Zablokowałam się na syna

[fobia15]

Może trochę niegramatycznie to określiłam, ale tak to czuję.
Jest nastolatkiem, dojrzewa. Z dziecka pogodnego, miłego, dość posłusznego
stał się cyniczny, arogancki, niechlujny, opryskliwy, nieposłuszny,
przemądrzały. Przestałam go lubić. Przestałam się do niego odzywac,
interesować tym, co robi. Odwrócił sie w strone ojca, do tej pory był
bardziej ze mną związany. Ojciec jest bardziej uległy, spolegliwy,
pozwalający na więcej, daje mu pieniądze, robi drogie prezenty. Chce mu dać
to, czego nie miał sam w dziecinstwie, a o czym marzył. Ja to rozumiem, ale
cos w zamian! W nauce sie opuscil, a tu ostatnia klasa gimnazjum i trzeba
bedzie wybrac szkołe. Postanowiłam, ze już nie będę w nic ingerowała. Niech
obowiązki (wszystkie!) przejmie wreszcie ojciec (żyjemy normalnie, pod jednym
dachem). Mam wrażenie, jakby 15 lat trudu wychowania poszło na marne. Żałuję
tylko, ze nie mam jeszcze jednego dziecka. Może byłoby inaczej.

[janiotonio]

Nie poszło na marne. Byłam nastolatką, do której z kolei ojciec odzywał się w
sytuacjach najwyższej konieczności i z lekką niechęcią, a ja mu tego nie
ułatwiałam. Opuściłam się w nauce. Było mi ciężko, ale jemu na pewno też, jak
patrzył na rozkudłaną, umalowaną, celowo byle jak ubraną 16-letnią córkę, która
była dawniej pogodnym, miłym, zdolnym dzieckiem. Mamy teraz bardzo dobry
kontakt, kupiliśmy mieszkanie blisko rodziców, lubimy się i szanujemy, ja
zdecydowanie "wyszłam na ludzi", mam dobrą pracę, rodzinę, dbam o rodziców itp.
To chyba obrzydliwie trudny wiek, sama się boję, jak to będzie, gdy moi synowie
podrosną...
Życzę cierpliwości i różowych okularów.
Aha, nie jestem jedynaczką, to nie ma chyba znaczenia...

[fobia15]

Troche mnie pocieszyłaś A jak było między Twoimi rodzicami? Czy też byłaś dla
nich źródłem konfliktów? Czy byli zgodni, co do Twojego wychowania?

janiotonio napisała:

> Nie poszło na marne. Byłam nastolatką, do której z kolei ojciec odzywał się w
> sytuacjach najwyższej konieczności i z lekką niechęcią, a ja mu tego nie
> ułatwiałam. Opuściłam się w nauce. Było mi ciężko, ale jemu na pewno też, jak
> patrzył na rozkudłaną, umalowaną, celowo byle jak ubraną 16-letnią córkę,
która
>
> była dawniej pogodnym, miłym, zdolnym dzieckiem. Mamy teraz bardzo dobry
> kontakt, kupiliśmy mieszkanie blisko rodziców, lubimy się i szanujemy, ja
> zdecydowanie "wyszłam na ludzi", mam dobrą pracę, rodzinę, dbam o rodziców
itp.
>
> To chyba obrzydliwie trudny wiek, sama się boję, jak to będzie, gdy moi
synowie
>
> podrosną...
> Życzę cierpliwości i różowych okularów.
> Aha, nie jestem jedynaczką, to nie ma chyba znaczenia...

[janiotonio]

Do fobii15

> A jak było między Twoimi rodzicami? Czy też byłaś dla
>
> nich źródłem konfliktów? Czy byli zgodni, co do Twojego wychowania?
Mam starszą siostrę i to przy jej wychowywaniu się potwornie kłócili, jeszcze
pamiętam te awantury. Ojciec był za bezwzględnym posłuszeństwem, ciągłą nauką
itp. Mama siostry broniła, dawała jej "luzy". Przy mnie mama nie chciała już
wchodzić z ojcem w konflikty, więc miałam permanentny szlaban na wszystko i
ciągłe przesłuchania na temat kolegów, szkoły itp. Nigdy ze mną nie porozmawiał
ot tak sobie, tylko przepytywał. Skończyło się, jak zdałam maturę i ojciec
sobie odpuścił. Rodzice żyją zgodnie i szczęśliwie razem, przetrwali te burze.
Myślę, że brakowało mi akceptacji ojca i rozmów. Myślę, że on się trochę bał -
nie umiał. Bardzo dużo wymagał ode mnie i do dziś staram się "wykazywać" żeby
mnie docenił, zwłaszcza że bardzo go kocham i podziwiam - zasługuje na to.
Chyba rzeczywiście najlepiej będzie, jak postarasz się uświadamiać sobie, gdy
syn cię wkurzy, że jemu też jest ciężko i że to jednak ty musisz zdobyć się na
cierpliwość i przełamywanie lodów.
Jeszcze raz życzę cierpliwości i pogody ducha. Przypomnij sobie, jaki był
słodki jak był mały - to to samo dziecko. Pozdrawiam Cię serdecznie
Magda

[fobia15]

Z moim synem jest troche inaczej. On potrzebuje w tej chwili autorytetu ojca.
Mój mąz słabo sie do tej roli nadaje. Jest typowym, kanapowo-piwnym tatą i
mężem. Bez żadnych zainteresowań. Sprawdzał sie , jako ojciec, kiedy syn byl
mniejszy. Moj mąż w ogóle przepada za małymi dziećmi. Myśli, że to jego wciąż
maly synek, a ja na odwrót. Uważam,ze jest już na tyle duży, ze powinniśmy od
niego więcej wymagać. Bylismy niedawno w gorach. To mial byc taki ostatni nasz
wspolny wyjazd (z mojej inicjatywy), zaciesniajacy nasze więzi, a wrocilismy
wszyscy skloceni. Stalo się tak, ze syn teraz sprzyja ojcu (obiecal mu skuter).
Boli mnie, ze syn wyrasta na materialiste. Probowalam go uwrazliwic na krzywde
innym i pokazac, ze nie na pieniadzach swiat sie konczy, ale on ostatnio
stwierdzil, ze to wlasnie pieniadze czynia ludzi szczesliwymi. Tak sie
cieszylam zawsze, ze mam syna,a nie corke, mowilam mu to czesto, a teraz jestem
rozgoryczona. Nie mam wiekszych ambicji, by byl kims znaczacym. Chce tylko,
zeby zrozumial, ze musi sie uczyc i byc dobrym dla ludzi.

[nangaparbat3]

Tak sie
> cieszylam zawsze, ze mam syna,a nie corke, mowilam mu to czesto,

A dlaczego własciwie cieszylaś się, ze nie masz corki?
I dlaczego od syna oczekujesz "typowo kobiecej" cechy, jaka jest zdolność
współczucia?

[fobia15]

nangaparbat3 napisała:

> Tak sie
> > cieszylam zawsze, ze mam syna,a nie corke, mowilam mu to czesto,
>
> A dlaczego własciwie cieszylaś się, ze nie masz corki?
> I dlaczego od syna oczekujesz "typowo kobiecej" cechy, jaka jest zdolność
> współczucia?

Słucham? Czy kobiety maja tylko monopol na wspolczucie? Chyba cos nie tak z
Twoja logika. A co do pierwszego pytania -corki czesto podbieraja matkom ciuchy
i kosmetyki) A powazniej - mam bratanice, ktora byla w wieku mojego syna
jeszcze gorsza.

[gaika]

Przykro mi, ze musze to ująć w te banalne słowa : to takie typowe.
Tak się nastolatkom „robi” w którymś momencie. Im większy maja problem ze
sobą, tym bardziej dostaje się rodzicom
To trudny dla nas czas, ale wyobraź sobie co przechodzi Twój Syn. Życie miał w
miarę poukładane, piszesz, ze dobry kontakt z matka, a tu któregoś ranka się
budzi i sam siebie nie rozumie.
Nie dość, ze burza hormonów, to jeszcze wątpliwości i marzenia wszelkiej
maści : na temat wyglądu, atrakcyjności zewnętrznej, gwałtownej potrzeby
akceptacji przez rówieśników, chęci imponowania innym, posiadania przyzwoitych
stopni, ale bez bycia posadzonym o to, ze się człowiek uczy, potrzeby
odseparowania od rodziców i jednocześnie wielkiej potrzeby wsparcia od tychże.
No i bycia wreszcie wszechwładnym dorosłym!
Do tego cierpienie egzystencjalne, poszukiwanie swego miejsca na ziemi, swojej
tożsamości. Szukanie kompromisów miedzy rozumem „stada” a własnym rozsądkiem.
Ech.. długo by tak można... Kompletny kociokwik, sprzeczność goni sprzeczność -
czy łatwo się w tym odnaleźć?

To my rodzice mamy uchodzić za doświadczonych i bardziej zrównoważonych.
Trudno się obrażać na dziecko za to, ze dojrzewa. Jeśli się odwracasz, to
dajesz dziecku sygnał o braku akceptacji, braku miłości w najtrudniejszym dla
Niego czasie.
Wbrew pozorom oni są zagubieni i potrzebują reguł . Tyle, ze te reguły trzeba
dostosować do zmieniającej się sytuacji. Powinien mieć wiec obowiązki, uczyć
się, odnosić się do rodziców w sposób akceptowalny, ale w zamian mieć więcej
swobody przysługującej nastolatkowi, szacunku dla prywatnosci i chwiejnosci
emocjonalnej.

I koniecznie trzeba być podpora w kłopotach, bo wciąż tego potrzebują, ale
sztuka polega na tym, by to rodzicielskie wsparcie uczynić mało zauważalnym(a
wiec i mało ambarasującym).
Nie skreślaj dzieciaka. Przypomnij sobie jak to było z Tobą. Podsuń Mu książkę
o tym co przezywa i czego doświadcza. Tłumacz. To rozdarcie miedzy miłością i
nienawiścią do rodziców zwykle mocno daje do wiwatu obu stronom.

No i jeszcze : Twoje wychowanie nie poszło na marne. Gdzieś się to wszystko
ułożyło i jeszcze przyjdzie czas, ze Syn do tego sięgnie.

Cierpliwości. To tylko parę lat

Do Gaiki

[fobia15]

Właśnie nie rozumiem zachowania mojego syna, bo ja, ani mój mąż, takiej burzy
hormonów nie przeżywaliśmy. A jeśli nawet to nie do pomyślenia było dla mnie
wyładowywać swoje frustracje na rodzicach. Rodziców się szanowało, a nie
traktowało, jak worek treningowy. Mimo, że mam nowoczesne podejście do wielu
spraw, jednak wymagam od syna bezwzględnie szacunku dla osob starszych.
Myślę, że jest to także efekt obserwowania latami przez nasze dziecko, jak
żyjemy. Mamy wybuchowe charaktery, ale w sumie jakoś się dogadywaliśmy. Obecnie
znowu przeżywamy trudny moment, po części to "zasługa" naszego dziecka, które
jest teraz dla nas źródłem nieporozumień i kłótni. Wiem, że dużo zależy od nas,
rodziców, ale jesli rodzice nie potrafią się dogadać? Pozostaje chyba tylko
rozwód. Nie wiem , co byłoby lepsze dla syna.

Bezwzgledny szacunek?

[verdana]

Oj, cos mnie zaniepokoiło...
Co to znaczy "bezwzgledny szacunek?". Jeśli zakaz odzywania się chamsko do
rodziców, wyzwyania, bezwzglednych żądań - to jestem za.
Ale jesli to np. nakaz wykonywania poleceń bez dyskusji, szemrania i mamrotania
pod nosem? Jesli zakaz dyskusji o sprawach zasadniczych?
W tym "bezwzgledny szacunek" może kryć się sedno klopotów z synem. Nastolatek
nie moze szanować rodziców, ale na pewno nie moze - jesli chce dorosnąć i stać
się niezalezny szanować ich wszystkich poleceń i wymagań.

