Trudny dwulatek

[anusinek]

Mam ten sam problem. Moja córka w ubiegłym miesiącu skończyła dwa lata.
Zawsze była dzieckiem żywiołowym, ale to co teraz wyprawia doprowadza mnie do
szału. Co prawda staram się ze wszystkich sił nie tracić rozumu, ale jest to
bardzo trudne. Na porządku dziennym są: rysunki na ścianie (nowa tapeta),
mimo stukrotnych spokojnych lub mniej spokojnych (przyjętych ze zrozumieniem)
kazań; ostatnio prym wiedzie oblewanie napojami wszystkiego, mimo...j.w.
ostatni wyczyn: oblewanie butelką z mlekiem komputera. Na prawdę staram się
ze wszystkich sił nie wypaść z roli rozsądnej matki (która jest górą), ale
ponieważ do tego dochodzi jeszcze niechęć do jedzenia i snu, wieczorem padam
z nóg zamęczona, zniechęcona i pełna wyrzutów sumienia (cierpliwość ma jednak
swoje granice...). Rozumiem, że to okres przejściowy, mała jest moim
pierwszym dzieckiem, sama je wychowuję, do tej pory dobrze nam razem szło,
ale teraz opadam z sił. Co robić, żeby przetrwać ten okres pełen buntu i
płaczu, ogromnej samowoli i nieposłuszeństwa? Zaznaczam, że na dziadków nie
mogę liczyć - zachowanie córki traktują radośnie i euforycznie, nie ma mowy o
jakimkolwiek wsparciu w trzymaniu tzw. "porządku"

[kolomih]

czesc

[kolomih]

czesc
U mnie jest co jakis czas ten sam problem - ale chwilowo dziala sposob na
tzn "samodecydowanie dzidzi" - jak nie chce zalozyc pampersa - chwile odczekuje
i pytam czy nie chce sama sobie wybrac pampersa z paczki? moze jakis inny
obrazek itp itd - powtarzam na razie pomaga

[lominek]

No to witam w klubie-trudnych dwulatkow.)Moja corka po chwili narodzenia sie
i przyjscia do domu jej mlodszego brata zmienila sie o 360 stopni.Czasami
opadam juz z sil,nie wiem co robic.Jedyna rzecza nad ktora nie moge zapanowac
jest przerazliwy krzyk,wrzask itp.Juz pomijam szkody jakie robi moja mala,bo
uwarzam to "jeszzcze za naturalne".Jak macie jakies pomysly podzielcie sie nimi
ze mna,moze razem dojdziemy do jakis sukcesow i nasze dwulatki nie beda
panowaly nad nami.pozdrawiam

[mrowka221]

Mam dokładnie ten sam problem. Mój synek skończył dwa latka i miesiąc i staje
się coraz bardziej niegrzeczny. Cały dzień wymusza wszystko płaczem, a czasami
poprostu nic mu nie pasuje i na wszystko kręci nosem. Mój mąż (który cały dzień
pracuje) twierdzi, że mały jest rozpieszczony. Teraz wiem, że to nie moja wina.
Ale jak się zachowywać gdy mały płacze, krzyczy i ani spokój, ani groźba nie
skutkują???

[paula35]

niemartw sie ja tez zostalam oskarżona o rozpieszczanie dziecka pod meza
nieobecnosc a nawet o to ze krzycze dlatego nasze dziecko stalo sie nieznosne i
placzliwe jak skonczylo 2 lata kiedy ten okres minie.Aja spodziewam sie
drugiego dziecka jestem w 9 miesiacu padam

[arozanska]

