Nagradzanie a wyrabianie nawyków

[stypkaa]

Witam,

jakiś czas temu byliśmy z mężem u psychologa dziecięcego w zwiazku z
naszym starszym synem. I jedna z rad była między innymi taka, żeby
stosować system nagradzania w wyrabianiu pozytywnych
zachowań/nawyków. Miałoby to polegać na tym: nalezy wybrać jedno
zachowanie które chcemy zmienić/utrwalić np. wykonywanie poleceń /
próśb rodzica za pierwszym razem, zaopatrzyć się np. w takie jakieś
szklane kolorowe kulki (podobno w budowlanych marketach jest coś
takiego) i słoik, i za każde wykonanie mojej prośby od razu, bez
powtarzania i bez zbędnej zwłoki, dziecko ma otrzymywać jedną kulkę.
Wcześniej umówić się po ilu kulkach będzie nagroda. Podobno
wyrabianie jednego nawyku trwa ok. 6 tygodni. Mam jednak dylemat
dot. samej nagrody. Bo o ile wcześniej stosowałam już ten system ze
zbieraniem uśmiechniętych słoneczek to nigdy nie przekładało się to
na materialną nagrodę. A nam Pani psycholog zaproponowała, zeby
nagrodą był np. cukierek/mała zabawka. Mi się to za bardzo nie
podoba, nie podoba mi się nagradzania słodyczami czy zabawkami. Ale
może nie ma w tym nic złego? Ja jestem bardziej za nagradzaniem
niematerialnym, ale widzę, że niestety często samo pochwalenie czy
uścisk mamy jest za małą motywacją.
No i pytanie: jak z tego potem zrezygnować i kiedy, żeby nawyk już
utrwalony stał się normalnością i nie musiał być nagradzany?

Co Wy o tym myślicie?

Mamy parę zachowań które chcielibyśmy skorygowac u dzieci i
zastanawiam się czy przedstawiony sposób jest dobry.

[kasiak37]

tytul jak i tresc przypominaja tresure psa.A te kolorowe kulki to zamienniki
smakolykow dla psa jako nagrody po wykonaniu polecenia.Jestes pewna ze nie u
tresera psow bylas?

[stypkaa]

Byłam u psychologa dziecięcego i to w miejscu polecanym przez kogoś
tu na forum, w Uniwersytecie dla Rodziców.

A jakie Ty masz sposoby na zmotywowanie dziecka do zaniechania lub
robienia pewnych rzeczy?

[lila1974]

Te kulki są potrzebne również nam rodzicom.
Zwróćcie uwagę, jak łatwo jest nam zrzędzić, krytykować, oceniac, grozić,
moralizować ... chwalenie i dostrzeganie przychodzi nam zdecydowanie trudniej.

[stypkaa]

Wiesz, ja chwalę swoje dzieciaki na każdym kroku. Ale zawsze jest to
właśnie takie niematerialne chwalenie, opiszę jak widzę, że nie
zapomniał spuścić wody po siusiu, albo podzielił się z bratem
słodyczem, choć nie musiał. Staram się to wszystko dostrzegać. Ale
nie nagradzam dzieci w sposób materialny - na zasadzie - byłeś miły
dla brata - dostaniesz samochodzik.

Mam jednak kilka "problemów", zwłaszcza ze starszym synem, dlatego
szukam sposóbów, które pomogą mi w ich rozwiązaniu, bo jak
napisałam, czasem pochwała czy uścisk mamy to za mało.

[lila1974]

Chwalić trzeba umieć - nie twierdzę, że ty tego nie potrafisz.

Osobiście wciąż się uczę, bo zrzędzenie wychodzi mi zdecydowanie łatwiej.

Może napisz, o jakie zachowania chodzi.

[stypkaa]

> Chwalić trzeba umieć - nie twierdzę, że ty tego nie potrafisz.
>
> Osobiście wciąż się uczę, bo zrzędzenie wychodzi mi zdecydowanie
łatwiej.

Ja też się uczę, byłam jednak na kilku szkoleniach dot. wychowywania
dzieci, gdzie przekazywano wiedzę nt.chwalenia m.in. I odtąd chwalę
dzieci w sposób opisowy. Tzn. nie mówię, oo,jaki ładny rysunek,
tylko np. widzę, że narysowałeś człowieka, ma nogi, ręce, głowę,
wszystko to co człowiek mieć powinien. Coś w ten deseń

> Może napisz, o jakie zachowania chodzi.

Najbardziej newralgiczne to bicie, zwłaszcza a właściwie jedynie
brata.
Drugie to niewykonywanie próśb, tzn. musze powtarzać coś x razy albo
zagrozić jakąś konsekwencją, żeby usłuchali - tu akurat obu dotyczy,
nie tylko starszego. Przykład: Mówię - chłopcy myjemy zęby, a oni
nawet nie drgną, drugi raz mówię - myjemy zęby, słyszycie mnie?
Jeśli dalej nie ma reakcji mówię - jeśli zaraz nie przyjdziecie myć
zębów to będziecie to robić sami, bo ja wychodzę z łazienki -
zazwyczaj działa, bo widmo bakterii wiercących dziury ich motywuje.
Ale też nie zawsze. A ja bym chciała nie musieć być "zdartą płytą" i
nie musieć powtarzać czegoś x razy. Jak to osiągnąć??

Kolejne, mniej ważne, ale jednak potrzebne nawyki: spuszczanie wody
w sedesie, nie rozwalanie ubrań po całym domu i takie tam
drobiazgi

[stypkaa]

Aha, jeszcze zapomniałam o b. ważnej sprawie - przezywanie i
brzydkie odzywki - typu głupek, głupia mama etc. Chcę to
wyeliminować.

[morekac]

Najbardziej newralgiczne to bicie, zwłaszcza a właściwie jedynie
> brata.
jesteś pewna, że młodszy nie narusza terutorium starszego? Jeśli
krew się (nadmienie) nie leje - pozwól im ustalić braterskie relacje
samodzielnie.

A ja bym chciała nie musieć być "zdartą płytą" i
> nie musieć powtarzać czegoś x razy. Jak to osiągnąć??
Się nie da tak łatwo. Zwłaszcza, że "chłopcy" to zawsze może
dotyczyć brata. Łatwo olać.
Dawałabym nagrody za mycie zębów bez przypominania.

spuszczanie wody
> w sedesie,
Najpierw musisz przeprowadzić śledztwo, kto jest winien zbrodni,
potem zaś zaciągnąć winowajcę na miejsce przestępstwa i kazać mu
spuścić wodę. Bo jeden może spuszczać, a drugi nie.
Ponieważ ustalenie winowajcy nie jest takie proste bez podręcznej
analizy, pozostaje ci chyba powiedzieć, że strasznie cię wkurza
niespuszczona woda i poprosić, aby starali się pamiętać. W łazience
zaś powiesić piktogram/tekst przypominający.
Możesz też czatować przez 6 tygodni pod łazienką, nasłuchując kto
nie spuścił wody...

nie rozwalanie ubrań po całym domu
Wołasz delikwenta i informujesz, że jego skarpetki leżą na stole.

[stypkaa]

> jesteś pewna, że młodszy nie narusza terutorium starszego? Jeśli
> krew się (nadmienie) nie leje - pozwól im ustalić braterskie
relacje
> samodzielnie.

Narusza, oczywiście, że narusza. Tego się chyba nie da obejść.
Starszy jest dla niego totalnym autorytetem i "papuguje" wszystko po
nim. A starszego to wkurza. Ja go rozumiem i nie zabraniam mu się
wkurzać na brata. Zabraniam tylko bić i wyzywać. Natomiast ma prawo
powiedzieć: odejdź, zostaw mnie, denerwujesz mnie, przeszkadzasz
mnie, nie lubię cię, wyjdź z mojego pokoju, nie wchodź etc.

> Najpierw musisz przeprowadzić śledztwo, kto jest winien zbrodni,
> potem zaś zaciągnąć winowajcę na miejsce przestępstwa i kazać mu
> spuścić wodę. Bo jeden może spuszczać, a drugi nie.
> Ponieważ ustalenie winowajcy nie jest takie proste bez podręcznej
> analizy, pozostaje ci chyba powiedzieć, że strasznie cię wkurza
> niespuszczona woda i poprosić, aby starali się pamiętać. W
łazience
> zaś powiesić piktogram/tekst przypominający.
> Możesz też czatować przez 6 tygodni pod łazienką, nasłuchując kto
> nie spuścił wody...

Ja wiem kto jest winien, bo młodszy załatwia się do nocnika jeszcze.
Poza tym starszy zużywa takie ilości papieru, że zawsze poznam że to
on się załatwiał
Mówię krótko: deska, woda, ręce. Ale on się wtedy wkurza, że musi to
robić, chociaż dobrze wie, że MUSI.
Ale ten obrazek to fajny pomysł

> nie rozwalanie ubrań po całym domu
> Wołasz delikwenta i informujesz, że jego skarpetki leżą na stole.
>

No tak też robię, ale ja bym chciała, żebym w ogóle nie musiała
nikomu o tym przypominać. Ale chyba mam za wysokie wymagania W
końcu to tylko dzieciaki, czasem mój mąż też gdzieś zostawia
ubrania

[lila1974]

Ile dzieci mają lat?

Bicie i przezywanie.

Trzeba zając się ich relacjami w ogóle.
I swoimi zachowaniami, które prowadzą do eskalacji zazdrości.

Oczywiście dziecku trzeba mówić, że w naszym domu odnosimy się do
siebie z szacunkiem (i rzeczywiście tak się odnosić - rodzice do
siebie i do dzieci).

Powtarzać jak mantrę, że w naszym domu nikt nikogo nie bije.

W chwili, kiedy do bicia już dochodzi, zając się ofiarą a nie
agresorem.