[fobia15]

verdana napisała:

> Oj, cos mnie zaniepokoiło...
> Co to znaczy "bezwzgledny szacunek?". Jeśli zakaz odzywania się chamsko do
> rodziców, wyzwyania, bezwzglednych żądań - to jestem za.
> Ale jesli to np. nakaz wykonywania poleceń bez dyskusji, szemrania i
mamrotania
> pod nosem? Jesli zakaz dyskusji o sprawach zasadniczych?
> W tym "bezwzgledny szacunek" może kryć się sedno klopotów z synem. Nastolatek
> nie moze szanować rodziców, ale na pewno nie moze - jesli chce dorosnąć i stać
> się niezalezny szanować ich wszystkich poleceń i wymagań.

Jasne. Szczególnie jesli caly dzien jest zajęty grami komputerowymi i nic go
poza tym nie interesuje. Czy zbyt wiele wymagam proszac go aby sie umyl,
posprzatal w swoim pokoju i raz dziennie wyprowadzil psa? A moze jestem zbyt
rygorystyczna, kiedy odmawiam mu podania herbaty pod nos, albo kiedy kaze mu z
anmi zjesc obiad przy stoel, a nie przy komputerze?

[lidqa]

Strasznie powazne rzeczy piszesz... rozwod... Jakos w tej chwili trudno mi
uwierzyc ze z powodu niezgodnosci co do wychowania dziecka mozna sie rozwiesc.

Ja tez bylam straszna nastolatka. Wczesniej - wzorowa uczennica, bardzo
grzeczna mila, poukladana, w porownaniu z bratem- zero problemow. A jak
zaczelam dojrzewac to wieczne placze krzyki pretensje do rodzicow i to tak do
mamy jak i do taty. z tata chyba ze 2 lata nie rozmawialam tylko krzyczalam.
przeszlo mi tak do konca jak poszlam na studia dopiero. Wspolczuje sytuacji
naprawde.

Mysle ze ja bym probowala sie dogadac z synem. Normalnie po ludzku tylko bez
oskarzen. Zadne takie ze on dojrzewa itd bo on sie poczuje jak nierozumiany
gowniarz, tylko ze ci zle jak sie ciagle klocicie, ze sobie juz z tym nie
radzisz i jakie on widzi rozwiazanie. I z mezem tez bym tak pogadala. Jesli
wczesniej rozmawialas z synem to i teraz powinno jakos pojsc. Tylko nastaw sie
na swieta cierpliwosc i nei wybuchnij bo sie jeszcze pogorszy!

[fobia15]

Mam wrazenie, ze jemu nie zalezy na rozmowie ze mna.
Probowalam po ostatniej wymianie zdan łagodnie z nim rozmawiac. Zbywal mnie
pojedynczymi slowami. Na moje pytanie, czy rozmowa ze mna sprawia mu trudnosc
odpowiedzial, ze tak. Wiec powiedzialam,ze w takim razie nie musi sie do mnie
odzywac. Ja tez klocilam sie z matka, nie rozmawialysmy z soba nawet 2-3
tygodnie, ale to ja zawsze wyciagalam pierwsza reke do zgody , bo ja kochalam i
uwazalam, nawet kiedy nie miala racji, ze to ja powinnam ja pierwsza
przeprosic. Czy mam to zmienic w moim domu tylko dlatego, ze syn tak uwaza?

lidqa napisała:

> Strasznie powazne rzeczy piszesz... rozwod... Jakos w tej chwili trudno mi
> uwierzyc ze z powodu niezgodnosci co do wychowania dziecka mozna sie rozwiesc.
>
> Ja tez bylam straszna nastolatka. Wczesniej - wzorowa uczennica, bardzo
> grzeczna mila, poukladana, w porownaniu z bratem- zero problemow. A jak
> zaczelam dojrzewac to wieczne placze krzyki pretensje do rodzicow i to tak do
> mamy jak i do taty. z tata chyba ze 2 lata nie rozmawialam tylko krzyczalam.
> przeszlo mi tak do konca jak poszlam na studia dopiero. Wspolczuje sytuacji
> naprawde.
>
> Mysle ze ja bym probowala sie dogadac z synem. Normalnie po ludzku tylko bez
> oskarzen. Zadne takie ze on dojrzewa itd bo on sie poczuje jak nierozumiany
> gowniarz, tylko ze ci zle jak sie ciagle klocicie, ze sobie juz z tym nie
> radzisz i jakie on widzi rozwiazanie. I z mezem tez bym tak pogadala. Jesli
> wczesniej rozmawialas z synem to i teraz powinno jakos pojsc. Tylko nastaw
sie
> na swieta cierpliwosc i nei wybuchnij bo sie jeszcze pogorszy!

[sol_bianca]

fobia15 napisała:

> Mam wrazenie, ze jemu nie zalezy na rozmowie ze mna.
> Probowalam po ostatniej wymianie zdan łagodnie z nim rozmawiac. Zbywal mnie
> pojedynczymi slowami. Na moje pytanie, czy rozmowa ze mna sprawia mu trudnosc
> odpowiedzial, ze tak.

Znajoma poradziła sobie z takim problemem w ten sposób, że zaczęła do syna pisać
listy. A on jej odpisywał. Pomogło. Com nie znaczy, że pomoże w każdym
przypadku, ale można spróbować.

Napiszę to, co już inne forumowiczki wpsominały. To "normalne". W cudzysłowiu,
bo oczywiście nie każdy anstolatek to przechodzi. Ale _jeżeli_ faktycznie dobrze
wychowałaś syna, to nie pójdzie to na marne. Za kilka lat przypomni sobie to,
czego go nauczyłaś. Jemu też nie jest łatwo. Czytałąm kiedyś świetny artykuł, w
ktorym udowadniano, że takie zmiany zachowania wynikają z przemian w organiźmie.
Nastolatek "nie rozumie" spraw, które wydawałyby ci się oczywiste (a nawet które
były dla niego proste jeszcze niedawno) dlatego, że w jego mózgu szaleje burza
chemiczna. Okres dojrzewania jest straszny! sama nie mogę zrozumieć, jak (mając
15-17 lat) mogłam się zachowywać tak, jak się zachowywałam.

[anetabaq]

Zgadzam się , ja jako nastolatka lubilam gdy rodzice traktowali mnie jak
doroslą...a bynajmniej tak ze mną rozmawiali, ale moi Rodzice byli zgodni w
moim wychowaniu i nie udało mi się wywalczyć czegoś u mamy czy czegoś u taty...
Zawsze mieli jedno stanowisko na dany temat..oczywiście pod nosem poklełam
nadarłam się. To tato zaczął, że trochę więcej szcunku...i jakoś to do mnie
docierało Powodzenia...hej

[fobia15]

) a u mnie problemem jest nawet zrobienie synowi kanapki czy herbaty. Siedzi
przed komputerem i wola "jesc!" , zazwyczaj juz w poznych godzinach
wieczornych. Ja odpowiadam, ze wszystko jest w lodowce, a moj maz "zrobie ci
synku, jesli mamusia nie chce". Wspólczuje mojej przyszlej synowej.

anetabaq napisała:

> Zgadzam się , ja jako nastolatka lubilam gdy rodzice traktowali mnie jak
> doroslą...a bynajmniej tak ze mną rozmawiali, ale moi Rodzice byli zgodni w
> moim wychowaniu i nie udało mi się wywalczyć czegoś u mamy czy czegoś u
taty...
>
> Zawsze mieli jedno stanowisko na dany temat..oczywiście pod nosem poklełam
> nadarłam się. To tato zaczął, że trochę więcej szcunku...i jakoś to do mnie
> docierało Powodzenia...hej

[anetabaq]

Radzę Ci ustaw męża !!! A Synowej też już współczuję Ale to już nie będzie
Twój problem ))) Tym się pociesz !!!
A zresztą, jak Tatuś chce być tak dobry - to chociaż ten czas wykorzystaj dla
siebie
Może Twój syn przechodzi etap - " co mi Baba będzie tu mówić " - sorry za
tekst. Może ma etap poglądu, że Kobieta do kuchni i koniec niech więcej nic nie
robi i się nie odzywa A moze nie chce wyjść na "mami synka". Najlepiej wtedy
nie zwracać uwagi na zaczepki syna i robić swoje - jak syn na Ciebie nie zwraca
uwagi Ty nie zwracaj na niego - jak do Ciebie pyskuje - tu mów BARDZO
GRZECZNIE - to wyprowadza chłopaków z równowagi (widziałam jak grzeczność
rozbrajała mojego brata - gdy pyskował do mamy ) i jak ma choć trochę krzty
dla Ciebie miłości za rok się zmieni...bądź twarda i konsekwentna w tym co
robisz i jak się zachowujesz (NIE ZMIENIAJ SIĘ - RÓB CO ZAWSZE ROBIŁAŚ I JAK
POSTĘPOWAŁAŚ NAWET JAK MĄŻ BĘDZIE ROBIŁ CI NA ODWRÓT) - to potem się przydaje
bardziej starszym dzieciom, że mogą liczyć na osobę, która prawie w ogóle się
nie zmienia...wiem to po sobie
Prawie zawsze kłóciłam sie z Mamą, a mniej z Tatą (chyba dlatego, że jestem do
niego podobna , albo poprostu dlatego, że słuchał mnie miał czas...nie
wiem...podobały mi się jego poglądy na świat niż Mamy) Ale i tak uwielbiam
przebywać z Rodzicami, pośmiać się, pogadać i nacieszyć, że chociaż się Oni nie
zmienili ) Nawet mój Brat (wielki buntownik Odwiedza częściej Rodziców ode
mnie Bo mieszka w tej samej miejscowości co Oni, ja się wyprowadziłam z
mężem w jego strony Ale i tak jesteśmy non stop w kontakcie i na częstych
wizytach u siebie na wzajem )
Powodzenia i wytrwałości - DASZ RADĘ
Mnie to czeka co Ciebie ), mam 2 letniego synka i narazie chce się nacieszyć
nim takim jaki jest i poprzytulać za wszystkie czasy - nim usłyszę - nie rób mi
obciahu (jak to mówił mój brat Mamie )
Pozdrawiam - Aneta



fobia15 napisała:

> ) a u mnie problemem jest nawet zrobienie synowi kanapki czy herbaty.
Siedzi
> przed komputerem i wola "jesc!" , zazwyczaj juz w poznych godzinach
> wieczornych. Ja odpowiadam, ze wszystko jest w lodowce, a moj maz "zrobie ci
> synku, jesli mamusia nie chce". Wspólczuje mojej przyszlej synowej.
>
> anetabaq napisała:
>
> > Zgadzam się , ja jako nastolatka lubilam gdy rodzice traktowali mnie jak
> > doroslą...a bynajmniej tak ze mną rozmawiali, ale moi Rodzice byli zgodni
> w
> > moim wychowaniu i nie udało mi się wywalczyć czegoś u mamy czy czegoś u
> taty...
> >
> > Zawsze mieli jedno stanowisko na dany temat..oczywiście pod nosem pokleła
> m
> > nadarłam się. To tato zaczął, że trochę więcej szcunku...i jakoś to do mn
> ie
> > docierało Powodzenia...hej

Do Anety

[fobia15]

Mądrze piszesz, mimo mlodego wieku. To świadczy, co wyniosłas z domu. Czasem
mysle, ze z tych zbuntowanych dzieci wyratstaja bardziej wartosciowi ludzie,
niz z takich jak ja, co to podporzadkowywali sie woli rodzicow. Ale nie mialam
wyjscia. W domu panowal matriarchat. Ojciec praktycznie nie bral udzialu w
wychowaniu mnie i brata. Efekt - brat po dwoch rozwodach, moje malzenstwo
kuleje juz 16 rok. Mialam o tyle lepiej niz moj syn, ze rodzice nie koocili sie
o nasze wychowanie, o inne sprawy tak, ale w wychowaniu byli zgpdni. Boje sie
wlasnie , ze nasze rozne rodzicielskie postawy odbija sie niekorzystnie na
synu. Chcialam zawsze, aby syn byl blisko ojca, ale nie kosztem mojej osoby.
Musze znalezc w sobie sily i opanowanie, co bedzie trudne, bo mimo mojej
konsekwencji , wewnetrznie potrafie sie zalamac i zamknac na swiat i ludzi.
Dotarlo dopiero teraz do mnie, kiedy obserwuje zachowanie naszego syna, jak
bardzo dzieci upodobniaja sie w zachowaniu do rodzicow. W nich dopiero widzimy,
jacy naprawde jestesmy. Jestem wiec przerazona. Ale juz nic nie moge zmienic.
Masz sluszne spostrzezenia. Nie bylam matka-kwoka, raczej matka-strozem. Moja
rola chyba juz sie skonczyla.

