KOMUNIA- DUUUUUŻE WĄTPLIWOSCI.

[trzydziestka_minela]

Mój syn powinien jak każdy drugoklasista powinien pójść do komunii. A ja mam
wątpliwości. Po pierwsze nie chodzimy z mężem do kościoła , co z naszą wiarą
nie ma nic wspólnego. Poza tym, zwyczajnie ma wrazenie ze to za szybko. I nie
chcę robić niczego tylko dlatego że rodzina czy inni tego chcą. Nie potrafię
zapewnić dziecku wsparcia ( bo nie praktykuję) a nie mogę sobie wyobrazić
żeby pozwolić na 'nieporządne' tego przeżywanie 'dla opinii'. Ale, nie
ukrywam, mina mi zrzedła jak sie okazało że byłby jedynym uczniem w klasie
nie przystępującym do komunii.
Naprawdę jestem w rozterce. Naprawdę. Czy są wśród was osoby które mogłyby
podzielić się ze mną swoimi doswiadczeniami w tej kwestii.
Ania

[judytak]

zapytaj dziecko, czy chce iść do komunii
(mogę się założyć, że chce...)

poszukaj kogoś (chrzestny, chrzestna, babcia, dziadek) kto przyjmuje na siebie
to wsparcie (skoro babci zależy, to niech no wysila się trochę ;o)

to na wypadek, jeśli nie masz nic przeciwko udziału dziecka w życiu Kościoła
(chyba nie masz, skoro wysyłasz na religię w szkole?)

bo jak jesteś przeciwna, to bądź przeciwna konsekwentnie :o)

pozdrawiam
Judyta

[trzydziestka_minela]

Po prostu mam ogromne wątpliwosci czy to nie jest za wcześnie. W innych krajach
odbywa sie to chyba później.

[judytak]

trzydziestka_minela napisała:

> W innych krajach
>
> odbywa sie to chyba później.

nie wydaje mi się...
są nawet praktykowane tzw. wczesne komunie, w wieku 5,6 lat
poza tym, dziecko pomyśli, że on jakiś mniej dojrzały od innych,
niedorozwinięty czy coś, bo jego matka uznała, że dla niego za wcześnie...

to już lepiej w ogóle powiedz, że twoim zdaniem to za poważna rzecz, i dzieci w
ogóle nie powinny podchodzić do komunii, i w ten sposób bezpiecznie odłożysz
sprawę aż do czasu bierzmowania :o)

pozdrawiam
Judyta

[luca28]

przytoczę Co moją historię. Jako dziecko żołnierza nie chodziłam na religię,
(ale do kościoła tak) bo "nam nie wolno". Były to lata 80 - te. W drugiej
klasie pozostałe dzieci miały komunię, ja czułam się strasznie wyobcowana. One
chodziły po szkole do salki katechetycznej i na specjalne spotkania przed
komunią, a ja nie. Kiedyś kolega zapytał, się dlaczego ja nie chodzę z nimi nie
wiedziałam co mu odpowiedzieć, ale i tak czułam się gorsza. Moja babcia widząc
moją rozpacz, załatwiła mi przystąpienie do komuni rok później u niej w
parafii 100 km dalej. Tam tez czułam się wyobcowana, nie znałam tych dzieci, a
miałam z nimi przeżywać tak wazny moment.
Moi rodzice wyciągneli wnioski i moja 3 lata młodsza siostra podeszła już do
komunii normalnie ze swoją klasą i nikomu nic się nie stało, tata nie stracił
pracy, świat się nie zawalił.
Dlatego spytaj swojego syna czy chce tego czy nie i nie działaj wbrew jego
woli.

Pozdr.

[trzydziestka_minela]

to chyba ważne o czym wspominasz, odczucia syna. Z drugiej strony mój młodszy
syn jest nieochrzczony. I troche tak to widzę, że albo się chodzi do kościoła
albo nie ale jeżeli nie, to traktuje się tę decyzje odpowiedzialnie. Jeżeli ie
chodzę do kościoła to jaki daję przykład dziecku mimo wszystko posyłając go do
komunii.

[triss_merigold6]

Że słucham??? Jakie "nie było wolno"? Może w zapadłych zielonych garnizonach...
U mnie w klasie były dzieci wojskowych i te, których rodzice byli wierzący,
przystępowały do komunii, chodziły na religię i miały bierzmowanie.

Na religię nie chodziłam ponieważ rodzina niewierząca. Swojego dziecka nie
poślę na religię ani w przedszkolu ani w szkole, jakoś szaleństwo komunijne
przeżyje.

[trzydziestka_minela]

przeciwko samej religii nic nie mam, osobiście.

