Co zrobić?

[mama_ani1]

Mam kłopot. Mam 11-letnią córkę Anię. Gdy była mała, zawsze ktoś przy niej
był. Książki miała czytane bardzo często (i teraz jest w tym najlepsza w
klasie). Problem w tym, że choć ma dużo koleżanek, obrała kierunek-wymyśleni
przyjaciele. Często włącza muzykę i tańczy godzinami wyobrażając sobie różne
przygody. Właściwie nie tańczy, tylko kołuje się wokół własnej osi.
Proponowałam naukę tańca-NIE!!! Nie obchodzi ją, że nikt na studniówce nie
będzie chciał z nią tańczyć. Ale gdy przychodzi jej ciocia-jest po prostu
wniebowzięta! Z nią potrafi gadać godzinami. Chciałam żeby ze mną też tak
gadała, ale nie wyszło. Ona nie chce rozmawiać ze mną. Ja o jej sprawach, o
których gada z ciocią (gry komputerowe, itd) nic nie wiem, choć próbowałam
się dowiedzieć. Gdy nie miałam długo dyżuru (jestem lekarką) Ania była wprost
zrospaczona, bo ciocia przychodzi gdy mam dyżur i nie miała z kim pogadać,
wyłanczając oczywiści, wymyślonych kolegów. Ania jest jedynaczką. Próbowałam
wszystkiego. Jest coraz gorzej. CO ROBIĆ?!

[grrrrw]

Wymysleni przyjaciele zdarzają się jeszcze w tym wieku, aby nie za czesto.
Ale argument o studniówce w odniesieniu do dziecka 11 letniego jest całkiem
chybiony.

[mama_ani1]

Ale zdarzają się bardzo często, praktycznie co krok!

[roman.gawron]

mama_ani1 napisała:

> Mam kłopot. Mam 11-letnią córkę Anię. Gdy była mała, zawsze ktoś przy niej
> był. Książki miała czytane bardzo często (i teraz jest w tym najlepsza w
> klasie). Problem w tym, że choć ma dużo koleżanek, obrała kierunek-wymyśleni
> przyjaciele. Często włącza muzykę i tańczy godzinami wyobrażając sobie różne
> przygody.

Ja nie widzę problemu - może dlatego, że na odległość
Jak dla mnie córa ma po prostu wspaniałą wyobraźnię, czego tylko pozazdrościć.
A ciocia - wspaniale, że jest

[mama_ani1]

Zaomniałam powiedzieć, że Ania próbuje pisać opowiadania i nieźle jej to
wychodzi. Przytoczę to, co napisała
ostatnio:
Opiekuńcze wilki