[mama.ludzika]

Taki to już niewdzięczny los. Wtedy, kiedy najbardziej na świecie
zależy nam na kimś, lub na czymś, często zdarza się, że właśnie
wtedy robimy najwięcej błędów, wszystko się sypie, mamy wrażenie,
że to porażka z góry na dół. Odnoszę wrażenie, że cały dzień bijesz
się z myślami: co robić, jak poprawić, co się dzieje. Czy tak jest?
Piszesz, że mąż jest kanapowcem, Ty domatorką, syn cały czas tkwi
przed komputerem. Jeśli sobie to wyobrazić, atmosfera jest rzeczywiście
dość zagęszczona...Mąż robi Ci przytyki, syn wkurza, a Ty siedzisz w
tym wszystkim...Nie wiem, czy o to chodzi, ale może spróbuj po prostu
troszeczkę olać obu panów?.. Niech robią, co chcą. A Ty wreszcie zajmij
się sobą. Kiedy będziesz uśmiechnięta, i zniknie z Twojego głosu ta
nutka pretensji(tak to widzę, wybacz, jeśli nie mam racji), synowi łatwiej
będzie z Tobą rozmawiać. Wyjdź z domu, pooddychaj inna atmosferą.
Idź na aerobik, jogę(ponoć naprawdę człowieka regeneruje, pobiegaj
wieczorem- przyda się ruch do odreagowania. Jeśli nie będziesz miała
oddechu, odskoczni, innych pozytywnych myśli, nic się nie zmieni,
ponieważ ani mąż nie zacznie być zgodny, ani syn się nagle nie "otworzy".
On chce mieć święty spokój, im gorzej w domu, tym bardziej chce się
odciąć. Pisanie listów jest fajnym pomysłem. I polecam lekturę "Jak
mówić do dzieci, żeby słuchały, jak słuchać, żeby do nas mówiły". To
trochę książka dla mam mniejszych dzieci, ale zasady te same
A tak w ogóle, mogłabys pogadać z psychologiem od dzieci, jest mnóstwo
rzeczy, z których nawet nie zdajemy sobie sprawy.
Pozdrawiam i życzę powodzenia! )))

[mama.ludzika]

Jeszcze się dopiszę To, że 15-latek jest nieznośny, to mnie nie
dziwi. Ale to, że opuścił się w nauce i spędza czas na grach
komputerowych- bardzo. Ja mam sześciolatka, ale też zakażonego
wirusem gier. Jak widzę jego wzrok wlepiony w ekran, robi mi
się niedobrze...Dlatego ma zapowiedziane- godzina dziennie max.
A jak wybitnie sobie nie zasłużył...sory Winnetou...o komputerze
możesz sobie dziś pomarzyć. Pozdro.

[fobia15]

mama.ludzika napisała:

> Jeszcze się dopiszę To, że 15-latek jest nieznośny, to mnie nie
> dziwi. Ale to, że opuścił się w nauce i spędza czas na grach
> komputerowych- bardzo. Ja mam sześciolatka, ale też zakażonego
> wirusem gier. Jak widzę jego wzrok wlepiony w ekran, robi mi
> się niedobrze...Dlatego ma zapowiedziane- godzina dziennie max.
> A jak wybitnie sobie nie zasłużył...sory Winnetou...o komputerze
> możesz sobie dziś pomarzyć. Pozdro.

Poczekaj jeszcze kilka lat. U mnie nawet byl przeciety kabel od internetu kilka
dni. Uzyskalismy to, ze syn w ogole sie do nas nie odzywal, nie chcial
wychodzic z domu. Lezal przed TV. Ale mezowi zal sie zrobilo i naprawil.
Oboje jestemy zgodni, ze syn jest uzalezniony od kompa, nawet dzialalismy
wspolnie w tej materii. Teraz jestemy w stanie wojny i ojciec trzyma sztame z
synem. To nie jest naprawde takie proste w przypadku nastolatkow, jak myslisz.

[mama.ludzika]

Nie myślę, że to proste. Co więcej- sama się boję, co będzie za parę lat
Nie dawaj sobą manipulować, to Ty jesteś mamą, i Ty ustalasz zasady. Zawsze
można rozmawiać, iść na kompromis, ale ustępowanie na całej linii, bo chłopak
zastrajkował, to rozwiązanie typu zwyciestwo-porażka. Jak ma syn sie z Tobą
liczyć, skoro nie jesteś konsekwentna? Przepraszam Cię za mocne słowa, ale tak
to widzę. Obcy zawsze może zobaczyć więcej, niż Ty sama, ponieważ widzi sprawy
obiektywnie. Naprawdę życzę Ci powodzenia. I pociesz się, że kiedy syn będzie
miał dziewczynę, odpuści komputer. Będzie wtedy tylko okupował łazienkę
Pozdrawiam

[anetabaq]

Spokojnie...nietak drastycznie )
Nazwijmy to tak - że masz przerwe w matkowaniu
Ale na dzieciaka sie nie zamykaj - szkoda i ciebie i jego Zobaczysz jak
urodzi mu się dziecko to on przyjdzie do Ciebie po pomoc...bo kto nie pomoże
jak nie matka...spokojnie - dajcie sobie czas.
Jeżeli chodzi o wychowanie - to Ty wiesz jak najlepiej podchodzić do syna...na
pewno tego wewnętrznego głosu nie straciłaś, który się obudził wraz z
narodzinami syna...Ten trudny okres minie (o ile się "nie
pozabijacie" ...))...spokojnie, ale będziesz się męczyć chyba z 3 lata- ale
wierz mi potem nadrobicie stracony czas ))) Albo do czasu jak nie znajdzie
sobie dziewczyny
Życzę wytrwałości !!! Pozdrawiam - Aneta

Do Fobii

[regata7]

fobia15 napisała:

> ) a u mnie problemem jest nawet zrobienie synowi kanapki czy herbaty.
Siedzi
> przed komputerem i wola "jesc!" , zazwyczaj juz w poznych godzinach
> wieczornych.

a nie przyzwyczaiłaś go sama do tego?
Kiedy zaczęłaś go wdrażać do samodzielności, do obowiązków domowych?



>Ja odpowiadam, ze wszystko jest w lodowce, a moj maz "zrobie ci
> synku, jesli mamusia nie chce".

Wiesz, chyba rzeczywiście sedno tkwi w Waszym małżeństwie. To wygląda tak,
jakby mąż robił Ci na przekór, na złość...
A może był zazdrosny o Twój dobry kontakt z dzieckiem i to jest jego niezbyt
mądry sposób na nawiązanie bliższych relacji z synem ?

Chłopaka mi żal - przecież ta Wasza niespójność, konflikty najbardziej odbijają
się na nim. Bystry jest, to wykorzystuje Wasze spory, różnice zdań, ale na
pewno wolałby żyć w zgodnej rodzinie.

Przydałby się Wam psycholog rodzinny.

[fobia15]

Do samodzielnosci nie moge go przyzwyczaic, bo jak napisalam, dopoki jest w
domu maz - dopoty moj syn samodzielny nie bedzie. Kazdy powiela zachowania
wyniesione z wlasnego domu. I to nas dzieli. Maz byl "obslugiwany" (doslownie)
przez matke do 29 roku zycia. W dniu slubu jego mama zartobliwie
powiedziala: "bedziesz teraz miala dwoje dzieci (bylam w I trymestrze ciazy).
Oczywiscie nie wiedzialam dokladnie, co ma na mysli, ale dosc szybko do mnie
dotarlo. Przed slubem nie sprawial wrazenia nieporadnego. Probowal mi w domu
pomagac i tak jest do teraz. Ale robi dokladnie to samo z synem, co jego matka.
Mysle, ze bardziej na miejscu bedzie tutaj zazdrosc o uczucia jedynego dziecka.
Byl jakis czas temu moment, ze syn byl bardzo za mna, a mezowi bylo przykro.
Nawet mi to powiedzial. A ja wtedy ubolewalam, ze maja taki kiepski kontakt. W
ciagu miesiaca sytuacja ulegla diamterialnej zmianie. Moze, jak zasugerowala
ktoras z przedmowczyn, moj syn nie chce dominacji baby w domu i stad taki bunt?
Ale bylo zawsze tak, ze to ja podejmowalam wszystkie decyzje, bo maz mial
zawsze ( i ma) z tym problemy. Czasami juz nawet to mnie meczylo.
Psychologiem najlepszym dla siebie jestem ja sama. Jesli juz komus przydalaby
sie porada specjalisty, to raczej mojemu mezowi - wizyta u psychiatry albo w
poradni AA.

[regata7]

fobia15 napisała:


> Ale bylo zawsze tak, ze to ja podejmowalam wszystkie decyzje, bo maz mial
> zawsze ( i ma) z tym problemy.

to też jest efekt wyręczania go we wszystkim w rodzinnym domu - także w myśleniu


> Psychologiem najlepszym dla siebie jestem ja sama. Jesli juz komus
przydalaby sie porada specjalisty, to raczej mojemu mezowi - wizyta u
psychiatry albo w poradni AA.

nie chodziło mi o psychologa dla Ciebie - tylko dla rodziny. Choćbyś była
najlepszym, Ciebie nie posłuchają. Potrzebny jest ktoś z zewnątrz.
Mam znajomych, którym taka osoba bardzo pomogła (mieli problem z córką).
Pobyła z nimi, porozmawiała z każdym z osobna, ze wszystkimi razem, zobaczyła
problemy ich oczami, umiała też zrozumieć i przekazać pozostałym to, co czują
inni członkowie rodziny. Zadziałało!
Sami byli zdziwieni, jak wiele o sobie wzajemnie się dowiedzieli.

[fobia15]

lidqa napisała:

> Strasznie powazne rzeczy piszesz... rozwod... Jakos w tej chwili trudno mi
> uwierzyc ze z powodu niezgodnosci co do wychowania dziecka mozna sie rozwiesc.
>
Nie, oczywiscie to nie bylby jedyny powod. Kiedy dwoje ludzi decyduje sie byc
soba, jedynym powodem jest milosc wzajemna. Potem, kiedy sa dzieci, a uczucie
nie ma juz tej samej sily, motywacja jest budowanie gniazda i wiezi rodzinnych
(oboje jestesmy domatorami i na pierwszym miejscu stawiamy dobro rodziny). Ale
kiedy dzieci-ptaki wyfruwaja z gniazda i pozostaje tylko dwoje ludzi, nie
potrafiacych juz sie z soba porozumiec i nie majacych wspolnego celu w zyciu
nie pozostaje nic innego, jak decyzja o rozstaniu.

