oczekiwania wobec dziecka-jak nie unieszczęśliwic

[agatka_s]

Tak mi się nasunęło to pytanie po refleksji ostatnich kilkunastu dni z życia
mojego syna. Akurat tak się poukładało,że brał on udział w: konkursie
ortograficznym (póki co nie znamy wyników), konkursie matematycznym (był z
kolegą najlepszy w klasie, za 2 dni następny etap), zawodach pływackich (tu
zdażyło się drobne oszukaństwo i mój syn choć ewidentnie wygrał wyścig w
swojej grupie (byłam i widziałam, i ja i nauczyciele i koledzy z klasy)
oficjalnie przegrał z kolegą) , próbach do 2-ch koncertów chóru (jeden w
Akademii Muzycznej za tydzień z prawdziwą orkiestrą, drugi wyjazdowy w
niedzielę w Kościele w Sokołowie), przedstawieniu teatralnym na dzień matki
(który powtarzają jutro w ogrodach wilanowskich u pani prezydentowej),
komunii świętej (też ciągłe występy, wierszyki itp), a dzisiaj ma dzień
sportu z licznymi konkurencjami, do których wczoraj się wieczorem
przygotowywał robiąc różne pompki i brzuszki. Do tego jest wzorowym uczniem
(ale musi się starać bo Pani zapowiedziała ze jak coś pójdzie nie tak to
jeszcze może zmienić zdanie) i jest w samorzadzie klasowym (podobnie, nie
może sobie pozwolić na wpadki, bo z samorządu mozna wylecieć). No jak na 9-
latka to całkiem sporo chyba.

Na jego udział w powyższych "imprezach" nie miałam najmniejszego wpływu, bo
wszędzie jest wybierany, czy zwycięża w eliminacjach itp. bez mojego
najmniejszego udziału (czasem np o konkursie ortograficznym dowiaduję się już
po fakcie). Dzieciak jest ambitny i do wszystkich tych rzeczy podchodzi z
dużym zaangażowaniem i bardzo chce wygrywać, być najlepszy. Mnie jako matce
też ta atmosfera się udziela i chyba trochę nieświadomie te oczekiwania wobec
niego wzbudzam (bo pytam się czy już są wyniki, bo cieszę się jak wygrywa itp
itd). Na zawodach pływackich zdarzyło się ewidentne oszustwo, i go
skrzywdzono, i to było świństwo (sprawa delikatna bo nie można było też
zrobić przykrości temu drugiemu, Bogu Ducha winnemu chłopcu). Ale ja tak po
cichu nawet cieszyłam się, że przegrał i doświadczył że nie zawsze musi być
najlepszy i świat się nie zawali.

No właśnie i tu mam problem, czy odpowiedzialny rodzic powinien dziecko
mobilizować do stawania w tych wszystkich konkursach, popisach czy wręcz
odwrotnie dbając o jego równowagę psychiczną i spokojne dzieciństwo starać
się to jakoś ograniczać. Ja jestem potwornie dumna i zadowolona jak dziecko
zwycięża, występuje, pokonuje te wszystkie etapy, ale czy jest długoterminowo
naprawdę takie dobre ? Wszystko co robi mój syn robi bo sam tego chce, jak
nie chce to nie, wie że nie musi. Ale czy to wystarczy ? Czy nie powinnam
czasem tego jednak bardziej kontrolować ?

[verdana]

To bardzo skomplikowane. Problem polega na tym, ze dziecko przede wszystkim
chce sprostać oczekiwaniom rodziców. Kiedy widzi, ze mama cieszy się z jego
osiągnięć, konkursów, zwycięstw 'sam chce' więcej. Ale to nie jest jednak
taki "zupełnie samodzielny" wybór, to raczej podświatoma chęć spełnienia
oczekiwań. Niepokojace jest to, ze za duzo osób ma wobec Twego syna wymagania
(taką Panią należy np. udusić). Twój synek żyje po ciągła presją - jeśli nie
powiedzie mu się - nie będzie wzorowym uczniem, wyleci z samorządu. W wypadku
tak ambitnego dziecka ograniczyłabym jednak bardzo stanowczo jego dodatkowe
zajęcia. Jesli chcesz, aby wyrósł na człowieka zrównoważonego, inteligentnego i
sympatycznego, trzeba zostawić mu sporo czasu wolnego, który będzie
przeznaczony na rozrywki. Nie napisałaś też, ile synek ma lat (chyba koło 9?).
To za wcześnie na ciągłą rywalizację. Nie jest dobrze, aby dziecko uważało, ze
koledzy są po to, by ich pokonać. Wydaje mi się, ze jesteś b. dobrą matką -
własnie dlatego, ze nie tylko cieszysz się ze zwycięstw i osiągnięć, ale masz
do nich także krytyczny stosunek. Miałam podobny problem z córką - ale już
nastoletnią. Wymogłam na niej, aby jeden dzień w tygodniu zostawiała sobie
całkowice wolny. W tym roku obiecałam też prezent - ale pod warunkiem, ze NIE
będzie miała czerwonego paska. Uważam, że najgorsza rzeczą jest możliwość
wpędzenia młodego człowieka w pracoholizm i wyścig szczurów. Wypalą się szybko,
a do mety dotrą wypoczęci rówieśnicy, którzy bawili się w odpowiednim do tego
czasie.

[agatka_s]

Po pierwsze dzięki za komentarz.

Po drugie kilka słow sprostowania:

1.Mój syn od najmłodszych lat ma charakter alpinisty, tj. ogromną radość
sprawia mu ciągłe się sprawdzanie, pokonywanie przede wszystkim siebie (i
innych przy okazji). Nie wynika to Broń Boże z zarozumialstwa czy nakręcania
spirali oczekiwań w domu, no poprostu tak jak innym dzieciom sprawia
przyjemność budowania z klocków tak jemu zawsze sprawiało odpytywanie z czegoś,
wymyślanie zagadek itp. Więc w tych wszystkich konkursach on czuje się
doskonale, jak ryba w wodzie.

Problem pojawia się tak naprawdę wtedy gdy coś mu nie wychodzi. Jeszcze nie za
bardzo umie sobie z taka sytuacją poradzić.,

2. Wybór raczej jest samodzielny, bo dzieciak ma świadomość, że ma prawo
rezygnować z rzeczy które go nie interesują,no i na szczęście z tego prawa
korzysta. Ostatnio zrezygnował z udziału w występie tanecznym (bo
zbyt "babskie", nigdy też nie bierze udziału w konkursach plastycznych, no bo
Bozia talentu poskąpiła (a wręcz stworzyła totalne beztalencie). Ma też
świadomość że jak coś już mu sie nie będzie podobać to mozemy o tym pogadać i
zdecydować czy kontynuujemy.

3. Pani poprzez obietnicę "wzorowego ucznia" i udział w samorządzie mobilizuje
towarzystwo do dobrego sprawowania, bo mimo że dzieciaki są madre to rozrabiają
jak pijane zające (mój jest w tym niestety też przodownikiem !) i to jest
trochę takie narzędzie pani aby ich trochę temperować. Poza tym pani te
wzorowe ogłosiła już kilka tygodni temu no i żeby nie spoczęli na laurach,
musiała zaznaczyć że to wszystko jeszcze moze ulec zmianie (poza tym są dzieci
które jeezcze o to wyróznienie się starają).

Co do czasu wolnego, to z tym jest kiepsko bo za bardzo go nie ma niestety.
Ale znajduje i na codzienne wyjście na podwórko i dawkę komputera i na
przeczytanie kilkudziesieciu stron książki, wiec nie jest jeszcze tak
najgorzej...