[triss_merigold6]

Ja też nie o ile dotyczy innych. Mam natomiast mnóstwo przeciwko organizowaniu
zajęć z religii rzymskokatolickiej w publicznych placówkach oświatowych.
Zajęcia z etyki są fikcją, bo brakuje chętnych.
Religioznawstwo - jak najbardziej. Religia - nie.
Syn nie będzie chodził na religię ponieważ jestem ateistką, mąż nie praktykuje
i nie życzę sobie, żeby ktoś dziecku sprzedawał światopogląd zupełnie odmienny
od tego przekazywanego w domu.

[agagr]

w szkole sa zajecia z religii rzymskokatolickiej bo zapotrzebowanie jest duze
(chodzi mi oto, że w olsce mamy najwiecej katolików0, gdyby w szkole znalazo
się np. 10 żydów lub muzułmanów to organizowano by takie zajecia. Przed wojną
religia była w szkole, chociaz z pewnoscia byli tez ateiści. Mozna przeciez nie
posyłac dziecka na religię , ale co komu szkodzi, zeby była w szkole?

[ardzuna]

Ale na przykład we Francji nie ma żadnej religii w szkole, a w Stanach zakazana
jest i modlitwa, i nawet niby areligijne "skupienie". I też się nikomu od tego
nic nie dzieje, a jak ktoś jest wierzący, to na pewno zadba o wychowanie
religijne dziecka. We własnym zakresie i za swoje, a nie wszystkich Polaków
(niewierzących też) pieniądze.

[luca28]

moja klasa miała komunię w 1982roku środek stanu wojennego . A ja mieszkałam
w małym miasteczku gdzie były dwie duże jednostki wojskowe. A poza tym mój tata
jest dość bojaźliwie nastawiony do życia . Może gdyby się uparł to bym mogła
przystąpić do komunii ze swoją klasą.

[triss_merigold6]

Chyba, że tak. W W-wie było inaczej, mieszkaliśmy tuż obok kościoła i w sezonie
komunijnym tłumy ciągnęły. Komunię miały dzieci oficerów wyższych stopniem,
chodziły z resztą klasy na przedkomunijne nauki itd. W sumie dużo zależało od
jednostki i dowódcy.

triss ma całkowita rację - jako córka policmajstra

[michiko]

poszłam do komunii zgodnie z planem w roku 1982. Tat nie stracił pracy,
normalnie awansował itd.
Tylko poźniej po zmianie siostry katechetki zaczęła się jazda bo akurat czas
nagonki na policję się zaczął. No i siostrzyczka lubiła sobie poużywać w
temacie... a dzieci jak to dzieci zaczęły mi dokuczać i takie inne mało
przyjemne rzeczy. Skończyło się na koszmarnej aferze, poniewaz zostałam po
jednej z leekcji religii poturbowana prze kolegę osiłka ( skutek szczucia
siostry)Pamietam jak moja mam wpadła na lekcję religii starszej klasy z
zamieraem przetrzepania skóry siostrze Romulii. W sprawe wmieszł się proboszcz,
biskup itd. Siostra źle trafiła bo nie wiedziała, że jesteśmy z jednym z
biskupów blisko spokrewnieni... Efekt był taki ze siostrę przenieśli a ja
olałam dalsze lekcje religii.
Do bierzmowania z własnego wyboru juz nie poszłam...

mam ten sam problem

[rysa9]

Chociaż moje dziecko jeszcze nie jest w drugiej klasie, to wiem, że stanę przed
takim samym problemem. Cieszę się Aniu, że poruszyłaś ten temat.
U mnie było tak, że to koleżanka zaprowadziła mnie w pierwszej klasie na
religię. Moi rodzice byli "wierzący, nie praktykujący", więc przykładu w domu
nie miałam. Ja chodziłam do Kościoła do momentu bierzmowania. Potem
zaniechałam, bo... jakoś nie czułam. I tak jest do dzisiaj.
Też wolałabym, żeby dziecko było starsze, by miało większą świadomość tego,
czym jest religia, modlitwa, Komunia św. a trudno tego wymagać od ośmiolatka.
Poza tym jest tyle wyznań. Dlaczego miałabym dziecku narzucać właśnie to a nie
inne? Dlaczego miałabym w ogóle dziecku narzucać jakąkolwiek religię?
Też jestem przeciwna lekcjom religii w szkołach, że już nie wspomnę o
przedszkolach.
Jak znam siebie, to dam dziecku wolny wybór. Chociaż wiem, że to nie kwestie
religijne zadecydują o jego wyborze.

