jedynak/czka, do mam jedynaków i nie tylko

[blum5]

wiem że większośc z mam tutaj jest młoda i pewnie większość z was nie
powiedziała ostatniego słowa jeśli chodzi o rozmnażanie, mam jednak takie
przemyślenia związane z posiadaniem jedynaczki? jesteście za czy przeciw
jedynakom? wiem że to lepiej jak dzieci więcej, bo dziecki łatwiej w
przyszłości, itp, ale ja nie mam już ochoty być w ciąży i mieć więcej dzieci,
jedno mi wystarcza, a presja społeczna żeby posiadać więcej jest ogromna,
wszyscy znajomi wkoło pytają kiedy następne, a ja odpowiadam ;nigdy' bo
naprawde nie czuję chęci posiadanie więcej dzieci. może to egoizm z mojej
strony ale nie jest mi z tym źle. no i chce żeby moje dziecko było
szczęśliwe. ale co chwila słyszę że jedynacy to dzieci mniej szczęśliwe niż
ci co posiadają rodzeństwo! no i co wy na to?

[bubab]

witam,
naprawde presja jest taka silna? ja jej na szczescie az tak nie odczuwam. mam
6 miesieczne dziecko i nie planuje raczej nastepnego.. pisze raczej bo jesli
sie przytrafi to oczywiscie bede sie cieszyc. szansa na przytrafienie jest
jednak niewielka. ja jestem jedynaczka, maz ma siostre duzo mlodsza. ja zawsze
myslalam o jednym dziecku, maz o dwojce (choc teraz uwaza, ze jedno
wystarczy). jestem zadowolona z bycia jedynakiem chociaz jako male dziecko
bardzo chcialam miec rodzenstwo. mysle, ze to jednak sprawa wychowania:
zapewnienia dziecku kontaktow z rowiesnikami. zupelnie nie uwazam, ze jestem
mniej szczesliwa z powodu nieposiadania rodzenstwa. poza tym dla mnie osobiscie
dziecko to rowniez obciazenie finansowe: chce aby mialo lekcje jezykow,
nauczylo sie jezdzic konno i na nartach, poznalo co to zeglarstwo itp. ja
rowniez chce zyc nie zastanawiajac sie czy starczy w tym miesiacu na to czy na
tamto... przy jednym dziecku taki wariant jest bardziej prawdopodobny.
pzdr,
aska

[niedzwiedz9]

Witam! Nasza córka ma 20 miesięcy no i jak napisałaś " nie powiedzieliśmy
ostatniego słowa jeśli chodzi o rozmnażanie", ale mój brat jest ojcem jedynaka
i-jak obydwoje z żoną twierdzą- nie będą mieć więcej dzieci.Ich synek ma już 7
lat,jest bardzo wesołym i inteligentnym dzieckiem.Udało im się zachować "złoty
środek " w jego wychowaniu, niczego mu nie brakuje -ani rzeczy materialnych ani
uwagi i miłości-nie jest jednak kapryśny i potrafi się dzielić oraz zauważać
potrzeby innych. Jedyną rzeczą ,która trochę matrwi jego rodziców jest fakt,iż
w grupie rówieśników zawsze jest trochę "z boku".Zawsze lepiej "dogadywał się"
z dorosłymi,bo to z nimi właśnie spędzał większość czasu, to z dorosłymi
organizował sobie zabawy.Zabawie dzieci przypatruje się z dystansem, zwłaszcza
jeśli są to jakieś szaleństwa i wygłupy.Czy taka postawa wynika z faktu bycia
jedynakiem, czy też po prostu "ten typ tak ma"- nie wiem , mam jednak
wrażenie , że dzieci posiadające rodzeństwo są trochę bardziej
spontaniczne .Niemniej -decyzja o posiadaniu {czy też nieposiadaniu) drugiego
czy kolejnych dzieci należy tylko do Ciebie i Twojego
partnera,nacisku "społeczeństwa" ni bierz pod uwagę ,bo to Wy jesteście
rodzicami.Zresztą, wścibskie pytania z czasem ucichną.Pozdrawiam!

[lola211]

Mam 2 braci i córke- jedynaczke.
Wspaniale układy rodzinne znam z opowiadan , mnie z bracmi niewiele laczy,
dlatego nie widze w posiadaniu rodzenstwa az takiej atrakcji.
Chciałabym miec 2 dziecko, ale sytuacja zyciowa mi nie pozwala.Troche mnie
martwi, ze mam tylko 1, ale trudno, takie czasy mamy, na siłe nie bede
zachodzic w ciaze.Presji społecznej nie odczuwam wcale.

[krateczka28]

ja jestem wlasnei jednynaczka , nie uwazam ze jestem mniej szczesliwa przez to
ze nie mam rodzenstwa , bo nie w posiadaniu lub nie rodzenstwa upatruje zrodlo
szczescia ale ... no wlasnie mysle ze dobrze jest miec rodzenstwo takie
ktore zostalo tak wychowane w domu rodzinnym zeby sie wzajemnie kochalo i
wspieralo przez cale zycie. Mysle ze to staje sie bardzo wazne szczegolnei
wtedy , kiedy zabraknie juz rodzicow, wtedy wlasnei takiemu jedynakowi moze byc
najciezej w zyciu. Obym jeszcze dlugo nie musiala tego zaznac. I choc mam juz
swoja szczesliwa rodzine to jednak mysle ze kierujac sie takimi odczuciami min.
zapewie mojemu na razie rocznemu jedynakowi jednak rodzenstwo i to w miare
mozliwosci nawet nie jedno