Pozdrawiam

[judytak]

mi się wydaje, że sama widzisz, czy dziecko to wszystko cieszy, nakręca
pozytywnie, czy raczej męczy i stresuje

> No właśnie i tu mam problem, czy odpowiedzialny rodzic powinien dziecko
> mobilizować do stawania w tych wszystkich konkursach, popisach czy wręcz
> odwrotnie dbając o jego równowagę psychiczną i spokojne dzieciństwo starać
> się to jakoś ograniczać.

myślę, że odpowiedzialny rodzic powinien działać w kierunku "wyrównania"
zachęcać dziecko, któremu się nie chce, które się boi,
wciągać w "zajęcia relaksujące" dziecko, które przekroczyło własne możliwości

Ja jestem potwornie dumna i zadowolona jak dziecko
> zwycięża, występuje, pokonuje te wszystkie etapy, ale czy jest długoterminowo
> naprawdę takie dobre ?

to, że zwycięża, występuje: jest dobre
i na teraz, i na przyszłość
m. inn. dlatego, że dziecko oswaja się z sytuacją egzaminu i taka matura go
później nie stresuje ;o)

ale to, że jesteś "potwornie dumna", już tak dobre nie jest...

ja się cieszę, owszem, ale traktuję to wszystko naturalnie
i zawsze krytycznie analizuję wyniki razem z dzieckiem, podpowiadam sposoby na
przyszlość
i nigdy nie jestem zawiedziona, ani smutna, jak coś nie wychodzi
(nie "nie pokazuję po sobie", tylko właśnie "nie jestem")

i teraz już dziecko też potrafi krytycznie analizować swoje wyniki, spojrzeć z
dystansem, i cieszyć się, że koleżanka wygrała konkurs
(a jeszcze niedawno byłaby strasznie zazdrosna o to samo...)

i jestem z tego naprawdę dumna, bo nie było łatwo to osiągnąć ;o)

pozdrawiam
Judyta

[ratyzbona]

Osobiście wpadłam kiedyś w błędne koło rywalizacji - podobnie jak twój syn ,
samorząd, zawody karate, czerwone paski i jescze konkursy historyczne. Wtedy
też wydawało mi się,ze kots tego odemnie oczekuje - w szkole wciąż do tego
namawiali no a pozatym wydawało mi sie ,że skoro wszysyc biorą udział w takich
zawodach to ja tez powinnam. Skończyło się na tym,że byłam zupełnie wykończona
a na dodatek nie umiałam się cieszyć żadnym sukcesem - bo zawsze znalazł się
ktoś jeszcze lepszy albo bardziej chwalony i trzeba było zrobić coś jeszcze.
Jednak w pewnym momecie ( miałam wtedy 16 lat) uświadomiałam sobie,że nie da
się zrobić wszytkiego naraz i trzeba się pogodzić ,ze kto inny zagra w
przedstawieniu. Nigdy nie odczuałam większej ulgi - ograniczyłam się do
konkursów poetyckich i działania w samorzadzie w ograniczonym zakresie. Czuje
się szczęsliwa - to samo proponuje twojemu synowi ,znjdźcie tą kokurecję czy
dziedzinę działaności , którą lubi najbardziej i niech strtuje w takich
konkursach - bo konkurecja wcale nie jest taka zła. No i nie zapomnij byc z
niego dumna - przecież każdy lubi gdy inni sa z nas dumni rzecz w tym by
porażki nigdynie zachwiały jego wiary w tą dumę.

[judytak]

ja też byłam zawsze i wszedzie we wszystkim
zdaje mi się, że nigdy nikt tego ode mnie nie wymagał, a że nikt nigdy nie
namawiał, to jest pewne
robiłam to, bo lubiłam
i cieszyłam się nie tylko z "absolutnego zwycięstwa", ale też z innych miejsc
medalowych i niemedalowych :o)

to się zgadza, że w wieku około 16 lat człowiek dokonuje "specjalizację",
ale nie musi to wcale być takim dramatycznym przeżyciem,
przynajmniej u mnie poszło naturalnie,
niezależnie uważam, że na początku, póki człowiek "sam nie wie, co chce w
życiu" (są tacy, którzy wiedzą już w wieku 5 lat, ale to rzadkość),
to "wielostronna stymulacja", taka "renesansowość" jest bardzo dobrą rzeczą

jeszcze w pierwszej klasie liceum byłam na krajowym etapie olimpiady z
matematyki (wyróżnienie) i z chemii (chyba 14-te miejsce)
a w trzeciej już z angielskiego (miejsce 7.) i z historii (miejsce 4-8)

to tak dla przykładu, nie żeby się chwalić ;o)

pozdrawiam
Judyta

[linka9]

Tyle mądrych tu rzeczy piszecie, że zastanawiam się do czego odnieść się w
pierwszej kolejności. Dla mnie cały czas zagadką jest wpływ bycia bardzo dumnym
rodzicem z osiągnięć dziecka na jego psychikę. Przecież trudno nie zauważać,
nie chwalić, ale z drugiej strony uważam, że to powoduje dużą presję i
obciążenie psychiczne, które kiedyś może doprowadzić do wyczerpania lub
załamania w przypadku porażek, gorszych okresów. Ponadto ambicja też różne ma
imię u dzieci; jej brak to katastrofa, a nadmiar też nic dobrego na przyszłość
nie wroży.
Obserwuję rodziców i widzę, że moje stanowsko diametralnie rożni się od reszty.
Dla mnie oceny nie są najważniejsze, czasami wolę wypędzić na świeże powietrze,
do rówieśników, z pełną swiadomością, że nie zdąży z lekcjami. Nie panikuję,
podczas gdy wokół słyszę ciągle że dzieci się nie uczą, że trzeba wymysleć
jakieś kary, itp. Nie trzymam na smyczy, co nie oznacza, że nie kontroluję. I
tak sobie myślę, że to chyba odpuszczenie za przerost ambicji z dziecinnych lat
i świadomość tego, że przecież nikt nawet nie spojrzy poźniej na te czerwone
paski z podstawówki i perwsze miejsca w konkursach. A beztroskie , miłe zabawy
(lub ich brak), bez dążenia do bycia najlepszym pozostają w pamięci na całe
życie. Tylko żeby znowu w drugą stronę nie przekręcić...

[agatka_s]

No właśnie kurcze gdzie ta równowaga....

Podzielę się z Wami tym co się stało wczoraj. Mój idealny syn przyniósł
wczoraj fatalną klasówkę z dodatkowego angielskiego. Nie przejął się tym
totalnie, spłunęło po nim jak woda po kaczce. No i jestem w kropce bo na tym
angielskim mi akurat zależy, a on choć ma genialną pamięć i świetny słuch, nie
czuje bluesa i angielski akurat olewa. No i co ja mam robić ? Boję się trochę
odpuścić, bo to język, ale boję sie go zmuszać aby psychiki nie zwichnąć. I co
mi radzicie ???

Teraz to już odpuszczę bo zaraz wakacje ale na przyszłość ???

[judytak]

chyba najlepiej byłoby przez wakacje pokazywać mu przydatność języka w życiu...
jakieś filmy, programy po angielsku, jakiś wyjazd, nie musi być zagranicę, może
do takich miejscowości turystycznych w Polsce, gdzie można
spotkać, "podsłuchać" obcojęzycznych turystów, można spróbować zagadać do kogoś
po angielsku (do Holendrów, Szwedów)
może jakiś obóz? taki, gdzie są też dzieci z innych krajów?

z drugiej strony, z powodzeniem można się uczyć języków też później
ja angielskiego zaczęłam się uczyć, jak miałam 13 lat, a polskiego, jak miałam
18...

pozdrawiam
Judyta

[linka9]

judytak napisała:

> z drugiej strony, z powodzeniem można się uczyć języków też później
> ja angielskiego zaczęłam się uczyć, jak miałam 13 lat, a polskiego, jak
miałam
> 18...