[ramen5]

fobia15 napisała:

> Właśnie nie rozumiem zachowania mojego syna, bo ja, ani mój mąż, takiej burzy
> hormonów nie przeżywaliśmy. A jeśli nawet to nie do pomyślenia było dla mnie
> wyładowywać swoje frustracje na rodzicach. Rodziców się szanowało, a nie
> traktowało, jak worek treningowy. Mimo, że mam nowoczesne podejście do wielu
> spraw, jednak wymagam od syna bezwzględnie szacunku dla osob starszych.
> Myślę, że jest to także efekt obserwowania latami przez nasze dziecko, jak
> żyjemy. Mamy wybuchowe charaktery, ale w sumie jakoś się dogadywaliśmy.
Obecnie
>
> znowu przeżywamy trudny moment, po części to "zasługa" naszego dziecka, które
> jest teraz dla nas źródłem nieporozumień i kłótni. Wiem, że dużo zależy od
nas,
>
> rodziców, ale jesli rodzice nie potrafią się dogadać? Pozostaje chyba tylko
> rozwód. Nie wiem , co byłoby lepsze dla syna.


Jest takie przyslowie-lepzy najgorszy pokoj niz najlepsza wojna

[lila1974]

Zdaje sie, ze syn jest wypadkowa atmosfery, jaka nasiakniety jest Wasz dom.
Moze nawet sobie tego nieuswiadamiasz, a od dawna oboje z mezem ja zageszczacie.
Chlopak sie boi, ma do Was niewypowiedziane pretensje i stad jego zachowanie.

Kaleczą się i dreczą...

[rycerzowa]

Jednym słowem obraziłaś się na własne dziecko.
Wszyscy jesteście na siebie obrażeni, jak dzieciaki w piaskownicy.
Moznaby się usmiechnać, gdyby nie bylo to takie tragiczne.
Bo skoro pada słowo "rozwód" , to jest źle.

Jakby powiedział poeta:
"Kaleczą się i dreczą i milczeniem i słowami, jakby mieli przed sobą jeszcze
jedno zycie".

Wszyscy macie rację i pragniecie tego samego - bycia kochanym i akceptowanym.
Ty uważasz, że "bezwzgledny szacunek" nalezy ci się jako matce.(To nieprawda.)
Syn chce byc kochany "bezwarunkowo" - to elementarne prawo kazdego
dziecka.(Też bajka.)
Mąż chce miec dobry i ciepły dom, gdzie każdy dla każdego jest dobry i daje co
ma najlepszego.(To samo nie przychodzi.)

Może jednak warto wybrać się do poradni psychologicznej?

Tak czy owak, "odblokuj się". Odsuń małolata na wystarcząjaco daleki kręg
twojego kochania, aby się nie dać zranić, ale niech on w tym kręgu pozostanie.
Natura chyba celowo daje rogi naszym nastolatkom, abyśmy się odsunęli od nich z
naszą zachłanną miłością na bezpieczny, dorosły juz dystans.
Ale ta miłość musi pozostać na zawsze!

Dlaczego masz nie zrobić kanapek swemu dziecku? A on tobie herbaty?
Dlaczego masz nie kupić mu tego, o czym marzy, jesli cię stać?
Przymknij oko na niektóre rzeczy. Dzieci zwykle mają rację, pamietaj o tym, bo
patrzą na rzeczywistość świeżym okiem..
A wymagania? Jeśli między rodzicami i dzieckiem nie ma pretensji, kłótni,
wypominania,marudzenia - dziecko odpłaca pomocą za pomoc.

A jak rozmawiać z mężem? Zacząć od tego, że oboje kochacie swoje dziecko i
pragniecie jego dobra. Nie spodziewaj sie, że mąż natychmiast zmieni się w
twardego, wymagającego rodzica, bo widocznie nie potrafi. I nie widzi pewnie
takiej potrzeby. Jakieś minimum wymagań musi być, ale dopóki sytuacja się nie
ułoży, dajcie sobie ochronny okres w domu, takiej wzajemnej akceptacji, usmiechu
i spokoju.
W końcu są wakacje.

[fobia15]

rycerzowa napisała:

> Ty uważasz, że "bezwzgledny szacunek" nalezy ci się jako matce.(To nieprawda.)

Prawda, bo zasluguje w pelni na ten szacunek. Nie zrobilam nigdy niczego, by
moj syn musial mnie sie kiedykolwiek wstydzic.

> Syn chce byc kochany "bezwarunkowo" - to elementarne prawo kazdego
> dziecka.(Też bajka.)

Zgadzam sie. Bajka.

> Mąż chce miec dobry i ciepły dom, gdzie każdy dla każdego jest dobry i daje co
> ma najlepszego.(To samo nie przychodzi.)

Wg niego za atmosfere w domu odpowiada kobieta (tak bylo w jego domu
rodzinnym). Ja mam inna teorie.

> Może jednak warto wybrać się do poradni psychologicznej?

Nie. Potrafie pomoc sobie sama.

> Natura chyba celowo daje rogi naszym nastolatkom, abyśmy się odsunęli od nich
z naszą zachłanną miłością na bezpieczny, dorosły juz dystans.
> Ale ta miłość musi pozostać na zawsze!

Nie bylam nigdy nadopiekuncza. Jedyna, co moge sobie zarzucic, to wlasnie brak
okazywania uczuc slowami. Wydaje mi sie, ze lepiej o czlowieku swiadczy to, co
robi dla drugiego niz to co mu mowi
.
> Dlaczego masz nie zrobić kanapek swem dziecku? A on tobie herbaty?

Dlatego, ze on tegj herbaty mi nie zrobi. I dlatego, zeby potrafil sobie robic
sam kanapki, jak bedzie dorosly. By nie musiala tego robic jego zona.

> Dlaczego masz nie kupić mu tego, o czym marzy, jesli cię stać?

Nie stac nas. Nie dostaje pensji od dwoch miesiecy. Maz zarabia srednio.

> Przymknij oko na niektóre rzeczy. Dzieci zwykle mają rację, pamietaj o tym, bo
> patrzą na rzeczywistość świeżym okiem.

Moze swiezym, ale nie doswiadczonym.

> A wymagania? Jeśli między rodzicami i dzieckiem nie ma pretensji, kłótni,
> wypominania,marudzenia - dziecko odpłaca pomocą za pomoc.
>
Ha,ha!! A w ktorym domu tak jest?

> A jak rozmawiać z mężem? Zacząć od tego, że oboje kochacie swoje dziecko i
> pragniecie jego dobra. Nie spodziewaj sie, że mąż natychmiast zmieni się w
> twardego, wymagającego rodzica, bo widocznie nie potrafi. I nie widzi pewnie
> takiej potrzeby. Jakieś minimum wymagań musi być, ale dopóki sytuacja się nie
> ułoży, dajcie sobie ochronny okres w domu, takiej wzajemnej akceptacji,
usmiechu i spokoju.
> W końcu są wakacje.

Taaaak....Kilka dni w gorach spedzonych duchowo osobno. Dzialalismy sobie w
trojke na nerwy.

Dziękuje Ci za wyczerpujaca porade, ale myśle, ze Twoja wiedza pochodzi głownie
z ksiażek nie zawsze mądrych psychologow. A życie nijak ma sie do
ich "mądrosci".

Dziękuję wszystkim...

[fobia15]

...za dobre słowo. Prawda o życiu jest taka, że każdy z nas musi sam zmierzyć
sie z problemem. Toczymy więc tą swoją kulke życia. Ale na wiele rzeczy nie
mamy wpływu. Szczególnie na te, które tkwią głęboko w nas,otrzymane w spadku po
przodkach.

[rycerzowa]

Ja akurat nie interesuję się psychologią, a wiedza, jesli ją posiadam, pochodzi
wyłącznie z doświadczenia. Moje dzieci są znacznie starsze, niż te z forum, bo
jak widzisz tu przeważają problemy nocniczkowe i piaskownicowe. Ale czytam, bo
się może w przyszłosci przydać. Na naukę nigdy nie jest za późno.

Twój przypadek jest lustrzanym odbiciem poczatkowej fazy dramatu mojej starszej
kuzynki. Przyjaźnimy się od lat, i boli mnie, jak nieumiejętność "rozgrywania"
życia, nietolerancja dla słabości swoich bliskich, zniszczyły jej rodzinę.

Zaczęło się, gdy córka miała 16 lat, w nowym liceum napotkała trudności w
nauce. Nie miała wybitnych zdolności ani siły charakteru swej matki, aby uporać
się z problemami.Zwykła dziewczyna. Znalazła dyskotekowe towarzystwo, z
poparciem swego taty, który tez uważał, że rozrywki w zyciu są ważne.
Tata nie umiał wymagać. W zasadzie nic się konkretnie złego nie działo w tej
rodzinie, ale sam fakt, że młoda nie ma naukowych ambicji , że w głowie jej
tylko ładne ubrania, że nie chce z matką chodzić do opery, bałagani w mieszkaniu
- był dla matki nie do przyjęcia.

Kolezanka bardzo starała się, by nie rozpieścic jedynaczki, dlatego była
nadmiernie surowa. Żaden spontanicznie kupiony ciuch, żadne zapytanie "a co byś
dziś miała ochotę zjeść?" , żadne wybaczenie ostrej odzywki, żadne przytulenie i
zapewnienie o swoim uczuciu.

Potoczyło się szybko - pretensje do męża, że nie wspiera, komitywa taty z córką
wobec zbyt wymagającej matki, kryzys małżeński, dziwny rozwód (dziwny, bo sędzia
nie widział żadnego powodu do rozstania), córka wzięła stronę ojca i została z
nim, ojciec znalazł po pewnym czasie pocieszycielkę z małymi dziećmi, które
lubił, wtedy starsza córka została zupełnie "na lodzie", wyjechała za granicę.

Kontakt z matką sporadyczny, prawie żaden.Trwa to lata całe. Obie bardzo cierpią.
Koleżanka nie ma sobie nic do zarzucenia, to ona czuje się skrzywdzona i odrzucona.
Rozmawiać o tym problemie z nią się nie da, zresztą ile mozna. Na moja sugestię,
by poradziła się psychologa ( a co to szkodzi?), odpowiada, że poradzi sobie sama.
Radzi sobie, w końcu to superosobowość, ma swą pracę, swych studentów, przez
których jest lubiana. Co dziwne, wobec cudzych dzieci jest wyrozumiała. Inni
młodzi mają prawo popełniać błędy, ale nie jej córka.

Udało mi się porozmawiać raz i z córką, i problem jest ten sam, ona też czuje
się zdradzona przez rodziców, szczególnie przez matkę, niekochana, odrzucona.

W naszej polskiej mentalności matka, to taka osoba, "która wszystko zrozumie i
zobaczyć dobro w nas umie". Przesadzać z tą miłością nie należy, przyznaję to
ale matka powinna się czymś jednak różnić od prokuratora.

Acha, ta córka ma w mieszkaniu idealny porządek, jak jej matka.

Moja córka bardzo często zaprasza nas na aromatyczna herbatę, na kolację, którą
zjadamy z apetytem (chociaz nie zawsze nam smakuje), piecze ciasto (zwykle
nieudane). Syn, starszy, gdy mieszkał jeszcze z nami, ograniczał się do
herbaty,(cierpiał na kuchniowstręt), ale nosił zawsze zakupy, sprzątał
wyznaczoną mu, sporą część mieszkania (nieporządnie, w tajemnicy poprawiałam).
Ale było to ustalone od najmłodszych lat. Na każde urodziny dzieci dostawały
nowe prawa, podwyższone kieszonkowe i jakis nowy obowiazek.
Teraz, na swoim, syn umie ugotować ponoć wszystko.
Czyli można, ale wierz, mi, jeśli dzieciaki miały o coś pretensję, zawsze
zastanawiałam się , czy przypadkiem nie mają racji. Jeśli nawet nie miały, to w
końcu młodzi mają prawo się mylić. I nie mają obowiazku nas we wszystkim
słuchać, bo inaczej świat by się nie zmieniał.

A w górach szły zawsze daleko w przedzie.

Pozdrawiam cię, życzę rozwiązania swoich problemów.