Wszyscy wyobrażamy sobie wilki, jako krwiożercze bestie, które nie mają żadnych
uczuć. Taką wizję stworzyły bajki, takie jak "Czerwony Kapturek" lub "Kózka
pana Michała". Lecz wszystkie te bajki, to jedno wielkie kłamstwo, które
doprowadziło wilki do krawędzi zagłady. One mają sumienie, a nawet matczyne
uczucia, o których może poświadczyć pewna dziewczynka, o imieniu Kamilka. Od
początku lubiła ona ryzyko, chodź mama, z którą mieszkała w górach, zawsze ją
przed tym przestrzegała. Uwielbiała szczególnie wspinaczki po stromych zboczach
skalnych. Pewnego dnia, gdy wspinała się na skałę zwaną "ścianą zagłady",
poślizgnęła się i ze sporej wysokości spadła na ziemię. Na szczęście na
miękkie, ale i tak straciła przytomność. Gdy ją odzyskała, zobaczyła, że leży w
starym szałasie. Myślała, że ktoś ją znalazł i tu przyniósł. "Ktoś" to znaczy
człowiek. Przeraziła się, gdy zobaczyła, jak przez drzwi wchodzi wilk.
Przerażona, cofnęła się ze strachem. W tej chwili wszedł drugi, mniejszy wilk.
Kamilka chciała już uciekać, gdy większy wilk nagle przemówił:
-Nie bój się nas, dziewczynko!
-Umiesz mówić?!-zapytała ze zdziwieniem Kamilka
-Wszystkie wilki umieją mówić, tylko że ludzie nie umieją ich słuchać.
-Bo myślą, że jesteśmy potworami bez uczuć i sumienia.-odezwał się mniejszy
wilk-A wcale tak nie jest. Myślą tak przez mity, które tak mówią.
-Ach, zapomnieliśmy się przedstawić!-zakrzyknął większy wilk-Ja jestem Ogieńek,
a to mój młodszy brat, Wicherek. A ty, kim jesteś?
-Jestem Kamilka.
-Ładne imię. W zaprzyjaźnionej watasze też jest jedna Kamilka. Chociaż czasem,
nazywamy ją Futerkiem, ze względu na jej wyjątkowo gęste futro.
Przegadali tak do wieczora. Przez ten czas, przyszła cała watacha wilków.
Ogieńek, Wicherek, Śmiałek, Walczyk, Strzała, Kometa, Księżyc, Smok, Robaczek,
Ząbek, Sokół i Odważniak tworzyli watachę. Każdy był bardzo piękny. Ogieńek był
przywódcą watachy. Gdy nadszedł ranek, wilki wciąż były przy Kamilce. Gdy się
obudziła, wilki właśnie jadły śniadanie, którym był upolowany jeleń. Gdy
zaproponowały Kamilce by spróbowała, powiedziała że dziękuje i że ma swoje
kanapki z szynką. Dała też trochę wilkom. Wszystkie uznały, że szynka jest
nawet smaczna. Gdy zjedli, Kamilka powiedziała, że musi już wracać do domu.
Wilki powiedziały, że zawsze może wrócić i że zawsze ją przyjmą. Mama Kamilki
nie była zła, że Kamilka nie wróciła na noc, gdyż zdarzało się to bardzo
często. Lecz gdy Kamilka opowiedziała o przygodzie z wilkami, nie uwierzyła
jej, chodź wiedziała że w lesie pod ścianą zagłady, są wilki.
-Ja nie zmyślam, to wydarzyło się naprawdę!
-Gdyby to się stało naprawdę, natychmiast by cię zagryzły. A pozatym ani wilki,
ani żadne inne zwierzęta, nie umieją mówić. Chyba że papugi.
-Wilki też umieją, tylko że ludzie nie umieją ich słuchać!
Kłóciły się tak do południa. Potem domowa atmosfera była już dobra. Gdy
słuchały wieczornych wiadomości, spiker nagle ogłosił, że myśliwi rozpoczęli
polowania na wilki w lesie, pod skałą zagłady. Znaczyłoby to, że watacha
Ogieńka jest w śmiertelnym niebezpieczeństwie! Postanowiła, że jutro z samego
rana pójdzie ostrzec swoich wilczych przyjaciół. Gdy tylko nadszedł świt,
Kamilka powiedziała mamie, że wychodzi.
-Dokąd idziesz?
-Eeee.....przejść się.
-Aha.
Kamilka wyszła, do szła do zakrętu skąd mama nie mogła jej już zobaczyć i
upewniając się, że nikt jej nie śledzi, puściła się pędem w kierunku starego
szałasu, z nadzieją że znajdzie swych wilczych przyjaciół. Nie znalazływszy ich
w szałasie, postanowiła przeszukać cały las. Gdy przebiegła kilka mil, zaczęła
tracić nadzieję. Usiadła pod starym dębem, by się napić, gdy nagle usłyszała
trzask łamanych gałązek.
-Witaj, Kamilko!
-Ogieńku to ty! Całe szczęście! Szukałam cię chyba dwie godziny!
-Czemu?
-Ty, twoja watacha i wszystkie inne w tym lesie, jesteście w śmiertelnym
niebezpieczeństwie! Musicie uciekać!
-Co się stało?!
-Myśliwi rozpoczęli polowania na wilki! Musicie się schować, albo uciec, żeby
wyglądało, że pod Ścianą Zagłady nie ma wilków, wtedy się wyniosą!
-Zaraz wszystkich powiadomię! Zaczekaj tu!
W parę chwil, dziesiątki wilków zgromadziły się pod dębem.