Witam,
jestem mamą równie zbuntowanego dwulatka. Adas też był zawsze bardzo zywiołowy,
ale jakiś czas temu obudził się w nim wielki mały potwór ). Krzyk, płacz,
rzucanie się na podłogę... To co chce ma byc natychmiast zrobione, a najgorsze
jest to, że czasem zupełnie nie rozumiemy o co mu chodzi, bo nie wszystko
potrafi przekazać słowami lub gestami . Są chwile, że zupełnie wysiadaja nam
baterie (w przeciwieństwie do adasia. Jak jest wielkie buuuu, staramy sie
przeczekać, nie ulegać i nie zwariować..., choć to czasem baaardzo trudne.
Też przyjęliśmy zasadę, żeby sam decydował w niektórych (!!!) sprawach, jak
wybór na przykład ubranka czy serka na śniadanko. To pomaga. Uczymy się adasia
cały czas, próbujemy różnych metod, ale najważniejszy jest chyba spokój, który
czasem niestety gdzieś ulatuje w kosmos. Łączę się w cierpieniu ze wszystkimi
rodzicami zbuntowanych dwulatków...

[agnieszka_radzewicz]

Łączę się w waszym bólu i strachu... mój Kubuś 2 - latek reguje tak samo. D
tego jest bardzo żywiołowy i wciąż muszę na niego zwracać uwagę bo wszędzie
wkłada swoje małe, ciekawskie paluszki.
Pozdrawiam
Aga

[malydawid]

Nasz Tygrysek należy do mocno rozbrykanych dwu i półlatków. Są dni, że schowała
bym się w mysią dziurę i odczekała aż nasze tornado się uspokoi. Do tej pory
najlepszą metodą na opanowanie jego złości, chęci tupania i rzucania czym
popadnie jest odstwawienie do jego pokoju i zakaz opuszczania do momentu
uspokojenia.
Nie umiem jednak poradzić sobie z jego zaciętością i uporem; kiedy proszę "włóż
kapcie" on mówi "nie" i naprawdę muszę nieźle się nagimnastykować lub urzyć
całych możliwości moich strun głosowych aby polecenie zostało wykonane. Zaczął
buntować się i bardzo często nie chce wykonać poleceń lub próśb jakie do niego
kieruje. Jeżeli ktoś ma pomysł radę jak radzić sobie z takim Tygryskiem to
czekam

[laka1]

Jak widzę, zachowanie takie dotyka chyba wszystkich dwulatków. Maja również od
pewnego czasu zachowuje się "niespodziewanie". Płacze gdy czegoś nie dostanie,
a nawet potrafi uderzyć. Zdarza jej się wpaść w furię i płacze długo i głośno,
aż sama zapomina o co jej naprawdę chodziło. Nauczyłam się, że złości te muszę
przeczekać, nie krzyczeć, nie denerwować się (tym bardziej żę spodziewam się
kolejego dziecka). Potem z Mają rozmawiam i staram się nigdy jej nie powiedzieć
że jest niedobra, zazwyczaj mówię że sprawiła mi ogromą przykrość, albo że
bardzo bolało jak biła. Wieczorami gdy kładziemy się spać Maja mówi o
mnie "moja ukochana", całuje i przytula się. Wiem, że na pewno takie chwile
będę pamiętać. Cierpliwość się opłaca. Pozdrawiam.

[anna309]

A wiec to nie tylko ja mam taki problem? Z moja corka rzecz ma sie troche
inaczej - po pierwsze, jest mlodsza - ma dopiero poltora roku, ale wszystko
doskonale rozumie i wykorzystuje nasza bezradnosc, no glownie moja i dziadkow,
poniewaz ma zupelnie inny stosunek do meza. Jego nigdy nie kopie, nie gryzie i
nie żada od niego rzeczy niemozliwych. a ode mnie owszem, kiedy nie dostaje
tego, czego chce : placza, histeria, tarzanie si, walenie glowa w podloge itp.
Po drugie; mysle, ze znam przyczyny: nerwowa ciaza, poporodowa depresja z
powodu niemozliwosci karmienia piersia oraz dziadkowie, rozpuszczajacy Mala
odkad poszlem do pracy ( 8 miesiecy) . Bylismy z Jula u psychologa, dala nam
pare dobrych rad i - na razie - jest lepiej. UWAGA ! Wszystkie mamy !!!! Jesli
macie chec uciekac od wlasnego dziecka - idzdcie do specjalisty !!!!! Zmeczona
i nieszczesliwa mama nie uleczy malego desperata.