Trochę nie na temat, ale jestem zawsze pełna podziwu dla poliglotów. Ty
zaczęłaś w wieku 18 lat i tak sobie świetnie radzisz,a inni uczą się od kołyski
i ledwo potrafią sklecić kilka poprawnych zdań. Nie ma jednak jak zdolności!
Bardzo proszę, w wolnej chwili, jeśli możesz rozwiń "swój wątek językowy". Jest
to temat, który zawsze mnie nurtuje, bo trudno mi sobie wyobrazić, jak to jest,
gdy człowiek potrafi władać kilkoma językami na poziomie RÓWNYM ojczystemu.

[linka9]

agatka_s napisała:

> No właśnie kurcze gdzie ta równowaga....
>
> Podzielę się z Wami tym co się stało wczoraj. Mój idealny syn przyniósł
> wczoraj fatalną klasówkę z dodatkowego angielskiego. Nie przejął się tym
> totalnie, spłunęło po nim jak woda po kaczce. No i jestem w kropce bo na
tym
> angielskim mi akurat zależy, a on choć ma genialną pamięć i świetny słuch,
nie
> czuje bluesa i angielski akurat olewa. No i co ja mam robić ? Boję się
trochę
>
> odpuścić, bo to język, ale boję sie go zmuszać aby psychiki nie zwichnąć. I
co
>
> mi radzicie ???

Widzę, że mamy podobne problemy. Ja odpuszczam z reguły (i cieszę się,
że "spływa"), ale w kwestii angielskiego jakoś nie mogę. Tkwi we mnie
przekonanie (czy słuszne to inna sprawa), że osoby nie posiadjące zdolności do
języków zawsze będą miały problemy ze swobodnym posługiwaniem się nim, jeśli
nauka nie będzie procesem ciagłym i w miarę intensywnym od wczesnych lat
(niekoniecznie bardzo wczesnych).
Kwestia równowagi, jak zresztą w wielu dziedzinach, to chyba zawsze bardzo
istotne zagadnienie. Niby uważam ,że zbytnie pilnowanie nie ma sensu, ale
zastanawiam się dlaczego słychać wypowiedzi dorosłych, sławnych osób, że są
wdzięczne rodzicom za gonienie ich do różnych czynności (gry na instrumencie,
zajęć sportowych, nauki, itp.).

[judytak]

ja wymagam, żeby dziecko miało wyniki zgodne ze swoimi możliwościami
czyli: jeśli stać go na same piatki (przy wysiłkach w normie), to powinno mieć
same piątki - nie "na każdej klasówce", ale "w ostatecznym rozrachunku", czyli
np. na koniec roku

i nie dlatego ma mieć same piątki (jeśli stać go na to), żeby ktoś kiedyś
zwrócił uwagę na czerwony pasek,
tylko dlatego, że solidność, obowiązkowość, systematyczna praca, zdolność
zmuszania się do tego, na co chwilowo nie ma ochoty, oraz szybkie tempo
poradzenia sobie z obowiązkami są bardzo cennymi umiejętnościami, przydają się
zawsze i wszędzie

i lekcje mają być zrobione i nauczone, bo to jest obowiązek, a niezrobione
lekcje to poza tym brak szacunku dla "współpracowników", czyli nauczycieli i
kolegów w klasie, ponadto skoro ja wypełniam swoje obowiązki (zarabiam na
życie, ugotuję obiad itd.), to dziecko też powinno

ale zupełnie nie wnikam, kiedy i jak to zrobi - ja np. przez całe liceum miałam
system taki, że uczyłam się w autobusie w drodze do szkoły, a pisemne robiłam
na poprzedniej lekcji pod ławką (oczywiście z wyjątkiem jakichś poważniejszych,
dłuższych prac)

im szybciej się upora, tym więcej czasu ma dla siebie ;o)

pozdrawiam
Judyta

[verdana]

Nikogo nie stać na same piatki! Każde dziecko ma prawo mieć gorszy dzień,
zapomnieć, nie zrozumieć tematu! Solidności i obowiazkowosci także uczę, ale
wymaganie od dziecka, by było zawsze przygotowane, to nierealistyczny wymóg,
prowadzący do frustracji i pracoholizmu. Dziecko ma się uczyć nie dlatego, ze
ty gotujesz obiad, tylko dlatego, ze mu się to przyda w życiu. Dlatego też, w
starszych klasach wprawdzie, o ile chce przeżyć szkołę, część prac domowych
musi sobie odpuscić. O ile będzie czuło presję, ze jest to absolutnie
niedozwolone, wpędzi się gdzieś w okolicach liceum w kłopoty - bowiem
spełnienie wymagań polskiej szkoły jest nawet dla b. zdolnego dziecka
niemożliwe, o ile chce zachować zdrowie psychiczne. Pozwól sobie i jemu na
większy luz. Jesli sporadycznie otrzymany zły stopień - nwet na koniec roku -
będzie przyczyną frustracji obu stron, to masz wszelkie szanse na konflikty
rodzinne i wizytę w poradni psychologicznej.

[judytak]

verdana napisała:

> Nikogo nie stać na same piatki!

a jednak są przykłady żywych ludzi, którzy tak mają, i mają się dobrze :o)

Każde dziecko ma prawo mieć gorszy dzień,
> zapomnieć, nie zrozumieć tematu!

tak, ale żadne dziecko nie będzie miało gorszej oceny na koniec roku, jeśli
kolka razy w roku ma "gorszy dzień"

Solidności i obowiazkowosci także uczę, ale
> wymaganie od dziecka, by było zawsze przygotowane, to nierealistyczny wymóg,
> prowadzący do frustracji i pracoholizmu.

no, niestety, mamy odmienne zdanie
uważam, że dziecko, w miarę zdolne, nie może być "zupełnie nieprzygotowane",
tak "na pałę", nigdy
nawet jak nic się nie uczyło, tyle, że było na poprzedniej lekcji, i na
początku danej lekcji zagląda do tematu, dostanie przynajmniej tróję

Dziecko ma się uczyć nie dlatego, ze
> ty gotujesz obiad, tylko dlatego, ze mu się to przyda w życiu.

to nadinterpretacja
przykład brzmiał: każdy ma swoje obowiązki

Dlatego też, w
> starszych klasach wprawdzie, o ile chce przeżyć szkołę, część prac domowych
> musi sobie odpuscić.

nadobowiązkowych, dodatkowych może wszystkich odpuścić
ale te, które są zwyczajnie potrzebne do tego, żeby pójść dalej w materiale???

O ile będzie czuło presję, ze jest to absolutnie
> niedozwolone, wpędzi się gdzieś w okolicach liceum w kłopoty - bowiem
> spełnienie wymagań polskiej szkoły jest nawet dla b. zdolnego dziecka
> niemożliwe, o ile chce zachować zdrowie psychiczne.

pożyję, zobaczę
poza tym: presja jest u mnie w kierunku solidności, a nie na to, żeby "robić
rzeczy, które przerastają"

Pozwól sobie i jemu na
> większy luz.

jak na razie, luz jest absolutny

Jesli sporadycznie otrzymany zły stopień - nwet na koniec roku -
> będzie przyczyną frustracji obu stron, to masz wszelkie szanse na konflikty
> rodzinne i wizytę w poradni psychologicznej.

a we wróżkę, to możesz się bobawić, jeśli ciebie to cieszy :o)

pozdrawiam
Judyta

[verdana]

A po co twoje dziecko sie uczy ? Dla siebie, czy abz spelnic twoje wymagania?
Dlaczego ma miec piatki z przedmiotow ktorych nie lubi , dlatego zeby zyskac
akceptacje matki? Nikt z doroslyzch nie wymaga od siebie aby byc zawsze
przygotowanym, czasem nie zrobimy obiadu, nie pojdziemy na spacer, nie
dokonczymy sprawozdania. Wyobraz sobie, ze w twoim domu jest szef, ktory za
kazdym razem uznaje, ze nie wolno ci bylo sobie odpuscic, ze nie wazne jest nic
innego, tylko wyniki, i z tych wynikow jestes rozliczana. To wlasnie sytuacja
dziecka, ktorego rodzice wzmagaja samych piatek. To sie, niestetz, zazwyczaj
smutno konczy. Dziecko albo sprosta oczekiwaniom i bedzie ocenialo sie w
kategoriach osiagniec i tylko osiogniec, bo to jest dla was najwazniejsze,
albo nie sprosta i bedzie mialo poczucie kleski i odrzucenia.