Mam dwie córy, 9 i 6 lat. Bywają między nimi konflikty, zdarzają się
przezwiska lub uderzenia. Staram się na nie nie napadać ze swoim
moralizatorstwem, ani karami. Wbiłam sobie do głowy "najpierw
ofiara", co daje mi czas na konstruktywną reakcję wobec agresora.
Przeważnie nie musze nic robić, bo zajęcie się ofiarą powoduje, że
agresor czuje się niekomfortowo i albo przeprasza, albo się
wycofuje. W każdym razie nie ma eskalacji konfliktu.


Powtarzanie próśb.
Chyba nigdy nie osiągniemy stanu, że dzieciaki bedą natychmiast
reagowały na nasze prośby i polecenia.
Warto może zastosowac nietypowe metody:
- nakleić wielką kartkę na sedesie, bądź drzwiach łazienki (na
widoku) "SPUŚCIĆ WODĘ" "LUBIĘ BYĆ CZYSTY - TWÓJ SEDES"

- spisać listę czynności porannych, które powinny być wykonane (może
być w formie obrazkowej) i odsyłac dziecko do niej, aby sprawdziło,
co jeszcze ma do zrobienia

- nie wisieć nad dzieckiem i nie gderać, tylko zapowiedzieć, ze myje
ząbki sam i że do stołu siadają tylko dzieciaki z umytymi zebami

Ubrania.

- wskazać palcem bez komentarza
- dać wybór, np. - albo ubrania wrzucasz do kosza na pranie, albo
pierzesz sobie sam, albo układasz do szafy albo prasujesz sam itp

[stypkaa]

> Ile dzieci mają lat?
>
> Bicie i przezywanie.
>
> Trzeba zając się ich relacjami w ogóle.
> I swoimi zachowaniami, które prowadzą do eskalacji zazdrości.

3,5 i 5,5. Myślę, że z zazdrością jako taką udało nam się sobie
poradzić. Nigdy żadnego nie faworyzowałam. Młodszy nie miał
większych praw tylko dlatego, że jest młodszy. Obaj znają reguły i
mają ich przestrzegać - to znaczy, ze przezywać i bić nie może
zarówno starszy jak i młodszy.

Największy problem jest chyba z "naruszaniem terytorium". Ostatnio
zrobiliśmy starszemu osobny pokój, kosztem gabineciku, i na
szczęście dużo potencjalnych awantur się rozwiązuje dzięki temu. Ale
jeszcze nadal mają tendencję do bicia w pierwszym odruchu, zanim
pomyslą co można innego zrobić.

> Oczywiście dziecku trzeba mówić, że w naszym domu odnosimy się do
> siebie z szacunkiem (i rzeczywiście tak się odnosić - rodzice do
> siebie i do dzieci).
>
> Powtarzać jak mantrę, że w naszym domu nikt nikogo nie bije.
>

Powtarzamy


> W chwili, kiedy do bicia już dochodzi, zając się ofiarą a nie
> agresorem.
>
> Mam dwie córy, 9 i 6 lat. Bywają między nimi konflikty, zdarzają
się
> przezwiska lub uderzenia. Staram się na nie nie napadać ze swoim
> moralizatorstwem, ani karami. Wbiłam sobie do głowy "najpierw
> ofiara", co daje mi czas na konstruktywną reakcję wobec agresora.
> Przeważnie nie musze nic robić, bo zajęcie się ofiarą powoduje, że
> agresor czuje się niekomfortowo i albo przeprasza, albo się
> wycofuje. W każdym razie nie ma eskalacji konfliktu.

Też to sobie wbiłam i zawsze najpierw ofiara sie zajmuje. Ale
problem polega na tym, ze Starszy syn nie jest spolegliwy i pokorny,
więc rzadko kiedy czuje sie niekomfortowo z tym że uderzył brata. A
kiedy zwracam mu uwagę to ma do mnie pretensje i zdarza się, że mnie
przezywa - głupia mama. Wtedy ma siedzieć w swoim pokoju. Baaardzo
rzadko zdarza mu się przeprosić z własnej, nieprzymuszonej woli.
Mlodszy natomiast przeprasza tak samo jak dziękuje. Dla niego nie
jest to ani trochę trudniejsze Są tak różni od siebie, że aż
dziw, że to bracia

> Powtarzanie próśb.
> Chyba nigdy nie osiągniemy stanu, że dzieciaki bedą natychmiast
> reagowały na nasze prośby i polecenia.
> Warto może zastosowac nietypowe metody:
> - nakleić wielką kartkę na sedesie, bądź drzwiach łazienki (na
> widoku) "SPUŚCIĆ WODĘ" "LUBIĘ BYĆ CZYSTY - TWÓJ SEDES"
>
> - spisać listę czynności porannych, które powinny być wykonane
(może
> być w formie obrazkowej) i odsyłac dziecko do niej, aby
sprawdziło,
> co jeszcze ma do zrobienia
>
> - nie wisieć nad dzieckiem i nie gderać, tylko zapowiedzieć, ze
myje
> ząbki sam i że do stołu siadają tylko dzieciaki z umytymi zebami
>
> Ubrania.
>
> - wskazać palcem bez komentarza
> - dać wybór, np. - albo ubrania wrzucasz do kosza na pranie, albo
> pierzesz sobie sam, albo układasz do szafy albo prasujesz sam itp

Dzięki za rady, niektóre zastosuję

[lila1974]

Myślałam, że to starsze dzieci, a to jeszcze malcy.
Oczywiście nie oznacza to, że nalezy im poblażać, ale warto pamiętac, że to na
prawdę jeszcze maluchy i nie kieruje nimi taka logika jak nami dorosłymi, więc
nasze nawet najbardziej logiczne tłumaczenia do nich tak od razu nie trafią.

Zatem powtarzaj, łap za rękę (gdy masz okazję) i ucz szacunku.

A tak w ogóle, to bardzo się cieszę, że chodziłaś na warsztaty ... oby więcej z
nas się na nie decydowało (ja również chodziłam i zamierzam w przyszłym roku).

[stypkaa]

> Myślałam, że to starsze dzieci, a to jeszcze malcy.
> Oczywiście nie oznacza to, że nalezy im poblażać, ale warto
pamiętac, że to na
> prawdę jeszcze maluchy i nie kieruje nimi taka logika jak nami
dorosłymi, więc
> nasze nawet najbardziej logiczne tłumaczenia do nich tak od razu
nie trafią.

Masz rację, mi się czasem wydaje, ze to już takie duże dzieci. A
ostatnio na basenie Pani powiedziala na młodszego: oo, jak dzidziuś
ładnie pływa. Na moje "oburzenie" że to nie dzidziuś, tylko duży
chłopak, ma już 3,5 roku, powiedziała: no to maluszek

> A tak w ogóle, to bardzo się cieszę, że chodziłaś na warsztaty ...
oby więcej z
> nas się na nie decydowało (ja również chodziłam i zamierzam w
przyszłym roku).
>
Ja też się cieszę Byłam 2x, a zamierzam jeszcze iść na takie
poświęcone dziecom z ADHD, bo co prawda starszy nie ma póki co
takiej diagnozy, ale z rozmowy z panią psycholog i naszych opisów
jego zachowań powiedziała, że wiele wskazuje na to, ze być może ma
ADHD (

[lila1974]

Widzisz, to też zmienia postać rzeczy - podejrzenia o ADHD.
Z zupełnie zdrowymi dziećmi jest masa roboty a co dopiero z dzieckiem w ten czy
inny sposób szczególnym.


O tym, że zapominamy, że nasze dzieci to maluchy osobiście się przekonałam.
Kiedy urodziła się moja druga córka, to nagle starsza bardzo wydoroślała w moich
oczach. Jak bardzo wymagająca jestem dla niej zrozumiałam, kiedy podrosła
młodsza, wobec której już tak wymagająca nie byłam.

W tej chwili młodsza ma 6 lat i myślę, że traktuję ją zgodnie z jej wiekiem i
rozumem, ale mam również świadomość, że gdy ta starsza miała 6 lat, to uważałam,
że można zdecydowanie więcej od niej wymagać.

Kiedy to sobie uświadomiłam, zaczęłam dokładać starań, by obie traktować jak
dzieci w odpowiednim wieku.

[kanga_roo]

wiele przetrenowanych na psie metod sprawdza mi się przy dzieciach,
więc dla mnie to by nie był problem.

a odnośnie samego pytania: czy pochwała z ust przełożonego motywuje Cię
tak samo, jak premia za osiągnięcia? bo dla mnie jednak ta premia jest
badziej wymiernym dowodem uznania. tak samo, jak stypendium naukowe
było dodatkowym bodźcem do nauki. ja generalnie lubię obdarowywać i
nagradzać moje dzieci; kulek w słoiku ani słoneczek nie stosuję, jakoś
nie muszę, idę od pochwał ustnych do prezentu.

[stypkaa]

> a odnośnie samego pytania: czy pochwała z ust przełożonego
motywuje Cię
> tak samo, jak premia za osiągnięcia? bo dla mnie jednak ta premia
jest
> badziej wymiernym dowodem uznania. tak samo, jak stypendium
naukowe
> było dodatkowym bodźcem do nauki.

Tak jasne, masz rację. Ale z drugiej strony nie chciałabym wyrobić w
nim takich materialistycznych odruchów, że pracować dobrze będzie
tylko wtedy jak dostaje premię. W końcu ma pracować dobrze, bo
dostaje pensję, nie?

ja generalnie lubię obdarowywać i
> nagradzać moje dzieci; kulek w słoiku ani słoneczek nie stosuję,
jakoś
> nie muszę, idę od pochwał ustnych do prezentu.

A możesz mi przybliżyć jak to robisz? Tzn. jak przechodzisz od
pochwał ustnych do prezentów?