[gagunia]

ja rowniez nie planuje drugiego dziecka.
po pierwsze za pare dni skoncze 29 lat a moje dziecko wkrotce rok. nie sadze
zebym zdecydowala sie nadziecko w najblizszym czasie, a w dalszym bedzie troche
za pozno.
po drugie nie uwazam, ze to egoizm. kazdy ma inne potzreby, czegos innego
oczekuje od zycia. ja chce jeszcze troche "pozyc" jak odchowam maluszka i wcale
sie z tym nie kryje. jestem szczesliwa z jednym dzieckiem i koniec.
oczywiscie jezeli sie przytrafi (co wydaje mi sie malo prawdopodobne) nie bede
plakac, bo milo miec dwojke lobuziakow. jednak na dzien dzisiejszy jestem za
jedynakiem. jaki bedzie - kwestia wychowania i podejascia do zycia rodzicow
forum.gazeta.pl/forum/72%2C2.html?f=621&w=10577948

[maadzik3]

Jestem jedynaczka i jestem szczesliwa. Nie wiem jak jest lepiej, ale chyba nie
ma uniwersalnej receptury. Natomiast jesli Ty nie chcesz - niezmuszaj sie (i
nie daj sie zmusic). Moim zdaniem do wszystkich dzieci (nie tylko do
pierwszego) trzeba dorosnac. Jedni dorastaja, inni nie. W tym nie ma nic zlego.
Wazne zeby dzieci wychowac nie tylko z miloscia (to najwazniejsze, ale na tym
forum to truizm) ale i z radoscia, a nie poczuciem przymusu i zmeczenia.
Madzik

[omn3]

Przeciw,przeciw,przeciw.Bede wszystko robic zeby Oliver nie byl jedynakiem.Ja
jestem jedynaczka i nie czuje sie z tym dobrze

[jagienka.harrison]

Ja mam siostrę starszą 6 lat i jesteśmy przyjaciółkami. Bardzo się ciesze że ją
mam. Zanim urodził się Dominik to bardzo chciałam mieć dwójkę dzieci. Ale
teraz, zwłaszcza po dwóch ostatnich chorobach małego odkładam moja decyzje za
później, a może w ogóle na nigdy ja jeszcze ani razu się nie wyspałam,
wyszłam z mężem sama kilka razy od urodzenia Dominika, mam zawsze pełno prania,
prasowania, zmywania itp. Mnie poród czy ciąża nie straszne, ale te pierwsze
kilka miesięcy... nie dałabym rady.
Ale że mam 24 lata to w sumie mam jeszcze 20 lat na zmianę zdania (bądź
zapomnienie)!
Mój mąż w ogóle już nie ma ochoty na drugie dziecko!

[kubusala]

Hej! Ja też mam jedno dziecko i na razie nawet nie chcę myśleć o drugiej ciąży
z wielu powodów. Ale szczerze mówiąc nie wyobrażam sobie abym mogła mieć
jedynaka. Mam duzo porównań w swoim otoczeniu i wnioski moje sa takie:
nad jednym dzieckiem człowiek się strasznie "trzęsie"- wiem to po sobie Poza
tym w przyszłości, gdy mój syn postanowi wyjechac gdzieś, to zostaniemy sami
jak palce- a tak bedzie jeszcze jedna pociecha)Jak ja nie mogę spędzać Świąt
z moimi rodzicami to jedzie do nich mój brat i tak nigdy nie są sami.
Może to prozaiczne co piszę, ale uwierz mi lepiej miec dwójkę- oczywiście nie
wspominam tu o warunkach, zarobkach itd.- bo to juz inna kwestia.
Ja mam 30 lat i jak ktoś wyżej napisał, może już troche późno bedzie ale za 3
lata mam w planach starać się o drugie.

[asmsdg1]

Witam .
Ja też mam jedynaka i choć ma już 6 latek,nie myślimy o drugim dziecku,mimo iż
teoretycznie stać nas na nie.Chcę zapewnić wszystko mojemu synkowi i pod
względem materialnym i uczuciowym,więc nie pracuję odkąd się urodził.Chcę by
uczył się języków,latem często jeżdzimy na krótsze i dłuższe wypady w góry lub
nad morze,zimą spędzamy czas na nartach,jesteśmy super rodzinką,bo nie martwimy
się czy starczy nam na pieluchy dla malucha(oczywiście nie twierdxę,że rodziny
z większą ilością dzieci takie nie są),poprostu nam tak dobrze,ja zawsze
wiedziałam,że będę miała jedno dziecko i presja otoczenia zupełnie mnie nie
obchodzi.Wiem,że gdybym miała pewność,że stać mnie będzie na wykształcenie i
wychowanie w tzw."dobrobycie"większej ilości dzieci to na pewno bym je miała i
może to jest egoizm z mojej strony,ale ja też chcę mieć coś z życia.

[jokrru]

Zawsze cieszyłam się z faktu, że mam rodzeństwo.

Zastanawiałam się nad tym czy nie uczynić synka jedynakiem
i...
okropnie się cieszę, że tak się nie stało.

Zawsze zastanawiał mnie fakt, że mówi się:

"mam tylko jedno dziecko",

a tak rzadko:

"mam aż dwoje dzieci".

Pozdrawiam,
szczęśliwa mama,
"trzęsąca się " w czwórnasób za swoją dwójeczkę szkrabików.