[migotka2000]

Witam w klubie!
Moje sposoby to humor i oczywiście - towar czasem deficytowy - cierpliwość.
Mamy też kilka wytrychów na wyjątkowe sytuacje np.

1. Rozlewanie płynów - szmata w dłoń i synek pucuje. Ostatnio pokruszył racucha
na podłodze, ludzka rzecz, nawet nie zwróciliśmy uwagi, a mały cap za mopa i
pucu pucu.

2. Dzikość i wrzaski - o ile pora i okoliczności sprzyjają - dołączamy, a
akumulatorki szybciej się wyładowują.

3. Na płacze i rozżalenie, bo nie można czegoś robić a tak by się chciało -
ZAWSZE środki zastępcze - np. chce smoka - dostanie coś do chrupanie, chce
malować farbami - dostanie mazaki, chce jeździć autkiem wieczorem (sąsiedzi na
dole śpią)- zapasy z tatą na łóżki itp.

Najważniejsze to starać się zrozumieć, dlaczego dziecko łobuzuje. Czasem
ciągnie go do robienia czegoś absolutnie zakazanego, mimo naszych upomnień ,
wtedy biorę syna na ręce i przestawiam w inne miejsce - co z oczu to z serca.

Życzę cierpliwości i dobrego humoru

[steffa]

TAk tak, jest trudno...
Ja polecam mimo wszystko tłumaczenie tłumaczenie tłumaczenie. Czasem nie
słucha, a czasem jednak coś zaskoczy - trudno przewidzieć co, niestety. Wybór -
w granicach rozsądku, choć ja pozwalam wychodzić w kaloszach, nawet przy super
pogodzie, jeśli się uprze. Jeśli chciałby abażur na głowę, też by dostał
Ogólnie rzecz ujmując: jeśli to nie szkodzi, pozwalam. A tak naprawdę
dwulatkowi potrzeba dużo ruchu i doznań - jeśli jest wybiegany, rzadziej się
buntuje. Che che, jest jeszcze trik - u nas jest nim PANI. Jeśli chce coś,
czego na pewno nie mogę mu dać, to mówię, że PANI nie pozwala. Działa. To
lepszy autorytet niż MAMA>

[d.orka]

Też mam pobazgrane ściany w kilku miejscach, oberwaną tapetę w przedpokoju i
w "pokoju dziecięcym", wylewanie napojów też było. Co zrobiłam?
Wprowadziłam zasady:
1. Jemy tylko w kuchni (wyjątek - płatki kukurydziane na sucho jedzone przy
rannym ogladaniu bajeczki. Zawsze są rozsypane, ale ja mam za to chwilę
spokoju).
2. Nie chodzimy po mieszkaniu z piciem (pijemy w kuchni).
3. W pokoiku wyznaczyłam ścianę do rysowania i naklejania różnych rzeczy.
Trzymam się tego konsekwentnie.
Pozostaje tylko tapeta, którą dziewczynki obdzierają po malutkich kawałeczkach -
mimo zakazów tatusia
Dorka
mama Sikorek i Leonka

[verka75]

Czesc
moj syn ma juz 3,5 roku, ale dobrze pamietam bunt dwulatka. Jedyne co moge
doradzic, to nie przejmowac sie tym. Brzmi absurdalnie, ale tak wlasnie jest.
Trzeba podejsc do tego jak do kazdego innego okresu rozwojowego i probowac
przetrwac. W tym okresie dziecko samo nie wie czego chce, uczy sie swojej
odrebnosci. W moim przypadku bardzo pomagalo odwracanie uwagi. W chwili gdy
zaczynala sie awantura czy atak buntu, najlepsze bylo zwrocenie uwagi dziecka
na cos kompletnie innego. Np. nie che sie ubrac - nie warto w tym momencie
walczyc o ubranie, a np. zapytac czy wie gdzie jest ulubiony mis, niech go
poszuka. Zwykle to wystarcza, zeby zapomnialo o co sie buntowalo. Kiedy burzy
sie w sklepie, nie ma sensu sie szarpac. Lepsze jest znalezienie wokol
czegokolwiek interesujacego (plakat ze zwierzatkiem, samochod na ulicy,
bajeczka w telewizji, ptaki za oknem itp.) i probowanie zwrocenia uwagi dziecka
na to, co jest niezwiazane z przyczyna buntu.
Natomiast najgorsza kara za wybryki bylo posadzenie dziecka na kanapie, czy
krzesle i nie pozwalanie sie bawic. Taka bezczynnosc jest dla dziecka bardzo
trudna, ale pozwala mu sie zastanowic. No i nie moze trwac dluzej niz 3 minuty -
dla malucha to bardzo dlugo. Wazny jest moment zakonczenia kary - wtedy gdy
rodzic pozwoli, a nie kiedy dziecku sie znudzi siedzenie.
Oczywiscie, ze bywaja momenty, kiedy nic nie dziala, a awantura musi sie odbyc
i koniec. Jednak takie drobne tricki ulatwialy mi czasem zycie, czego i Wam
zycze...