[kanga_roo]

ups, zeżarło mi posta

co do pracy - pracuję dobrze, bo dobrze wykonana praca sprawia mi
satysfakcję.

co do nagradzania - preferuję nagradzanie niespodziewane i losowe. bo
kiedy dziecko przyzwyczai się, że za dobrze wykonane zadanie jest
zawsze nagroda, to rzeczywiście oczekuje jej i już. wrecz się domaga
w szkoleniu psów na początku nagradza się każde powtórzenie, a potem
już tylko niektóre, i daje to lepsze efekty, niż nagradzanie za każdym
razem. więc ja na przykład staram się zauważać i doceniać (chwalić)
kiedy mój starszak zgodnie bawi się z młodszą. wychodzi to losowo, bo
nie zawsze widzę. a wczoraj kupiłam w promocji ciastolinę i kolorowy
papier, więc następnym razem dzieci dostaną nagrodę

no i jest jeszcze jackpot - super nagroda za coś wyjątkowo trudnego.

ps. znalazłam przed chwilą coś fajnego - czasem dobre
zachowanie/wykonanie trudnego zadania można nagradzać pozwoleniem na
zachowanie/zabawę, które dziecko/pies lubi. czyli: posprzątałeś
zabawki, pomogłeś nakryć do stołu, możesz pobawić się wodą/poczytam
Ci/możesz poodkurzać. wersja dla psa : zignorowałeś psa sąsiadów,
pobawię sie z tobą piłką

poszukaj stron o szkoleniu pozytywnym.

[morekac]

Mi się to za bardzo nie
> podoba, nie podoba mi się nagradzania słodyczami czy zabawkami
A czy rozważałaś kiedykolwiek możliwość karania dziecka likwidacją
kieszonkowego/zakazem deseru czy też zakazem zabawy/szlabanem na
cokolowiek?

Bo o ile wcześniej stosowałam już ten system ze
> zbieraniem uśmiechniętych słoneczek to nigdy nie przekładało się
to
> na materialną nagrodę.
Był skuteczny?

Ja jestem bardziej za nagradzaniem
> niematerialnym, ale widzę, że niestety często samo pochwalenie czy
> uścisk mamy jest za małą motywacją
To nawet u psów nie wystarcza, przynajmniej na początku... A ludzie
bywają ciut bardziej rozgarnięci.

No i pytanie: jak z tego potem zrezygnować i kiedy, żeby nawyk już
> utrwalony stał się normalnością i nie musiał być nagradzany?
Może wtedy, kiedy dziecko przestanie się domagać nagrody?

i za każde wykonanie mojej prośby od razu, bez
> powtarzania i bez zbędnej zwłoki,
może ustal najpierw jakiego typu może być ta prośba, co to
oznacza 'bez zbędnej zwłoki' i 'bez powtarzania'.
nie znam dziecka, które wykonywałoby każde polecenie/prośbę rodzica
za pierwszym razem, rzucając wszystko inne... To jest po prostu
nierealne.

[stypkaa]

> A czy rozważałaś kiedykolwiek możliwość karania dziecka likwidacją
> kieszonkowego/zakazem deseru czy też zakazem zabawy/szlabanem na
> cokolowiek?

Między likwidacją kieszonkowego czy zakazem deseru a zakazem zabawy
jest dla mnie ogromna różnica. Zdarza mi się zabronić dzieciom np.
wspólnej zabawy, ale jest to konsekwencja tego, że wcześniej się np.
lali. Zakaz deseru może być tylko i wyłącznie wtedy jeśli nie spełni
wymogu potrzebnego do zjedzenia tegoż deseru, tzn. nie zje obiadu.
Nie jest to kara, ale konsekwencja naszej umowy, że słodyczne jemy
tylko i wyłącznie po obiedzie.

Bo o ile wcześniej stosowałam już ten system ze
> > zbieraniem uśmiechniętych słoneczek to nigdy nie przekładało się
> to
> > na materialną nagrodę.
> Był skuteczny?
No właśnie, trudno powiedzieć. Oczywiście była radość przy
dostawaniu słoneczka, ale potem i tak jakieś zachowanie się
powtarzało albo nie powtarzało, zależnie od tego co to było.

> To nawet u psów nie wystarcza, przynajmniej na początku... A
ludzie
> bywają ciut bardziej rozgarnięci.
Czyli jesteś zwolenniczką nagród materialnyc?

> No i pytanie: jak z tego potem zrezygnować i kiedy, żeby nawyk już
> > utrwalony stał się normalnością i nie musiał być nagradzany?
> Może wtedy, kiedy dziecko przestanie się domagać nagrody?
>

No jest to jakiś pomysł

> może ustal najpierw jakiego typu może być ta prośba, co to
> oznacza 'bez zbędnej zwłoki' i 'bez powtarzania'.
> nie znam dziecka, które wykonywałoby każde polecenie/prośbę
rodzica
> za pierwszym razem, rzucając wszystko inne... To jest po prostu
> nierealne.

Nie oczekuję, że nagle wchodząc bez zapowiedzi do pokoju i mówiąc,
proszę umyć zęby, rzucą wszystko i pobiegną myć zęby. Aż tak
wygórowanych wymagań im nie stawiam. Natomiast chciałabym żeby kiedy
wiadomo, że po kolacji jest pora mycia zębów, i mówię, chłopcy
idziemy myć zęby, to jeden idzie do pokoju się bawić, a drugi leży
na kanapie bo nie ma już siły - chciałabym żeby w takich
sytuacjach reagowali na moje prośby

[morekac]

Naturalną, czystą konsekwncją niezjedzenia obiadu jest bycie
głodnym, a nie brak deseru. IMHO - brak deseru to kara za nie
zjedzenie obiadu.

> No właśnie, trudno powiedzieć. Oczywiście była radość przy
> dostawaniu słoneczka, ale potem i tak jakieś zachowanie się
> powtarzało albo nie powtarzało, zależnie od tego co to było.
Czyli nie był. Gdyby był, nie miałabyś wątpliowści.

Czyli jesteś zwolenniczką nagród materialnyc?
Szczerze - to u mnie sprawdziło się wyłącznie przy sprzątaniu klatek
zwierzakom. Przez kilka lat płaciłam dzieciom za sprzątanie klatek
ich własnych zwierzaków - w tej chwili od kilku lat wszyscy o tym
płaceniu zapomnieli, klatki są sprzątane (co nie oznacza, że czasem
nie trzeba o tym sprzątaniu przypomnieć).
Z kolei próba wprowadzenia opłaty za ścielenie własnych łóżek
(stawka: 50 gr)skończyło się tym, że 5-latka zapropnowała babci za
w.w czynność 20gr (oczywiście w tajemnicy przed mamą).
System słoneczek się nie sprawdził zupełnie - nikt nie miał
cierpliwości do czekania na nagrodę.

Natomiast chciałabym żeby kiedy
> wiadomo, że po kolacji jest pora mycia zębów, i mówię, chłopcy
> idziemy myć zęby, to jeden idzie do pokoju się bawić, a drugi leży
> na kanapie bo nie ma już siły - chciałabym żeby w takich
> sytuacjach reagowali na moje prośby
A tutaj to chcesz osiągnąć dwa cele: i to, żeby mieli umyte zęby, i
to, żeby reagowali na twoje prośby.

[kocianna]

Ja nie mam nic przeciwko niewielkim, materialnym nagrodom. W przypadku mojego
dziecka nie ograniczyloby sie to cukierkiem... ale np. puszka coli juz bylaby
celem, do ktorego warto dążyć, bo cola kupowana jest bardzo rzadko.
Przeciez to nie jest nagroda za czynnosc, a za PAMIETANIE o tej czynnosci, a
jesli czynnosc wejdzie w nawyk i pamietanie bedzie automatyczne, to nagroda juz
nie bedzie potrzebna. Mysle, ze odbedzie sie to samo z siebie na zasadzie:

przez pierwszy tydzien: mamo, mialem ogromna ochote go sprac, ale sie
opanowalem, wrzuc kulke!
potem "wrzuc kulke" bedzie rzadsze, az sie zapomni o tych kulkach, bo dzieciak
sam tego opanowania sie nie uzna za osiagniecie.

[lila1974]

A przypomniałas mi.

Dzieciak musi mieć prawo wyrażenia swojej złości na brata - nie
wolno wyzywac, ale wolno dosadnie powiedzieć, że się ma go dość! i
że strasznie wkurza! albo że się ma ochotę mu przyłożyć!

[lila1974]

Nie, to nie jest kara.
To jest konsekwencja wyboru, jakiego dziecko dokonało.

Jesli w domu znana jest dzieciom zasada, że deser je tylko ten, któ
zjadł obiad, to dziecko samo wybiera - albo zje obiad i zje deser,
albo nie zje ani obiadu ani deseru.

[morekac]

Ale na pewno nie jest to konsekwencja naturalna.
Niemniej uważam, że takie obostrzenia nie prowadzą do polubienia
obiadu, niestety.

[lila1974]

Nie jestem naiwna i wiem, że nie wszystko, co stawiam na stół będzie
moim dzieciom smakowało.

Zalezy mi natomiast na tym, by dzieci nie opychały się deserem i w
ten sposób oszukiwały głód.

Główny problem stanowią warzywa i surówki.

Zatem umawiamy się, ile dziecko da radę zjeść (ruskim targiem).

Deres, słodycz dostaje po posiłku głównym zjedzonym zgodnie z umową.

[stypkaa]

> Ale na pewno nie jest to konsekwencja naturalna.
> Niemniej uważam, że takie obostrzenia nie prowadzą do polubienia
> obiadu, niestety.

No to u nas jest zupełnie odwrotnie. Sami się dopytują: Mamo kiedy
będzie obiad? A zaraz potem: a jakie dziś masz dla nas słodkości?