[evee1]

ja jestem jedynaczka i bardzo dobrze mi z tym bylo. Oczywiscie chcialam
brata, ale wylacznie starszego , ale wlasciwie bardzo dobrze czulam
sie i bawilam we wlasnym towarzystwie (najlepiej jak rodzice wychodzili
do znajomych wieczorami).
Dzieci mam dwojke i drugie dziecko urodzilo sie, bo mialam ochote na
drugie dziecko, a nie dla pierwszego. Prawde mowiac ten argument nawet
to glowy mi wtedy nie przyszedl. Ale mam kolezanke, ktora urodzila
drugie dziecko, zeby pierwsze nie bylo samo, bo sama ma rodzenstwo i
nie wyobrazala sobie jak to mozna nie miec rodzenstwa.
Nie widze nic zlego w tym, ze ludzie maja po jednym dziecku. Mi sie co
prawda podobaja duze rodziny, a moja dwojka pod definicje duzej rodziny
raczej nie podchodzi. No, ale chyba jednak na tym poprzestaniemy.

urodzić towarzysza zabaw dla pierworodnego !

[jokrru]

evee1 cieszę się, że poruszyłaś ten problem,
zgadzam się z Tobą,
że urodzić dziecko po to aby było towarzyszem
zabaw dla pierwszego,
to ogromnie przedmiotowe potraktowanie tego
drugiego biedaka.

Też miałam koleżankę, która tak często
przytaczała ten argument (tj, aby pierwsze dziecko
miało z kim się bawić), że aż z niesmakiem
myślałam o tzw. małej różnicy wieku między dziećmi.
Jak czułoby się dziecko, gdyby dowiedziało się
że rodzice powołali go do życia,
głównie po to aby było dodatkiem
do pierwaszej ich latorośli.

Rozumiem, że chęć podarowania lub nie
pierwszemu dziecku rodzeństwa może
być jednym z argumentów za lub przeciw,
ale jednym z argumentów,
a nie głównym, czy najważniejszym.

Dobrze jeśli podejmuje się decyzję o drugim dziecku,
bo chce się JE mieć,
a nie bo to, czy owo.

Pomijam oczywiście tak częste i na ogół radosne
sytuacje, dzidziuś po prostu staje się faktem
i nie pytał nas o zdanie w sprawie swojego przychodzenia na świat.

Pozdrawiam.
K.

[olszanka]

Hej
To tylko i wyłącznie Twoja (wasza) decyzja i na tym powinnaś się opierać. Nie
rozumiem tej presji otoczenia - powiedz jasno swoje zdanie i zamknij temat.
Ja planuję jeszcze jedno dziecko, bo nie chciałabym aby mój synek był
jedynakiem. Na razie planuję i co z tego wyjdzie - zobaczymy

[monamamamateusza]

Pozdrowienia od mamy jedynaka.Także czuję presję otoczenia, nie jestem bardzo
młodą mamą(29 latek)i mamy tylko jednego chłopczyka (2,4 lat).Problem w tym, że
nie mogę mieć więcej dzieci już narodziny pierworodnego odebraliśmy jako mały
cud. Tłumaczenie każdej osobie pytajacej "kiedy drugie?" jest krępujace i
bolesne zarazem. Nie wszyscy "krewni i znajomi królika" muszą wiedzieć o moich
problemach ze zdrowiem a twierdzenie że, to wielka szkoda mieć tylko jedno
dziecko jest deprymujące(zamiast " To cudownie że, macie choć jedno!")

[anek.anek]

Rodzenie drugiego dziecka wyłącznie na pociechę dla pierwszego, albo z powodów
statystyk, czy badań psychologicznych, to jest horror. Jeśli Ty nie jesteś
gotowa na drugiego brzdąca, to najlepiej również dla Twojego jedynaka bęzie,
jeśli drugi raz w ciążę nie zajdziesz (przynajmniej na razie, dopóki jesteś
pewna, że Ty nie chcesz).
Nie przejmuj się opiniami. Bez przesady.I wcale nie uważam, żeby rodzeństwa
miały tak z miejsca lepiej i były szczęśliwe. Urodzenie drugiego dziecka, to
możę być tylko początek dobrej drogi. A ile jest rodzeństw, które się nie
cierpią, które są dla siebie obcymi osobami???

[steffa]

Ja zawsze byłam przekonana, że chcę mieć tylko jedno dziecko, ale teraz już nie
jestem taka pewna. Tzn. nie chcę być już w ciąży (che che), ale jak by mi
urodził mąż, to czemu nie... W ten sposób dobrze jest sobie gdybać. Ale na
poważnie: teraz mi się wydaje, że to dobrze jest mieć drugie dziecko, bo ta
przeogromna miłość rozkłada się na więcej osobników. Czasami jestem
przerażona, że wszystkie moje uczucia ulokuję w tym jednym jedynym dziecku i
ugrzęznę. Ale te moje przemyślenia nie przekładają się na czyny I nie
przełożą w najbliższym czasie. Daję sobie 3 lata. Jeśli wtedy się nie
zdecyduję, to już nigdy się nie zdecyduję. Sama jestem jedynaczką i nigdy tego
nie żałowałam. Tradycyjnie chciałam mieć starszego brata, czyli taka tam
bajka.

[evee1]

steffa napisała:
> poważnie: teraz mi się wydaje, że to dobrze jest mieć drugie dziecko, bo ta
> przeogromna miłość rozkłada się na więcej osobników.
Och, jakze sie mylisz! To sie nie rozklada, tylko drugie zalewa sie kolejnymi
pokladami tej milosci. I co ciekawe (nie widze w tym nic zlego) kazde dziekco
kocha sie troche inaczej - no, mam jedynie dwojke, ale jestem sobie w stanie
taka sytuacje wyobrazic.

