
rodziców(hehe) -ale tu nie było zmiłuj(czyli - jak kotka karmisz -
mama nie przejmie obowiązku, jak kłamiesz -kto ci ma wierzyć?).

Dziecko potrzebuje reguł - niezbyt wielu, ale konkretnych.

Najgorszy jest niestabilny rodzic - wymagania wedle humoru!

[verdana]

I kotek konsekwentnie zdechł?

[truscaveczka]

Verdana

[alerom]

Przeżył - matka konsekwentnie pilnowała.Tak konsekwentnie, iż obecnie
nakarmią kotki, pieski, chomiki i z rozpędu matkę! Bez przypominania

[camel_3d]

> nakarmią kotki, pieski, chomiki i z rozpędu matkę! Bez przypominania


kocim zarciem???

[epreis]

podobno czasem lepsze niż to które sprzedają w marketach dla ludzi ;DDDD

[dorota.konowrocka]

@Verdana: oklaski, oklaski!!

[alabama8]

Post napisany takim tonem, że aż sobie wyobrażam autorkę stojącą w
oficerkach, z batem w ręku: Konsekwencja!
A ja się nie zgadzam. Odchowałam tylko jedno (na razie ma 7 lat) i
nigdy nie wyciągałam konsekwencji, nigdy nie dałam klapsa, nigdy nie
stałam z batem nad rozlanym sokiem. PomagaMY sobie, wspieraMY się,
wyręczaMY na wzajem, dzieliMY obowiązki - bez żadnych konsekwencji
bo każdemu może się czasem nie chciec. Bo każdy może czasem miec
lenia, źle się czuc. I właśnie dlatego mój siedmiolatek budzi mnie w
weekend podając śniadanie do łóżka, i z brudną szmatą przewieszoną
przez ramię i szelmowskim uśmiechem życzy "bon apetit"

[kobraluca]

zgadzam sie z alabama, tez tak wychowuje
bez klapsow, kar, wyciagania konsekwencji i na efekty takiego podejscia nie narzekam
sniadania do lozka lepiej niech na razie nie przynosi bo mi caly dywan kawa zaleje

[nangaparbat3]

Sama się dzisiaj zalałam kawą, a co gorsza komode, w którj kot nocą pootwierał
szuflady, i lało się na ubrania - zgroza, narobiłam krzyku, dość histerycznego
(usiłowałam dłońmi zatamować spływającą do szuflad kawę i darłam sie do córki,
by przyniosła szmatę, oczywiście była nie dosc prędka, więc wydarłam się
okrutnie) - przybiegła, pomogła, a jak przeprosiłam za wrzaski usłyszałam:
rozumiem cię.
Wychowywałam bez wyciągania konsekwencji (zdarzyło mi się takie coś RAZ) ani bez
szczególnego starania się, by być konsekwentną - na odwrót, raczej starałam sie
być elastyczną i reagować na zmiany związane z dorastaniem córki (licząc od
urodzenia), a i tak nigdy nie mogłam nadążyc.

[dorota.konowrocka]

Ja też sobie wyobrażam ten bat... I też się nie zgadzam. Żelazna konsekwencja
jest nie_ludzka. A ja jestem człowiekiem i trójka moich dzieci też. Ja mam
gorsze dni i one również. Jasne, nie ma co dawać się wodzić za nos, ale zupełnie
rozumiem, jak czasem moje dzieci wpadają w rozpacz, kiedy po całym dniu mają
jeszcze zdobyć się na jakiś porządkowy wysiłek na przykład. Dlatego częściej
sprzątamy rano, zdarza nam się jeść śniadanie w piżamach, oglądać wstrząsające
ilości DVD, nie sprzątać ubrań z podłogi przez dwa dni i tak dalej, i tak dalej

[camel_3d]

no patrz ...odkrylas ameryke )))

[nangaparbat3]

I w dodatku sądzi, ze to Indie

[asia_i_p]

j(czyli - jak kotka karmisz -
> mama nie przejmie obowiązku, jak kłamiesz -kto ci ma wierzyć?
Po pierwsze - biedny kotek.
Po drugie - zawsze mówisz prawdę? Czy po pierwszym kłamstwie akceptujesz, że
ludzie olewają wszystko, co mówisz?