[trzydziestka_minela]

Problemem jest chyba to, że w przypadku takich maluchów trudno zdefiniować
termin 'wolny wybór'. No bo co niby ma to oznaczać. On twierdzi że chce. Jak
jego klasa jechała na wycieczkę na którą nas niestety nie było stać to też
chciał, potem niby zrozumiał ale przecież widziałam jak mu było przykro. Z
drugiej strony czy warto kierować sie w życiu zasadą: jak najmniej bólu?
Oczywiście nie. Nie po raz ostatni( mam nadzieję, bo należę do tych 'rogatych'
osób) przecież przyjdzie mu robić coś wbrew innym.
Cięzkie to wszystko.
Marzy mi się, żeby dzieci mogły przystępować do komuni w róznych klasach, jak
już będą bardziej gotowe.

[antonina_74]

ja nie byłam u komunii razem z klasą - podobnie jak u jednej z poprzedniczek,
tata był partyjny na wysokim szczeblu i zdecydował że nie będziemy uczestniczyć
w życiu religijnym.
Nie pamiętam jakiegoś wyobcowania, problemów, ani przy komunii ani przy
bierzmowaniu całej klasy. Trochę żałowałam że nie chodzę na religię ze
względów "integracyjnych" no bo wszyscy chodzili a ja jedna nie. Ale nikt mnie
jakoś nie prześladował, nie przezywał, nie dręczył, sama nie pamiętam żebym
miała z tym emocjonalny problem poza poczuciem "inności". Babcia zabierala nas
do kościoła.
Pod koniec podstawówki zrobiłam się strasznie religijna, i tata stwierdził że
jestem na tyle duża że mam mieć wolny wybór czy chcę być katoliczką czy nie.
Wybrałam, zostałam ochrzczona w wieku 14 lat a tydzień później poszłam do I
Komunii.
jakieś 2 lata później mi przeszło i jestem faktycznie niewierząca.
Moje dzieci poślę na religię i do komunii - rodzina ze strony męża jest głęboko
wierząca i ufam że zapewnią im wsparcie "duchowe" i podstawy wiary, ja nie
potrafię. Lepiej mieć coś duchowego czego można kiedyś się wyrzec niż nie mieć
nic i być w "pustce duchowej" od początku

[trzydziestka_minela]

Moi rodzice i teściowie mieszkają daleko. Nie mam nikogo kto
potrafiłby 'wprowadzić' dziecko w swiat przeżyć w kościele. ja nie mogę i nie
chcę przed nim niczego udawać. Chcę, z powodów przez ciebie trafnie opisanych,
aby syn chodził na lekcję religii. Ale wolę powoli coś w nim zasiewać niż
udawać. Młodszy jest nieochrzczony i nie mozemy się do tego przełamać, żeby go
jednak ochrzcić. Trudno jest w naszym kraju mieć wątpliwości, chcieć z czymś
poczekać ( mam na myśli kościół)

[marushka.s]

Nie miałam komunii a jedynym zwiazanym z tym problemem był brak białej sukienki
i masy prezentów. Dla dzieci w tym wieku - nie ma sie co łudzić - nie jest to
głębokie przeżycie duchowe.
Brak ceremonii i przyjęcia przeżyłam ( choć wymusiłam na rodzicach wymarzony
rower ) a wydaje mi sie ze jest to dobra okazja by powiedziec o swoich
motywacjach do podjęcia takiej decyzji. Moi rodzice tak zrobili i byłam jedyną
dziewczynką na podwórku tłumaczącą innym teorie ewolucji a przede wszystkim
wyjaśniając szacunek dla innych wyznań.I raczej to było moim powodem do dumy
niz przygnębienia.
No ale tradycja tradycją, przyzwyczajenie przyzwyczajeniem
Na szczęście są rodzice którzy zastanawiają się nad celowością konformizmu w
sferze duchowości

pozdr
marysia

[acorns]

Polska jest krajem katolickim, więc sprawy kościelne lepiej mieć uregulowane bo
potem mogą być problemy np. z pochówkiem na cmentarzu parafialnym (prawie
wszystkie wiejskie) albo ze ślubem (może trafić na dziewczynę wierzącą, która
będzie chciała brać ślub kościelny). Oczywiście Twoja decyzja nie jest
ostateczna i jak synowie dorosną, będą mogli przyjąć sakramenty. Ale jest jedno
ale - moim zdaniem nie powinnaś podejmować jakiejkolwiek decyzji bez udziału
syna. Nic o nim bez niego. Po prostu zapytaj syna czy chce przystępować do
Komunii. Ja tak robiłem i z lekcjami religii i z Komunią. Najwyżej doradzałem
jej trochę, ale nie decydowałem za nią.

[trzydziestka_minela]

A jaka była jej decyzja?

[acorns]

Przystąpiła.

Acorns nie denerwuj mnie..

[triss_merigold6]

O ile mi wiadomo konstytucja gwarantuje prawo rodziców do wychowania dzieci
zgodnie ze swoim światopoglądem. I mam zamiar z tego prawa skorzystać
wychowując bez religii, chrztu, komunii itd.