> Czasami jestem
> przerażona, że wszystkie moje uczucia ulokuję w tym jednym jedynym dziecku i
> ugrzęznę.
Tak sobie myslalam, ze jak sie ma kilkoro dzieci, to wtedy chorobe czy (nie
daj Boze) strate jednego latwiej sie znosi. Ale nic bardziej blednego. Jak
do tej pory mialam szczescie i dzieciaki nie byly bardzo powaznie choer, ani
ich zycie nie bylo powaznie zagrozone, ale nawet jak ktore jest chore, to i
tak sie denerwuje i niepokoj mnie nie opuszcza. Czyli jakby jak dwojka dzieci,
to dwa razy wiecej powodow do niepokoju i strachu o ich dobro )).

> Ale te moje przemyślenia nie przekładają się na czyny I nie
> przełożą w najbliższym czasie. Daję sobie 3 lata. Jeśli wtedy się nie
> zdecyduję, to już nigdy się nie zdecyduję.
Ja sobie dawal czas do 35 rz z decyzja na trzecie. No i sie niezdecydowalam
i dobrze mi z tym bylo. No, a teraz ("zaraz" w niedziele koncze 38 lat), to
chetnie bym to trzecie dodala. Z tym, ze najchetnie, to zeby bylo juz takie
potlora roku czy dwa lata (nie, nie dlatego, ze boje sie nocnego wstawania
i roboty przy dziecku, ale dlatego, ze akurat ten okres zycia dziecka nie
jest dla mnie jakos szczegolnie pociagajacy).

> Sama jestem jedynaczką i nigdy tego nie żałowałam. Tradycyjnie chciałam
> mieć starszego brata, czyli taka tam bajka.
Jak juz wspominalam u mnie bylo podobnie, z tym, ze jakos zalapalam, ze na
starszego brata sa male szanse. Wtedy rodzice mowili, ze co jakby sie urodzila
siostrzyczka, "no to jeszcze musialby byc braciszek". A jak by sie urodzila
druga siostrzyczka "to jeszcze braciszek!'. W ten sposob dochodzilismy do
6 siostrzyczek, ale braciszek koniecznie musial byc )).

Ale moje dzieci nie mecza mnie juz o kolejne. No, chyba zeby bylo w ich
wieku ). Ale maja siebie.

[steffa]

No oczywiście nie wiem jak to jest mieć więcej niż jedno dziecko, mogę tylko
obserwować dorosłych ludzi, którzy mają rodzeństwo. Wiesz, tu chodzi chyba o
taki nieuchwytny stan ducha. Jedno jedyne, to znaczy, że koniec i kropka. No
alternative. A tak na jedno można się obrazić, to jest drugie, che che che
che. Żartuję sobie oczywiście...

[wieczna-gosia]

Ja jestem jedynaczka. Moj maz jest "prawie" jedynakiem (ma siostry z pierwszego
malzenstwa ojca starsze o 9 i 18 lat). Nasi przyjaciele sa jedynakami.
Mi zawsze zle bylo z tego powodu ze jestem jedynaczka, chociaz mialam milosc i
uwage i narty i zeglarstwo, chociaz moi rodzice nie wychowali mnie na
rozpieszczona itp.
Dopiero teraz majc wiecej dzieci widze ze pewne rzeczy ktorych ona sie ucza w
rodzenstwie jest dla mnie jednak abstrakcja )
Moja mama doiero niedawno dorosla do refleksji ze w sumie to zaluje ze nie
miala wiecej dzieci.
Mysle ze niebezpieczenstwo chowania jedynaka lezy po dwoch stronach. Jedna to
ta oczywista, na ktorej koncentruja sie wszyscy- jak nie wychowac egoisty.
Druga chyba nieco trudniejsza- jak zaakceptowac kazdy wybor dziecka. Dla mojej
mamy akcja "jak nie wychowac egoisty" nie byla trudna. Z zaakceptowaniem moich
wyborow zyciowych sprawa ma sie nieco trudniej. I okazalo sie to dopiero po
prawie 30 latach przez 20 pierwszych moja mama swietnie sobie z tym radzila.

No i wytlumaczcie mi jaka moze byc presja na posiadanie wiecej dzieci jesli u
moich corek w szkole conajmniej polowa klasy to jedynacy?

[edwo]

Ja jestem jedynaczką, a mój mąż ma brata 4 lata młodszego. Nigdy nie czułam się
nieszczęśliwa z powodu braku rodzeństwa. Ale jak patrzę na męża i jego brata,
to mam poczucie straty,wydaje mi się że coś mnie w życiu ominęło, pewne
doświadczenia i dobre i złe. I że tak naprawdę nigdy się nie dowiem i nie
zrozumiem jak to jest mieć rodzeństwo. Dlatego ja postanowiłam, że będę miała
dwoje dzieci, żeby nie miały tego niedosytu co ja. No i mam dwóch synków. A jak
bym miała duuuużo forsy i wielki dom to może bym jeszcze powalczyła o
córeczkę...

ja jako 3 z 4 córek ;-))))

[szymanska]

Nie potrafię powiedzieć czy to szczęście czy nie "posiadać" rodzeństwo. Było
owszem ciekawie czasem aż krew się lała a dziś tak sobie utrzymujemy kontakty.
Moj mężczyzna jest jedynakiem i dziękuję jego Rodzicom że tak wspaniale
potrafili go wychować, nie potrafi tylko gotować ;-(((( Na razie mamy jedno
dziecko a drugie może kiedyś w końcu mam dopiero 26 lat !!!!
Przeraziła mnie ostatnio koleżanka (w moim wieku) ma dziecko 16 miesięczne i
jest obecnie na wychowawczym i już "planuje" żeby przed końcem zajść w ciążę
żeby pracodawca jej nie zwolnił i móc korzystać ze zwolnienia w ciąży, i
oczywiście żeby starsze dziecko miało z kim się bawić. Dla mnie przerażająca
jest taka kalkulacja, wiem że czasy są ciężkie ale żeby powoływać dzieci na
świat z takich powodów.