[judytak]

pierwsza uwaga:
jest podstawowa różnica między tym, kiedy mamy wymagania, ale czasami sobie
odpuszczamy, a między tym, kiedy nie uznajemy istnienia wymagań

druga uwaga:
moje dziecko uczy się dla siebie - częściowo,
a częściowo uczy się, żeby spełnić wymagania społeczeństwa, które mu przekazują
rodzice, szkoła...

trzecia uwaga: im młodsze dziecko, tym trudniej mu zrozumieć zależności między
nauką teraz, a korzyściami z tego w przyszłości, natomiast pojęcie "obowiązku"
jest zrozumiałe od wieku przedszkolnego

czwarta uwaga: pewna specjalizacja w nauce wcześniej czy później następuje, ale
to nie znaczy, że resztę dziedzin ludzkiej wiedzy mamy sobie odpuścić, tym
bardziej, że te wybory, specjalizacje rzadko bywają ostateczne

piąta uwaga: nie tylko akceptuję, ale wręcz pochwalam rozwiązania "na skróty",
jako oznaki kreatywnego rozwiązania problemów i dobrej organizacji (czyli: jak
nie robimy obiadu, to zamówimy pizzę, jak nie pójdziemy na spacer, to wypuścimy
dzieci na taras, jeśli nie lubimy biologii, to zrobimy referat o dziedziczeniu,
dostajemy szóstkę, i mamy spokój na dwa miesiące, jeśli nie lubimy czytać
lektur, to włączymi je sobie na kasecie...)

szósta uwaga: miałam w klasie w liceum takich, co byli geniuszami z matematyki,
a resztę sobie olali
teraz nie chwalą się żadnymi osiągnięciami, nawet studiów nie pokończyli
miałam też takich, co byli geniuszami z matematyki, a z innych przedmiotów też
utrzymywali przyzwoity poziom (czwórki-piątki)
teraz wykładają na różnych uniwersytetach świata, lub są naukowcami

a na koniec:
tak mi sie wydaje, że są dzieci, którym lepiej służy, jeśli wymagamy wysiłku
("ucz się tego materiału 40 minut, na ile ci się uda, będzie dobrze"), są to
dzieci "niespecjalne zdolne, ale bardzo pilne i obowiązkowe", takiego
egzemplarza na razie z autopsji nie znam
ale są też dzieci, którym lepiej służy, jeśli zwracamy uwagę na wyniki ("nie
trzeba się uczyć, trzeba wiedzieć", jak mawiał mój ojciec)

pozdrawiam
Judyta

[verdana]

Judyta! Dlatego tak się czepiam i jestem zła, bo czytałam wiele Twoich
wypowiedzi i niemal zawsze się z nimi zgadzałam (np. o edukacyjnych
czasopismach). Spróbuję ci wytłumaczyć o co mi chodzi, bo chyba mówimy po
prostu o dwóch róznych sprawach. Ja też wymagam obowiązkowości i wysiłku - np.
nie rozumiem rodziców, którzy z byle powodu nie posyłają dziecka do szkoły.
Obowiązek to obowiązek - czy się chce czy nie i od tego nie ma odwołania. Tu
pełna zgoda. Chodzi mi o coś zupełnie innego - nie mam nic przeciw zmuszaniu
dziecka do wysiłku, do wykorzystywania (byle bez przesady) swoich mozliwości,
ale gwałtowny sprzeciw budzi we mnie domaganie się piatek. Ocena szkolna jest
oceną zewnętrzną - to raz. Dziecko - i rodzice także - powinni czuć się
zadowoleni, gdy dziecko zrobiło coś tak dobrze jak umiało, a stopień nie jest
tu absolutnie istotny. Nauczyciele nie zawsze są sprawiedliwi, a dziecko, które
wie, ze musi mieć piątkę nie bardzo wie, do czego ma dążyć - do wiedzy, czy
zadowolenia nauczyciela. Tego, czego obawiałabym się najbardziej jest to, ze
wybierze to drugie - będzie pisać nie to co myśli, tylko to, czego nauczyciel
oczekuje - a to nie jest dobra droga. Po drugie - dziecko uczy się, ze jego
celem jest spełnianie wymagań innych - to oczywiście jest korzystne w pewnym
stopniu, ale nie do końca. To własnie później ci pracownicy, którzy nie są w
stanie odmówić szefowi, siedzą w pracy do północy, bo nie mogą sobie wyobrazić,
ze czegoś nie zrobią, do czegoś się nie przygotują. Po trzecie - co zrobisz,
gdy dziecko zacznie przynosić gorsze stopnie? W tej sytuacji chyba nie ma
dobrego wyjścia - albo w domu rozpocznie się piekło(ale chyba u ciebie raczej
nie), albo dziecko będzie przekonane, ze cię zawiodło. A w wyższych klasach
naprawdę nie warto uczyć się wszystkiego i mieć samych piątek - to niepotrzebna
strata czasu.
Przy okazji - ja uczyłam się w liceum tego co mnie interesowało. Resztę olałam,
bo wolałam czytać książki. Jestem profesorem.
Moja przyjaciółka -prymuska nie ukonczyła studiów. Nie była w stanie przestawić
się na inny tryb nauki.

[judytak]

verdana napisała:

> Judyta! Dlatego tak się czepiam i jestem zła, bo czytałam wiele Twoich
> wypowiedzi i niemal zawsze się z nimi zgadzałam (np. o edukacyjnych
> czasopismach).

:o)))

Spróbuję ci wytłumaczyć o co mi chodzi, bo chyba mówimy po
> prostu o dwóch róznych sprawach.

albo mamy zasadniczo różne doświadczenia życiowe, jeśli chodzi o szkoły?
moje: 3 podstawówki + 1 liceum, mojego brata: 1 podstawówka + 1 liceum (inne),
córki męża: 1 podstawówka, 1 liceum, i technikum, 1 zawodówka
moja Duża: 1 podstawówka, na razie
moja mama, nauczycielka: 2 licea, internat, technikum, zawodówka
moja ciotka, nauczycielka: 3 podstawówki

i przysięgam, że zawsze i wszędzie, jeśli się umiało, to się miało dobre
stopnie, a jeśli się nie umiało, to złe
jeśli się umiało średnio, to mogły wchodzić w grę inne czynniki (że grzeczna,
że się stara, że pyskuje itp.)

