Trudny powrót do pracy

[abba29]

Niestety moja praca związana jest z licznymi wyjazdami w Polskę ok. 90% mojego czasu pracy. Dopóki nie było synka nie przeszkadzało mi to zbytnio. Jednak obecnie kiedy wiedzę jak silna wieź jest miedzy mną i moim 4-miesiącznym synkiem to serce mi krwawi na myśl jak ja to zniosę. Moja praca wiąże się z częstym nocowaniem w hotelu – obawiam się ze przegapię bardzo ważne etapy rozwoju mojego synka. Boję się ze będzie mi przykro jak mały chętniej będzie biegł to babci , lub taty a nie mnie.

[ejka.pe]

Witam, rzeczywiście Twoja sytuacja jest bardzo trudna, zresztą jak każdej mamy,
która staje przed dylematem - praca czy dzidzius... Ja sama byłam w podobnej
sytuacji, na początku byłam pewna, że do pracy wrócę (względy finansowe), a
wwychowaniu córeczki pomoze mi moja mama, czasem może teściowa albo któryś z
dziadków. Szybko jednak zrozumiałam, ze niespełna 4-miesięczny dzidzius (tyle
córeczka miała w momencie zakończenia urlopu macierzyńskiego) bardzo by
ucierpiała, gdyby nagle mnie przy nim zabrakło! Większośc rzeczy przy córci
zawsze robiłam ja, ja ją karmiłam (piersią), nosiłam, usypiałam, chodziłam z
nią do lekarzy etc. Jednym słowem, do tego czasu ja byłam przy niej stale.
Doszłam do wniosku, że rozstanie z nią na tym etapie jej rozwoju to byłby dla
niej szok, zbyt drastyczny jak dla tak malutkiego dziecka. Postanowiłam wziąc
urlop wychowawczy, pomyslałam - no trudno, jakos damy radę z jedną pensją, i
teraz jestem naprawdę szczęśliwsza, bo choc kasy mniej, to jednak córeczka ma
mnie stale przy sobie. Ja wiem, że to nie jest latwy problem, ale skoro
piszesz, że serce ci się kroi, to zastanów się, czy rzeczywiście chcesz do
pracy wracac i myslec nieustannie o tym, co dzieje się z twoim synkiem? Nie
wiem niestety w jakiej jestes sytuacji zawodowej, byc moze musisz rzeczywiscie
wrocic do pracy, ale jesli nie jest to konieczne, a ty bardzo kochasz synka i
chcesz byc przy nim, to przemyśl to jeszcze, mając na uwadze dobro dzieciaczka
przede wszystkim, niestety już tak jest, że te pierwsze lata w życiu dzieci są
najwazniejsze, i że potrzebują one mamy jak powietrza. Wiem też, że wiele mam
wraca do pracy i wszystko jest ok, i godzą jakoś życie zawodowe z wychowaniem
dziecka (szczerze mówiąc to trochę im nawet zazdroszczę, bo ja bym tak chyba
nie potrafiła) Życzę ci powodzenia! Napisz kiedys, co zdecydowałaś - pozdrawiam
serdecznie.

[aniask_mama]

Nie wiem, czy Cię to pocieszy, ale ja też sobie tego nie wyobrażałam. A jakoś
samo się ułożyło tzn. wyobrażałam sobie, że będzie gorzej.

[gosiak05]

Doskonale Cię rozumię, bo sama msiałam wrócic do prcy jak Julka miała 5
miesięcy a ona została z babcią. Nie jest łatwo, choć minęł już prawie rok. Ale
wierz mi, że mama i tak jest najkochańsza, żadna babcia nie będzie miała z
dzieckiem takiej więzi jak ma mama. I naprawdę to ja pierwsza zauważyłam ząbka,
przy mnie pierwszy raz stanęła, w moją stronę zrobiła pierwsze kroczki i każde
nowe słowo mówi do mnie.....chociaż 10 godzin dziennie spędza z najukochańszą
babcią...

Będzie dobrze
Pozdrawiam
Gośka i Julka