[mika_forum]

U nas bylo podobnie: wrzaski, drapanie, krzyki.
Nie bijemy dziecka (wogole). Raz tata sie zdenerwowal i na nia WRZASNAL - nie
krzyknal jak zwykle, ale zwyczajnie wrzasnal. Dodam, ze uwielbia tate ktory jes
jej najlepszym kumplem i swietnie sie rozumieja.
Po tym wrzasku od razu (!) dziecko zmienilo sie nie do poznania: ciche, nie
drapie itp itd. Zmiana pozostala na twale (tj. trwa juz od 3 tygodni)
Moze to jak u zwierzat: ustalona zostala hierarchia stada? Dziecko czulo sie
przywodca stada i to je przerastalo - i stad te drapania i inne przejawy
dominacji?

[slawek73]

A słyszał ktoś kiedyś o łatwym dwulatku?

Pozdr.

Ku pokrzepieniu

[barbin]

Drogie Mamy dwulatków. Po ok. 0,5 roku zachowań jakie opisałyście powyżej,
moja córka zaczyna być wrażliwa, rozumna i posłuszna. Tak samo jak przed 6
miesiącami otwierałam szeroko oczy z przerażeniem patrząc na moją dwulatkę, tak
teraz z niedowierzaniem obserwuję jej prawie anielskie zachowanie. Tak więc nie
martwcie się drogie Mamy, będzie dobrze.

[sunny2day]

Witam,
no to mnie bardzo pocieszyliście - nie jestem sama! A już chciałam wysłać swoja
pociechę do psychiatry
Brakuje mi tu tylko trochę szczegółów, wszyscy mówią o "typowych zachowaniach
dwulatka" o "histerii" itd. Autorka listu cytowanego w artykule mówi wprawdzie
o samodestrukcyjnych zachowaniach swojego dziecka (walenie głową w krawężnik
czy kant wanny), ale np nikt nie wspomina jak długo ich pociechy potrafią
protestować. Moja córa (23 m-ce) teraz śpi, zasnęła po 25 min. rzucania się po
łóżku, wierzgania nogami i dzikiego wrzeszczenia (patrzyłam na zegarek). O co
poszło? Mamusia wyjęła nie tego cycusia...
Czasem trwa to znacznie dłużej, nawet 40 min.
Mam dwa pytania: 1) Czy taka zawziętość w okazywaniu protestów jest jeszcze u
was w normie?
2)Czy "próby siły" mają w tym wieku jakikolwiek sens? Mój mąż jest zwolennikiem
egzekwowania pożądanych zachowań za wszelką cenę. (Też mnie oskarża o
rozpieszczanie, tyle, że ja mam o tyle trudniej, że mieszkam z moją mamą, która
to z kolei obwinia mnie o zbyt surowe traktowanie dziecka, usłyszałam nawet
kiedyś, że u mnie to jak w domu dziecka). Tak więc wygląda to tak - mąż mówi do
córy "ubierz kapcie" a ona nie, to się powtarza kilkakrotnie, aż dochodzi do
histerii (na szczęście na razie tylko ze strony córki, no czasem dołącza się
babcia, która zamyka się z płaczem w łazience bo "nie może znieść jak mała
płacze" i jak "torturujemy dziecko"). Mąż bierze Amelię na ręce, uspokaja a
potem powtarza polecenie i wszystko zaczyna się od nowa. Mnie brzuch boli ze
stresów, bo dziecka szkoda, ale przecież nie można ulec, denerwuję się na męża,
ale nie mogę tego okazać przy małej, nerwowo nasłuchuję czy babcia dalej wyje,
czy już sobie żyły podcina, istny cyrk na kółkach.
Nie wiem czy mąż ma rację i tylko wtedy córka poczuje się bezpiecznie, bo
będzie wiedziała "kto tu rządzi", czy są to akcje niepotrzebne, nic nie
wnoszące w proces jej wychowania.
Jeśli ja jej każę ubrać kapcie a ona protestuje, to po prostu ją biorę za fraki
i te kapcie wciskam na siłę. Ale mąż uważa, że to rozpuszczanie i robienie
rzeczy za dziecko.
Czy ktos ma w tej materii jakieś doświadczenie?