Konkordat reguluje sprawy pochówku m.in. w ten sposób, że na cmentarzu
parafialnym mogą być pochowani wszyscy a nie tylko wierzący i praktykjący.
Ślub w kościele można brać jednostronny - tj. osoba bez sakramentów nie
wypowiada pełnej formuły przysięgi, nie idzie do spowiedzi.

Za dziecko 3-4 letnie idące do przedszkola mam zamiar właśnie podjąć decyzję,
tak samo jak podejmę decyzję do którego przedszkola pójdzie i na jakie zajęcia
dodatkowe.
Oczywiście 8-latek może uprzeć się i chcieć chodzić na religię, sądzę jednak,
że po wersji światopoglądowej jaką otrzyma w domu, raczej mu się ta religia nie
spodoba.

[acorns]

triss_merigold6 napisała:

> Konkordat reguluje sprawy pochówku m.in. w ten sposób, że na cmentarzu
> parafialnym mogą być pochowani wszyscy a nie tylko wierzący i praktykjący.

Mogę podać na priv adres parafii w której niczego nie załatwisz jak nie masz
uregulowanych spraw kościelnych. Jak proboszcz zarządzi składkę, to masz ją dać
bez względu na światopogląd. Jak nie dasz, będzie to odnotowane u proboszcza i
gdy przyjdzie Ci do głowy pochówek na tamtejszym cmentarzu to możesz się
powoływać na Konstytucję, Konkordat i co tam chcesz. Jakiekolwiek odwołania
będą trwały miesiącami i załatwiaj to mając trumnę ze zmarłą babcią w domu. Nie
uregulujesz wszystkich spraw - nie pochowasz, nie dostaniesz żadnego papierka,
nie dostaniesz ślubu. Po prostu nic. Takich parafii jest pewnie setki.

> Ślub w kościele można brać jednostronny - tj. osoba bez sakramentów nie
> wypowiada pełnej formuły przysięgi, nie idzie do spowiedzi.

Problem się zacznie jak rodzinka tej wierzącej strony zacznie robić problemy co
się owszem zdarza. Ja przerabiałem konflikt katolicyzm - prawosławie. Doszło do
bójki z bratem mojej ex-żony.

> Za dziecko 3-4 letnie idące do przedszkola mam zamiar właśnie podjąć decyzję,
> tak samo jak podejmę decyzję do którego przedszkola pójdzie i na jakie
> zajęcia dodatkowe.

A jak mu się wybrane przez Ciebie zajęcia dodatkowe nie spodobają to co?
A jak mu się katecheza w przedszkolu spodoba to co? (dzieci mu opowiedzą albo
sam się zaplącze przypadkiem).

> Oczywiście 8-latek może uprzeć się i chcieć chodzić na religię, sądzę jednak,
> że po wersji światopoglądowej jaką otrzyma w domu, raczej mu się ta religia
> nie spodoba.

Wszelkie sekty też urządzają pranie mózgu. Ja raczej stawiam na samodzielne
myślenie.

[kol.3]

To co piszesz skutecznie zniechęca do katolicyzmu.

[agagr]

Świetny argument! Nie ma co. Przystapić do Komunii tylko dlatego, że bedzie
klopot np. ze slubem. Tylko po co slub kościelny komuś, kto zastanawia sie czy
przystapic do Komunii. Ślub koscielny jest ptrzysiega składana przed Bogiem.
Poco to robić jesli ma sie watpliwosci co do Jego istnienia?

[blanqua]