[stypkaa]

> Naturalną, czystą konsekwncją niezjedzenia obiadu jest bycie
> głodnym, a nie brak deseru. IMHO - brak deseru to kara za nie
> zjedzenie obiadu.
>

Jeśli dam mu deser mimo, że nie zjadl obiadu to nie będzie głodny.
OO, tak to by moje dzieci marzyły Zamiast śniadania ciastka,
zamiast obiadu lody, zamiast kolacji lizaki
Mamy umowę na którą oni też się zgodzili, że słodycze jemy po
obiedzie. Więc jeśli zdecydują, że nie chcą jeść obiadu to sami
wiedzą o tym, że nie będzie słodyczy. Oczywiście nie zmuszam ich do
zjedzenia znienawidzonych brokułów czy buraków, jeśli wiem ze tego
któryś z nich nie jest w stanie przełknąć. Wtedy przygotuwuje coś
innego w zamian. Ale musi przed zjedzeniem słodyczy zjeść coś
wartościowego

[morekac]

Jeśli dam mu deser mimo, że nie zjadl obiadu to nie będzie głodny.
> OO, tak to by moje dzieci marzyły Zamiast śniadania ciastka,
> zamiast obiadu lody, zamiast kolacji lizaki
Pokarmiłabyś go wyłącznie deserem przez tydzień... Myślę, że
byłabyś zaskoczona jego marzeniami o kaszce na śniadanko, suróweczce
z mięskiem na obiad i kanapeczce na kolację

[jotde3]

> Pokarmiłabyś go wyłącznie deserem przez tydzień... Myślę, że
> byłabyś zaskoczona jego marzeniami o kaszce na śniadanko,
suróweczce
> z mięskiem na obiad i kanapeczce na kolację

zatęskni za normalnym żarciem ale na krótko . trzeba nauczyć
dziecko co niejest zdrowym jedzeniem ( wysokoglikemiczne węglowodany
z całą pewnośćią nim niesą ) a intuicyjność w wyborze zostawić co do
tego co jest zdrowe .

[morekac]

Wyobraziłam sobie dyskusję o indeksie glikemicznym z 3-latkiem...
Cóż, jeśli uważa się desery za szkodliwe - po prostu nie należy ich
trzymac w domu. Wtedy nie ma problemów z intuicyjnym wyborem
niezdrowego jedzenia - bo niezdrowego jedzenia po prostu nie ma.

[jotde3]

Wtedy nie ma problemów z intuicyjnym wyborem
> niezdrowego jedzenia - bo niezdrowego jedzenia po prostu nie ma.

tak.można jednak potraktować to jako nauke i dajesz np. po obiedzie
i na tym koniec kropka ,może sie nauczy jak używać kuszącego "zła "

[verdana]

Nie - dawanie deseru po grzecznie zjedzonym obiedzie nie uczy
dobrych nawyków. uczy tego, ze obiad jest paskudny i w nagrodę za
zjedzenie czegoś niedobrego dostaje się nagrodę. czyli - uczy
najgorszych z możliwych nawyków zywieniowych - uczy dziecko, ze
słodki deser jest czymś niezwykle pożądanym, na co się czeka,
nagrodą.
Uwazam, ze deser powinien być wyjątkowo. Znacznie lepiej dać coś
slodkiego na podwieczorek, nie uzalezniając tego od grsecznego
zjedzenia obiadku.

[jotde3]

verdana sprawa deseru jest jak widać częścią wiekszej dyskusji o
nagrodach w wychowaniu. faktycznie w wypadku posiłków świadomie
unikam nazywania go nagrodą bo niby za co ona ma być ? za to że
łaskawie zjadł ? nie chce, niech nie je i już .jest on jedynie
ostatnim etapem posiłku ,tak jak zupa pierwszym. w wypadku posiłków
to dziecko powinno jeść zdrowo wtedy gdy jest głodne a deser
powinien być niezbyt oszałamiający by niepowodować chęci zjedzenia
obiadu by sie do niego dostać ot, cukierek,czekoladka czy co tam
małego i już po deserze

[stypkaa]

> Cóż, jeśli uważa się desery za szkodliwe - po prostu nie należy
ich
> trzymac w domu. Wtedy nie ma problemów z intuicyjnym wyborem
> niezdrowego jedzenia - bo niezdrowego jedzenia po prostu nie ma.

Tak, tylko, że wtedy w obcych miejscach dzieciaki rzucają się na
słodkości jakby nigdy tego nie jadły. Trochę obciach

[jola_ep]

> Tak, tylko, że wtedy w obcych miejscach dzieciaki rzucają się na
> słodkości jakby nigdy tego nie jadły. Trochę obciach

Z różnych powodów (m.in. młodszy 2.5 był niejadkiem i potrafił tak zauroczyć
babcię, że ta codziennie, narażając się przy tym na straty finansowe, kupowała
mu coś słodkiego ) wprowadziłam "dzień słodyczowy" - dla ułatwienia był to
dzień oznaczony w kalendarzu na czerwono.

W tym dniu dzieci mogły się obżerać słodyczami ile wlazło. Zapasy pochodziły
przede wszystkim od podarków od rodziny na święta i inne okazje.

Pamiętam, jak jednego niedzielnego poranka objadły się tak słodyczami (bez
śniadania), że je totalnie zemdliło. Wyjaśniłam wtedy, że właśnie dlatego
zaczyna się dzień od czegoś "niesłodkiego". Więcej tego błędu nie popełniły.

Po paru latach, jak przestały (szczególnie młodszy) rzucać się z wygłodniałymi
oczami na każdy cukierek, wyznaczony dzień zlikwidowałam. O dziwo nie wydają
całego kieszonkowego na cukierki, wolą poczekać, aż rodzice kupią coś smacznego
ewentualnie przechowują zapasy podarowane na święta i rozkładają sobie je na
dłużej.

Uważam, że nie powinno łączyć deseru ze zjedzeniem obiadu. Ani włączać je w
system nagród/kar. Słodycze to tylko jedzenie: pożądane, smaczne, ale często i w
dużych ilościach niezbyt zdrowe. W dodatku uzależniają. Jeśli coś jest nagrodą:
staje się tym bardziej pożądane. Jedzone po zjedzonym obiedzie sugerują, że
obiad jest obowiązkiem, a deser nagrodą. Lepiej już odłożyć na inną okazję:
choćby ten podwieczorek.

Pozdrawiam
Jola

[lila1974]

Ale dlaczego mówisz idziemy?

Syna, który się do tego nie kwapi, zapytaj, kiedy zamierza umyć zęby.

[lolinka2]

stypkaa, moim zdaniem mistrzami w modelowaniu zachowań w ten sposób są
rodzice z tego forum Dopytaj
tam o szczegóły: konsekwencje kontra nagrody itp.

[judytak]

też nie jestem fanką tego typu metod
w ogóle nie stosuję takich "sztywnych", "wykalkulowanych" kar czy
nagród, tylko te właśnie niematerialne, co przychodzą same od siebie
(że pochwalę, że się cieszę, że jestem dumna, że skrytykuję, że się
zasmucę, że się wściekam)

ale powiem ci, że ten sposób, o jaki piszesz, zastosowałam dwa razy
w życiu, w ostatecznej rozpaczy

myślę, ze jeśli nie jest to podstawa wychowania, tylko nadzwyczajny
środek na niecodzienne problemy, to raczej nie zaszkodzi

pierwszy mój przypadek

potrzebowałam dziecko nr 1, wówczas ośmioletnią odzwyczaić od,
nazwyjmy to, jęczenia, czyli od tosowania długich, głośnych lamentów
z byle powodów, a najczęściej z powodu nieporozumienia - bo jęczeć
zaczynała zanim by zdążyła zrozumieć sytuację
najpierw wyjaśniłyśmy sobie, że takie zachowanie jest bardzo
nieprzyjemne tak dla niej, jak i dla mnie, co gorsza, nie prowadzi
do osiągania celu
potem wyjaśniłyśmy sobie, jakie zachowania są odpowiednie w zamian
(powiem spokojnie, co bym chciała, powiem spokojnie, że tego nie
chcę, odpowiadam na pytanie, dlaczego nie chcę, zapytam, co to
dokładnie znaczy, itp.)
potem zapowiedziałam, że na koniec każdego jednego dnia, który minie
bez jęczenia, dziecko dostanie prezent
potem zaopatrzyłam się w groszowe prezenciki (typu guma do żucia,
naklejka, gumka do włosów, ołówek itp.)
i wieczorem, jak się już kładła do łóżka, prezencik dostała

prezencik dostała każdego wieczoru, jęczenia w ogóle nie było
prezenciki były przez niecałe dwa tygodnie

potem wyjaśniłyśmy sobie, że to była fajna zabawa z tymi
prezencikami, ale dobrze, że już nie jest potrzebna, bo się dziecko
odzwyczaiło od jęczenia

efekt się utrzymał, dziecko (obecnie lat 15), które nadal jest
szybka i skrajna w reakcjach emocjonalnych, nauczyło się jednak te
reakcje kontrolować na tyle, żeby nie przeszkadzały w życiu

drugi mój przypadek

dziecko nr 2, wówczas w trzeciej klasie, 10-letnie, z trudnościami w
nauce, w koncentracji, w ogóle wolno dojrzewające w zachowaniach
potrzebowałam sprawić, żeby dziecko zaczynało przywiązywać
jakiekolwiek znaczenie do tego, jakie oceny otrzymuje w szkole,
miałam nadzieje, że zacznie wtedy rozpoznać sytuacje, kiedy należy
zebrać siły i czymś sie jednak wykazać

wyjaśniliśmy sobie, że oceny w szkole są jednak ważne, przynajmniej
na tyle, aby zdać do następnej klasy, że te oceny, jakie teraz ma,
nie wystarczyłyby do zdania do nastepnej klasy, i że dla dodatkowej
motywacji będziemy stosować zabawę z pieniedzmi zabawkowymi (tu był
dodatkowy element ćwiczenia podstawowego liczenia, też potrzegnego)

robiliśmy razem monety z papieru, wystawiliśmy słoik, każdego
popołudnia dziecko pokazywało oceny, omawialiśmy razem, gdzie jak
mozna było najłatwiej osiągnąć więcej, czasami była pochwała i za
dwóję, i się rozliczaliśmy
liczb już nie pamiętam, ale za niedostateczne dziecko płaciło (jak
mu nie starczało, popadało w długi), za dwójki, trójki dostawało,
ale mało, za czwórki i piątki dostawało dużo)
za jakąś tam kwotę uzbieraną były przewidziane nagrody typu wyjście
do kina

ciagnęło się to jakieś 2-3 miesiące, i rozlazło się samo na koniec
kino było może raz
myślę, że w jakiś sposób to też się przyczyniło do tego, że dziecko,
które skończyło właśnie 5. klasę, większość rzeczy jest w stanie się
nauczyć na uczciwą tróję, czwórkę, i jeśli dostanie pałę za klasówkę
(koncentracja, koordynacja ruchowa), tak długo łazi za nauczycielem,
aż ten go przepyta ustnie i daje czwórkę ;o)

pozdrawiam
Judyta

[allela]