Agata

[klub.malucha.wwa.anin]

Myślę że Twoje maleństwo potrzebuje więcej zabawy aby się wyszumieć. Podobno im
bardziej energiczne dziecko i bardziej pomyslowe tym mądrzejszy człowiek z
niego wyrośnie. Zapraszam na srony mojego Klubu www.klubmalucha.waw.pl.

[jankim]

Witajcie!
Czy jest normalnym, że dziecko które ma zaledwie 1,5roku i przejawia dokładnie
te same objawy.... :oD przechodziło "BUNT DWULATKA"?
Ratunku !!!

[mamausi]

Witam również w klubie- niestety!
Do niedawna miałam takie grzeczne dziecko, a teraz mój dwólatek terroryzuje
cały dom.Mam nadzieje żę to okres przejściowy!!!

[agamonia]

a ja napisze tu coś przewrtonego i mam nadzieję, że komus tym pomoge:
nie zrzucajcie - wzorem większości pediatrów - wszystkich zachowań waszego
dwulatka na standart, które ma przejśc kazec dziecko!!!!
jesli intuicja Wam podpowiada, że coś z tym szaleństwem jest nie tak,
skontaktujcie sie ze specjalistą, może się okazac, że oprocz "normalnego" buntu
dziecko jest ponad normę nadpobudliwe, lub ma tzw. nadwrażliwość np. dotykową!!
moj syn - 2l i 1 m-c wykazuje zahcowania "typowe dla swego wieku" na wszystko
nie, walczę z nim - i ze swoją ciepliwośćią codziennie, jeden dzień jest lepszy
a koljeny gorszy - reaguje gwałtownie na każdą zmianę swojego aktualnego stanu
( wyść z domu- wrzsk, wrócić do domu- wrzask, zdjąc pieluchę- wrzask, nałozyć-
wrzask, kąpć -wrzask, wyjść z wanny - itd)na bilnasie dwultaka nie pozwolił się
ani zważyc, ani zmierzyć , ani zajrzec do gardła aani osłuchać - p. dr się nie
przejęła??(
próbuje byc spokojna, przekonuję, potem wrzeszczę- zero skutku, mały się
nakręca i widze, że już w ogóle nie kontroluje, co się znim dzieje - i wtedy
JEDYNE co przywraca go do rzeczywistości to mocny klpas w tylek! powtornie to
niepedagogiczne ALE NIE MA INNEGO SPOSOBU, bo on zaczyna rozbić sobie krzywdę --
---

[katarzynabg]

Mój synek ma dwa lata i trzy miesiące.Nie chodzi tylko biega, nie ma czasu
jeść, spać ,siusiać. Podobno nie jest nadpobudliwy tylko energiczny. My z mężem
nie dajemy rady bo nie mamy żadnej cioci czy babci do pomocy.Nie mówi, poza
pojedynczymi słowami, nie korzysta z nocnika,mna wszystko ma odpowiedź:NIE.
Czasem myślę że nie damy rady z : nauką korzystania z nocnika oraz oduczeniem
ssania palucha( ma już skórę praczki!!!) .Może ktoś mi coś podpowie..