Hm, moja wypowiedź pewnie dość dziwnie zabrzmi bo sama zaliczam się do
chrześcijan . Mimo, że z praktykowaniem jest rożnie.
Natomiast w Twojej sytuacji wstrzymałabym się w poslaniem dziecka do komunii. Po
co kształtowac w nim pęd stadny, przymus robienia tego, co robią inni? Może to
własnie czas aby wykazać mu własny światopogląd, pokazać jak wielką i cenną
rzeczą jest indywidualizm, wierność sobie. Wbrew pozorom dzieci wiele rozumieją,
docienią takie postepowanie. Odwalenie sakramentu aby nie wypaść z tłumu ejst
rzeczą mało przyjemną, urąga także naturze samego sakramentu, jego znaczeniu.
Zwlaszcza jeśli nie ma szansy aby dziecko praktykowało, otrzymało religijne
wychowanie w domu.
Miałam trzykrotnie takie sytuacje w rodzinie. Moja kuzynka bliska jako dziecko
była posłana na religię, poszłą do komunii mimo, ze rodzice są niewierzący
niepraktykujący. Oczywiście żadnej praktyki kuzynka nie miała jak chodzi o
kościół itd. Z bierzmowania zrezygnowała za moją radą (to za poważny sakrament
aby przyjmować go tak, ot sobie...) a obecnie ma żal o to posłanie do komunii, o
włączenie jej do kościoła mimo, że nie utożsamia się z nim w żaden sposób.
Dwóch synów brata mojego dziadka było niechrzczonych. Pierwszy z nich uzupełnił
wszystkie sakramenty bo chciał ślub kościelny. uzupełnienie jest dość łatwe.
Zresztą i tak po rozwodzie jest.
Drugi z braci mimo, że wziął za żonę dziewczynę wierzącą nie uzupełnił
sakramentów. Stwierdził, że skoro jest niewierzący to nie będzie odstawiał
przedstawienia, latał do chrztu i komunii i udawał kogoś, kim nie jest. Wyszedł
także z założenia, że jeżeli dziewczyna spotykała się z nim i planowała życie a
wiedziała, że jest neiwierzący to nie może być zdziwiona tym, że ślubu
kościelnego i sakramentów nie będzie. No i udało się - wzięli ślub cywilny, są
normalnym malżeństwem. Zresztą dla niego od początku było oczywiste, że mowy o
sakramentach nie ma, o żadnym religijnym wychowaniu dzieci też nie. A dziewczyna
wiedziała w co idzie, nie mogła mieć żadnych roszczeń ani pretensji.
Zresztą jest możliwość aby wziąć ślub w kościele z osobą niewierzącą - jest taka
możliwość. Więc posyłanie dziecka wbrew sobie do komunii profilaktycznie nie
jest dobrym rozwiązaniem
Blanka

[kuba-and-twins]

Nie zgodzę się z tobą co do tego, żeby kształtować indywidalizm u 8-miolatka. W
tym wieku, i trochę to jeszcze potrwa, najważniejsza jest akceptacja w grupie
(niektórym to zostaje do starości vide szalikowcy). Czas na indywidualizm
jeszcze nadejdzie pod koniec podstawówki np. Mam na myśli taki wybrany przez
dziecko.

Co do tej komunii bez przekonania: ja nie wiem, czy na 100 osób znajdzie się
kilka, które w ogóle bąda wiedziały o co chodzi z tą "hecą" )) Nauczyć
przykazań, zrobić imprezę, zebrać prezenty, ubrać dziecko. I koniec. Kto się
wgłębia w przekaz religijny? Mistykę sakramentu? Wypełnia Słowo Boże? Mogę
podać przykłady z mojej okolicy: koleżanki z innych wiar: Zielonoświątkowiec,
Baptysta, jeszcze jedna, ale nie pamiętam nazwy kościoła. Nikt z katolików.
Dla mnie najważniejsze w tym problemie jest dobro dziecka, w rozumieniu: czy go
nie skrzywdzę, jeśli nie pójdzie ze wszystkimi? A czy jeśli przyjmie wszystkie
sakramenty, a potem zreezygnuje z wiary, dlaczego i o co może mieć pretensje do
rodziców? Nie rozumiem tego.
Ja mam pretensje do moich, że nie chodzili do kościoła, nie pokazali mi, jak to
jest wierzyć. Teraz jest mi trudno. Ciągle się miotam. Nie umiem wytłumaczyć
pewnych rzeczy dot. wiary Kubie, bo nie mam podwalin. Ale teraz chcę wierzyć.
To zbyt skomplikowane, zeby ująć to w kilku słowach.

[glupiakazia]

> Ja mam pretensje do moich, że nie chodzili do kościoła, nie pokazali mi, jak
to
>
> jest wierzyć. Teraz jest mi trudno. Ciągle się miotam. Nie umiem wytłumaczyć
> pewnych rzeczy dot. wiary Kubie, bo nie mam podwalin. Ale teraz chcę wierzyć.
> To zbyt skomplikowane, zeby ująć to w kilku słowach.

Aniu, moze zajrzysz czasem na forum "wychowanie w wierze"?

[rysa9]

Zgadzam się, że ośmiolatkowi trudno być indywidualistą. Dzieci w tym wieku
jeszcze się utożsamiają z rówieśnikami. Nie chcą się różnić.
Jestem skłonna posłać dziecko na religię ale to czy połknie bakcyla (jeśli
można to tak nazwać) zależeć będzie od prowadzącego zajęcia. Jeśli dziecko mi
zakomunikuje, że nie lubi religii i nie chce na nią chodzić, to po prostu
zrezygnujemy z tych zajęć. Jeżeli polubi, na pewno zaczniemy chodzić do
kościoła.
A jeśli nie przystąpi do komunii i będzie mu przykro z powodu braku prezentów
komunijnych, to kupimy mu zwykły prezent.