> gwałtowny sprzeciw budzi we mnie domaganie się piatek.

w końcu w jakiś sposób trzeba określić, czy "dziecko się uczy czy się nie uczy"!
ja się nie "domagam piątek" w jakiś abstrakcyjny sposób
ja swoje dziecko znam, i znam wymagania szkoły, i wiem, że jeśli na daną
klasówkę to konkretne moje dziecko dostało czwórkę, to
a) nawet nie zajrzało, albo
b) źle przeczytało instrukcji, albo
c) nie zdążyło, bo się nie skoncentrowało

i wymagam od dziecka, żeby
a) samo też wiedziało, jaka była przyczyna, oraz
b) miało takie przypadki nie na tyle często, żeby to zagrażało końcowemu
wynikowi

kiedy z zestawienia "wymagania szkoły - możliwości dziecka (czasowe i
intelektualne)" wyjdzie nam inny wynik, niż piątki, to ten "inny wynik" będzie
punktem odniesienia
ale jakiś punkt odniesienia musi być!

Ocena szkolna jest
> oceną zewnętrzną - to raz.

wszystkie oceny są zewnętrzne
moja ocena mojego dziecka też jest oceną zewnętrzną

Dziecko - i rodzice także - powinni czuć się
> zadowoleni, gdy dziecko zrobiło coś tak dobrze jak umiało, a stopień nie jest
> tu absolutnie istotny.

jeśli ja bym chciała, żeby moje dziecko uczyło się "tak dobrze, jak umie", to
musiałabym ją chyba zapisać kilka klas wyżej, co zresztą wcale nie byłoby
korzystne
zamiast tego wymagam, żeby uczyło się "tak dobrze, jak tu jest wymagane"
jeśli ona się uczy średnio 15 minut dziennie, to dużo

Nauczyciele nie zawsze są sprawiedliwi, a dziecko, które
> wie, ze musi mieć piątkę nie bardzo wie, do czego ma dążyć - do wiedzy, czy
> zadowolenia nauczyciela. Tego, czego obawiałabym się najbardziej jest to, ze
> wybierze to drugie - będzie pisać nie to co myśli, tylko to, czego nauczyciel
> oczekuje - a to nie jest dobra droga.

ja nauczyłam się pisać to, co myślę, w takiej formie, jaka jest "społecznie
akceptowalna" - podpierając faktami, cytatami, dopuszczając też inne
interpretacje itp.
jest to bardzo cenna umiejetność, przydaje mi się w życiu (w pracy) chyba
bardziej, niż cokolwiek innego

Po drugie - dziecko uczy się, ze jego
> celem jest spełnianie wymagań innych - to oczywiście jest korzystne w pewnym
> stopniu, ale nie do końca. To własnie później ci pracownicy, którzy nie są w
> stanie odmówić szefowi, siedzą w pracy do północy, bo nie mogą sobie
wyobrazić,
> ze czegoś nie zrobią, do czegoś się nie przygotują.

a mi się zdaje, że długo siedzą w pracy ci, którzy nie nauczyli się dostosować
wysiłków do spodziewanego efektu, nie nauczyli się przyspieszyć pewnych
czynności, nawet ze strata dokładności w szczegółach, czyli ci, którzy uznali,
że muszą zawsze wszystko zrobić "na tyle dobrze, jak potrafią" (przypadek mojej
matki)

Po trzecie - co zrobisz,
> gdy dziecko zacznie przynosić gorsze stopnie?

ustalam przyczyny, dostosowuję "umowę społeczną" do nowych uwarunkowań
przekonam tatusia, że wszystko jest pod kontrolą ;o)

> A w wyższych klasach
> naprawdę nie warto uczyć się wszystkiego i mieć samych piątek - to
niepotrzebna strata czasu.

jeśli moje dzieci będą chcieli być "wysoko wyspecjalizowani", też przeżyję,
oczywiście, ale na pewno milsze mojemu sercu są ludzie wszechstronni...
(jest na Węgrzech takie określenie "profesjonalny barbarzyńca", o takich,którzy
w swojej dziedzinie są bardzo dobrzy, a cała reszta na poziomie podstawówki...)

> Przy okazji - ja uczyłam się w liceum tego co mnie interesowało. Resztę
olałam, bo wolałam czytać książki. Jestem profesorem.
> Moja przyjaciółka -prymuska nie ukonczyła studiów. Nie była w stanie
przestawić się na inny tryb nauki.

przykłady można znaleźć na wszystko :o)
jednak dla mnie ważny jest "stopień olania" - czyli, żeby
odróżnić "inteligentnego", "społecznie akceptowalnego" olania
od "całkowitego", "brutalnego" olania

pozdrawiam
Judyta

[verdana]

Niestety, obawiam się, ze w tej sprawie nigdy sie nie zgodzimy - moze dlatego,
ze wiele lat byłam nauczycielką i przezywałam dramaty mlodzieży, która dostała
nie taki stopień, jakiego życzyliby sobie rodzice.
Czy mówiac o "umowie społecznej" w wyzszych klasach masz na mysli, ze będziesz
do końca szkoły wymagać określonych stopni? W pewnym wieku dziecko powinno
przejąć na siebie odpowiedzialność i uczyć się dla władnej potrzeby, a nie dla
zadowolenia rodziców.
Moje doswiadczenia ze szkołami - podstawówka najmłodszego
Średnia 2 podstawówki, gimnazjum, liceum
Najstarszy - dwie podstawówki, dwa licea
Sama piszesz, ze w grę mogą wchodzić inne czynniki. Młodzież, która się stawia
i pyskuje nie ma samych piątek. A więc trzeba siedzieć cicho - przemilczać np.
ewidentne niesprawiedliwości nauczyciela wobec kolegów. Należy potakiwać, nie
narażać się i być "grzecznym lizusem". Tak jest w wyższych klasach, szczególnie
szkół ponadpodstawowych.
Z zadowoleniem nauczyciela - w wyzszych klasach - natomiast bywa tak, ze
dziecko naprawdę uzdolnione wie wiecej od nauczyciela. Albo bedzie milczeć - i
dostawać dobre stopnie - albo czasem o coś zapyta i wskaże błąd - wtedy oceny
często się obnizaja. I co będzie miała robić Twoja córka? Przykład z ostatnich
dni - moja córka pisze test z historii. Podaje dobrą odpowiedź, prawidłowo ją
uzasadniająć. Nauczycielka obniża ocenę, nieprawidłowo interpretując tekst
źródłowy. Córka, która chce mieć za wszelką cenę piątkę na koniec roku
przychodzi do mnie - jeśli chce mieć piątkę, musi napisać pracę jeszcze raz.
Pyta mnie o zdanie, co ma robić. Czy poradziłabyś córce aby zaliczyła pracę,
podając nieprawidłową, ale akceptowana przez nauczycielkę odpowiedź? Bo ja nie.
A w pracy siedza raczej jednak pracoholicy, którrzy od dzieciństwa uczą się,
ze liczą się nie oni jako osoby, ale liczą się tylko wyniki ich pracy.
Oczywiśćie, ze wszyscy moi znajomi humanisci znają fizykę czy chemie na
poziomie podstawówki - bo są wyspecjalizowani w innej dziedzinie. Czasy
wszechstronnego renesansu dawno minęły.
A co zrobisz, jeśli twoje dziecko zacznie przynosić oceny znacznie
poniżej "umowy" - jednostronnej zresztą, bo narzuconej przez rodziców?