[fobia15]

Piszesz, jak wychowywalas dzieci. A jaka rola w wychowaniu byla Twojego męża?
Bo moze bylo tak, jak u mnie w domu, ze ojciec nie wtracal sie. Łatwiej
wychowac dziecko matce samotnej niz dwojgu ludziom, ktorzy wiecznie sie kłóca.
Ja w przeciwienstwie do Twojej kuzynki (czy tez kolezanki, bo piszesz tak i
tak) nie mialam wielkich ambicji zawodowych. Pracuje, bo musze i lubie. Nie
spelniam sie zawodowo, ale przynajmniej mam wlasne pieniadze. Ale od kiedy
pojawil sie syn dom byl na pierwszym miejscu. Czulam sie w domu wazna i
potrzebna. A teraz mam wrazenie, ze potrzebna jestem tylko do prania, gotowania
i sprzatania. A przy dwoch facetach i psie, jednoczesnie pracujac, jest co
robic. Prosze nieraz kilka razy syna o te sama rzecz. I w ktoryms momencie juz
nie wytrzymuje i sama to robie, albo jest wielka awantura. Syn jest
rozstrzepany po ojcu. Jestem autentycznie zmeczona tym użeraniem sie, a
jednoczesnie nie znajduje w sobie motywacji do spokoju i bycia konsekwentna.
Kiedy cie ktos wspiera łatwiej jest. Moze to moj syn ma problem ze mna, a nie
ja z nim? Czasami chcialabym zasnac i sie juz nie obudzic. Życie mnie przeroslo.
Kilka razy prosilam o spis ksiazek do szkoly. O tej porze juz mial wiekszosc
ksiazek kupionych (przeze mnie). Spisu nie ma, zgubil. Nie ma od kogo wziac. I
Ty radzisz mi, abym za niego robila rozne rzeczy? On musi wreszcie poczuc na
wlasnej skorze , co to znaczy byc opowiedzialnym za swoje czyny.

[mama.ludzika]

To, co piszesz, jest dla mnie jakby znajome
Moja mama też użerała się ze mną, i z siostrą. Była zawsze kobietą
zapobiegliwą, konkretną, taką, co nigdy nie czeka na innych, tylko bierze
sprawy w swoje ręce. Założyła od początku, że skoro ona się poświęca, to my
odpłacimy tym samym. Tymczasem nikt nie myślał o tym, bo mama odwalała całą
robotę. Naprawdę harowała:robiła zakupy, prasowała, gotowała, prała, sprzątała,
wszystko perfekt. Tata w domu się raczej nie udzielał. Byłam oczywiście
zobowiązana do pomocy, ale pomoc była z gatunku tych najpodlejszych, czyli
wynieś, przynieś, pozamiataj, na rozkaz. Śmieci i piwnica. Żadnej frajdy,
żadnej satysfakcji, żadnego pomagania w kuchni, chyba, że mycie naczyń. Z
biegiem lat mama robiła się coraz bardziej gderliwa. Narzekała ciągle, że
wszystko musi pokazać palcem, że nikt "się nie domyśli", że trzeba przypominać
po kilkanaście razy. Było tak, że przychodziłam po szkole, i po jej minie od
razu wiedziałam, że będzie gadanie. W zasadzie oprócz nielicznych momentów mama
była zawsze niezadowolona i miała o coś pretensje. Wygłaszała ciągle kazania,
kto co miał zrobić, a nie zrobił, do czego to podobne, "nigdy", "zawsze", itp
Potrafiła pamiętać wszystko z tygodnia, sprzed dwóch i trzech, i wywlekała to w
odpowiednim momencie, a mnie opadała szczęka i byłam pokonana I zamiast jej
rzeczywiście pomagać, omijałam ją szerokim łukiem. Dopiero z perspektywy lat
widzę, jak było jej ciężko. Wszystko było na jej głowie i rzadko kiedy ktoś
pomagał. Dlaczego tak było?
Moja mama np. bardzo jest honorowa. Jak poprosiła raz o coś, a ja zapomniałam
(a zapominałam b. często, bo wygodniej,wolała się nie prosić dalej, tylko
zrobić sama, a potem wypomnieć. Poza tym mówiła tonem nie znoszącym sprzeciwu,
takim, co to każe człowiekowi stawać się od razu głuchym Praktycznie nie
chwaliła nigdy. Uznawała pomoc za oczywistą. Nigdy też nie mówiła, że
potrzebuje mnie, liczy na moją pomoc, tylko ma być zrobione i kropka. Nawet
jej "proszę" było wypowiadane jak "bez gadania!". Poza tym wszystko, co kazała
mi robić, było ważne dla niej, nie dla mnie. To jej zależało, żeby było czysto,
posprzątane, umyte, zaniesione, mnie szczerze mówiąc, rzadko kiedy to
obchodziło. I czułam się jak człowiek na posyłki, co było okropnie wkurzające.
Dopóki nie ma motywacji, doputy nie ma chęci. Jak wiedziałam, że mogę wyjść w
sobotę dopiero jak posprzątam, byłam najszybszym sprzątaczem świata

Teraz sama jestem mamą. Nie tak dawno walczyłam przez kilka tygodni z synkiem,
żeby wkładał sam do "brudów" majtki i skarpety wieczorem. Niby prosta rzecz,
ale zapominał za każdym razem! Dopiero kiedy umówiliśmy się, że za każde
włożenie dostanie serduszko, a za ileś tam serduszek nagrodę, o dziwo pamiętał
za każdym razem. Dziwne, nie?

Piszesz, że syn musi poczuć na skórze co to jest odpowiedzialność. Masz
oczywistą rację. Ale to Ty idziesz do sklepu, kupujesz mu książki, niesiesz do
domu, kładziesz mu na biurku i pewnie nie możesz się doprosić, żeby je
schował A może gdyby wiedział, że zorganizowanie przez niego podręczników
jest warunkiem na włączenie komputera, miałabyś problem z głowy?

Trudno jest coś zmienić w domu, jak to coś się utrwaliło. I jak wszystkim
pasuje, prócz Tobie. Ale ja myślę, że dasz sobie radę, ponieważ Twój syn, jak
piszesz, nie jest "zły", tylko trochę rozpuszczony. Bo wyręczany. I wciąż jak
dziecko liczy na to, że mu się upiecze, jak zawsze. W momencie, kiedy zaczniesz
być życzliwie konsekwentna, zacznie się z Tobą po prostu liczyć.

Nie wiem, czy to, co tu piszę w czymś Ci pomoże A może już sama masz jakiś
pomysł. Powodzenia niezmiennie

[verdana]

Juz chyba widzę problem.
Nie ma osób, które nigdy nie zrobiły niczego, za co dziecko nie musi się
wstydzić i zasługują na bezwzgledny szacunek cały czas i pd każdym względem.
Uważasz siebie za ideał - i to dla dziecka, szczególnie nastoletniego, musi byc
nieznośne. Nie ma ludzi idealnych, ktorzy nigdy nie popełniają błędów i którzy
nigdy, za nic nie musza się wstydzić. Są tylko ludzie, którzy tak myśla o sobie.
I z nimi zycie jest niezmiernie ciężkie. Czy Twój syn ma prawo Cie skrytkować?
Czy jest to oznaka "braku szacunku"?
Na pewno przydało by sie trochę samokrytyki. Ja na pewno bardzo bym się
wstydziła za to, ze przestałam lubić własne dziecko. Niezaleznie od tego, czy
miałam powód, czy nie.

Mały cytacić - może pomoże:-)

[migotka2000]

Co prawda jestem mamą dopiero trzylatka, (drugie w drodze), ale staram się
wybiegać myślami naprzód. Ostatnio czytam dość mądrą książkę - "Wystarczająco
dobrzy rodzice" Bruno Bettelheim'a. Znalazłam taki cytacik i zaznaczyłam sobie
ku pamięci na przyszłość:

"Dlatego właśnie konieczne jest, by rodzice w okresie burz młodzieńczych
PRZYJMOWALI dziwaczne zachowanie swojego dzeicka, NIE POCHWALAJĄC jednakże tego
zachowania. Powinni dać nastolatkowi czas na przeżycie jego doświadczeń, nie
biorąc wszystkiego zbyt serio, nie niepokojąc się zbytnio o to, co robi, ani
nie mieszając się do tego nadmiernie. Kiedy nastolatek zda sobie sprawę, że
jego zachowanie nie odpowieda naprawdę jego potrzebom ani jego osobowości,
pomyśli, że rezygnując ze sprzeciwu, nie jest posłuszny naciskowi rodziców,
lecz własnej decyzji. Tylko pod tym warunkiem wyrzeknie sie ostatecznie swego
niepożądanego zachowania."

Do mnie to przemawia, bo też byłam trudnym nastolatkiem. Co prawda zachowywałam
normy współżycia w rodzinie, ale strasznie nienawidziłam systemu
wartości "starych". Moja "trudność" polegała na całkowitej emocjonalnej
izolacji od ich świata. "Starzy" żyli swoim życiem, ja swoim, potem wyjechałam
na studia, dojrzałam i wyszliśmy na prostą.

Pozdrawiam

[rycerzowa]

Rozumiem cię doskonale.
Ty jesteś w porządku wobec rodziny i tego samego wymagasz. Teoretycznie masz rację.

Ale, jak słusznie zauważyła verdana, czasem źródłem kłopotów w związku jest
przekonanie o własnej doskonałości.
U mnie też tak było.
Mąż uważał się (i uważa) za ideał , pracuje, pomaga, poświęca sie, kwiaty
przynosi.

Mnie tez wydawało się kiedyś, że jestem super.
Ale moja 13-letnia (wówczas) córka wyprowadziła mnie z błędu. "Mamie się tylko
wydaje,że jest taka dobra". Zadumałam się nad tym osądem.
Też płakałam w poduszkę, ale zawsze pamiętałam, że jestem odpowiedzialna za
moje dzieci, że zerwana więź z dzieckiem to katastrofa. Przypadek tej dalekiej
kuzynki-koleżanki był mi też przestrogą.

Tylko małe dzieci muszą robić to, co my chcemy, i wtedy kiedy my chcemy.
Starsze mają swoje plany, niestety.

Jeśli syn był cały czas "zajęty" i "nie miał czasu" np. na wyrzucenie śmieci,
wyrzucałam je sama, ale po tym mówiłam, że ja za niego wyrzuciłam smieci, a
teraz jego kolej ubić za mnie śmietanę do lodów. Albo iśc i kupić te lody.
No bo jakie miałam wyjście?Awanturować się? To nic nie da.
Poczucie humoru w domu przydaje się bardzo często.

My nie rozumiemy problemów naszych dzieci, wydaje nam się śmieszne,że 15-latek
może rozpaczać, gdyz nie został zaproszony na klasową imprezę, że nie ma
niektórych ciuchów czy gadżetów.Że czuje sie zdołowany i zniechęcony, bo mu
nauka nie idzie. My powtarzamy,że powinien się więcej uczyć, ale on słyszy,że
na testach bada się "umiejętność rozumowania, wnioskowania, kojarzenia faktów".
Jak on się ma tego nauczyc? Juz mu się nawet nie chce do książek zaglądać.
Uważa, że jest do niczego. Czasem myśli,że chciałby się położyc i nie obudzić.

Powiedz młodemu, że nie rozumiesz go, ale kochasz i przeczekasz jego bunt.
Jak zostanie bez książek, to sam sobie potem je załatwi. Nie rozmawiaj o
przykrych sprawach. Macie psa, więc zawsze jest powód do żartów, do opowieści o
jego inteligencji.

Wakacje są wolnoscią od szkoły i jej problemów, wiec nie warto sobie tym na
razie zaprzątać głowy. A i potem można młodego "pocieszyć", że zadnych studiów
konczyć nie musi,że na budowie też mozna pracować itp. Na niektórych to działa
lepiej niz wszelkie zachęty.

Czasem dobrze jest poczekać i przyjąć konsekwencje młodzieńczej
nieodpowiedzialności. Sąsiedzi spokojnie poczekali jak ich super zdolny syn
obleje maturę. Po roku zdał na piątki, teraz jest naukowcem. Gdyby nie ten szok,
pewnie by skończył byle jakie studia i miał byle jaką pracę.

