Bunt 3 latki

[annadziecko]

Witam, postanowiłam wejśc na forum ponieważ już nie daje rady. Jestem samotną matką 3-letniej Nikoli, od jakiegoś czasu zaczęła mieć napady agresji krzyczy, płacze, wali głową w podłogę kiedy czegoś nie dostanie. Staram się jej zapewnić wszystko czego potrzebuje ale nie zawsze jestem w stanie. Proszę pomóżcie i dajcie znać czy też mieliście takie problemy.

[apapa1]

Pani Anno, z tego co tutaj przeczytałam domyślam się, że jako samotną matką chce Pani zastąpić Nikoli ojca, co jest dużym błędem. Jest Pani matką i powinna wypełniać rolę matki. To, że dostanie dużo zabawek i każdą rzecz którą zapragnie nie jest dobre. Napady agresji mogą być spowodowane różnymi czynnikami, ale za każdym razem kiedy coś takiego ma miejsce musi się Pani uzbroić w cierpliwość i poczekać aż córka się wyciszy. Musi jej Pani pokazać, że nie będzie Pani tolerować takiego zachowania. Konsekwencja i jeszcze raz konsekwencja! Myślę, że Nikola nauczyła się manipulować Panią i wykorzystuje Pani słabość do Niej. Powinna Pani z Nią dużo rozmawiać i tłumaczyć, że nie można mieć wszystkiego ot tak. Po pewnym czasie Nikola powinna już zrozumieć, że płaczem i krzykiem nic nie zdziała.

[bidaazpiszczy]

Duzo rozmawiac z 3 latka, to jak gadac do sciany, mniej wiecej. Im mniej tych wszelkich negocjacji I wyjasniania, a wiecej jasnych krotkich przekazow I konsekwentnie przestrzeganych zasad, tym lepsze sukcesy w radzeniu sobie z napadami zlosci.
Przyklad: dziecko chce placzem wymusic nowa zabawke, loda itp. Rzuca sie na ziemie, wyje I krzyczy. Rodzic: nie mozesz tego dostac teraz, poniewaz....... Nie ma powodu do zlosci, tym nic nie osiagniesz. Koniec gadki. Dziecko pozostawione do wyciszenia.

Za kazdym razem ta sama reakcja I zachowanie matki. Po jakims czasie, dziecko zrozumie, ze to nic nie daje I da sobie spokoj.

Masz ten luksus, ze wychowujesz ja sama, nikt nie bedzie macil Ci w Twoich zasadach.

Powodzenia.

[morekac]

A literatura gdzie?

[apapa1]

Nie jest prawdą, że trzy letnie dziecko nie zrozumie tłumaczenia o swoim zachowaniu. Trzeba być wytrwałym w swoich postanowieniach i kłaść nacisk na swoje zasady. Jeśli Nikola będzie miała taką ,,wolność'' jak do tej pory to dobrze się to nie skończy, będzie coraz starsza i będzie coraz trudniej nad Nią zapanować. Wychowywane dziecko samotnie wcale nie jest skazane na życiową porażkę. Pani jako matka jest dla Niej najważniejsza w życiu i to czy dostanie zabawke czy nie nie zmieni jej miłości do Pani. Polecam książkę ,,Dzieci pełne złości.Jak sobie radzić z atakami złości i agresji.'' Sparrow Joshua D. W tej książce można znaleźć wiele odpowiedzi na temat złego zachowania u córki i w jaki sposób sobie radzić.

[elmarcho]