[lidqa]

Taki dosc osobisty jest ten temat i dlugo sie zastanawialam czy napisac tu...

Ja mialam przeszlosc religijna bujną dosc, duzo szukalam, duzo czytalam, na
szczescie nie trafilam do zadnej sekty bo mysle ze mialaby we mnie dobry
material swego czasu. za mąz wyszlam za zupelne przeciwienstwo siebie - moj maz
nigdy nie szukal i do zadneog kosciola nie chodzil. Efektem tych moich
poszukiwan jest to ze duzo wiem o kosciele katolickim ale tez o innych
wyznaniach, a ze jeszcze pochodze z miasteczka gdzie prawoslawie bylo czyms
bardzo zwyczajnym (polowa klasy chodzila na religie prawoslawną a polowa na
katolicką) - sadze ze jestem dosc otwarta i tolerancyjna. No i tez nie wiem co
rbic z dzieckiem . Ochrzcilam go w Kosciele Katolickim. czemu? wlasnie
dlatego zeby mial potem ulatwiony wybor. nie bedzie chcial chodzic - nie bedzie
chodzil, ale jesli bedzie chcial to "sie nei rozni"... Uznalam ze ta sprawa
jest o tyle dla mnie bez znaczenia ze moge dla swietego spokoju to zrobic. I
chyba tak samo podejdę do komunii. Bedzie chcial to pojdzie. Bedzie chcial isc
na religie- pojdzie, nie bedzie chcial- nie pojdzie. JEdyne czego bede wymagac
to to, ze jesli podejmie juz decyzje ze do komunii przystąpi, to zrobi to jak
nalezy i nie pozwole na takie: a bo dzis mi sie nie chce a jutro chce.

A co do tolerancji... mi sie wydaje ze jak i katolicy są nietolerancyjni czesto
dla niekatolikow (nie wszyscy!) tak i osoby niewierzące czesto bardzo kosciol
nadmiernie krytykują. Pod tym wzgledem nawet trudno poweidziec kto jest
bardziej zażarty...


Aha jeszcze jedno: co do wychowywania zgodnie ze swiatopogladem. Jesli np ktos
jest bardzo zazartym katolikiem i zmusza dziecko do pojscia do komunii choc to
dziecko nie chce... co byscie pomysleli o takiej matce? sytuacja moze tez byc
odwrotna prawda?

[verdana]

O ile zrozumiałam, dziecko chodzi na religię. Jeśli nie chodzi, sprawa jest
prosta - mozna dziecku wytłumaczyć, ze jrodzina jest niewierzaca i nie można
kłamać przed innymi i udawać, że jest inaczej. Mnie tak mówili rodzice.
Ale zdaje się, że dziecko na religie chodzi razem z kolegami i jak sądze, w
przeciwieństwie do Ciebie, dla niego to, ze pójdzie do komunii bylo oczywiste.
Jeśli zdecydowanie nie chcesz posłać - nie posyłaj - ale rozmowy nalezy zaczać
już dziś. I absolutnie nie pod hasłem, że jest zbyt mały. Bo co to własciwie dla
dziecka będzie oznaczało? Że wszyscy w klasie idą - sa dosyć duzi, mądrzy i
dorosli, żeby iść do komunii, a zdaniem jego własnych rodziców on jeden jest
zbyt mały i niedojrzały, by do tej komunii iść. A więc powiecie swemu dziecku ni
mniej ni wiecej, tylko że jest zdecydowanie głupszy od kolegów. I tym, a nie nie
posłaniem go zrobicie mu powazna krzywdę.
Jesli naprawdę tak bardzo zalezy Ci, aby dziecko nie było u komunii wytłumacz
mu, ze jesteście niewierzacy, że chodzi na religię, aby poznać religię wielu
innych ludzi, ale jego to nie dotyczy.
Tylko czy warto? Na pewno zrobisz własnemu dziecku dużą przykrość w imię niezbyt
sprecyzowanego celu.

[trzydziestka_minela]

Chodzenie do kościoła, a więc komunia to dla mnie sprawa poważna. Ani chęć
odczuwania wspólnoty z grupą ani nakazy rodzinno-obyczajowe nie mogą decydować
o przystąpieniu do komunii. Akceptuję to, że Kościół uznaje 8-9 latki za
gotowe. Sama jednak pamiętam, że jako dziecko nie byłam w stanie potraktowac
tego wydarzenia w sposób należyty. I chciałabym żeby moje dzieci mogły podejść
do tego dojrzalej, czytaj lepiej.
Może rzeczywiście przesadzam.
A może nie?????