[magda.kunicka]

Co z kotkiem???

[jotde2]

> Czy potraficie to stosować? Jeśli nie - porażki wychowawcze w
dużej
> mierze są waszą winą!

porażki wychowawcze to widać jak dziecko po szkołach nieumie sobie
pracy znależć a puki co to można mieć tylko przypuszczenia.
nie jest celem mieć posłuszne dziecko ale przygotować je jak
najlepiej do życia. zgadzam sie z Twoją umiarkowaną wypowiedzią że :
"> Dziecko potrzebuje reguł - niezbyt wielu, ale konkretnych."
ale kluczem jest tu umiar.
jednak to co określasz jako zło "> Najgorszy jest niestabilny
rodzic - wymagania wedle humoru!" też być może jest w jakiejś małej
mierze porządane bo może lepiej w domu przy kochających rodzicach
nauczyć sie świata .
kluczem w wychowaniu wydaje mi sie właśnie ta róznorodność .
silmy sie jednak na konsekwentne reguły bo humory same przyjdą

[per-vers]

No tak, ale co wtedy, kiedy np moje dziecko, kiedy tylko pozwolić mu
na drobne odstępstwa od ogólnych reguł - typu "sprzątamy po sobie"
odpowiada, że mu się nie chce, że nie trzeba przecież tego sprzątać,
że może tak leżeć, a robi tak dlatego, że raz się zgodziłam, by coś
zostało, zrozumiałam, że jest zmęczone, pozwoliłam nie wykonać tego,
o co prosiłam lub zrobiłam coś za nie? Moja mała ma 5 lat, o
ukształtowanym poczucie obowiązku jeszcze nie ma co mówić... Próbuje
nami rządzić, gdy tylko raz jej odpuścimy...

[jotde2]

per-vers napisała:

> No tak, ale co wtedy

jak to co ??? szantażyk -jak nie posprzątasz to .... albo długo
rozmawiaj ,proś i błagaj jak chcą tu niektórzy hehehe

[per-vers]

Wiesz, ja sobie radzę, ale zastanowił mnie i szczerze zdumiał post
Alabamy, w którym pisze, że wspierają się, pomagają, wyręczają -
teoria niezwykle mi bliska, ale zweryfikowana przez drapieżność i
cwaniactwo mojego dziecka... Teoria, która padła gdy zauważyłam, że
moje dziecko oczekuje, iż będzie wyręczane, wspomagane, wspierane,
nie kwapiąc się przy tym od odwzajemniania się pięknym za nadobne.
Moje dziecko, gdy mu popuszczono, gdy go nie pilnowano, zaczęło
dyskutować ze wszystkimi o konieczności robienia czegokolwiek wokół
siebie. Robiło bałagan, a jakże, ale przez tydzień było zbyt
zmęczone, by po sobie posprzątać. Spokojnie patrzyło, gdy ktoś brał
się za to sprzątanie i nie rwało się do pomocy. Nie zaczęło też
przynosić nam śniadania do łóżka Dlatego biegiem, pędem,
szybciuteńko zaczęliśmy korzystać z "liczę do..." i przestaliśmy
empatyzować, gdy mu się nie chciało, gdy miało lenia, ból głowy
itp... Czy to kwestia po prostu innego charakteru dziecka?

[jotde2]

> itp... Czy to kwestia po prostu innego charakteru dziecka?

chyba tak . i ciesz sie że masz takie dziecko ,przynajmniej ja sie
ciesze a mam podonie .
a tak z ciekawości to "licze do ..." i ...... ???.