Na męża, nawet takiego przekonanego, że jest doskonały, tez jest sposób.
"Wiem,że mnie kochasz, wiec pomóż mi, nie radzę sobie".

Dam ci jeszcze ostatnią radę doświadczonej matki: nie można się mężowi skarżyc
zbytnio na dziecko, nie można mówic o nim zawsze źle. Ojciec chce byc dumny z
dziecka, zatem warto zawsze znaleźć jakąś dobrą cechę potomka.
Np. "on jest w sumie zdolny, co zrobic, żeby się nie zmarnował" .
Albo: "jak wykorzystać jego dobre serce, aby nam więcej pomagał".
Albo: "jakie programy komputerowe kupić mu, skoro tak się pasjonuje komputerem".

Moich dzieci powszechnie nam zazdroszczono, ale to wynik nie tylko mojego serca
ale i dyplomacji.

Twoim kapitałem początkowym jest 15 dobrych lat. Nie pozwól,aby zostały zmarnowane.

Blokada zdjęta:)

[fobia15]

Dziękuję jeszcze raz wszystkim, nawet Verdenie, ktora mnie troche zirytowala,
ale to pewnie dlatego, ze powiedziala prawde. Nie ma matek idealnych i ja nia
tez nie jestem.
Syn wyjechal na 3 dni z ojcem i to mi tez pomoglo w odblokowaniu sie.
Zrozumialam, ze on sie zmienia i ja musze te zmiany zaakceptowac. Trudno mi
dlatego, bo jak juz pisalam, do tej pory nie mielismy z dzieckiem problemow.
Ostatnie lanie od taty zaliczyl, kiedy mial 6 lat. Bylam wiec przekonana, ze
teraz powinnismy odcinac tylko kupony. Ostatecznie najwazniejsze, ze nie mamy z
nim problemow w szkole. Gdzies musi odreagowac. Trafilo na dom Pokazal mi
nawet zdjecia z obozu, ktore dostal od kumpli internetem. A byly to zdjecia
dosc kontrowersyjne (przynajmniej dla mnie) Coz, czasy sie zmieniaja,
mlodziez sie zmienia. Szkoda w sumie, bo moja mlodosc byla jednak ciekawsza.
Pozdrawiam wszystkich serdecznie i zycze jak najmniej problemow z wlasnymi
pociechami.

[gaika]

Gratuluje!
Powodzenia i pozdrowienia

[lolinka2]

Czytam sobie ten wątek... i dwie rzeczy mnie uderzają.
1. Brak oddzielenia "stanu wojny" z mężem od problemów z synem, a przecież to-
przynajmniej teoretycznie- dwa światy, dwa fronty... nie mieszajcie dziecka do
rozgrywek między sobą, chociaż wiem że to trudne, bo zawsze wyjdzie to przeciwko
wam- teraz jest "anty-mama" ale moze się stać "anty-starzy".
2. Szukam celu stworzenia tego wątku (to nie jest atak na Ciebie tylko
przemyślenie). Cokolwiek by kto nie napisał, zaraz pojawia się riposta autrki w
tonie "ja mam gorzej" bądź 'u mnie to nie przejdzie'. Spróbuj się rozliczyć sama
ze sobą, co chcesz osiagnąć- czy pogłaskanie przez inne forumowiczki, jak jesteś
biedna i nieszczęśliwa... (ciężko będzie z tym jak sądzę ) czy konstruktywną
radę (vel krytykę). Jeśli ktoś zwraca Ci uwagę na to czego być może nie robisz
bądź w czym nie dopisujesz, świat się nie kończy. Kazdy z nas "nawala" w tym czy
tamtym, bardziej lub mniej i objawem dojrzałości jest przyjmowanie rad.

Cóż jeszcze mi w tej sprawie na myśl przychodzi... Pisałaś, że byłaś
matką-stróżem i chy7ba kończy się twoja rola. Tak, ale tylko rola stróża. Matką
zostajesz nadal, choć nieco przekonfigurowaną i musisz się wczuć w starą-nowa
rolę. Myślę że zależnie od osobowości dziecka taki przeskok czeka każdą matkę
(natężenie będzie różne) i sukcesem jest nie stracenie kontaktu z własnym
dzieckiem, za cenę "pierdół". Pogadaj z nim, jak z dorosłym (którym oczywiście
nie jest), zapukaj grzecznie do pokoju, powiedz że masz sprawę i llliczysz na
niego (dodatkowa motywacja). Po czym wyłóż, BEZ KRZYKU, swoje racje: że się
matrwisz, że boisz się o Wasze dalsze relacje, że masz wrażenie iż go tracisz, i
że chciałabyś wiedzieć czego on oczekuje od Ciebie, jak masz go traktować? Czy
chce opcję 'dorosły" czyli przywileje plus obowiązki czy opcję "dziecko" czyli
pełna kuratela, krótko mówiąc model większego niemowlęcia ) Podejrzewam że
wybierze opcję dorosły i wtedy możesz, NADAL NIE ZRZĘDZĄC I NIE KRZYCZĄC (wiem
że trudno czasem zachować spokój, dlatego to podkreslam) wyjaśnić, że nie chcesz
być służącą w tym domu i kazdego dorosłego obowiązuje mycie się, wyprowadzenie
psa i zrobienie sobie jedzenia jeśli jest się głodnym. I że prosisz go o
szacunek dla was, bo tylko wtedy wy będziecie mogli szanować jego jako młodego
człowieka. Powinno zadziałać. Szczególnie powtórzone parokrotnie... A
niezależnie od rozwoju wypadków, zachowaj spokój.

I coś jeszcze- to nie twój wróg, to twoje dziecko. I im mniej racjonalnie się
zachowuje, tym trudniej jest mu samemu, bo- mówie z doświadczenia- człowiek na
tym etapie nie rozumie co nim miota ani co z tym zrobić.

Życzę dużo sił.

:))

[lolinka2]

Super, wierzę w was. Powodzenia, ostatecznie każdy z nas musi przejść przez to
piekło zwane młodością )

[fobia15]

Osiagnelam, to czego chcialam. Zostalam pocieszona i uswiadomiona.
Nie mam z domu rodzinnego zbyt dobrego wzorca. Rodzicow szanowalam, ale to nie
znaczy, ze pochwalalam ich metody wychowawcze. Ciezko jest odnlezc sie w nowej
roli matki dorastajacego dziecka. Myslalam, ze jest to bardziej proste. Watek
powstal w sytuacji kilkudniowego bycia w dolku. Zdarza mi sie to czesto. Kiedy
sie nalozy kilka niekorzystnych sytuacji szukasz ratunku gdziekolwiek. Poniewaz
nie mialam sie komu wyzalic zrobilam to na forum. Mialam taka potrzebe i dobrze
zrobilam. Przy drugim dziecku nie ma sie zapewne takich rozterek.

[triss_merigold6]

Tu piszesz dość ogólnikowo o swoich problemach małżeńskich natomiast z postu na
innym forum wynika, że Twój mąż jest zwyczajnym alkoholikiem i nie odzywasz się
do niego. Sądzisz, że kobieta pozostająca (po co?) w związku z alkoholikiem
jest godna bezwzględnego szacunku w oczach dorastającego dziecka?

[nangaparbat3]

Nikt nie jest godny bezwzglednego szacunku - bo to sformulowanie to jakas
idiotyczna abstrakcja, szczerze mowiąc w ogole nie wiem, o co chodzi.
Jesli autorka watku nie pisala bardziej szczegołowo o swoich problemach, to jej
sprawa, nie podoba mi sie "skarżenie" na nia w taki sposób.
Nie podoba mi sie też takie ocenianie żon alkoholików, hurtem. Polska pełna
jest kobiet, które maja mężów alkoholików, i najróżniejsze są powody, dla
których z tymi mężami zostają.

[triss_merigold6]

Autorka wątku między pretensjami do syna napisała, że wymaga od niego
bezwzględnego szacunku wobec osób starszych i nie zrobiła w życiu niczego czego
musiałaby się wstydzić przed synem.
Dla mnie to dość proste: kobieta zostająca z alkoholikiem czynnym (nie trzeźwym
czy trzeźwiejącym) jest współuzależniona i zwyczajnie głupia. Jedyne na co
zasługuje alkoholik to kop za drzwi i szczelne zamknięcie tychże drzwi.
Gdyby nie samozachwyt Fobii i jej przekonanie, że jest super, nie wyciągnęłabym
drobnego szczegółu o którym zapomniała wspomnieć pisząc o złych układach z
mężem.

[nangaparbat3]

triss_merigold6 napisała:

> Dla mnie to dość proste: kobieta zostająca z alkoholikiem czynnym (nie
trzeźwym
czy trzeźwiejącym) jest współuzależniona i zwyczajnie głupia. Jedyne na co
> zasługuje alkoholik to kop za drzwi i szczelne zamknięcie tychże drzwi.

Daj spokój. Znam kilka naprawde wspaniałych, mądrych i godnych szacunku kobiet,
które swoich czynnych alkoholików nie wyrzuciły. Znam zony alkoholików
udręczone i bezsilne, które nie mogą odejść, bo nie maja dokąd, naprawdę nie
maja, bo nie maja wsparcia nawet we własnych rodzicach.
Znam tez jedną, ktora męża pijaka wyrzuciła, zostajac z trójką dzieci.
Podziwiam ja i uczę się od niej odwagi, nadziei i radości zycia. Jest bardzo
biedna, zyje ze sprzątania i zasiłkow. Jest Cyganką. Jest jedna z tych
nielicznych osob, o których mogłabym powiedziec, że są dla mnie autorytetem.
Ale tych, ktore trwaja w zwiazku, nie oceniałabym.

Triss

[gaika]

Zdecydowanie nie podoba mi się, ze przytaczasz wypowiedzi z innych forów. To
nie jest zagranie fair. Gdyby Fobia chciała, to zwyczajnie by o tym tu
napisała. Tematyka tego forum jest inna. Fobia stwierdziła, ze uzyskała pomoc,
wsparcie oraz, ze „dopadła” Ją refleksja.
Po co rozgrzebujesz sprawę w tak, delikatnie mówiąc, nieprzyjemnej formie?

[triss_merigold6]

Wyjaśniłam wyżej. O sobie Fobia pisze tutaj, że jest "sama dla siebie
najlepszym psychologiem", o mężu, że są w konflikcie i że przydałaby mu się
poradnia AA. Sorry ale dla dziecka jest dość istotne czy wychowuje się w domu z
patologią czy nie więc pasuje do tematyki forumowej. Jak taka osoba może żądać
bezwarunkowego szacunku dla siebie i ojca - alkoholika?

[gaika]

triss_merigold6 napisała:

> Wyjaśniłam wyżej. O sobie Fobia pisze tutaj, że jest "sama dla siebie
> najlepszym psychologiem", o mężu, że są w konflikcie i że przydałaby mu się
> poradnia AA. Sorry ale dla dziecka jest dość istotne czy wychowuje się w domu
z
>
> patologią czy nie więc pasuje do tematyki forumowej. Jak taka osoba może
żądać
> bezwarunkowego szacunku dla siebie i ojca - alkoholika?


Nie chodzi mi o to, ze nie można wykraczać poza temat „wychowanie”, tylko ze
Fobia skupiła się na problemach dojrzewania, a z jakichś powodów ominęła inne.
Może o tych innych woli dyskutować tam, gdzie jej łatwiej, wygodniej,
zręczniej...

Rodzina to naczynia połączone i relacje miedzy jej członkami są zasadnicze dla
całokształtu, a całokształt zależy od indywidualnych relacji. To oczywiste. Co
poprzednio napisałaś- zrozumiałam. Nie wiem tylko po co.

Skad wiesz Triss co jest , a raczej kto....