[triss_merigold6]

Ale nadal nie napisałaś czy dziecko chodzi z klasą na religię. Jeśli chodzi to
cóż... powiedziałaś A to powiedz B. Jeśli nie chodzi to wszystko jasne, rodzina
niewierząca itd.

[trzydziestka_minela]

Chodzi

[jola_ep]

> Akceptuję to, że Kościół uznaje 8-9 latki za
> gotowe. Sama jednak pamiętam, że jako dziecko nie byłam w stanie potraktowac
> tego wydarzenia w sposób należyty.

Odniosłam wrażenie, że moja córka przeżyła swoją pierwszą komunię w dojrzały
sposób Oczywiście jak na dziecko Może to kwestia dobrego przygotowania (w
które zresztą zbytnio nie ingerowałam), może to jej cechy osobowości. Dzieci
były w albach, więc odpadła rewia strojów. Prezenty były - ale niespecjalnie
wiele. Gości też malutko. Nacisk był raczej położony na przeżycia pierwszej
komunii w kościele. Owszem - była szczególna, uroczysta atmosfera. A moje
dziecko momentami zachowywało się mała trzpiotka (mam takie fajne zdjęcie,
gdy trzy koleżanki wracały z mszy białego tygodnia i biegły radośnie wśród
krzaków zadzierając alby ). Mimo to jednak sądzę, że moje dziecko umiało
potraktować to ważne wydarzenie w sposób należyty.

>I chciałabym żeby moje dzieci mogły podejść
> do tego dojrzalej, czytaj lepiej.

Myślę, że tu dużo zależy od Ciebie. Co będzie dla Ciebie ważne? Nowy serwis na
suto zastawiony stole, czy coś innego. Dzieci to wyczuwają.

Pozdrawiam
Jola

[jola_ep]

> Sama jednak pamiętam, że jako dziecko nie byłam w stanie potraktowac
> tego wydarzenia w sposób należyty.

Jeszcze jedno. Ja też nie pamiętam, aby w mojej pierwszej komunii było coś
ważniejszego niż moja fryzura z loczkami Moi rodzice nie chodzili wtedy do
kościoła - w każdym razie niezbyt często. Podobnie jak ja. Ale przecież ta
pierwsza komunia stała się podstawą tego, że w którymś momencie moja wiara
dojrzała, a ja zaczęłam częściej trafiać do kościoła. Całkiem możliwe, że to
olśnienie, czym jest wiara i jak jest ważna dla mnie ominęłoby mnie, gdyby nie
ta pierwsza komunia...

Więc jeśli Twoje dziecko chodzi na religię, jeśli chcesz, aby było osobą
wierzącą, to może nie przesadzaj z tą dojrzałością. W końcu my wierzący
wierzymy, że w komunii przychodzi do nas Jezus i uzdrawia nasze serca. A dzieci
mają serca czyste i nie ma sensu zastanawiać się, czy będą dostatecznie
dojrzałe. Jeśli rozumieją, czym jest komunia, to nie zaszkodzi im trochę
dziecięcej radości i beztroski.

Pozdrawiam
Jola

[wieczna-gosia]

Sluchaj, a to nie jest tak, ze nam sie po fakcie wydaje ze moglo byc lepiej, ze
moglo byc dojrzalej, pelniej i w ogole inaczej?

Ale moze to co krzesa z siebie osmiolatek to szcyt jego mozliwosci przezywania.
Dla mnei nie jest zle to, ze osmiolatki chca miec sukienke i prezenty. Gorsze
jet to, ze w pewnym momencie sami dorosli zeszli po poziomu osmiolatkow. A mysle
ze to glownie postrawa doroslych wlasnie wyznacza kierunek myslenia dzieci. I
mozna rzecz splycic i sprowadzic do roweru, a mozna tez karmic dziecko
duchowoscia- ze to wazne swiero, ze wzruszajace itd. A ono niech sie sobie
cieszy z roweru, a w chwilach refleksji niech nasiaka postawa rodzicow.

Moim zdaniem powinnas porozmiawiac z synem takze o swoich wyborach zyciowych.
Zdrowy rozsadek nakazuje albo chlopaka do komunii dopuscic nie kombinujac.

. Sama jednak pamiętam, że jako dziecko nie byłam w stanie potraktowac
> tego wydarzenia w sposób należyty. I chciałabym żeby moje dzieci mogły podejść
> do tego dojrzalej, czytaj lepiej.I NIE PRZELEWAC WLASNYCH AMBICJI NA DZIECKO.
Ty nie przezylas to niech dzieci prezyja lepiej. A kto wie czy nie przezyja lepiej?

drugim wyjsciem wg mie jest zabranie syna z religii w ogole. Akcja- owszem
mozesz dalej chodzic na religie, ale do komunii nie podejdziesz bo moim zdaniem
jestes za maly- jest najgorszym wyjsciem ze wszystkich.