[polinetka]

Witajcie!
po przeczytaniu Waszych postów wiem że nie jestem sama z moim "problemem".
Mój synek jest bardzo żywiołowy zwłaszcza na dworze, chce iść w swoją stronę, ucieka, kiedy chce żeby poszedł za mną kładzie sie na ziemi, piszczy albo inne tego typu. Już nie daje rady i momentami nie wiem czy to kiedykolwiek się skończy?
Pozdrawiam!!

[gaj_ka]

Witam wszystkich!!! Ja MIAŁAM ten problem.Na mojego 2,5latka podziałało
przedszkole! Może was to zbulwersuje (jest najmłodszy w grupie). Posłałam go
tam z premedytacją, bo opiekę w domu ma - babcia uwielbia z nim być. Chciałam,
by miał kontakt z rówieśnikami i stał się cud. Koniec z buntem i atakami furii.
Sporadycznie jeszcze krótka wymiana zdań- na nóżkach czy na rączki. A poza tym
istny anioł, sam tworzy super budowle z klocków, sprząta je bez upomnień,
śpiewa piosenki... Zaskakuje mnie coraz bogatszym zasobem słów. Dodam, że
nie "odwala" w przedszkolu całej dniówki, wystarczy 4-5 godz. A po dniu pełnym
wrażeń nie ma już sił na "odstawianie cyrku". Polecam zdesperowanym!!!!
Pozdrawiam

[baha]

Sądząc po poprzednich opiniach u nas jeszcze nie jest najgorzej, troche mnie to
uspokoiło, bo myslałam, że to nasza-rodziców wina, że coś robimy nie tak.
Wiktor, dwulatek oczywiscie, nie maluje po ścianach nie wrzeszczy, nie wpada w
histerię z byle powodu, można nad nim zapanować gdy marudzi, ale mamy problem
ze spaniem, kiedy nadchodzi pora panicznie nie che zasypiać, znajduje tysiące
wymówek, chce mniam mniam, piciu,książeczkę, misia, baję, znów mniam mniam,
siusiu (i to nawet sam na nocnik, mimo, że jest juz w pampersie na noc),to całe
wiercenie i kręcenie się ma miejsce już w łóżku i tak w kółko, kiedy próbujemy
to wszystko powoli konczyc i mowimy, ze teraz to juz trzeba spac, zaczyna się
ryk, nic nie pomaga, nawet kiedy jest bardzo zmeczony zasypianie trwa najkrócej
godzinę, dodam, ze kiedyś tak nie było, nie wiem co robić, czasem jak nie mamy
cierpliwosci i energi, zeby donosic mu kolejne przedmioty, tłumaczyć,
zagadywać, prosić to czekamy az sie wypłacze i padnie, naprawde jest mi cieżko
bo nie mam chwili dla siebie wieczorem, bo usypianie kończy się czesto po 11,
czy ktos tez ma taki problem?
a swoja droga to zastanawiające, ze o swoje pociechy na forum troszczą się
właściwie same mamy (i większość z nich to przecież nie samotne mamy) może stad
te problemy u dzieci? gdzie są tatusiowie? pewnie na forum o ...(można wpisać
dowolnie ze zbioru: piwo, praca, sporty wodne, długonogie blondynki, święty
spokój, itd.)

[annddiik]

O przepraszam ja np. nim jestem. Miałem zamiar tylko przeczytać ten wątek i nic
nie pisać. Ale teraz muszę się wtrącić. Jestem ojcem 16- miesięcznego Dominika.
Od kilku dni zaniepokojeni jesteśmy pewnym postępowaniem naszego dziecka.
Czasem zdaża mu się celowo udeżyć głową w ścianę lub podłogę i jest płacz i
wołanie "buuum". Kiedy upadnie niechcący też jest płacz i "buuum". Wtedy
przyyulamy go całujemy bolące miejsce odwracamy jego uwagę i zazwyczaj mu
przechodzi. Wydaje nam się że celowe walenie glową np. w ścianę spowodowane
jest chęcią zwrócenia na siebie uwagi i pokazania " o patrzcie jaki jestem
biedny" Ale co wtedy robić ?
Przytulać go i całować bolące miejsce? Wtedy nabierze przekonania że to dobry
sposób na wymuszenie czegoś.
Czy raczej wyrazić dezapropatę? Będzie mu jeszcze bardziej przykro.
A może nie reagowć i wtedy dojdzie do wniosku że ta metoda prowadzi donikąd?
Tylko że może wtedy naprawdę zrobi sobie krzywdę?
Może ktoś poradzi którą z tych dróg wybrać. A może doradzi jeszcze coś innego?
Tata Andrzej