> teoria niezwykle mi bliska

rodzina to system kooperatywny a dziecko to najwyższa wartość którą
trzeba przygotować do życia .to powoduje że musimy przygotować
dziecko do dwu rodzajów relacji 1) kooperatywnych z bliskimi i
tzw.przyjaciumi ( często tylko tymczasowe grupy do realizacji celów)
wiec pomagamy w np.odrabianiu lekcji czy złożeniu klocków i
zachęcamy do pomocy nam np.przy sprzątaniu czy czym tam
2) reszta społeczeństwa i tu panuje reguła -ciągnij kołdre do siebie
ale sie tym niechwal wiec stosujemy zasade coś za coś , do tego
sami coś zmanipulujemy dopuścimy do małego oszukania nas samych itd.

[per-vers]

Przez bardzo dlugi czas moje dziecko nie sprawdzalo nawet co jest po
ostatnim zapowiedzianym liczebniku Poczatkowo sami nawet nie
wiedzielismy. Aż za pierwszym razem napredce wymyslilismy jakis zakaz
slodyczy czy bajek i tyle, skutkuje do dzisiaj...
jotde2, Wyjasnij mi prosze ten drugi typ relacji

[jotde2]

> jotde2, Wyjasnij mi prosze ten drugi typ relacji

niewiem co można jeszcze dodać ? jakieś uszczegółowienie pytania ?
ogólnie moge powiedzieć tylko tyle że ten drugi przeważnie
przychodzi sam i niema po co nad nim pracować . już tu chyba pisałem
żeby silić sie na zasady i zrozumienie bo ich łamanie i brak
zrozumienia same przychodzą ale niejest to takie złe ( w umiarze)

[betty_julcia]

Najbardziej śmieszą mnie posty osób niezgadzających się bo mają
przykład 7 latka!!! Przecież własnie to ten wiek gdzie własciwie
wychowanie się zaczyna a nie kończy więc trudo podawać 7 latka jako
przykład i argument... O sukcesie czy porażce napisać można jak
dziecko przejdzie trudny wiek, jak stanie się dorosłym człowiekiem i
coś sobą reprezentuje.
Ja się zgadzam z tą konsekwencją ale właśnie wprowadzaną z umiarem a
nie za wszelką cenę. Tzn muszą być zasady ale jak je czasami
złamiemy, poluźnimy, to świat się nie zawali. Zależy także co jest
tą zasadą. W mojej najbliższej rodzinie zasadą było to, ze dzieci
nigdy z dorosłymi nie siedzą przy stole w czasie wizyt rodzinnych
lub towarzyskich. I nie miały oczywiście głosu, zeby dorosłym nie
przeszkadzać. Nigdy nie obejrzały filmu po 20 bo taka była zasada.
Miały być w łóżkach po bajce i koniec. Wiele było zasad i żadna z
nich nigdy nie została poluźniona, złamana itp itd. Twardo, sztywno
i bez zmiłuj. Wg mnie to jest chore, nie tworzy się w takiej
atmosferze przyjaźń, zrozumienie. U mnei w domu było tak że dziecko
miało przy stole miejsce tak jak dorosły (no, chyba ze była to
wizyta znajomych po 20), jak czasami był film bez brutalnych scen i
koniecznie chciałam go zobaczyć siedziałam z rodzicami i oglądałam
aż zasnęłam i zanosili mnie do pokoju. Moje dziecichodzą spać po
bajce, ale trudno mi być konsekwentną jak np puszczą Szreka albo
Epokę Lodowcową po godzinie 20. Wtedy robimy sobie wielką misę
popcornu i oglądamy całą rodziną wraz z 7 latką i 3 latkiem.
Oczywiście moglabym wprowadzić terror i pogonić spać i sama oglądać
żeby być konsekwentną, ale po co??? Żeby okazać kto tu rządzi, że
nie należy nigdy odpuszczać, naginać się? Obok konsekwencji bardzo
ważne jest także być w życiu elastycznym i potrafić się naginac do
pewnych sytuacji. To też jest ważna wiedza i nauka dla dzieci.

[jotde2]

całkowicie sie zgadzam .