[judytak]

verdano, na wstępie deklaruję, że więcej ci nie odpowiem w tym wątku :o)
ja mogłabym tak godzinami, nawet to lubię, ale jednak...

verdana napisała:

> Czy mówiac o "umowie społecznej" w wyzszych klasach masz na mysli, ze
będziesz
> do końca szkoły wymagać określonych stopni? W pewnym wieku dziecko powinno
> przejąć na siebie odpowiedzialność i uczyć się dla władnej potrzeby, a nie
dla zadowolenia rodziców.

mówiąc o "umowie społecznej" w wyższych klasach mam na myśli "umowę społeczną",
jaka będzie wynikała z
a) rodzaju i wysokości wymagań, stawianych w szkole
b) zdolności, chęci, możliwości czasowych i priorytetów dziecka
c) normy społecznej, moralnej, mojej osobistej, nazwiesz, jak chcesz, mówiącej,
że trzeba pracować uczciwie, przyzwoicie i systematycznie, oraz, że żadnej
dziedziny życia, ani żadnego nauczyciela nie można "totalnie olać"

piszesz niżej, że to jednostronna umowa - pewnie bywa i tak, u mnie jednak poza
kwestią, że wieczorem trzeba iść spać, wszystkie inne rzeczy są "dopracowywane"
tak długo, aż "stony jednak się zgadzają"
fakt, że ja jako dorosły, mam mocniejsze argumenty, niż dziecko, ale to z
czasem się stopniowo wyrównuje, jak też jest cały czas niwelowane przez to, że
z racji wieku i pokrewieństwa mnie zależy na tym, żeby dziecko wysłuchać i
zrozumieć, a dziecku nie zależy na tym, żeby zrozumiało mnie ;o)

piszesz też, że dziecko powinno przejmować odpowiedzialność za siebie - co w
idealnym wypadku oznacza tyle, że normy zostają internalizowane, czyli,
upraszczając, dziecko nie dlatego się uczy, bo mama wymaga, tylko dlatego, że
chce się uczyć

co do Dużej, stopień internalizacji norm (co mój mąż określa
słowem "ambitność") jest na takim etapie, że ja mogę jutro umrzeć, Dużą może
wychowywać ulica, ona i tak będzie się uczyła :o)

co do Średniego, jeszcze długa droga do tego etapu, ale przecież mamy jeszcze
czas :o)

> Sama piszesz, ze w grę mogą wchodzić inne czynniki. Młodzież, która się
> stawia i pyskuje nie ma samych piątek.

nie tego pisałam
pisałam, że młody człowiek, który pyskuje
i przy tym umie "tak sobie",
z możliwych ocen będzie miał raczej tę gorszą

A więc trzeba siedzieć cicho - przemilczać np.
> ewidentne niesprawiedliwości nauczyciela wobec kolegów. Należy potakiwać, nie
> narażać się i być "grzecznym lizusem".

nie
nauczyciele, których znam / znałam, przeważnie nie lubiły grzecznych lizusów
nie lubiły też uczniów niegrzecznych i konfliktowych
ceniły natomiast (większość z prawdziwą przyjemnością, mniejszość ze
zgrzytaniem zębami) tych, którzy swoje zdanie, jakiekolwiek by ono nie było,
potrafiły wyrażać w sposób zdecydowany, ale parlamentarny (wyraz nie z naszej
epoki, nie chodzi mi o styl panujący w obecnym Sejmie RP)

> Tak jest w wyższych klasach, szczególnie szkół ponadpodstawowych.

dobrze, że zwróciłaś mi na to uwagę - będzie to jednym z ważnych kryteriów przy
wyborze szkoły dla moich dzieci :o)

> Z zadowoleniem nauczyciela - w wyzszych klasach - natomiast bywa tak, ze
> dziecko naprawdę uzdolnione wie wiecej od nauczyciela. Albo bedzie milczeć - i
> dostawać dobre stopnie - albo czasem o coś zapyta i wskaże błąd - wtedy oceny
> często się obnizaja.

i tu dochodzimy do drugiego ważnego kryterium wyboru szkoły - a właściwie do
dwóch kryteriów:
a) żeby jednak nauczyciele w szkole wiedzieli jak najwięcej ;o)
b) żeby byli na tyle asertywni, żeby potrafili tego, że dziecko jest od nich
mądrzejsze, przyjąć z dumą i z zadowoleniem ("o, proszę, to mój uczeń!")

zaznaczam, że to nie jakieś moje "wymysły księżycowe", "wyobrażenia idealisty",
ja po prostu takich nauczycieli miałam, i takich życzę moim dzieciom

> I co będzie miała robić Twoja córka?

to już ona będzie musiała wiedzieć, a nie ja, w końcu to ona zna nauczyciela,
ona wie, na ile umie, ona wie, ile jej to kosztuje, ona wie, na ile jest to dla
niej ważne itp. itd. - ja tego wszystkiego nie będę wiedziała nigdy!

Przykład z ostatnich
> dni - moja córka pisze test z historii. Podaje dobrą odpowiedź, prawidłowo ją
> uzasadniająć. Nauczycielka obniża ocenę, nieprawidłowo interpretując tekst
> źródłowy. Córka, która chce mieć za wszelką cenę piątkę na koniec roku
> przychodzi do mnie - jeśli chce mieć piątkę, musi napisać pracę jeszcze raz.
> Pyta mnie o zdanie, co ma robić. Czy poradziłabyś córce aby zaliczyła pracę,
> podając nieprawidłową, ale akceptowana przez nauczycielkę odpowiedź? Bo ja
nie.

czy ta piątka na koniec roku jest jej do czegoś potrzebna (np. liczy się na
egzaminach wstępnych), czy jest ważne tylko dla własnej satysfakcji?
czy ocena za ten test, ta obniżona, przekreśla szanse na piątkę na koniec roku,
czy tylko "sytuacja będzie niejasna"?
czy nie można tej oceny zostawić, i "wyrównać" kilkoma innymi piątkami?
jaka byłaby reakcja nauczycielki na coś w rodzaju napisania ładnego eseju na
temat tego tekstu źródłowego, przytaczając interpretacje jakichś tam
autorytetów, zgodne z interpretacją córki?
a może jakieś rozwiazanie pośrednie, typu "jednym z możliwych interpretacji
jest (ta od nauczycielki, żeby widziała, że dziecko potrafi to przytoczyć),
chociaż w świetle tego i tego, zważając na to i na tamto, jednak bardziej
prawdopodobne się wydaje, iż..." - moi swego czasu nauczyciele byliby
wniebowzięci ;o)
czy dziecku ciężko by przeszło przez gardło to, co nauczyciel chce usłyszeć, a
czego ona uważa za nieprawdą, czy należy do takich osób, którzy "mówić mogą
wszystko, a swoje wiedzą"? (kiedyś myślałam, że to wada charakteru, teraz
raczej mówię, że niektórzy już tak mają, i jest to dla nich wielce pomocne w
życiu)

na pewno nie powiedziałabym, co ma robić
powiedziałabym, co można robić w tej sytuacji (taka burza mózgów, możliwie dużo
różnych rozwiązań)
jakby chciała, to rozważałybyśmy razem, które rozwiązanie ma jakie plusy i
jakie minusy...

> A w pracy siedza raczej jednak pracoholicy, którrzy od dzieciństwa uczą się,
> ze liczą się nie oni jako osoby, ale liczą się tylko wyniki ich pracy.

o pracoholikach tym razem odpuszczam sobie :o)

> Oczywiśćie, ze wszyscy moi znajomi humanisci znają fizykę czy chemie na
> poziomie podstawówki - bo są wyspecjalizowani w innej dziedzinie. Czasy
> wszechstronnego renesansu dawno minęły.

może ja taka niedzisiejsza ;o)
ale ja takich właśnie lubię...
mnie szczerze przeraża fakt, że przez dziesięciolecia można było w Polsce
nazywać sie osobą "ogólnie wykształconą" bez matury z matematyki
moja koleżanka, filolog, obecnie zajmuje się zakupem mediów, na początku brała
u mnie korepetycje na temat "jak obliczyć procenty od ceny"...