Moi zbierają naklejki - jedna naklejka za cały dzień kiedy udało się zrobić to
co właśnie ćwiczymy. Mamy rundy - np. 5 naklejek to jedna runda po której jest
nagroda. Nagrodą może być, jeśli nie chcesz czegoś materialnego, możliwość
wyboru co dziecko chce robić w weekend, np. w sobotę. Możesz dać wybór:
wybierasz wyjście do kina czy wyjazd rowerowy. Albo: basen czy sala zabaw. Tak
więc nagrodą jest możliwość dokonania wyboru jak spędzić wspólny czas. Po
skończeniu jednej rundy możecie się umówić na następną - bądź nie. Ja moim
tłumaczę, że ta zabawa jest po to, żeby nauczyli się coś robić - bądź oduczyli,
ponieważ oni już to potrafią, ale trudno im o tym pamiętać (np starszy dłubie w
nosie i je smarki - naklejki pomagają mu pamiętać aby tego nie robić). Wiedzą
też, że jak się już nauczą to nie będą tej "gry" potrzebować. A zabawę kończymy
z końcem rundy.

[morekac]

Ale kino czy sala zabaw to też nagroda poniekąd materialna .

[stypkaa]

A jak to wygląda w szczegółach? Tzn. np. z tymi smarkami - jeśli
przez cały dzień tego nie zrobi czy jakiś inny przedział czasowy? A
skad wiesz że jak ty nie widzisz to on tego nie robi?

Masz dwoje dzieci, tak? I oboje nad czymś pracują? Jak godzisz to,
że akurat oboje może zdobędą te 5 naklejek i będzie ich prawo, zeby
wybrać to co chce robić? A drugie też ma prawo jechać wtedy na basen?

Mam dużo wątpliwości związanych z tego typu metodą. U nas np. jak
starszy dostawał słoneczko za wysprzątanie pokoju to przechwalał się
tym przed młodszym i młody wtedy był bardzo smutny
A ja nie wiem jak to wszystko ze sobą zgrać, zeby było
sprawiedliwie, uczciwie i jeszcze działało...

[morekac]

No wiesz, ale motywowanie nagrodami (jakimikolwiek) polega właśnie
na tym, że tym, co spełnią warunki jest lepiej pod jakimś względem ,
a tym - co nie spełnią, jest gorzej. Na tym to polega .
Jak będzie po równo i sprawiedliwie - to będzie demotywacja.

[allela]

Daję naklejki za cały dzień. Ale to nie jest tak, że przez cały czas zbierają
naklejki - to jest system do zadań specjalnych. Dłubanie w nosie, dla młodszego
załatwianie się do toalety (u Babci pięknie wołał w domu lał w gatki),
rozbieranie się i ubieranie samemu (cały dzień), niebicie dzieci w przedszkolu
(kiedy zaczął pierwszy atakować innych - dałam Pani naklejki - gwiazdki i jak
się "udało" przynosił gwiazdkę od Pani i naklejał w domu) - czyli rzeczy które
oni umieją robić ale im się nie chce. System motywacyjny jest po to, żeby im się
chciało i żeby pamiętali. Dlatego nie jest tak istotne czy ja mam możliwość
dopilnować, że on faktycznie nie dłubie - oceniam na podstawie tego czasu który
spędzamy razem, ewentualnie pytam Tatę, czy Babcię - najważniejsze jest to, że
on się stara nie dłubać i faktycznie pilnuje się i zdarza mu się to teraz dużo
rzadziej. Jak go przydybię na dłubaniu, to go pocieszam "Nie jest tak łatwo się
oduczyć. Jutro na pewno ci się uda". Na starszego synka (5 lat) ten system
bardzo dobrze działa - motywują go najbardziej same naklejki - a ta nagroda -
już mniej. Młodszy (3 lata) bawi się po raz pierwszy, ale on jest jeszcze
troszkę za mały. Do tej pory nie skończyli równocześnie - jednak nie jest łatwo
uzbierać te naklejki, ale nie myślę, że to byłoby problemem - jeden wybiera co
robić w jedną sobotę, drugi w następną, czy jakiś inny dzień. "Odbierać" nagrody
jeżdżą razem - ma basen, do sali zabaw itd. Nie jest też tak, że jeździmy w te
miejsca tylko jako nagrody, no nie, więc nie ma takiej presji, że "nie
pojedziemy dopóki nie uzbieracie". Nagrodą jest możliwość wyboru w konkretny
dzień. Ostatnio jako nagrody daliśmy im też niespodzianki - książeczki wybrane
przeze mnie, czyli z serii której jeszcze nie czytaliśmy. Dzieci wybrałyby
pewnie coś co już znają, a tu jest możliwość dania im czegoś nowego. Jednak
stosujemy te systemy motywacyjne rzadko, więc nie jest to tak, że dziecko
uzbiera sobie np kolekcję samochodzików w ten sposób, tak więc raczej
materialistycznego parcia ten system nie wyrabia.

[stypkaa]

Dzięki za szczegóły Muszę pomyśleć jeszcze nad naszym systemem
motywacyjnym.

[mama303]

Kiedyś próbowałam ale szybko sie wycofałam bo miałam wrażenie że
1/moje dziecko przestaje własciwie rozumiec dlaczego ma akurat coś
robić
2/uczyło to dziecko kombinacji i oszustw i targowania się
3/miałam zbyt silne skojarzenia z tresurą.
Potem doszłam do wniosku że to nie jest dobra metoda dla mojego
dziecka.

[jotde3]

stypka pomysł psycholog dobre ale zastanów sie co chcesz nagradzać
bo chyba nie posłuszeństwo ? chcesz dziecko wychować na służącego ?
stwóż jasny system obowiązków a wykonywanie dorażnych poleceń może
zostaw na wyjątkowe okazje .

[verdana]

Uważam, że nagrody tego typu mozna stosować bardzo rzadko i tylko do
zmiany konkretnego zachowania, nie związanego w żaden sposób z
szeroko pojetym "wychowaniem", a juz na pewno nie z moralnoscią.
To znaczy dziecko moze być nagroadzane za spuszczanie wody czy
mycie regularne zębów (bo to faktycznie jest tresura i nic innego),
ale absolutnie nie moze dostawać nagród za takie czy inne odnoszenie
się do brata. To zbyt skomplikowana i subtelna dziedzina, aby uczyć
dziecko, ze ma być dla brata uprzejme dla nagrody i niezaleznie od
okolicznosci.

[kanga_roo]

verdana napisała:

> dziecko [...] absolutnie nie moze dostawać nagród za takie czy inne
odnoszenie
> się do brata.

ale uczysz dziecko właściwego odnoszenia się do rodzeństwa, czy
zostawiasz sprawy swojemu biegowi? bo jeśli uczysz, to chyba też
zauważasz, że dziecko potrafi się zachować tak, jak oczekujesz (czyli
często zupełnei inaczej, niż mu emocje podpowiadają). i co? nie
pochwalisz? bo to nagroda, a za to nie ma nagród?

ja tam wzmacniam zachowania pożądane. a to, czy dobrym słowem, czy
atrakcyjną prppozycja zabawy, czy upominkiem (zwanym tu nagrodą), to
jest rzecz wtórna. z czasem dziecko załapie, że lepiej można się bawić
w zgodzie, a nie kiedy się sobie wyrywa zabawki, ale w trakcie uczenia
dobrze mieć jakąś marchewkę.

[verdana]

Uczę, a nie tresuję. Owszem, mogę pochwalić za to, że nie przylało
bratu, ale w okreslonej sytuacji - w innej przylanie mopgę pominąć
milczeniem, a czasem wrecz powiedzieć "Nie daj się mlodszemu
terroryzować" . Tymczasem system "nagradzania" sloneczkami czy
czymkolwiek innym zaklada nauczenie konkretnego, identycznego
zachowania w kazdej sytuacji.
Nie da się zastosować takiego systemu nagród wtedy, gdy nuie ma
jednego, okreslonego zachowania, ktore nalezy zawsze stosować - w
ubikacji wode należy spuscic zawsze, do brata nalezy się odnosić
różnie, w zaleznosci od sytuacji - a nie zawsze być grzecznym, milym
i ustępliwym. Nqauczenie dziecka, ze z bratem wolnio się bawić tylko
zgodnie, to najlepszy sposób, aby zaburzyć normalne, przyjacielskie
i swobodne kontakty między własnymi dziecmi.

[kanga_roo]

czyli generalnie uważasz, że kwestie tak złożone jak relacje
międzyludzkie lepiej pozostawić własnemu biegowi (pod nadzorem ),
niż "ustawiać" nagrodami. bo proste zasady nagradzania pożądanego
zachowania to można stosować do wyrabiania nawyków (mycie rąk,
sprzatanie zabawek), a nie do wychowania jako takiego.
tak sobie pomyślałam, czy w takim razie oczekiwanie od
dziecka "grzecznego" zachowania i nagradzanie go nie jest manipulacją?