[annddiik]

ps:
Lubię piwo. I pozdrawiam wszystkie niekoniecznie długonogie blond mamy.

[lenna79]

Ja też lubię piwo, ale do blondynek mam jako kobieta neutralny stosunek
Jeżeli chodzi o opisany problem... To minie, na pewno, mojej koleżanki synek
tal miał, w podręcznikach, np. "Pierwszy rok życia dziecka" ta beżowa cegła,
też o tym piszą, że tak często bywa. Myślę, że dobrze z żoną robicie: wiadomo,
trzba uważać a jak boli, przytulić, pocieszyć. Można jedynie przy tym WYRAŹNIE
zaznaczyć "Kochanie, ale pamiętaj, tak NIE MOŻNA, musisz uważać, możesz zrobić
sobie duże kuku i będzie baaardzo bolało", coś w tym stylu, tak trochę
nastraszyć synka, żeby zniechęcić go do dalszych eksperymentów. Ale przede
wszystkim - czekać aż minie i modlic się do Anioła Stróża o skuteczną opiekę na
bezpieczeństwem synka
A tak w ogóle - kocham to forum, po raz kolejny czuję, że nabieram życia w
swoją zwątloną duszę debiutującej mamy ) Już miałam naprwdę serdecznie dość
swojego "okropnego" dulatka, ale jak zobaczyłam, że nie jestem sama w takich
odczuciach poczułam że kamień spada mi z serducha, z dwóch powodów: 1. Adaś (2
lata i 5 miechów) musi TO przejść jak ospę), jak przeżyć? - przeczekać, co
zrobić, żeby przeczekać - wszystko co się da )
2. przez zniekształcony "zbuntowaną chorobą każdego dwulatka" obraz zaczynam
rozpoznawać w swojej pocieszce dawnego kochanego szkraba i to też jest dla mnie
nie lada osłodą w moich maminych rozterkach dotyczących skandalicznych wyczynów
syna )
E-rodzice -łączmy się!
P.S. Ciekawe, co by nasze dwulatki wypisywaly na nas, jakby miały "swoje"
forum?_

[malamalgos]

Radek - w ciągu dnia rozkoszny dzieciak (20m-cy), w łóżku zamienia się w
buntownika. Najpier czytamy (trwa to coraz dłużej, ustaliłam czas ok. 30min),
wygląda już na śpiącego, sam "lobi pyt" (wyłącza lampkę) i zaczyna się
kokoszenie. Przewalanie poduszek, włażenie pod kołdrę, itp i tak aż do płaczu -
awantura na cały dom i mieszkania przyległe (kiedyś ktoś zadzwoni na policję).
Próbuję być stanowcza ale jak mam w perspektywie 6 godzin snu to tracę
cierpliwość, daję klapa i stanowczo mówię że śpimy (już nie działa), ostatniej
nocy zaczęłam śpiewać "sto lat...", przestał płakać!!! Zaśpiewałam jeszcze coś
skocznego, następnie zaczęłam bajkę od "nagle w rzeczce coś plusnęło..." Spał
po 5min... Czy dziś to zadziała? Napewno będę próbowała. Ja gorze od zasypiania
znoszę nocne budzenie się. Jak Synuś spokojnie zaśnie to prawdopodobnie obudzi
się po godz.24 i półtorej godziny snu ucieka, o zdenerwowaniu (głównie na
własną bezsilność) nie wspominam. Afera kończy się zaśnięciem a ja dalej sobie
leżę i rozmyślam co zrobić, co robimy źle... Sto lat, sto lat....