Może kiedyś będę drugi raz mamą, nie mówię że już nigdy.

[jagusia7]

Ja mam młodszego brata i nie wyobrażam sobie, żeby miało go nie być. Ale...mój
mąż ma siostrę, z którą prawie wcale nie utrzymują kontaktów, więc różnie z tym
rodzeństwem bywa(szczególnie przeraża mnie, kiedy widzę swoją przyjaciółkę i
jej siostrę, trudno w to uwierzyć,ale one po prostu się nienawidzą).
Czasem myślę, że chciałabym mieć jeszcze jedno dziecko, między innymi(ale nie
tylko dlatego) żeby mój syn nie był jedynakiem. Ale jak już kiedyś pisałam,
poród był dla mnie tak przerażającym przeżyciem, że na razie strach jest
silniejszy. Chociaż pewnie w końcu bym się przełamała.
Drugą jednak sprawą jest mój mąż, który zdecydowanie nie chce, i im dłużej z
nim rozmawiam, tym bardziej jestem pewna, że raczej nie da się przekonac. A nie
wyobrażam sobie podjęcia decyzji "za niego". On po prostu nie przepada za
małymi dziećmi(chociaż Roberta bardzo kocha, widzę, że dopiero, od kiedy mały
podrósł, nawiązuje z nim coraz lepszy kontakt).
Ale presję czujemy, w tej chwili może mniej ale szczególnie krótko po
narodzinach Roberta wszyscy pytali: to kiedy drugie?(powariowali chyba)
Najlepsza jest w tym moja teściowa, która wierci nam dziurę w brzuchu o drugie
wnuczę, a kiedy mówimy, że nie chcemy kolejnego dziecka, odpowiada z
przkonaniem: chcecie, chcecie, ja lepiej wiem, czego wam potrzeba
Ale wydaje mi się, że to, czy dziecko będzie szczęśliwe, czy nie, nie zależy od
posiadania rodzeństwa(to tylko jeden z elementów). Mam nadzieję, że mój syn
będzie szczęśliwy, nawet jeśli pozostanie jedynakiem.
Pozdrawiam

[niutaki]

Cześć mam jedno dziecko, nie planuję więcej i to prawda, że jest presja u mnie
też, jeszcze dobrze córki od piersi nie odstawiłam, a wokół słyszę "no to kiedy
następne?" mam ochotę wrzasnąć NIGDY, ale uśmiecham się i mówię, że jeszcze
córeczka mała i bardzo mnie potrzebuje. Pa.

[poleczka2]

Nie uważam żeby nie posiadanie więcej niż jednego dziecka było egoizmem. Lepiej
mieć jedno niż potem zmagać się z kilkorgiem a przecież wychowanie dziecka nie
jest łatwe.
Ja sama jestem jedynaczką i dlatego planuję trójkę. Moi rodzice podobno nie
mogli mieć więcej dzieci więc wyszło, że jestem sama i powiem wam, że trudno
jest być samemu. Co więcej, nie chciałabym takiego losu dla swoich dzieci.
Rzeczywiście, zawsze miałam dobrze bo zabawek dużo miałam i cała uwaga rodziców
skupiała się na mnie. Gorzej jak przychodzi do podejmowania życiowych decyzji:
ja zdecydowałam się wyemigrować do Wlk Brytanii i tu wyjść za mąż i nie kryję
faktu, że nie zamierzam wracać do Polski. Moi rodzice byli zdruzgotani, cała
rodzina też, ciotki pisały mi listy o moim egoiźmie itd. Nadal stoję przed
decyzją co za jakieś 15 lat jak rodzice zestarzeją się, co wtedy zrobię i nie
mam odpowiedzi na to pytanie.
Zawsze tego co brakowało mi to ludzki kontakt. Miałam wybujałą wyobraźnię,
żadnych przyjaciół, starałam się zaimponować rówieśnikom.
Posiadanie więcej dzieci to oczywiście indywidualna decyzja ale trzeba się
liczyć się z tym, że dziecko może chcieć wyłamać się od tego co dla
niego "zaplanowaliśmy" lub z kierunku w którym go staraliśmy się kierować.

[grrrrw]

No i znalazłam cos mi bliskiego. Ja tez jestem jedynaczką i tez kiedys w zyciu
stałam przed wyborem emigracja czy zostanie w kraju, I tez ciotki-klotki
wytoczyły argumenty o egoizmie, samotnosci matki, która całe swoje zycie...
brekekes-brekekes.
Potem przeszedł czas choroby Mamy i oczywiscie musiałam się z masa problemów
borykac sama. To tylko jedno zdanie, ale za tym kryje się kilka lat
podporzadkowanych praktycznie pracy zawodowej i problemom choroby i zblizajacej
się smierci. Nie miałam nikogo, na kim mogłabym się wtedy oprzec i poprosic o
pomoc bez zaciagania długów wdziecznosci do konca zycia i tasiemcowaych
podziekowań.
A potem samotnosc po smierci Mamy, wychowywanie własnych dzieci, dla kórych
wujek czy ciocia znaczy kolezanka mamy czy sasaiadka.
Zgadzam się z wieczną-gosią, ze nie mozna rodzic dziecka w prezencie dla
starszego, zeby miało się z kim pobawic. Ale moze zeby miało z kim isc przez
zycie.
W rodzinie róznie się układa, ale uwazam, ze dziecko ma prawo do posiadania
rodzenstwa. I tylko naprawde bardzo wazne powody skłoniłyby mnie do
ograniczenia się do jedynaka.