[fobia15]

...wazny dla MOJEGO dziecka?

iss_merigold6 napisała:

> Wyjaśniłam wyżej. O sobie Fobia pisze tutaj, że jest "sama dla siebie
> najlepszym psychologiem", o mężu, że są w konflikcie i że przydałaby mu się
> poradnia AA. Sorry ale dla dziecka jest dość istotne czy wychowuje się w domu
z
>
> patologią czy nie więc pasuje do tematyki forumowej. Jak taka osoba może
żądać
> bezwarunkowego szacunku dla siebie i ojca - alkoholika?

Malo wiesz o zyciu Triss

[fobia15]

Zmusilas mnie do zwierzen. Moja matka zyla ponad 40 lat z moim ojcem, ktory
prawie codziennie byl na rauszu. Robila to z pobudek maetrialnych i religinych.
Nie wiem, czy byloby dla nas lepiej, gdyby od niego odeszla i tym samym skazala
na biede. Wiem natomiast, ze ojciec nie robil nam nigdy krzywdy. Przykrosci
zwiazane z jego upijaniem sie tak, ale nie takie, jak sie nieraz slyszy.
Poza tym wyobraz sobie, ze mozna kochac alkoholika

[fobia15]

Gdyby wiedziala, ze ktos wykorzyst moje zwierzenia z forum o uzaleznieniach to
pisalabym pod innym loginem.

[fobia15]

Gratuluje spostrzegawczosci.
Niestety , ale na forum o uzaleznieniach nie stwierdzilam wprost, ze zyje z
alkoholikiem. Po prostu po leturze wpisow, stwierdzilam, ze moj maz ma podobnie.
Mysle, ze ma problem. Ale dla syna jest bardzo dobry. Nie zaniedbuje domu. Po
prostu alkoholem leczy stresy. Moj syn nie widzi problemu , a ja tak, bo mialam
to w domu. Nie widze wiec zwiazku w tym, co piszesz.

[joannab-o]

Fobia, widzisz, że chyba nikt nie powiedział "głupi niewdzieczny dzieciak",
kazdemu go żal...

Myślę, że nie jest mu trudno rozmawiać w ogóle, tylko rozmawiać tak, jak było do
tej pory i jak sie spodziewa, że bedzie. Musicie sie zmienić OBOJE, wyjść sobie
na przeci - to powinna byc zasadnica treść tego, co powiesz i o czym bedziecie
rozmawiać.
Rycerzowa napisała, że dziecko ma zawsze rację - bardzo jest mi to bliskie.
Co nie znaczy, że masz robić kanapki, ale to, żeby fakt, że syn żąda kanapek
uznać za coś, co wynikło z Twojego błędu, coś do naprawienia. Masz POMÓC synowi
nie żądać kanapek.

Mówiąc brutalnie - być może teraz decyduje sie , czy Twój syn będzie też
alkoholikiem. Jest to z całą pewnością treścią jego lęków, jeżeli ma tak blisko
ten model. A Ty go własnie teraz odrzucasz, co nie tylko może, ale musi byc
przez niego zrozumiane jak zrównanie z odrzuconym ojcem, ze wszystkimi
konsekwencjami.

Dobrze, ze spojrzałaś inaczej na problem, ale nie mysl, że to pójdzie łatwo. Nie
wystarczy sie raz przytulić, zeby wszystko było dobrze. Będziesz testowana, a
kadzdy Twój błąd bedzie znaczył 100 razy wiecej in minus niz Twoje dobre słowo
lub czyn in plus.
Brzmi niesprawiedliwie, ale to jest własnie pora na pozbycie się ambicji,
potrzeby docenienia własnej osoby, wejście na wyższy poziom "sprawiedliwości".
Sprawiedliwe będzie to co pomaga Twojemu dziecku. Na szczęscie będzie to dobre
również dla Ciebie.

Pozdrawiam, życzę siły joanna

[alina66]

fobia, bardzo uwaznie czytałam ten wątek. I po kilku postach też zaczęłam
myśleć to, o czym napisała triss- że w grę wchodzi współuzależnienie.
Jestem Dorosłym Dzieckiem Alkoholików i byłam żoną alkoholika - a więc byłam
współuzależniona na obu płaszczyznach, Twoje posty przypomniały mi mnie samą.
Od 4 lat wychowuję sama syna, który ma teraz 17 lat.
Odkrycie, że matka nie jest ideałem, jest bardzo bolesne dla obu stron. Ale
jest konieczne, żeby rozpoczął się proces odcinania pępowiny przez dziecko.

To co piszesz, że pomożesz sobie sama- tak nie jest. to bardzo częste
stwierdzenie u osób współuzaleznionych, niestety samemu się nie da, uwierz mi.
U mnie proces leczenia trwał 2,5 roku, i jestem nadal w grupie DDA i Al Anon.

Jestem też zdania, że nie można oddzielać wychowania od sytuacji w rodzinie.
Nie da się, bo to sytuacja w rodzinie wywołuje problemy wychowawcze.

Mój eks też był i jest bardziej pobłażliwy, wychowanie ogranicza się do
poklepania po ramieniu (co już tutaj gdzieś pisałam) i aprobaty dla wszystkich
działań syna. To jest też typowy mechanizm - eks ma wyrzuty sumienia, wini się
za to, co się stało, a więc jest uległy wobec syna.

U mnie też były i zapewne jeszcze będą różne fazy, też bywałam zła na mojego
syna (on na mnie na pewno też). teraz - we wrześniu skonczy 17 lat - byliśmy
razem na spływie kajakowym (jak co roku) a potem syn pracował i muszę
powiedzieć, że od zeszłego roku bardzo dojrzał. Zachowywał się jak młody,
odpowiedzialny facet, a nie leniwy i rozpuszczony nastolatek. Zadziwiające - w
kwietniu pisalam o problemach z przestawieniem dnia i nocy i lenistwie, a teraz
tak mile jestem zaskoczona.
A więc - głowa do góry. Nie ma recepty na wychowanie, ale myuślę, że i Ciebie
syn mile zaskoczy.

Pozdrawiam
i pamiętaj - nie można zmienić nikogo, oprócz siebie.

[janiotonio]

Fobia, dlaczego nie chcesz skorzystać z pomocy psychologa lub psychoterapeuty?
Czy w twoich oczach będzie to wyglądało, że z tobą jest coś nie tak? To nie
jest prawda. Skorzystałam z takiej porady kilkakrotnie. Szalenie pomogło.
Drugie dziecko urodziło mi się z różnymi chorobami i podejrzeniami problemów w
przyszłości. Pierwszy rok jego życia to był koszmar - ciągle płakał, ciągłe
diagnozy, zero snu, jeszcze przecież sstarsze dziecko. Problemy zaczęły się po
tym roku, kiedy częśćrzeczy sie wyjaśniła i zostało nam mało choróbsk. To
wydaje się nie związane z tematem wątku, ale włąśnie wtedy zaczęłąm mieć do
męża kupę pretensji, zrobiłam się nerwowa (jeszcze bardziej), spięta, starałam
się, zeby wszystko działało, a wsyzstko sięsypało. Psycholog kazał mi przyjść z
mężem. Rozmawialiśmy bardzo delikatnie. zadnych oskarzen. Pokazal kazdemu z
nas, o co chodzi temu drugiemu. Pokazal, jak niszczaco wplywa stres zwiazany z
problemem z dzieckiem - wsyzstko pewnie jedno, czy wychowawczym, czy
zdrowotnym. Wytlumaczyl, ze nikt temu nie jest winny. Byl zyczliwy. Nie zrobil
z nas zadnych wariatow ani nieporadnych nieudacznikow. Powiedzial, ze oboje
mamy prawo czuc sie tak, jak czujemy. Pokazal, co mozna z tym zrobic. Jestem mu
bardzo wdzieczna. Powiedzial, ze MAMY PRAWO CZUC SIE ZLE, ale ze warto cos z
tym robic. Po co sama masz to dzwigac. Zwrocenie sie o pomoc nie jest zadnym
wstydem ani porazka. Tak jak zwrocilas sie na to forum. Poza tym psycholog jest
obiektywny i zdystansowany. W koncu jest fachowcem od problemow.
Poza tym - rozumiem, ze na rozne rozrywki moze cie nie stac, skoro pracodawca
nawala z pensja, ale moze co tydzien wychodz na kawke z przyjaciolkami - ja tak
czasem robie, ponarzekamy, posmiejemy sie, pogadamy o głupstwach - buduje sobie
swoj swiat przyjemnosci (tez krucho z kasa, ale na kawe lub piwko czasem
wychodze).

Co do alkoholizmu - ktos tu wspomnial, ze decyduje sie, czy syn bedzie
alkoholikiem, czy nie. To mozliwe, jak ojciec mi wszystkeigo zabranial, ciagle
wrzeszczal i oskarzal, robilam wszysko, zeby wychodzic z domu i jezeli gdzies
na imprezie byl alkohol, przysysalam sie do niego, jak kleszcz. Alkoholikiem
nie jestem, bo poszlam na wymarzone studia i to mnie chyba uratowalo. I starsza
rozumiejaca kochana siostra. Pisze o tym, bo faktycznie, pretensje w domu zero
zyczliwej rozmowy i tzw. czepianie sie moga powodowac taka ucieczke. Chyba, ze
syn wybral komputer.
Jescze raz serdecznie cie pozdrawiam, fajnie, ze udalo ci sie odblokowac na
syna, trzymam ci kciuki
Magda

[fobia15]

Przeciez juz rozwiazalam problem za pomoca m.in. ludzi z tego forum, za co im
jeszcze raz z serca dziekuje. Do psychologa idzie sie wtedy, kiedy juz naprawde
nie mozemy sobie poradzic. Umiejetnosc radzenia sobie z problemem to tez
sztuka. Jesli juz udalabym sie do psychologa to z synem. Podejrzewamy
uzaleznienie od komputera. Dalismy sobie czas do konca wakacji. Jestemy po
rozmowie z nim.
Co do wyjsc - jest maly problem. Nie mam juz przyjaciolek.Zreszta, nie lubie
juz wychodzic z domu. To ma tez podloze z wczesniejszych lat mojego pozycia,
ale to nie jest temat tego watku.
Pzdr.

[nangaparbat3]

Powiem wprost - rozwiazalaś jeden z wielu problemow, ale ten najważniejszy
jest nierozwiazany. A jest nim Twoje dzieciństwo i młodość w rodzinie, w której
ojciec cierpial na chorobę alkoholową. Piszesz, ze można kochać ojca-
alkoholika - pewnie, ze można, ale wlasnie dlatego, że sie go kocha, tak wielka
cenę się potem placi, swoim zyciem i swoich najblizszych. Dziewczyny maja rację
radząc Ci zwrocenie sie do psychologa, zwłaszcza dobrze prowadzona grupa DDA
(Dorosłych Dzieci Alkoholikow)mogłaby Ci bardzo pomoc. Jesli Ty nie uporasz sie
ze swoją przeszlością, nie bedziesz w stanie pomoc synowi, ktory - jak piszesz -
juz sie uzależnił. To wynika z mechanizmów uzaleznienia i nic na to nie
poradzimy. Przecież gdyby ktoś w Twojej rodzinie zachorował na zapalenie pluc,
nie dziwiłabys sie, ze trzeba pomocy lekarza. Pozdrawiam najserdeczniej.