[allela]

Zgadzam się z Verdaną. Ja sama stosuje ten system, ale bardzo rzadko, i do jasno
określonych celów. Podam przykład: mój starszy syn jak zaczął chodzić do
przedszkola gryzł i uderzał inne dzieci. Rozmawiałam z paniami, dzieckiem i na
ogół były to sytuacje kiedy inne dzieci robiły coś co go drażniło, np.
dziewczynka stukała uporczywie w jego leżaczek, albo inny chłopiec zabrał mu
zabawkę. Wtedy tylko rozmawiałam z dzieckiem próbując mu pokazać inne sposoby
załatwienia tych spraw, nawet mówiąc mu, że jeśli ktoś go bije to ma prawo
oddać. Rozmowy pomogły. Nigdy do tej sytuacji nie zastosowałabym systemu nagród,
ponieważ każda była inna, więc w żaden sposób nie można dziecku powiedzieć jak
miałoby się zachować, żeby dostać naklejkę. Ba, sama nie wiem jak powinno się
zachować. A jeśli dziecko nie wie dokładnie jakiego zachowania oczekujmy, nie
można go ani nagradzać, ani karać. Dlatego uważam, że nie wolno dziecka
nagradzać (lub pozbawiać nagrody) za bycie "grzecznym", bądź "miłym" - ogólnie
lub w stosunku do rodzeństwa - bo co to właściwie znaczy? Jeśli my nie możemy
tego zdefiniować, to skąd dziecko ma wiedzieć czego on niego chcemy? Poza tym w
stosunku do rodzeństwa i innych dzieci można też być niemiłym -i w określonej
sytuacji to może być właściwym zachowaniem.
Natomiast kilka miesięcy temu starszy syn zaczął być agresywny w stosunku do
dzieci - tym razem faktycznie był agresorem. Np. przechodząc obok zrzucił
dziewczynkę z krzesła (pytany mówił "bo tak chciałem"), wjeżdżał samochodami w
budowle z klocków innych dzieci, podchodził do bawiącego się dziecka i mu
wyrywał zabawkę, gryzł itd. W tym wypadku postanowiłam wprowadzić naklejki, choć
długo się nad tym zastanawiałam, bo miałam wątpliwości, czy nie zostanie kiedyś
ukarany brakiem naklejki za usprawiedliwione zachowanie. Jednak przedszkolanki
nie miały pomysłu, a ja nie chciałam, żeby mu się te zachowania utrwaliły.
Kupiłam małe naklejki gwiazdki, wycięłam, dałam paniom. Młodemu powiedziałam, że
jak nie będzie gryzł, uderzał, spychał dzieci ani burzył ich budowli z klocków
(nie robił dzieciom krzywdy), to pani da mu naklejkę jak będzie wychodził do
domu. W domu przyklei na kartkę na lodówce. Jak będzie pięć gwiazdek, to
wybierze sobie czy chce iść na rower czy jechać na basen. Dokładnie tymi słowami
mu to powiedziałam, bo dziecko musi mieć jasność co się od niego wymaga. Nie
zgadzałam się też na rozszerzenie zakresu wymagań - raz pani powiedziała, że
synek nie bił innych dzieci, ale jej nie słuchał. Odpowiedziałam jej, żeby dała
mu gwiazdę, bo on dostaje gwiazdki jak mu się uda nie bić innych dzieci. Faktem
jest, że system sprawdził się idealnie - młody od razu zaczął się starać,
nauczył się tego co trzeba, i jeszcze poza kończeniu zabawy mu to zostało.
Dobrą rzeczą w tym systemie jest to, że jeśli jest dobrze poprowadzony to
ustawia rodzica po stronie dziecka w "walce" ze złym nawykiem. Wcześniej
zdarzało się że syn nie chciał ze mną rozmawiać o sytuacjach kiedy ugryzł lub
uderzył kogoś. Albo kłamał (co widziałam). Teraz jak przychodził i mówił "Dziś
nie mam gwiazdki, nie udało się" to ja mówiłam "przykro mi, a co się stało" i on
opowiadał normalnie jak było. Czuł że jestem po jego stronie i nie będę mu
wstawiać pedagogicznych smrodków. Chętniej też zastanawiał się co zrobić, żeby
na drugi dzień było lepiej. Ja też na koniec mu mówiłam "nie przejmuj się, jutro
ci się uda." W ten sposób wspiera się dziecko w zmianie zachowania.
Aha, staram się też nie używać system jako kary. Obecnie przerabiamy niedłubanie
w nosie i niejedzenie smarków. Na początku nawet udawałam, że nie widzę jak on
to robi, tylko np jeszcze raz wchodziłam do pokoju robiąc uprzednio jakiś hałas.
Żeby mu się udało, bo na początku jest to trudne. Jak widzę, że dłubie,
delikatnie go upominam, ale nigdy nie mówię "dłubiesz, nie będzie naklejki". Bo
to byłaby kara. W tym momencie pewnie powiedziałby coś w stylu "wcale mi nie
zależy na tych naklejkach". Zostawiam to na wieczór. Jeśli chce dostać naklejkę,
a dłubał w nosie, mówię mu że nie może bo wtedy a wtedy (podaję dokładnie
miejsce i czas) dłubał w nosie. Na co on mówi "to nic, jutro mi się na pewno uda".
U nas ten system dobrze się sprawdza, ale każde dziecko jest inne.

[verdana]

Otóż to. Zgadzam się własciwie ze wszystkim, oprocz absolutnego
drobiazgu, bardzo niesmacznego, wybacz
jedzenie smarków jest autoszczepionką. Oducz dziecko robienia tego
publicznie, nie oduczaj - gdy nikt nie widzi. To naturalny i jak się
okazało, bardzo pożyteczny odruch
Błe..., wiem

[judytak]

> jedzenie smarków jest autoszczepionką. To naturalny i jak się
> okazało, bardzo pożyteczny odruch

Verdano, bardzo mnie tym ucieszyłasz ;o)
poproszę o jakiś dowód, link, jakiś "a skąd to wiadomo"

pozdrawiam
Judyta

[verdana]

Niestety, nie posiadam przypisów
Ale naprawde, czytałam o tym przed laty artykuł, w "Forum" chyba.

[stypkaa]

Napiszę pod Verdaną, ale w zasadzie odnosi się to do kilku osób,
które pisały też poniżej Verday.
Dziewczyny, czy ja napisałam gdziekolwiek, że chcę, żeby Starszy był
zawsze miły i uprzejmy dla brata?? Nieeee, nic podobnego. Napisałam
nawet, że pozwalam mu mówić do brata, że jest na niego zły, że nie
chce, żeby wchodził do jego pokoju, że ma odejść etc.
Nie pozwalam natomiast, i to chcę wyeliminować, na bicie i
wyzywanie. I nie chodzi mi o takie bicie gdzie za obopólną zgodą się
leją - nie, jak się obaj na to zgadzają, niech się siłują jak lubią.
Natomiast Starszy, niestety, mam takie odruchy, że jak tylko coś mu
się nie spodoba to natychmiast leje mlodszego, a to go pchnie, a to
go walnie w głowę. Młodszy miał już wiele razy rozbitą glowę, był
poturbowany. Karanie w postaci siedzenia w odosobnieniu nie pomogło
nam wyeliminować tego zachowania. Nie wiem już co z tym robić, bo to
zachowanie nie ustaje.
Dlatego m.in. bylismy u psychologa. Jest podejrzenie o ADHD, mamy
się zgłosić do poradni psych.-pedag.

[morekac]

Napisałam
> nawet, że pozwalam mu mówić do brata, że jest na niego zły, że nie
> chce, żeby wchodził do jego pokoju, że ma odejść etc
napiszę tak- to działa bez bijatyk i wyzywania w momencie, kiedy to,
które ma nie wchodzić, potulnie nie wchodzi do pokoju i nie irytuje
drugiego. Jeśli tak nie jest - jest afera, nawet jeśli są to
dziewczęta bez ADHD w wieku nastoletnim.

[verdana]

Własnie. To tak nie działa. Mlodsze rodzeństwo bywa okropne, a
czasem nie potrzeba bicia i wyzwisk, by być agresorem...
I zastanowiło mnie, ze "pozwalasz, aby mówil do brata, ze nie chce ,
aby wchodził do jego pokoju" - cóż, dla mnie to zdanie, na które
żadnego pozwolenia nie potrzeba...

[stypkaa]

> I zastanowiło mnie, ze "pozwalasz, aby mówil do brata, ze nie
chce ,
> aby wchodził do jego pokoju" - cóż, dla mnie to zdanie, na które
> żadnego pozwolenia nie potrzeba...

O rany, czepiasz się Może niezbyt fortunnie to ujęłam, ale
wydawało mi się, że przesłanie jest jasne. Jeśli nie to jeszcze raz
wyjaśniam: Pozwalam moim dzieciom na wyrażanie wszystkich emocji, w
akceptowalny sposób. Nie pozwalam na bicie i wyzwiska (z wyjątkiem,
jak pisałam, lania kontrolowanego, czyli za obopólną zgodą).

[stypkaa]

> napiszę tak- to działa bez bijatyk i wyzywania w momencie, kiedy
to,
> które ma nie wchodzić, potulnie nie wchodzi do pokoju i nie
irytuje
> drugiego. Jeśli tak nie jest - jest afera, nawet jeśli są to
> dziewczęta bez ADHD w wieku nastoletnim.

Czyli wniosek z tego taki, ze dzieci się bily, biją i bić będą, a
my, jako rodzice, nie możemy nic z tym zrobić??

[verdana]

Mozemy.
Nauczyć dzieci bicia się w sposób dopuszczalny i kontrolowany - bez
uzycia przedmiotów, bez krzywdzenia, z zasadą, ze istnieje sygnał,
ktory konczy bicie.
Najokrutniej, spośrod dzieci, ktopre znam laly się te, ktorym
rodzice tego zabraniali. W momencie, gdy wyrywali się spod kontroli,
bili się wręcz bestialsko.

[jotde3]

> Najokrutniej, spośrod dzieci, ktopre znam laly się te, ktorym
> rodzice tego zabraniali. W momencie, gdy wyrywali się spod
kontroli,
> bili się wręcz bestialsko.

typowy brak refleksji nad kolejnością zdażeń .bo może ich rodzice
zabraniali im bójek szczególnie intensywnie ponieważ mieli z tym
zachowaniem najwiekszy problem ?ich dzieci były skore do bójek z
natury a nie w wyniku zabraniania tej chęci nabyli ?