To jest typowy bunt 3-latka. Nie twierdze, że nie ma związku z brakiem ojca, ale nawet jeśli rodzina jest "w komplecie" ten bunt występuje. To jest wpisane po prostu w etapy rozwojowe. Dziecko czuję się coraz bardziej samodzielne i chce już samo decydować o tym co chce, a czego nie chce. A napady agresji - po prostu testuje na Pani, który sposób manifestacji zadziała efektywniej. Tu nie ma co więcej radzić, jak tylko bycie konsekwentnym, bez względu na to jak dziecko sie zanosi płaczem, kopie w ściane czy wymyśli inny sposób, a głowę pełna pomysłów już napewno ma. Przecież widzi w jaki sposób jego zachowanie wpływa na Panią. Proste i krótkie komunikaty. To nie jest oczywiście tak, że ma Pani wszystkiego zabraniać. Ale dobrzy byłoby premiować dobre zachowania i tłumaczyć dziecku dlaczego i z czego jest Pani zadowolona. Może zacznie się starać o nagrody, a nie wymuszać. Jeśli źle się zachowa, musi delikatnie poczuć konsekwencje. Jeśli płacze, bo czegoś nie dostaje - powiedzieć, że nie podoba się takie zachowanie. Że nagrody są za dobre zachowanie i uśmiech. I absolutnie nie dawać jej nic przy ataku histerii, bo 1) osiągnie to co chce 2) poczuje, że Pani ją nagradza.
Trzeba zacisnąć zęby i być konsekwentną, wypracować pewne reguły w domu, nawet 3latek albo już 3latek powinien je znać i dostosować się do nich. Bez względu na to czy samotnie Pani wychowuje dziecko czy wychowuje je oboje rodziców. Inaczej będzie to miało swoje konsekwencje w przyszłości, kiedy straci Pani jej autorytet bądź zaufanie. To będzie bardzo trudno później odbudować.

[morekac]

To jest typowy bunt 3-latka.

Taa, a mnie się do tej pory wydawało , że w literaturze opisują częściej bunt dwulatka niż 'typowy bunt trzylatka' . Czy bakeży się zatem spodziewać bunt czterolatka , pięciolatka itp.?

[sellinda]

Witaj. Mam dla Ciebie lekturę, w której temat emocji u dzieci jest ciekawie ujęty:

(...) Kiedy dziecko przeżywa trudne emocje, próby uzyskania od niego współpracy są najczęściej nieskuteczne.Im bardziej rodzicowi zależy,żeby dziecko przestało płakać, krzyczeć,złościć się, tym trudniej jest to zrobić. zamiast tego warto zakomunikować dziecku rzeczywistą troskę, zająć sie jego emocjami oraz nazwać je, ponieważ małe dzieci często nie rozumieją co się z nimi dzieje (...) "Dziecko z bliska" Agnieszka Stein

Autorka pisze o tym, czym naprawdę jest rodzicielstwo bliskości, jak je stosować, pokazuje również przykładowe rozwiązania trudnych sytuacji wychowawczych, oparte na swoim wieloletnim doświadczeniu w pracy z dziećmi i ich rodzicami.

pozdrawiam.studentka APS

[bidaazpiszczy]

wszystko to pieknie napisane, ale nijak ma sie do sytuacji watkotworczyni, jakowoz jej dziecko zachowuje sie zlosliwie w celu osiagniecia celu, a zatem nie ma mowy o nieuzasadnionych emocjach. Jak n ie ma jasnych zasad I jasnego ich przekazu, to zadne ksiazki nie pomoga. Konsekwencja jest podstawa wychowania. Konsekwencja po obu stronach. Widze z wlasnego doswiadczenia, a tez pracuje od lat z malymi dziecmi, ze one wpsaniale potrafia manipulowac doroslymi, jesli im sie na to pozwoli.
Dobrze jest nabyc nieco wiedzy, ale zasady tworzy sie wlasne, takie,ktore odzwierciedlaja specyfike naszego codziennego zycia.

[apapa1]

Oczywiście, można to zwalić na bunt 3-latka, później na 4-latka i tak do 18-nastki i pytać się co zrobiłam źle. Jak już pisałam wcześniej Nikola potrzebuje poświęcenia dużej uwagii cierpliwości, gdzie będzie uczona tego czego się od niej wymaga. Wbrew pozorom dzieci lubią mieć wyznaczone granice co wolno czego nie wolno. Niech Pani spróbuje jej nie ulegać tak szybko, a będą efekty poprawy w bardzo szybkim tempie. Stanowczość i konsekwencja jest kluczem do sukcesu. Jeśli Nikola będzie miała napad płaczu i agresji niech Pani ją zostawi w bezpiecznym miejscu i powie żeby przyszła jak już się uspokoi, musi sama nauczyć się panować nad emocjami. Już jako 3-latka jest to możliwe tak samo jak i manipulacja dorosłą osobą. Niech Pani nie próbuje jej wyciszać i uspokajać bo podejrzewam, że to by pogłębiło tylko płacz ze złości. My też jako dorośli w takich chwilach raczej wolimy być sami. Nie myślmy o Nikoli jako małym bobasie tylko małym człowieku.