[janiotonio]

Wydaje mi się, że jak ktoś mówi, że miewa ostre dołki, nie chce mu się w ogóle
wychodzic z domu do ludzi lub sprawiać sobie jakiekolwiek przyjemności i
twierdzi, ze nie ma zadnych przyjaciolek ,czyli ze czuje sie samotny,
opuszczony itp. to jest problem, niezaleznie od tego, jak bardzo nie chcialoby
sie go zauwazyc. Chodzi o to, ze byc moze problem tkwi gdzie indziej, niz go
szukasz. Moze masz depresje, ktora mozna leczyc. Co z tego, ze radzisz sobie z
codziennoscia, jezeli nic nie sprawia ci radosci. Zycie jest tylko jedno, po co
spedzac je w ten sposob. Poza tym syn moze widzi, ze masz doła. Ze maz koi
stresy w alkoholu. To on ucieka w wirtualny swiat. Jak go z niego wyciagniecie,
nie zalatwiajac swoich spraw, to on moze uciec w co innego. Bo mysle ze was
kocha i go boli, jak widzi, ze w gruncie rzeczy sie meczycie.
Poza tym niedobre wydarzenia w przeszlosci zostawiaja jakis bagaz (nie wyssalam
tego z palca, cos wiem na ten temat) ale mozna sobie z tym poradzic. Nie dac
sie temu i cieszyc sie roznymi rzeczami. Po co traktowac to jako
usprawiedliwienie obecnej sytuacji.
Goraco pozdrawiam
Magda

[verdana]

Żadem przyzwoity psycholog, w Takiej sytuacji jak Twoja, nie ograniczy się do
leczenia syna, jesli jest on rzeczywiscie uzalezniony od komputera. A chyba nie
jest, bo miałby klopoty w szkole - a nie ma.
Terapię dzieci łączy się niemal zawsze z terapia całej rodziny. Psycholog nie
może w żaden sposób wyleczyć z uzaleznienia dziecka, dla którego to uzaleznienie
jest ucieczką od domu i rodziny. Jeśli Twój syn nie będzie żył w wirtualnym
świecie, to co mu pozostaje - matka, która nie ma własnego życia, własnych
spraw, znajomych i przyjemności, a koncentruje się na wszelkich przykrościach i
porażkach, jakie spotykają ją w domu. Ojciec, który jest słaby i pije.
Nie rozwiązałas na razie żadnych problemów, oprócz przejściowej niechęci do
syna. Nie radzisz sobie z mężem, ewentualnym uzależnieniem syna, brakiem
przyjaciół. Moim zdaniem - im szybciej zasiegniesz fachowej porady, tym więcej
dajesz własnemu dziecku szans na udane życie.

[fobia15]

verdana napisała:

> Żadem przyzwoity psycholog, w Takiej sytuacji jak Twoja, nie ograniczy się do
> leczenia syna, jesli jest on rzeczywiscie uzalezniony od komputera. A chyba
nie
> jest, bo miałby klopoty w szkole - a nie ma.
> Terapię dzieci łączy się niemal zawsze z terapia całej rodziny. Psycholog nie
> może w żaden sposób wyleczyć z uzaleznienia dziecka, dla którego to
uzaleznieni
> e
> jest ucieczką od domu i rodziny. Jeśli Twój syn nie będzie żył w wirtualnym
> świecie, to co mu pozostaje - matka, która nie ma własnego życia, własnych
> spraw, znajomych i przyjemności, a koncentruje się na wszelkich przykrościach
i
> porażkach, jakie spotykają ją w domu. Ojciec, który jest słaby i pije.
> Nie rozwiązałas na razie żadnych problemów, oprócz przejściowej niechęci do
> syna. Nie radzisz sobie z mężem, ewentualnym uzależnieniem syna, brakiem
> przyjaciół. Moim zdaniem - im szybciej zasiegniesz fachowej porady, tym więcej
> dajesz własnemu dziecku szans na udane życie.

A co uslysze od fachowca? Że mam byc bardziej wyrozumiala, za maz, ze ma pojsc
sie leczyc? Wlasciwie stwierdzilas fakt, o ktorym wiem. Z mezem stwierdzilismy,
ze syn ucieka od nas w wirtualny swiat, bo czasami, zwyczajnie, ma nas dosc.
Poki byl maly, byl zalezny od nas, a teraz juz ma swoje zycie. Kocha nas, ale
nie chce swiadomie uczestniczyc w naszych utarczkach. Dlatego padlo
slowo "rozwod", ktore wykpilas. Do rozwodu dojrzewa sie latami w naszym
przypadku, albo podejmuje decyzje pochopnie. Bylismy zbyt starzy, kiedy sie
pobieralismy, aby szybko sie rozstac. Mimo wszystko probowalismy cos sklecic.
Skad moglismy wiedziec, ze budujemy domek z kart, a nie z klockow lego?

[fobia15]

Magdziu, dobrze piszesz. Ja nie zawsze taka bylam. To zycie ze mnie zrobilo
niewiadomo co. Moja przyjaciolka, z ktora sie pare lat temu "po angielsku"
rozstalam (przez mojego meza, a moze jednak przeze mnie) powiedziala, ze
malzenstwo zmienilo mnie na gorsze. Sama to czulam. Bo ja zawsze wiecej czuje
niz widze i to jest moj dramat. Z tym pojsciem do psychologa mam klopot - ja
nie lubie z zasady chodzic do lekarzy. Troche przegielam z urojona choroba i to
tez wplynelo pewnie destrukcyjnie na psychike syna. Myslalam, ze jak o tym nie
mowi to i nie mysli. Widocznie tak okazal swoje zmartwienie. Ale to juz sa
sprawy nadajace sie na forum o psychologii.

[janiotonio]

Hej, Fobia,

Psychologa, ktory ci powie, ze masz byc bardziej wyrozumiala dla wszystkich,
jak odpowiedzialas verdanie, trzeba zaskarzyc do odpowiedniego ciala
psychologicznego. Nie tak pracuja, slowo daje. Bo trzeba sobie uswiadomic, ze
on chce pomoc kazdemu pacjentowi, ktory do nich przychodzi. Nie pouczaja, tylko
pomagaja. Moze byc, ze powie np. ze masz prawo do wsyzstkich zlych uczuc, ktore
masz. Ale ze mozna postarac sie rozpoznac, nazwac ich przyczyne. I sprobowac te
przyczyne usunac.
Upieram sie przy pomocy z zewnatrz, bo Twoje kolejne posty odslaniaja, ze
oddalenie od syna to wierzcholeek gory lodowej.
Moze jest tak, ze urojona choroba, o ktorej piszesz, miala sciagnac uwage
twojej rodziny na ciebie, spowodować, by zdjeli troche z twoich barkow, troche
cie "dopiescili", a oni uciekli? Moze masz o to do nich pretensje, i do siebie,
ze podswiadomie probowalas w ten sposob cos osiagnac?
Co do meza, ktory jest slaby i malo "decyzyjny" powiem tak: u nas tez jest z
tym problem i czasem sie wsciekam. Ale przypominam sobie ojca - fachowca od
decyzji, ktory jest bezkompromisowy, rozkazuje itp. A moj maz nie, jest
spokojniejszy, idzie na kompromisy, jest cieply dla dzieci, dla mnie tez,
chociaz MUSIALAM SIE O TO UPOMNIEC I POWIEEDZIEC MU, JAK WAZNE JEST, BY
OKAZYWAL MI UCZUCIE. nie wiedzial tego sam z siebie. Reasumujac, moze
w "niezaradnym" mezu drzemia poklady serdecznych uczuc, ktore moglby okazywac
tez tobie. moze on sie boi i dlatego nie chce, boi sie odrzucenia. Moze ty nigd
bys sie o to nie chciala upomniec, okazac mu taka "zaleznosc" od niego. A moze
zupelnie chybilam.
Przepraszanm, ze sie tak "wpieprzam", ale jak mialam dol, pomogli mi zyczliwi
ludzie, choc czasem bylam na nich wsciekla. Moze jestes troche wsciekla na
nasze uwagi, ale moze ci pomoga.
Trzymaj sie
Magda

Wiecie co, jak juz tak rozgrzebalam problem

[fobia15]

to przyznam sie do jeszcze jednego, ktory mnie meczy i nie potrafie sobie z nim
poradzic.zauwazylam, ze kiedy jestem sklocona z mezem to jestem lepsza dla syna
i na odwrot. To nie jest normalne. Swiadczy o czyms, tylko nie rozumiem za
bardzo o czym. Chyba ciagnie sie za mna jednak dziecinstwo...

[nangaparbat3]

posłuchaj, zaden madry psycholog nie będzie Cię pouczać. Ale bedzie umiał
porozmawiac z Tobą tak,że Ty sama jaśniej zobaczysz i zrozumiesz, co sie
dzieje, i znajdziesz w sobie nowe siły.
Z drugiej strony ta urojona choroba, o której piszesz, ten brak kontaktow z
ludźmi, niewychodzenie z domu - juz ktoś napisał, ze to może byc depresja, i
wtedy trzeba po prostu sie leczyć. Bardzo blisko zaprzyjaźniona ze mną pani
miala depresję, ktora zaczęła sie własnie od takich urojonych chorob. Ciagnelo
sie to latami, a kiedy wreszcie rozponano depresje, wyleczono ja w ciagu
miesiaca. Sama nie wierzyłam wczesniej, ze to możliwe.
Pozdrawiam Cie serdecznie.

[betty_julcia]

Witaj fobia
Wiesz, tak naprawdę myślę że twoje problemy są problemami dzisiejszego wieku.
Wiele od siebie wymagamy, w telewizji w gazetach oglądamy inny świat a ten nasz
jest tak prozaiczny i na dodatek się sypie. A miało być tak idealnie. Mnóstwo
ludzi, zwłaszcza kobiet tak się czuje jak ty.
Wpadłaś w pewną otchłań, czarną dziurę która wydaje się być bez wyjścia. Z
mężem się nie układa z synem też nie. Nie czytałąm wszystkich twich postów,
przelecialam pzez kilka. CZy ty masz jakies swoje życie, swoje sprawy? Może
problem tkwi w tym że wszyscy siedzicie sobie na glowie-mąż kanapwiec-piwosz,
syn przy komputerze. Może wpadliście w taki marazm. Moze zrób coś dla siebie,
żeby lepiej się poczuć. Może jak mniej bedziesz zwracała uwagę na syna, mniej
żyła nim, tym jaki był, jaki teraz jest, jak będzie musiał sam sobie zrobić te
kanapki, bedzie musiał być bardziej samodzielny tylko swoim kosztem a nie twoim
(gdzie niby chce ale to ty albo tatus ma zrobić kanapkę)to może wtedy on mniej
bedzie afiszował swoje niedojrzałe zachowanie.

I wiesz. Ja jestem pewna że konsekwencja jest ważna ale bez ogromnej dozy
cierpliwości i miłości nic nie zdziałasz. nie dawaj za wygraną. Nikt nie
powiedział że macierzyństwo jest łatwe. Trzeba przez ten głupi wiek przejść ale
mądrze. Nie odwracaj się od niego, nie oddalaj. Pokaż mu że nie jest pępkiem
świata, że ty masz swoje życie i musi to uszanować, ale także że to jego
kochasz najbardziej i bardzo ci na nim zależy.
To ty jestes mamą i twoje zadanie nie stracić jego. Całe życie przed wami. Jego
bunt przejdzie, skończy się. Będzie miał swoje życie, pracę, rodzinę iogromny
żal do ciebie że sie od niego odwróciłaś i stałaś się zimna. Łatwo się odwrócić
ale jesteście rodziną i zawsze będziecie więc nie strzelaj głupich fochów tylko
weź się za siebie. Masz bardzo dużo do stracenia a niełatwo później to
naprawić. A spieprzyć łatwo.
Głowa do góry. Trzymam kciuki.

--------------------------------------------------
Betty to mama a to jestem ja:
GWIAZDECZKA

[alina66]

jeśli nie chcesz do psychologa, zacznij może od wejścia na www.akcjasos.pl na
Tęczę, albo DDA

Uwierz, sama sobie nie poradzisz. Ani z byciem DDA, ani z byciem AlAnon.
A to jest rzeczywisty problem...
Też tak miałam- pod koniec nie chciałam wychodzić z domu, i byłam przekonana,
że lepiej jest samemu sobie radzić z całym światem. A jeszcze bardziej byłam
przekonana, że muszę mieć kontrolę nad całym światem i życiem wszystkich w
koło, a w rzeczywistości nie panowałam nawet nad swoim życiem