Jeszcze nie skończyła, ale zapowiada się ciekawie, nie? Ma ogromny sentyment do
wilków, choć jak była mała, bała się ich po prostu panicznie. Chyba piosenki
śp. Jacka Kaczmierskiego ja na to naprawadziły.

[ula49]

Jeśli twoja córka napisała to sama, to wychowujesz młodą gwiazdę świata
pisarskiego! Kto wie, może jak dorośnie, zostanie taką pisarką jak np: J.K.
Rowling? Kto wie. Opowiadanie jest śliczne. Jak córka dokończy, to koniecznie
prześlij.

[1jagienka]

Wiesz, fajnie, że mała ma talent, ale brak kontaktu z małą trzeba "naprawić".
Mam nadzieję, że nie narażę się na ataki, ale myślę, że jeśli sama nie jesteś
psychologiem, to powinnaś zasięgnąć jego porady. To żaden wstyd. Ja też raz
byłam, mimo że mam trzylatka. Chciałm po prostu wiedzieć jak reagować na pewne
zachowania (typu ośli upur itp), żebyśmy to przeszli łagodnie i bez błędów
wychowawczych (znacznych, bo i tak są nie do uniknięcia). Pani psycholog była
b. miła. Raz byliśmy w 3 (ja, mąż i mały), drugi raz sami bez malucha.
Nic nie stracisz, a może zyskasz. Bo teraz w obecnej sytuacji domyślam się, jak
bardzo boli Cię serce (w przenośni)
pozdrawiam

[mama_ani1]

Byliśmy już u trzech. Każdy mówił to samo. "To dobrze, może książki będzie
pisać." I to tyle.

[mmmd]

mama_ani1 napisała:


>Ja o jej sprawach, o których gada z ciocią (gry komputerowe, itd) nic nie
>wiem, choć próbowałam

Czy to czasami nie jest sedno sprawy? Jak probowalas 'doksztalcic sie' w
kwestiach zainteresowan corki?
Sama mam 10-latka w domu (choc nie jedynak) i widze jak wazne jest zyc swiatem
dziecka. Ten swiat jest wyborem dziecka, a my w tym uczestniczymy. Dlatego
takie to wazne, bo przeciez dlugie lata to MY okreslamy co, jak i kiedy. Badzmy
wiec z dziecmi, gdy sami zaczynaja formowac sobie ten swoj swiat. I nie tylko
pasywnie! Mysle, ze dzieci brak uczestniczenia w ich swiecie, moga odbierac
jako brak zainteresowania w ogole ich osoba (o co oczywiscie Cie zupelnie nie
posadzam). Z czego to wnioskuje? Antek rozpoczal treningi koszykowki. Jest Mu
zawsze bardzo przykro, jezeli wychodzimy z tych treningow. Po prostu chce, aby
ktos z nas w tym uczestniczyl, a po treningu mogl jeszcze 'omowic' z nami
zaistniale sytuacje sportowe. To taki przyklad co rozumiem przez 'uczestnictwo
w swiecie dziecka'.
Pozdrawiam

[asia.su]

czy aby pewno to pisze mama Ani?? LEKARKA ??!!
a może Ania??
bo trochę dziwny jest ten post

[mama_pyzuni]