> A co zrobisz, jeśli twoje dziecko zacznie przynosić oceny znacznie
> poniżej "umowy" - jednostronnej zresztą, bo narzuconej przez rodziców?

odpowiedź był w poprzednim poście :o)
a jeśli chodzi o jednostronność umowy, to odpowiedź znajduje się powyżej :o)
dodam, że osiągnięcia inne, niż szkolne też można wciągnąć do "umowy" (np.
sportowe, artystyczne, itp.)

a co zrobię, jeśli moje dziecko kompletnie oleje wszystko, co dla mnie cenne?
będzie mi bardzo przykro
bo to będzie oznaczało, że wszystko robiłam źle
że moje dziecko kompletnie olewa mnie
albo że jest chore (depresja, uzależnienie) - to jest lepszy przypadek, bo
wtedy można leczyć, pomagać
a jeśli ot sobie olewa wszystko, nie uczy się, nie pracuje, i jest mu z tym
dobrze - to chyba będę mogła tylko płakać...

miłego weekendu życzę
Judyta

[agatka_s]

oj coś wydaje mi sie ze obie panie trochę filozofują i teoretyzują...

Jak dzieciak jest mądry (tj zdolny i pracowity) to w szkole raczej problemów
nie powinien mieć nawet do Liceum (nie sądze aby sam materiał szkolny stanowił
jakieś wyzwanie, może być jakaś "niedyspozycja" z jednym przedmiotem, ale
generalnie to co wymaga szkoła dla małych "geniuszów" to pestka), i nie ma nic
nagannego w oczekiwaniu dobrych ocen i tylko dobrych ocen (tak psychiki z
pewnością się nie zwichnie). Jak delikwent jest zdolny ale leniwy, to jest
problem i trzeba takiego "zmuszać", a jak jest niezdolny no to sorry może
pracować tylko na poziomie swoich możliwośći. Problem jest gdzie jest lenistwo
a gdzie brak zdolności...ale to uważni rodzice zazwyczaj wyczuwają bez pudła

Co innego zajęcia dodatkowe i inne tam zainteresowania, tu stawiając zbyt
wysokie wymagania naprawdę można "przegiąć" i dziecko unieszczęśliwić. Ale
wymagając samych piątek od dzieciaków zdolnych napewno nie... Na te piątki
naprawde znowu nie trzeba tak sie wysilać (na podstawie moich skromnych
doświadczeń i obecnie mojego syna), a wymagać trzeba bo pokolenie generalnie
rośnie nam leniwe i wygodnickie do sześcianu (na podstawie obserwacji
rówieśników mojego syna)

obie panie pozdrawiam serdecznie...

[verdana]

Oj, agatko_s - a mjiałaś ty dzieci w liceum? Duża część liceów - i to własnie
tych "dobrych" nastawiona jest na stawianie uczniom maksymalnie niskich ocen. I
to nie dlatego, ze są leniwi! Nawet superpracowity młody człowiek nie jest w
stanie nauczyć sie w liceum wszystkiego, ponieważ wymagania przekraczają
mozliwości nauczenia się. (Nie jestem przewrażliwioną mamusią - uczyłam w
liceum i wiem). Nie wszyscy są równie dobrzy ze wszystkiego. Efekt - niezwykle
zdolni matematycy spędzają większość czasu ucząs się historii, aby "zaliczyć",
a wybitni humanisci, zamiast czytać kolejną lekturę z filozofii pędza na
korepetycje z fizyki. Poza tym szkoły - już od podstawówek - preferują dzieci
grzeczne i układne. Biada temu, kogo wychowawca nie lubi! Biada uczniowi -
zwłaszcza płci zeńskiej - który np. stanie w obronie skrzywdzonego przez
nauczyciela kolegi. "Geniusz" czy dziecko zdolne to nie zawsze jest osoba,
która łatwo się uczy - mylimy tu pojęcia. Co innego zdolnosci do nauki (do
czego potrzebna jest m.in. dobra pamięć), a co innego szczególne uzdolnienia
czy czasem wręcz geniusz w jednej dziedzinie - i to niestety nie musi się
łączyć. A w dodatku czasem dzieci wybitnie zdolne mają np. dysortografię i
wtedy nic im nie pomoże - piątek nie będzie.

[agatka_s]

Absolutnie, dzieci w Liceum miec nie miałam (ale mam nadzieję że się i tego
doczekam), a swoje spostrzezenia póki co to mam tylko po swojej własnej
karierze licealnej. W pierwszej klasie był szok i kilka pierwszych w życiu
trój (to był istny grom z jasnego nieba !!!) ale potem już było OK, no nie były
to już same piątki, ale ogólnie trudno nie było (poza fizyką, która była tak
czarną magią,że nawet mój sprawny umysł uczennicy klasy mat-fiz nie
zadziałał).Nie mówiąc o studiach, gdzie był i ITS i stypendium naukowe i praca
na cały etat od 3 roku studiów dziennych +plus długie narty w zimie, bo sesja
zaliczona szybko, ach to se ne wrati...W każdym razie jak się chce to naprawdę
można, szkoła nie jest taka absorbująca aby w miare zdolne, nieleniwe dzicko
nie mogło przynosić dobrych ocen, i tu mnie nikt nie przekona bo skoro ja
mogłam (a wcale znowu ze mnie taki geniusz znowu nie jest) to każdy w mireę
niegłupi (+pracowity) osobnik może.

Ja nie mam na myśli takich prawdziwych geniuszów typu Einstein (bo to już lekka
dewiacja i chyba żadna z nas taaakiego geniusza pod dachem nie ma), tylko
przeciętne zdolne dzieci. Naprawdę wymaganie dobrych ocen nie jest jakimś
wygórowanym oczekiwaniem.

[judytak]

Agatko, chętnie bym się z tobą spotykała w realu
szkoda, że mieszkasz na drugim końcu miasta
w razie czego mój adres @gazeta.pl działa

sczególnie mi się podoba ta fizyka w roli czarniej magii, jak też szybkie
sesje :o)

pozdrawiam
Judyta

[agatka_s]

Oj z tą fizyką to w ogóle było bardzo zabawnie przez całe 4 lata...

Po pierwsze profesorka była świetna, bardzo dobry pedagog, działaczka
podziemnej opozycji (to były lata 80-te), i w ogóle cudowny człowiek. I ja choć
fizyki nie znosiłam ją akurat szanowałam i bardzo lubiłam. Liceum to był
Reytan, który szczycił się (wtedy) wysokim poziomem nauk ścisłych (głównie
matematyki), no a ja jak się okazało matematycznie byłam naprawdę dobra (do
dziś jestem), a fizyka nie docierała do mnie zupełnie, ale to zupełnie, na
lekcjach wcale nie fantazjuje czułam się jakby ktoś do mnie mówił
po...węgiersku (bez urazy). Zawsze miałam same dwóje z prac klasowych i po
kilka piątek z tzw referatów (no bo przygotować referat, czyli poszperać w
książkach i encyklopediach to jeszcze było do przejścia), przez 3 lata w ten
sposób udawało mi sie jakoś wymęczyć 3 z dwoma na koniec, aż do klasy
maturalnej...tu klasa została podzielona na tych co idą na politechnikę i ci
mieli fizykę 24h na dobę i tych co nie, ja ponieważ szłam na filologię japońską
(jako rasowy matematyk...) to fizykę sobie "olałam" totalnie i miałam same
dwóje z klasówek i nic poza tym. Na 2 dni przed klasyfikacj (czy jak to tam
się nazywa) pani profesor kazała mi zaliczać cały materiał z 4
klasy....ponieważ uważałam to za bezsensowne, a ja zazwyczaj rzadko kiedy robie
coś jezeli nie widzę w tym sensu, to odmówiłam, powiedziałam Pani profesor że
przysięgam że jeżeli tylko dostanę od niej trójkę, wyrzucę wszystkie
podręczniki od fizyki, i przysięgam że nigdy ale to nigdy z fizyką doczynienia
mieć w swoim życiu więcej nie będe, dlatego nie zamierzam do zaliczania
materiału przystępować. No cóż pani profesor sie uparła,.. ja też. Dwa dni
chodziłam, z dużym ryzykiem, że do matury mnie nie dopuszczą, interweniowała
wychowawczyni, błagając mnie abym tylko się zgodziła a fizyczka napewno mi
zaliczy (nawet jak mi kiepsko pójdzie), ale ja się uparłam...no cóż w ostatniej
godzinie fizyczka się jednak złamała, a ja danego jej słowa póki co solennie
dotrzymałam (no może czasem z wyjątkiem haseł w krzyżówkach bo czasem tam
jakieś kilodżule czy inne ampery mi się po głowie kołaczą).