[granna]

A ja mam brata, ale chorego, rencista do konca zycia. I nie dosc,ze wsparcia
nie mam to jeszcze dodatkowe zmartwienie Jestem sama ze wszystkimi
problemami, bo moj maz mimo ze ma 3 rodzeństwa jest jedynakiem w najgorszym
wydaniu
Nie zamierzam miec wiecej dzieci bo po pierwsze nie wyobrazam sobie, zeby
zostawic 4 mczne dziecko z obca kobieta po to by wrócic do pracy i połowe
swojej pensji oddac tej kobiecie a za reszte opłacic przedszkole dla starszego
i sieciówke Po drugie nie ma gwarancji, ze to 2 dziecko ulzy kiedy
pierwszemu i odwrotnie
MAm ten luksus jednak, ze w rodzinie sa małe dzieci i dostarczaja mojemu synowi
towarzystwa ) Choc niczego nie wykluczam, bo nawet tego jednego nie
planowałam w tym czasie ) choc teraz juz bardzej uwaznie podchodze do moich
zaburzeń hormonalnych )
Tak wiec liczba dzieci powinna zalezec tylko od naszych chęci i potrzeb a
recepty na szczesliwy nawet złoty środek uwazam nie ma
granna

[anuska25]

wITAJ.Jestem jedynaczką i jestem szczęsliwa, że nie mam rodzeństwa. Każdy, komu
to mówię twierdzi, że to typowe dla "jedynaków"-egoizm. Ja wiem, że jedynacy
mają o połowę problemów mniej.Dotyczy to dorosłego życia: nie ma problemów z
podziałem "co komu się należy", rodzice są pewni, że to co dla nich robię nie
jest wyrachowane ( nie walczę o pierwszeństwo)...Poza tym nie muszę czekać
na "kolej" kiedy do mnie mama przyjedzie. Zawsze sa ze mną, kiedy ich o to
poproszę..a mieszkamy z mężem bardzo daleko..
W dzieciństwie nie musiałam się martwić, czy będę mogła pójść do szkoły
prywatnej..czy starczy pieniędzy..Można tu wiele argumentów przytaczać.
Moja Zosia będzie jedynaczką.Tak zdecydowałam (mój mąż trochę się dąsał). Chcę
żeby moje dziecko mogło się kształcić bez ograniczeń (nie potrafie jej tego
odebrać). Nie zepsuję jej, oczywiście, ale w dzisiejszych czasach boję się mieć
drugie dziecko...

[edwo]

anuska25 napisała:

> W dzieciństwie nie musiałam się martwić, czy będę mogła pójść do szkoły
> prywatnej..czy starczy pieniędzy..Można tu wiele argumentów przytaczać.

To ty w dzieciństwie miałaś takie problemy! To dziwne, w dzieciństwie z reguły
nie myśli się o możliwości pójścia do szkoły prywatnej ani o tym na co rodzicom
starczy pieniędzy. Argumenty, które przytaczasz na poparcie wyższości bycia
jedynakiem nad posiadaniem rodzeństwa są jak widzę czysto materialne i właśnie
wyrachowane. A gdzie twoja choćby i egoistyczna dusza, jakieś inne wartości
oprócz forsy i wygody własnej, a gdzie np. radość dzielenia się z kimś? Ja też
jestem jedynaczką i jakoś nie myślę w ten sposób co ty. Wypowiadałam się już
zresztą tutaj więc nie będę się powtarzać. Jak widać jedynacy bywają różni.

[alex05012000]

jestem jedynaczką, moja mama też była jedynaczką i mam jedno dziecko -
córkę ... tak sie życie ułożyło, mojej babci zmarło dziecko po porodzie, mojej
mamie przed więc pan Bóg stworzył nas jedynaczkami.... co do mojej córeczki to
urodziła sie dzięki pomocy boskiej i medycyny po 6 latatch starań i krótko
mówiąc cud dwa razy sie nie zdarza.... nie ma szans na rodzeństwo... i chciałam
tylko taki krótki komentarz właśnie w tę stronę: proszę nie mówcie trzeba
conajmniej dwoje! to egoizm mieć tylko jedno dziecko! itd. ... to bardzo rani i
boli, ja przez 6 lat po ślubie, a nie byłam pierwszej młodości wychodząc za mąż
słyszałam - kiedy dziecko? i dostawałam szału, no bo przecież nie będę
tłumaczyć całemu światu, że nie wiem, że może nigdy, mówi się o problemach z
poczęciem, o bezpłodności, ale większość ludzi nie bierze tego pod uwagę w
najbliższym otoczeniu i komentuje, po urodzeniu Olki słyszałam natomiast: no,
taka śliczna dziewczynka, to trzeba teraz braciszka się jej postarać! oszaleć
można! nie możemy mieć więcej dzieci, i co komu do tego!, ale nawet gdybyśmy
mogli, to ja bym teraz już nie chciała, nie mam sił fizycznych i psychicznych
na posiadanie więcej dzieci, nie mam też warunków materialnych... (i nie chodzi
mi o prywatne szkoły i wyjazdy na Tenerefę, bo tego i jednemu dziecku nie
jestem w stanie dać...), mam 39 lat, pracuję na 2 etatatch i ledwo starcza mi
czasu dla Olki... szczerze podziwiam mamy 3,4 czy 5 dzieci, ale to nie dla
mnie. Nie sądzę abym była wychowana na egoistyczną jedyną córeczkę rodziny,
jestem wrażliwa na ludzką krzywde, pomagam jak mogę bliskim i obcym, staram sie
też przekazać dziecku takie wartości, aby nie była egoistką, mimo, że jest
jedna jedyna, wyczekana i wymodlona....
liczba dzieci naprawdę jest bardzo osobiście uwarunkowana i wszelkie pytanie
się kiedy drugie, trzecie, kiedy to czy tamto uważam za wysoce nie na miejscu
pozdrawiam serdecznie - maria