Czy według Ciebie, Asiu, lekarzom nie zdarzają sie błędy ortograficzne czy
składniowe??? Czy zawód lekarza wyklucza używanie zwrotów potocznych???
Trochę Twój post jest nie na temat i bez sensu. Literówki zdarzają sie każdemu,
a tym wielkimi literami podkreślasz słowo ZROSPACZONA. Medycyna (o ile sie
orientuję) nie jest kierunkiem humanistycznym i nie wykładają tam zasad
pisowni, nie rozumiem na jakiej podstawie podważasz wiarygodość autorki postu?
Co to znaczy, że ktoś pisze "trochę bardziej dorośle" (swoją drogą też dziwne
sformuowanie).
ok, wracam do tematu.
Myślę, że sytuacji nie da zmienić sie w ciągu kilku tygodni. Powinnaś raczej
starać sie zbliżyć do córki małymi kroczkami. Porozmawiać o jej
zainteresowaniach, o pisaniu opowiadań (bardzo orginalnych zresztą), możecie
wybrać sie na spacer, na zakupy. Czasem cmoknij ją lub przytuj (nawet tak
bardziej żartobliwie), niech czuję, że ją kochasz. Po prostu jak najwięcej
rzeczy róbcie razem. Niech to będzie choćby gotowanie obiadu lub pieczenie
ciasta. Tak aby mała przeznaczała więcej czasu na bardziej kreatywne zajęcia
niż kręcenie sie przy muzyce (chociaż jak pamiętam w pewnym okresie swojego
dzieciństwa sama miałam jakieś dziwne zabawy, typu siedzenie przed lusterkiem i
mówienie do siebie (opowiadałam sobie na głos jakieś wyobrażone historyjki).
Całe szczęście, że kiedyś nie prowadzało sie tak często dzieci do psychologów,
bo niechybnie stwierdzono by u mnie jakieś odchylenia. Również byłam dzieckiem
dosyć skrytym i akurat czasem zdarzało sie tak, że odwiedzającej nas cioci
mówiłam więcej niż mamie, ale może dlatego, że mamę interesowało głównie to czy
mam odrobione lekcje lub czy posprzątałam pokój.
Brak bliskiego (bardziej czułego) kontaktu z rodzicami rekompensowałam sobie
czytaniem książek (czytałam godzinami, po kilka książek tygodniowo).
Nie jestem psychologiem, może moje rady są trochę naiwne, ale mi tego kiedyś
brakowało w dzieciństwie, czułości, przytulania, a nie oceniania mnie przez
pryzmat osiągnięć dzieci znajomych. Może zbyt wiele czasem wymagasz od córeczki
i ona boi Ci sie zwierzać ze swoich obaw.
Pozdrawiam.
Monika.

[praktycznyprzewodnik]

Dziwna jakaś historia. Wyglada na konfabulację.Tekst napisany nieudolnie. Ale
moze to pisze ktoś z zachodu ?
Tanczy godzinami ?
Kila razy u psychologa ? I nic ? Zadnych refleksji, diagnoz, wniosków, zaleceń ?

[granna]

No własnie jak sie dobrze przyjrzec to list od mamy i opowiadanie Ani napisane
w podobnym stylu. O ile sie nie mylę była juz kiedys na forum historia
dziewczynki, która siedzac w domu i sie nudzac (zwolnienie lekarskie) napisała
na forum list o biciu dziecka w przedszkolu przez nauczycielkę. Jakos styl
wydaje mi sie dziwnie podobny. Cos mi sie wydaje, ze Ania ma bujna wyobraźnię i
rzeczywiscie talent pisarski, ale byc moze rzeczywiscie jest w domu
nieco "zaniedbywana" emocjonalnie, bo całkiem możliwe ze mama Ani to sama
Ania
Jesli sie mylę gorąco przepraszam mamę Ani i dołączam sie do poprzedniczek,
które radza małymi kroczkami zblizyc sie do dziecka, zainteresowac jej
sprawami, powoli zdobyc zaufanie, przytulic kilka razy wiecej niz dotąd i
cieszyc sie ze sie ma takie utalentowane dziecko
Pozdrawiam granna