[morekac]

Ale nie zmienia to jednak faktu, że lali się wyjątkowo
niebezpiecznie w momencie, kiedy nie byli pod okiem rodzicieli...
Agresja wśród rodzeństwa występuje często - zbyt wiele jest obszarów
konfilktowych.
Obawiam się, że w tym przypadku słoneczka czy jakiekolwiek nagrody
materialne nie pomogą... Co najwyżej przeniosą agresję na inny
poziom.

[verdana]

Otóż to. dziecko nie bedzie bilo braciszka, tylko mu powie, że nikt
go nie lubi, że ma krzywe nogi, że rodzice powiedzieli, ze się go
wstydzą, a przychodzacemu koledze powie "A wiesz, ze ten dzidzius
jeszcze z misiem śpi? Po co się z takim dzieciakiem zadajesz?".
Bez bicia, bez wyzwisk.

[stypkaa]

> Mozemy.
> Nauczyć dzieci bicia się w sposób dopuszczalny i kontrolowany -
bez
> uzycia przedmiotów, bez krzywdzenia, z zasadą, ze istnieje sygnał,
> ktory konczy bicie.

Nie wiem czy ja tak niejasno się wyrażam czy gdzieś indziej lezy
problem, ale chyba nie bardzo rozumiesz o co mi chodzi.
Nie mam nic przeciwko jak się chłopaki leją, np. mieczami zrobionymi
z otuliny do rurek, udając rycerzy. Nie mam nic przeciwko jak razem
urządzamy sobie bitwę na poduszki. Nie mam nic przeciwko jak
rozkładam kanapę i chłopaki urządzają sobie zapasy.
Natomiast mam duże przeciwko jak: Starszy pchnie Młodszego na
ścianę, tak że tamtem ma limo na głowie, jak Starszy walnie
Młodszego w głowę po raz nty, mimo, że tłumaczyłam milion razy, że w
głowę bić nie można, bo może doznac urazu; jak Starszy popchnie
Młodszego na chodniku, tak, że tamten wyląduje tyłem głowy na płycie.
Wiem, że zdarza się to w momentach kiedy inaczej sobie nie potrafi
poradzić ze swoimi emocjami i jest najzwyczajniej w świecie na maksa
wkurzony, ale NIE JEST TO AKCEPTOWALNY PRZEZE MNIE SPOSÓB WYRAŻANIA
SWOICH EMOCJI.
I potrzebuję skutecznego sposobu jak wyeliminować takie wlaśnie
zachowania. Bo tłumaczenie, tłumaczenie, tłumaczenie i tłumaczenie
na razie nie przynosi skutku.

[melmire]

Walenie sie poduszkami czy rurkami z pianki to zabawa, nie bojka.

[stypkaa]

> Walenie sie poduszkami czy rurkami z pianki to zabawa, nie bojka.


Tak, masz rację, to forma zabawy. Ale czym jest to co opisała
Verdana:
"Mozemy.
Nauczyć dzieci bicia się w sposób dopuszczalny i kontrolowany - bez
uzycia przedmiotów, bez krzywdzenia, z zasadą, ze istnieje sygnał,
ktory konczy bicie. "
Co to za bicie bez krzywdzenia?? Przecież to też właśnie forma
zabawy, prawda? Nie o takie bicie mi chodzi.

[verdana]

Nie, miałam tu na mysli lanie się, a nie kulturalną bójkę na
poduszki. Mozna na przykład - i to juz nawet metodą naklejek -
nauczyć dzieci, ze hasło "Koniec", "Stop", powiedziane przez jednego
z uczestników bezwzględnie konczy lanie się - inaczej czeka kara.
Bicie bez krzywdzenia nie oznacza bicie bez siniaków - tylko bicie
akceptowane przez obie strony konfliktu, bez zrobienie sobie
powazniejszej krzywdy (czyli np nie bijemy po twarzy i poniżej
pasa).

verdana i inni

[anna_sla]

jeżeli dziecko ma ADHD to niestety żadne "zasady" walki nie będą miały miejsca,
ponieważ dzieci z ADHD "mają swój świat" gdzie rządzą emocje. Popieram autorkę,
nie wolno takiemu pozwolić na żadne bitwy czy popychanki, bo one po prostu nie
kontrolują swoich emocji, jednym machnięciem rozwalą przeciwnikowi głowę!

Ja miałam pod swoją opieką dziecko z ADHD, było non stop pobudzone, niewyżyte,
dzień bez lepy dniem straconym. Zaczęłam szukać pomysłów na zabawy fizyczne..
wszystko kończyło się źle. Ono miało własne pomysły na wszystko i bardzo dobrze,
ale on mi się o mało w pół nie złamał gdy podczas tańca.. tańczył BRAKEDANCE!!!
Inaczej tańczyć nie umiał i nie chciał umieć, ponieważ we wszystko wkładał
bardzo dużo emocji, które tylko w taki a nie inny sposób musiały z niego wyjść,
a jednocześnie rozpędzał tą machinę emocjonalną nabierając kolejnych pod wpływem
nadmiaru bodźców, które wciąż rosły!!

Dopiero wprowadzanie "chwilówek" pomagało, tj. 5-10 minut biernego siedzenia. W
momencie gdy już wszyscy padali a z niego pot ciekł strużkami od skakania po
meblach i biegania po chacie, "przymuszone" siedzenie w celu złapania oddechu.
Początkowo uciekał, ja sadzałam go z powrotem i tak wielokrotnie. Z czasem coraz
mniej, potem już siedział.

Z dziecko z ADHD postępuje się zupełnie inaczej, często odwrotnie.

[verdana]

Ale o ile pamięta, mnie mówimy tu o dziecku z ADHD, ani z autyzmem,
ani z zadną inną dolegliwoscią.

[anna_sla]

no jak nie jak tak. Autorka pisze, że podejrzewają ADHD i czekają na spotkanie w
poradni.

[morekac]

NIE JEST TO AKCEPTOWALNY PRZEZE MNIE SPOSÓB WYRAŻANIA
> SWOICH EMOCJI.
A jaki jest akceptowalny? Bo rozumiem że starszy jest wściekły na
młodego z jakiegoś tam powodu (mniej lub bardziej zasadnego) i te
emocje muszą znaleźć jakieś ujście.

Bo tłumaczenie, tłumaczenie, tłumaczenie i tłumaczenie
> na razie nie przynosi skutku.
Naklejki i nagrody też nie przyniosą. To raczej nie jest problem do
rozwiązania w ten sposób. Nie rozwiążesz też tego w ciągu 6 tygodni,
przeznaczonego na utrwalanie nawyków. ;-(
Tłumaczysz, że boli tego bitego, popychanego, że można zrobić
krzywdę itp?
Może starszy mógłby powiedzieć, co takiego jest w młodszym, co go
tak wścieka? Co on mógłby zrobic, żeby nie lać brata?
I nie licz, że wyeliminujesz wszelkie konflikty między rodzeńswem...
Że nie będą wyzywac się od głupków, nie będą się szarpali itp.-
przynajmniej od czasu do czasu.

[verdana]

Mam wrazenie, ze w tym wypadku trzeba zająć się przyczyna, a nie
tylko samym biciem. Bo nawet jeśli tresurą (a naklejki to tresura)
zlikwiduje sie bicie, to przeciez nie złość u starszego dziecka -
nadal będzie tak samo wściekły na brata i na 100% znajdzie inny
sposób wyrazania tej wściekłosci. Być może taki, którego tak łatwo
mama nie zauwazy - na przyklad straszenie brata, albo "gnojenie" go,
cico i bez widocznej złosci. Albo znajdzie inne rozwiązanie -
ignorowanie brata, uznanie go za osobę, ktora jest uciążliwa, jest
przyczyna gniewu mamy i najlepiej miec z nim jak najmniej do
czynienia - a nie o to przecież chodzi.
Samo pozbycie się bhicia nie zalatwia absolutnie niczego, nawet nie
eliminuje przemocy.

[stypkaa]

No tak masz rację - przyczyną jest złość u starszego dziecka. Ale ja
przeciwko samej złości nic nie mam. To jest emocja, taka sama jak
każda inna. I on ma jak najbardziej prawo do jej przeżywania. Chodzi
mi tylko o to, żeby nauczył się ją wyrażać w cywilizowany sposób. Ja
jak jestem wściekła na dzieci albo na męza to ich nie leję. Ot co.

[stypkaa]

> A jaki jest akceptowalny? Bo rozumiem że starszy jest wściekły na
> młodego z jakiegoś tam powodu (mniej lub bardziej zasadnego) i te
> emocje muszą znaleźć jakieś ujście.

Może na brata nakrzyczeć, może przyjść do mnie i poprosić o pomoc,
może złość wyskakać na trampolinie, może trzasnąć drzwiami - czyli
jednym słowem, może robić to wszystko co nie jest biciem i
wyzywaniem. (Nie czepiam się jak w przypływie złości gdzieś tam
padnie jedno "głupku", ale nie zgadzam się jak np. permanentnie mówi
do mnie "głupia mama", bo zrobiłam coś nie po jego myśli)

> Tłumaczysz, że boli tego bitego, popychanego, że można zrobić
> krzywdę itp
Tak, zawsze tłumaczę, już po zajęciu się ofiarą, że może się to
skończyć tragicznie, że jego to boli, że ma guza, że leci krew etc.

> Może starszy mógłby powiedzieć, co takiego jest w młodszym, co go
> tak wścieka? Co on mógłby zrobic, żeby nie lać brata?
Próbowałam i w ten sposób. Czasem mówi, ustaliliśmy nawet kiedyś, że
jak będzie taki bardzo zły to wyskacze złość na trampolinie, ale co
z tego - jak dochodzi do konfliktu to on jakby nie panuje nad
emocjami i reaguje właśnie w ten sposób.