[lola211]

Jedynaczka nie jestem, ale mnie zawsze wkurzalo, ze rodzicom ciagle brak
pieniedzy, ze nie mam tego czy tamtego i ze musimy dzielic wszystko na
3.Uwazam, ze sytuacja materialna powinna determinowac ilosc dzieci, zawalałam
obowiazki szkolne pracujac, by zarobic na wakacje, dziekuje za takie
dziecinstwo.Kłociłam sie z bracmi okropnie, teraz z jednym wcale sie nie
kontaktuje, no super jest miec rodzenstwo, naprawde.
I nie jestem zimna materialistka, po prostu wiem jak to wyglada w praktyce.Moze
z siostrą byłoby inaczej, a tak czuje sie jakbym tego rodzenstwa nie miala.

[setif]

Gdy mój syn był mały ciągle słyszałam pytanie "Kiedy następne?". Dziś syn ma 18
lat, jest jedynakiem. Młodym mamom odpowiem tak: jeśli nie macie dobrych
zarobków, lepiej nie decydować się na drugie dziecko. Powód? Proszę bardzo
1. wakacje kosztują
2. zainteresowania dziecka kosztują (sport, szkoła muzyczna)
3. kursy języków obcych kosztują
4. korepetycje dla licealisty kosztują
5. kino czy naprawdę drobne przyjemności kosztują,
6. ciuchy kosztują
7. wolę nie myśleć ile będą mnie kosztowały studia
8. itd, itd ......

[setif]

To mit, że jedynacy są egoistami, że cały świat kręci się dokoła nich. Nie
zgadzam się ze stwierdzeniem, że jedno dziecko wyfrunie, i zostaninie dwoje
starszych ludzi. Mam jedno dziecko, ale nawet gdybym ich miała pięcioro, nich
idą w świat, żyją po swojemu.

[annddiik]

Cóż nie jestem mamą ale tatą.Nasz synek ma teraz 11 miesięcy.Bardzo chcieliśmy mieć dziecko ale jak już żona zaszła w ciążę to nie powiem miałem pietra. Różne głupie myśli chodziły mi po głowie.Czy ja się nadaję na ojca itp.Żonie o tym nie mówiłem. Teraz ich nie mam i cieszę się że jestem tatą. Może strach przed dwojgiem czy trojgiem dzieci ma podobne podłoże czy damy sobie radę? Może diabeł nie jest taki sraszny? Nie podobają mi sie argumenty niektórych mam typu prywatna szkoła, narty itp. Czy to naprawde aż takie ważne. Jeśli tak to strasznie popieprzony jest ten świat. Chcę zapewnić synowi warunki do nauki. I chciałbym żeby był dobrym uczciwym człowiekiem. Na przyjemności lepiej jeśli zapracuje sobie sam. Nie wiem czy zdecydujemy sie na drugie dziecko, ale myślę że było by to dla niego korzystne.

[lola211]

Nie trzeba zaraz prywatnej szkoly i nart.Ale zwykły standard ,jesli chodzi o
ksztalcenie dziecka, tez sporo kosztuje.Jesli mysli sie o dobrej szkole,
studiach to bez kursów, korepetycji ani rusz.Chyba ze ktos zdaje sie na łut
szczescia.A jesli dziecko ma przykładac sie do nauki to gdzie tu miejsce na
prace na własne przyjemnosci?
Teraz jest sezon wakacyjny- sporo moich znajomych majacych 2 i wiecej dzieci
nie jedzie na wakacje z powodu braku funduszy.To mi wystarczy, by zdawac sobie
sprawe, iz ilosc dzieci w rodzinach przecietnych powoduje obnizenie standardu
zycia na tyle, ze nie moga pozwolic sobie na cos tak oczywistego jak wyjazd
latem.

[setif]

Jeśli dziecko ma 11 miesięcy, wszystko wydaje się odległe, mało ważne. Kiedyś
też myślałam podobnie. Rzeczywistość okazała się okrutna. Od 13 lat pracuję w
wiejskiej szkole, tu nadal są rodziny wielodzietne. Tylko nie jestem pewna, czy
szczęśliwe. Większość z nich to dzieci skazane na dziedziczenie biedy. "Janko
Muzykant" dzisiaj wcale nie jest fikcją.

[majamik]

Zgadzam się z Tobą. Kiedyś przeczytałam takie mądre zdanie, że zapewnienie
dziecku ,,wszystkiego'', podsuwanie mu pod nos gotowych rozwiązań, co
oczywiście wiąże sie z zasobami finansowymi, powoduje że dziecko staje sie,
jako dorosły człowiek, nieporadne życiowo(są wyjątki oczywiście) Owszem jest
może ono wyuczone w dobrych szkołach, itd. ale nie potrafi sam z tego
skorzystać. Najważniejsze aby dać dziecku poczucie własnej wartości, i siłę w
pokonywaniu przeciwności, bo przecież całe życie nie będziesz przy nim...