Morał z tego taki, że czasem rzeczywiście coś sobie można odpuścić, ale
przejdzie to tylko jeśli w reszcie jest się dobrym (i ma się opinię osoby
odpowiedzialnej i poważnie podchodzącej do swoich obowiązków), i nauczyciele
wiedzą, że to olanie nie wynika z olewającej postawy ucznia, ale że zachodzi
rzadki w przyrodzie ale jednak możliwy przypadek "debilizmu wybiórczego"...


Co do studiów to akurat nie było trudne bo ja studiowałam zarządzanie, a nie
był to bardzo absorbujący kierunek (no poza matematyką i statystyką, która
wszystkim sprawiał problemy, no ale nie mi po ww. liceum)-to tak gwoli trochę
umniejszenia moich wyczynów, te wszystkie rzeczy robiłam raczej bo same studia
było poprostu nudne.

A co do spotkania to nie ma sprawy ja często bywam w centrum, to zawsze można
się na jakimś neutralnym gruncie spotkać, będzie mi niewątpliwie bardzo miło.
Tym bardziej że za tydzień moje maleństwo zaczyna wakacje (raniutko w sobotę
juz go nie ma) więc będe słomianą-mamą

Pozdrawiam

o fizyce

[judytak]

ze mną aż tak źle nie było :o)
ja w zasadzie większość materiału z fizyki byłabym w stanie się porządnie
nauczyć (wysiadałam tylko przy niektórych tematach), tylko wymagałoby to takiej
ilości czasu, jakiej ja na to nie miałam...
klasówki miewałam na poziomie czwórek sobie, ratowałam się na różne sposoby, i
miewałam piątki na koniec roku (na półrocze nie, żeby było sprawiedliwie ;o))
aż w klasie maturalnej (kiedy materiał był jeszcze bardziej abstrakcyjny, a ja
się zajmowałam głównie nauką hiszpańskiego na własną rękę oraz zakładaniem
Towarzystwa Przyjaciół Polski w Budapeszcie ;o))
otrzymałam od pana od fizyki (też go lubiłam, miał dużą wiedzę, duże, ironiczne
poczucie humoru) propozycję nie do odrzucenia:
on mi daje piątkę (!) na koniec roku,
a ja mu obiecuję, że nigdy więcej w życiu nie będę miała do czynienia z
fizyką :o)))

a co z tą filologią japońską???
jak można było coś tak ciekawego zamienić na zarządzanie?!

miłego weekendu
Judyta

[verdana]

A ja miałam zawsze tróję z litości - na jeden semestr nawet dwóję. I nie
załuję - i tak nigdy wiedza z fizyki nie przydała mi się na nic. To po co
zaśmiecać sobie pamięć?

[linka9]

Rzadko tu zaglądam, ale pozwólcie, że wtrącę moje 3 grosze, bo jak czytam ,
własnym oczom nie wierzę...

> no a ja jak się okazało matematycznie byłam naprawdę dobra (do
> dziś jestem), a fizyka nie docierała do mnie zupełnie, ale to zupełnie, na
> lekcjach wcale nie fantazjuje czułam się jakby ktoś do mnie mówił
> po...węgiersku (bez urazy).

No, ja jestem podobnym egzemplarzem z mat-fiz.

[linka9]

agatka_s napisała:

> rzadki w przyrodzie ale jednak możliwy przypadek "debilizmu wybiórczego"...

Tak, tak - zdarza się. Muszę jednak napisać, że jeśliby wyciągać wnioski na
podstawie mojego doświadczenia szkolnego, to generalnie zdolności - nie mam na
myśli tych wybitnych - idą w parze. I jednak znakomita większość inteligentych
uczniów była (a może bardziej dokładnie "była w stanie być") po prostu dobra ze
wszystkiego,no lub prawie wszystkiego.

[verdana]

A według moich obserwacji mlodzież naprawdę wybitnie uzdolniona (a nie po
prostu zdolna do nauki, czyli obdarzona doba pamięcią!) bardzo często jest
wcześnie wyspecjalizowana i jest doskonała z niektórych przedmiotów (wybiega
daleko nawet poza zwykłych "piątkowych" uczniów), a z niektórymi ma kłopoty.
Moze to wynikać z ukierunkowanych zdolności, moze też z bardzo sprecyzowanych
zainteresowań, które zajmują dużą część czasu przeznaczoną na naukę. Tym młodym
ludziom szkoda czasu na rozwiązywanie kolejnych zadań np. z fizyki, której nie
rozumieją i która - naprawdę! - na nic im się nie przyda, a w tym czasie
czytają lekturę ze swojej dziedziny. Proszę pamiętać, ze dzieci piątkowe są
niewątpliwie zdolne ale wcale nie musza być utalentowane.

[linka9]

verdana napisała:

> moze też z bardzo sprecyzowanych
> zainteresowań, które zajmują dużą część czasu przeznaczoną na naukę. Tym
młodym
>
> ludziom szkoda czasu na rozwiązywanie kolejnych zadań np. z fizyki

Dlatego poprawiłam sie, że "byliby w stanie". Czy maja piatki, czy nie z
pozostałych przedmiotów, to też zalezy od nauczyciela. Niektórzy już 4 traktują
jako wyróżnienie, a 5 (czy 6) to prawdziwa rzadkość i wtedy wiadomo, że taki,
który przykłada się do innego przedmiotu tutaj nie będzie szalał. Ale są też i
tacy nauczyciele, u których wystarczy się nauczyć i 1 czy 2 razy odpowiedzieć w
semestrze dobrze; w takim przypadku to żaden problem, aby taki zdolniak miał i
z tego przedmiotu 5.
Oczywiście, jak od kazdej reguły - są wyjątki. Ja jednak zaznaczyłam wyraźnie,
że chodzi o to, co wynika mi z autopsji.

> niewątpliwie zdolne ale wcale nie musza być utalentowane.

Ale tutaj jest już granica płynna. Jakkolwiek z klasyfikacją prawdziwego
geniusza, czy super wybitnego talentu nie ma problemu ( są to przecież
jednostki), to rozróżnienie pomiędzy bardzo zdolnym a utalentowanym czasmi się
rozmywa.

[linka9]

linka9 napisała:

> że chodzi o to, co wynika mi z autopsji.
I jeszcze małe uzupełnienie: ludzie bardzo zdolni z matematyki, fizyki dobrze
radzili sobie na ogół z przedmiotami humanistycznymi, językami obcymi.
Tak sobie myślę, że może to w drugą stronę działa gorzej i jak ktoś wspaniałe
opowiadania tworzy, to nie zawsze potrafi się na pewien poziom abstrakcji
wynieść, np z matematyki.




>
> > niewątpliwie zdolne ale wcale nie musza być utalentowane.
>
> Ale tutaj jest już granica płynna. Jakkolwiek z klasyfikacją prawdziwego
> geniusza, czy super wybitnego talentu nie ma problemu ( są to przecież
> jednostki), to rozróżnienie pomiędzy bardzo zdolnym a utalentowanym czasmi
się
> rozmywa.