> I nie licz, że wyeliminujesz wszelkie konflikty między
rodzeńswem...
> Że nie będą wyzywac się od głupków, nie będą się szarpali itp.-
> przynajmniej od czasu do czasu.
Wiem, dlatego m.in. zdecydowaliśmy się zrobić Starszemu osobny
pokój, żeby miał swoje miejsce do którego Młodszy nie ma wstępu. I
trochę pomaga. Ale mimo wszystko takie niebezpieczne uderzenia się
zdarzają nadal.

[verdana]

Nakrzyczenie na brata nie jest dużo lepsze, niestety. Nie wiem
dlaczego zwykle matkom wydaje się, ze slowa nie ranią, tylko bójka
jest niebezpieczna. Mlodszy, na którego krzyczy starszy jest w tak
samo niekomfortowej sytuacji jak mlodszy lany przez brata.
Skakanie na trampolinie ani trzaskanie drzwiami (dla mnie np. nie do
przyjęcia) nie załatwiaja sprawy. Nie zawsze też skutkują -
gorzej - dzieci doskonale wiedza, zę bić można braciszka - natomiast
trzaskanie drzwiami, które w większosci sytuacji społecznych jest
nie do przyjecia, pozostaje.
Jeśli chodzi o mówienie "głupia mama", to chyba można nauczyć
dziecko mówienia "jestem na Ciebie wściekły, bo..." - tyle, ze to
wymaga tak z pół roku...
I radziłabym zacząć przyglądać się mlodszemu. Nie starszemu. Byc
moze rzeczywiscie młodszy robi coś, co wywołuje w starszym
wściekłość. Moja tak miała - z uroczym usmiechem na buzi kopała
starszego, albo mowila mu cos paskudnego, starszy się odwijał - i
wtedy zawsze jakaś starsza pani wtracała się "Jak mozesz chuliganie,
lać takie słodkie maleństwo". A maleństwo rozwitało, malpa jedna

[morekac]

I radziłabym zacząć przyglądać się mlodszemu. Nie starszemu. Byc
> moze rzeczywiscie młodszy robi coś, co wywołuje w starszym
> wściekłość. Moja tak miała - z uroczym usmiechem na buzi kopała
> starszego, albo mowila mu cos paskudnego, starszy się odwijał - i
> wtedy zawsze jakaś starsza pani wtracała się "Jak mozesz
chuliganie,
> lać takie słodkie maleństwo". A maleństwo rozwitało, malpa jedna

Bo chyba taka jest strategia słodkich, niewinnych maleństw. Moje
maleństwo tez podpuszczało starszą siostrę, a gdy tylko ta krzywo na
nią spojrzała - podnosiła nieziemski wrzask.

[stypkaa]

Nie wiem
> dlaczego zwykle matkom wydaje się, ze slowa nie ranią, tylko bójka
> jest niebezpieczna.

A no może dlatego, ze od krzyczenia nie ma guzów, nie leje się krew,
nie można doznać urazu głowy etc.?

Mlodszy, na którego krzyczy starszy jest w tak
> samo niekomfortowej sytuacji jak mlodszy lany przez brata.

No ale jeśli, jak twierdzisz jest bardzo prawdopodobne, że dostaje
zasłużenie, to powinien się czuć niekomfortowo, prawda?

Skakanie na trampolinie ani trzaskanie drzwiami (dla mnie np. nie do
> przyjęcia) nie załatwiaja sprawy. Nie zawsze też skutkują -
> gorzej - dzieci doskonale wiedza, zę bić można braciszka -
natomiast
> trzaskanie drzwiami, które w większosci sytuacji społecznych jest
> nie do przyjecia, pozostaje.
Są to sposoby dzięki którym można rozładować złość, nie robiąc
nikomu krzywdy.Masz jeszcze jakieś inne pomysły jak to zrobić?
Chętnie się zapoznam
Dla mnie trzaśnięcie drzwiami od swojego pokoju nie jest czymś
nagannym, natomiast bicie brata w taki sposób jak opisywałam już
wiele razy - jest.

> I radziłabym zacząć przyglądać się mlodszemu. Nie starszemu. Byc
> moze rzeczywiscie młodszy robi coś, co wywołuje w starszym
> wściekłość.
Przyglądam się. Generalnie to nawzajem sobie coś robią ciągle, albo
mówią. Tyle, że młodszy nie leje w niebezpieczny sposób starszego. I
tu jest ta różnica. Nie wybielam młodszego, wiem, że też potrafi
zaleźć za skórę, ale nie mogę pozwolić, aby w odpowiedzi na coś co
młodszy powie starszemu co mu się nie spodoba,tamten go pchał na
ścianę.

[verdana]

Może i powinien, ale moja córka przez lata bała sie ciemności - tak
ją straszył, w formie zemsty starszy brat. Siniak mija, a to - jakos
nie. Poczytaj sobie wypowiedzi na emamie - ile osób ma kompleksy,
wpojone wlasnie przez rodzeństwo. To IMO jest gorsze od doraźnej
bojki czy kłótni.
Co można robić - moim zdaniem obserwować i nie wtrącać się za
bardzo. Zabraniać nie tylko lać młodszego, bo wchodzi do pokoju
starszego, ale karac mlodszego, gdy np. wejsdzie bez pytania, gdy
brat sobie tego nie życzy. Zrezygnować nie z postawy, ale z
myślenia - starszy powinien być mądrzejszy (chyba, ze róznica wieku
jest bardzo duża).
Nie jestem w stanie powiedzieć, czy to pomoże - ale gdyby starszy
widział, ze gdy mlodszy zaczyna mu dokuczać jest karcony przez
rodziców, że nie tylko nie wolno bić (pewnie, pobicia, a nie bojki
tolerować się nie da), ale i prowokować czy zaczepiać - moze byłoby
lepiej?

[morekac]

Nie wybielam młodszego, wiem, że też potrafi
> zaleźć za skórę, ale nie mogę pozwolić, aby w odpowiedzi na coś co
> młodszy powie starszemu co mu się nie spodoba,tamten go pchał na
> ścianę.

Próbowałaś kiedykolwiek powiedzieć do młodszego: Nie mów tak do
brata?

[morekac]

Obawiam się, że nie ma innego sposobu uniknięcia obrażeń niż
roztoczenie ścisłej straży nad wzajemnymi kontaktami chłopaków...
I wkraczanie w chwili, kiedy starszy mowi pierwsze nie, a młodszy
nadal robi to co robił. Albo wkraczasz po pierwszym 'głupku'
posłanym przez młodszego pod adresem starszego. Co jednak nie
gwarantuje, że nie pobiją się nader krwawo, gdy tylko spuścisz ich z
oczu.

[morekac]

(Nie czepiam się jak w przypływie złości gdzieś tam
> padnie jedno "głupku", ale nie zgadzam się jak np. permanentnie
mówi
> do mnie "głupia mama", bo zrobiłam coś nie po jego myśli)

A moje dzieci, kiedyś tam dawno temu, usiłowały mówić do mnie
per 'głupia/wredna mama'. Przestały. Bo zawsze nieodmiennie mówiłam,
że mniej wredna/głupia nie będę i muszą się z tym pogodzić .


> pokój, żeby miał swoje miejsce do którego Młodszy nie ma wstępu. I
> trochę pomaga. Ale mimo wszystko takie niebezpieczne uderzenia się
> zdarzają nadal.
Czyli jednak pomaga. Nie oczekuj cudów, nawet jeśli będziecie
współpracowali z armią psychologów, a dziecko będzie chętne do
współpracy - to osiągnięcie poprawy zachowania to nie jest kwestia
miesiąca czy dwóch...

[dorota.konowrocka]

To się nie nazywa nagradzanie, tylko warunkowanie sprawcze albo instrumentalne,
Skinner ćwiczył to na białych szczurach. Polecam, jeśli chcesz, by Twoje dziecko
poczuło się jak równie wartościowe co szczur. D.

[verdana]

O!
I mozna warunkować dziecko jedynie w sytuacji 100% jednoznacznej.
Inaczej zamiast moralnosci pozostanie mu odruch.

[jotde3]

verdana napisała:

> I mozna warunkować dziecko jedynie w sytuacji 100% jednoznacznej.

????? tzn jakiej ? i co to jest warunkowanie a co nagradzanie a co
wychowanie ?

> Inaczej zamiast moralnosci pozostanie mu odruch.

tako rzecze verdena

[verdana]

Jednoznaczna - to znaczy jesli zawsze w danej sytuacj trzeba zrobić
tak, a nie inaczej.
Na przyklad wołać, jak się chce siusiu. Albo wkladać po myciu
szczoteczke do żebówe do kubeczka, a nie wrzucać do umywalki.
Dziecko zatem wyrabia sobie odruch - chcę siusiu - wolam, umyłwm
zęby - odstawiam szczotke,. Bezrefleksyjnie, zawsze - jako odruch.
Natomiast tam, gdzie istmnieje możliwość różnego typu zachowań, a
nie jednego pożądanego, warunkowanie nie ma sensu. Bo dziecko,
zamiast mysleć, będzie zawsze zachowywało się tak samo. Nie uderzy
ani braciszka (bo tak jest uwarunkowane), jak i dzieciaka lejącego
tegoż braciszka.

[jotde3]

teraz rozumiem to zdanie "zamiast moralności pozostanie mu odruch "
zmyliło mnie słowo "moralność " chodzi raczej o "adekwatne
zachowanie "

[jotde3]

> Dziecko zatem wyrabia sobie odruch - chcę siusiu - wolam

nudze sie - to troche sie poucze ,codziennie troche sie poucze bo to
być teraz dobre hehe

[morekac]

Masz z tym problem?

[jotde3]

dorota.konowrocka napisała:

> To się nie nazywa nagradzanie, tylko warunkowanie sprawcze albo
instrumentalne,

zwał jak zwał pytanie czy to skuteczne narzędzie krótko i długo
terminowo ?

> Skinner ćwiczył to na białych szczurach. Polecam, jeśli chcesz, by
Twoje dzieck
> o
> poczuło się jak równie wartościowe co szczur. D.

zieeeew