[negra80]

Moja córeczka ma prawie 3 latka. Najtrudniejszy okres mamy za sobą. Oto moje
sposoby na rozbrykanego malucha:
1.dziecko nie chce umyć się: nie chcesz? to super!! bo ja mam wielką ochotę!!
wchodzę do łazienki i sama zaczynam się rozbierać opowiadając córce jakie to
fajne i jak super się będę bawić kaczuszkami-zawsze skutkuje,
2.nie chce wyjść z wanny: nie chcesz? no dobrze, jak chcesz to zostań ale ja
nie mam czasu żeby tutaj siedzieć tak długo, wychodzę i gaszę światło,
3.jak chcę córeczce obciąć paznokcie to sama zasiadam w fotelu i obcinam swoje-
prawie zawsze ona też chce, a jak nie działa to zaczynam mówić cienkim
głosikiem: ojj... jestem paznokciem zuzi i jestem taaaaki długi i tak mi z tym
źle, buuu....
Chodzi miej więcej o to, żeby dziecko myślało, że to ono decyduje, że to jego
pomysł
Są oczywiście dni kiedy nic nie działa, i jest płacz, bo trzeba coś zrobić a
tak się nie chce i puszczają mi nerwy i robię coś "siłowo", ale staram sie
czasem odpuszczać: raz na jakiś czas idzie spać nieumyta, ubiera dwie różne
skarpetki, ogląda 5 bajek pod rząd, nie je obiadu. Byle nie za często.
Trafionych pomysłów!

[anitasc]

hejka
Jestem mamą 2 dzieci, starsze to synek który skonczył 4 lata a młodsze to
córeczka która nie długo skończy 2 lata. Do nie dawna przeżyawałam straszny
stres z dzieciaczkami gdyż starsze było okrutnie zazdrosne o młodsze a odkąd
córeczka zaczęła dokazywać ( raczkować) równiesz okazywała zazdrość wobec
brata. Kończyło się to bitwą , krzykami itp. Mała właśnie wkracza w okres buntu
ale łatwiej jest mi to zrozumieć gdyż poznałam już mechanizmy jakimi się
dzieciaczki kierują. Ostatnio bardzo pomocna mi była książka którą właśnie
pochłonełam. Książka ta jest napisana przez człowieka który całe swe życie
poświęcił na poznaniu języka koni, język ciała, który również jest stosowany
przez ludzi, dostrzegł że nie które zasady stosowane wobec tych zwierząt można
stosować wobec ludzi, oprucz swych dzieci, wychował dużo dzieci z różnym
bagażem doświadczeń, które wpływało na ich zachowanie. Książkę czyta się bardzo
lekko i napewno jest zrozumiała dla wszystkich, również dla tych ludzi którzy
nigdy nie mieli bliższego kontaktu ze zwierzętami. Bardzo polecam : Monty
Roberts " Czego uczą nas konie"

Trudny dwulatek

[lasignorina]

Bardzo nieprofesjonalna i nierzeczowa odpowiedz na list tych ludzi. Co to znaczy ze rodzice traca glowe???? jak mozna mowic osobie, ktora ma taki problem, ze to zaburza swiat ich dziecka??? Co to za psuedo specjalista udzielil tej jakze beznadziejnej porady????????? oj, chcialabym ja go dorwac i zobaczyc jak sobie radzi z takimi czortami. Zaloze sie, ze sam nie ma dzieci. Zenujace.

[iziula1]

Rysowanie ścian-kup plachte papieru i naklej na ścianę która może rysować.
Komputer przestaw lub zabezpiecz lub nie korzystaj gdy córka nie śpi.
W buncie dziecka nie chodzi o egzekwowanie samych zakazów tylko dostosowanie otoczenia do nowego etapu w rozwoju.
Część rzeczy musisz przed maluchem chować cześć zmienić. Ono rozumie, że nie wolno ale po chwili zapomina i to nie dlatego że jest wredne tylko to taki wiek i ograniczone możliwości dziecka