[mmmd]

Serdecznie witam. Przeczytalam wszystkie posty (chyba dosc uwaznie) i doszlam
do wniosku, ze potwierdzja moj punkt widzenia - ilosc dzieci w rodzinie jest i
pozostanie na zawsze indywidualnym wyborem. Nie ma tu ani lepszych, ani
gorszych punktow widzenia, bo dzieci nie sa w sumie wyborem opartym na logice.
Ani strona materialna, ani motyw 'towarzystwa' dla jedynaka, ani zaden inny
przytoczony argument nie stanowia bazy decyzji o dziecku (o ile do tego natura
jeszcze pozwoli). Jest to faktycznie decyzja emocjonalna, a logika pozwala
dorobic do tego teorie. Co nie zmienia w zaden sposob faktu, iz kazdy musi byc
wolny w swoim wyborze, a inni musza to uszanowac. Jesli wiec te wszystkie
ciocie mecza kogos o nastepnego potomka (a i czasami -jak wynika z postow-
sprawiaja tym bol), mysle, ze najlepiej takiej cioci zaproponowac urodzenie jej
wlasnego dzieciecia. Jak tak bardzo chce, to niech sobie sama urodzi i zachowa
minimum przyzwoitosci w 'urzadzaniu' zycia innym.
A swoja droga - ilosc dzieci w rodzinie (jakos dziwnie) budzie zawsze
zainteresowanie 'podworka'. Piszecie, ze bedac rodziecem jedynaka, narazeni
jestescie na niestosowne uwagi. Jestem mama 3 chlopcow - dla pocieszenia -
'podworko' tez to komentuje, bo za duzo. Slowem, niech sobie opowiadaja.....
Pozdrawiam.
Malgosia

???

[marshia]

jestem jedynaczka i podobnie jak inne emamy - jedynaczki marzylam o starszym
bracie, no ale to bylo niemozliwe.Rodzice nie zdecydowali sie na drugie dziecko
i jestem sama, no i czasami mi z tym dobrze, a czasami zle. dobrze, gdy
spotykam sklocone rodzenstwa majace di siebie pretensje lub nie utrzymujace
prawie zadnego kontaktu, zle gdy spotykam te kochajace sie, wspierajace, razem
planujace wakacje i sylwestra, a jeszcze bardziej odczuwam bycie jedynaczka od
momentu, gdy moje przyjaciolki po kolei wyjezdzaly asia do londynu, kasia do
northeim a dorota do berlina. a z drugiej strony zdaje sobie sprawe, ze moj
brat czy siostra tez mogliby wyjechac i nie byloby ich tu na miejscu. czasami
jednak serce kluje.
rodzice zapewnili mi duzo, ale nie wszystko: od 16 roku zycia pracowalam
podczas wakacji: na ohapie, galkowalam lody potem awansowalam i bylam kelnerka
i nie powiem zarabialam duzo (glownie z napiwkow) i moglam te pieniadze wydawac
na moje przyjemnosci np jeansy levisa, oczywiscie rodziec dawali mi na ciuchy,
ale niekoniecznie markowe, wiec brakujaca czesc dokladalam z moich pieniedzy.
teraz jest wieksza presja na posiadanie ubran markowych i rodzice staja na
glowie zeby dziecko mialo firmowe ciuchy i buty. aha i pracujac fizycznie
zrozumialam ze jednak wolalabym pracowac glowa i skonczylam studia, chociaz po
podstawowce poszlam do technikum i chcialam na tym poprzestac.

a co do moich planow rodzinnych: walczylismy z nieplodnoscia, w lipcu 2003
urodzil sie nasz ukochany synek - macius. bedac swadomym naszych problemow z
plodnoscia decyzje o kolejnym dziecku pozostawilismy 'losowi'i ogromne bylo
moje zdziwienie gdy na poczatku maja zrobilam test: dwie kreski. troche sie
boje jak poradze sobie z dwojka brzdacow w sensie organizacyjnym, czy dobrze
ich wychowam, czy starczy mi cierpliwosci, sily, pogody ducha i konsekwencji,
aby stali sie dobrymi ludzmi, o kwestie materialne martwie sie mniej ( nie spie
na pieniadzach). i tak sobie mysle, ze moze dobrze, ze los za nas
zdecydowal )), bo chociaz planowalismy drugie dziecko, to czasami mysle, ze
taka zupelnie swaidoma decyzja o rozpoczeciu staran o drugie dziecko (tak bylo
w przypadku macka)moglaby nigdy nie przyjsc, a wiek moj na zbyt dlugie
rozmyslania w tej kwestii raczej nie pozwala.

pozdr

[mmmd]

Ciesz sie i wierz, ze wszystko bedzie dobrze, bo na pewno swietnie dasz sobie
rade!!! Dla pociechy z mojego wlasnego doswiadczenia - dopoki nie ma wiecej
dzieci niz rodzicow, dasz sobie emocjonalnie, organizacyjnie itp swietnie rade.
Dopiero przy odwrotnosci proporcji, zaczyna sie maly kociol,
czyli 'roztrojenie' (byle oczywiscie nie nerwowe!)
Nie martw sie, a Bogu dziekuj (jezeli jsetes wierzaca) albo losowi (jezeli nie
jestes wierzaca) za te dwie kreski. A wiekiem to juz zupelnie sie nie przejmuj,
ani nie daj zwariowac sie lekarzom.
Trzymam kciuki!
Malgosia

[monika.zdz]

Wyluzuj. Jeżeli jedno dziecko Ci wystarcza to żadna presja społeczna nie
powinna tego zmienić. Jedynak może być szczęśliwy jak każdy człowiek bo
szczęście nie bierze się z posiadania rodzeństwa, ono jest w człowieku.
A,dziecko otaczane mądrą miłością będzie je miało. Ja osobiście uważam, że
rodzeństwo w ogóle nie jest gwarancją bycia szczęśliwym, natomiast czasami jest
delikatne mówiąc niepożądane i niespecjalnie pomocne w przyszłości. W ogóle się
tym nie przejmuj, a ludziom nagabującym Cię o powiększenie rodziny zawsze
możesz powiedzieć na odczepnego ,że marzysz o trójce i się staracie ale jakoś
nie wychodzi.Nie dajmy się zwariować.