Ja bym dziecko do Komunii poslala w twojej sytuacji.

[kol.3]

Przepraszam t-m, ale dlaczego swoją niedojrzałość przelewasz na dziecko?

[agagr]

Uwazam,że powinien przystapić do Komunii, może kiedyś spotka w zyciu kogoś,
ktowskarze mu droge do Jezusa. Nie jest za wczesnie, wszyscy tak mielismy,
pamietam ,że przezywałam ten moment bardzo głeboko (na ile moze to przezyc 8
letnie dziecko). Sa jeszcze rodzice chrzestni, chyba, że zostali dobrani
fikcyjnie.

[falka32]

trzydziestko, przejrzyj sobie ten wątek

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=575&w=23576775&a=23576775
dyskusja na bardzo zbliżony temat

[sion2]

Zaciekawił mnie tren wątek - takze zapraszam autorkę na forum "wychowanie w
wierze"... gdzie bardzo chętnie widzimy niewierzących, watpiących rodziców
także...

Ja jestem katechetką z wyksztalcenia choc nie pracuję bo się stałam
niepełnosprawna niestety . Ale do rzeczy:
ja uważam że jest to szalenie trydny wybor, że nie ma osoby która moglaby
cokolwiek zadecydować oprócz ciebie, bo to twoje dziecko, które ty najlepiej znasz

jestem zwolenniczką że nie nalezy dziecku mieszać w głowie, że w domu co innego
a w szkole co innego,
za praktykowanie wiary dziecka w tym wieku odpowiedzialni są rodzice a nie ono samo
z drugiej strony jednak nie mozna ignorować pragnień dziecka, całkowicie nie
brać pod uwagę jego zdania
ja na twoim miejscu chyba bym odbyła kilka poważnych rozmów z synem: że są
ludzie wierzący i niewierzący, że ty i mąż nie wierzycie w Boga ale też staracie
się być dobrymi ludźmi
poza tym zorientowałabym się jaką katechetkę ma syn, jesli rozsądną - może warto
a jeśli jakąś taką gdzie zachodzą obawy ze np. będzie dziecko szykanowac za
niewierzących rodziców - dajcie sobie spokój

nie rozumiem tylko: skoro teraz syn jest w II klasie, znaczy ze cała I klasę
chodził na religię? i jak ją przyjmował?

nieprawda że dziecko 8letnie nie jest w stanie właściwie przeżyc I Komunii, ja
powiem na swoim przykładzie oraz moich koleżanek, że jak najbardziej JEST W
STANIE, a zalezy to wyłacznie od rodziców i atmosfery w domu a nie od wieku
dziecka
to rodzice są nauczycielami wiary i ją przekazują

możesz wybadać dlaczego syn chce iśc do Komunii? wybadaj jego motywację - jesli
chodzi mu o preznety, imprezę oraz popularnosc w klasie uczciwie powiedz że to
nie jest dobra motywacja i staraj sie go odwieść od tego

ale jeśli powie że "bo podoba mi się religia" "bo fajnie jest uczyc się o Bogu"
"bo chcę wierzyć" - zapewniam że takie odpowiedzi u 8latka są możliwe -
wytłumacz że z przystąpieniem do Komunii wiążą sie obowiązki i uczestniczenie w
pracy klasy przez cały rok - czy on się tego podejmie? wtedy moim zdaniem ma
prawo oczekiwac od was pomocy, bo jest dzieckiem, nawet gdy nie podzielacie jego
wiary czy przekonania (podobnie jak pomoglibyście mu kolekcjonowac "dinozarły" itp )

pozdr. Kasia

[deleted_user]

Dziecko zawsze ponosiło i będzie ponosić część ciężaru wyborów dokonanych przez
rodziców. Jest tak i w tym przypadku. Nie jestem ateistą ale gdybym nim był to
trzymałbym się swoich zasad, choc oczywiście uwzględniłbym zdanie dziecka, które
jest tu też bardzo wazne. Nie wiem czy próbowałbym odciągać je od komunii. Mam
nadzieję, że nie.

Jeżeli masz wątpliwości to proponuję zdać się na zdanie dziecka. Bardzo możliwe,
że będziesz musiała przełknąć wtedy uczestnictwo w jego komunii.

[metnia]

Witaj,
nie byłam ani u komunii ani u bieżmowania. moi rodzice nie chodzili do kościoła ( ale w Boga wierzymy), ja nie chodziłam na religie ale na temat Pisma Świętego miałam więcej do powiedzenia niż rówieśnicy. W mojej klasie tylko 2 osoby nie były u kumunii, ja i jeszcze jeden chłopak - Świadek Jehowy. nie mieliśmy z tego powodu absolutnie żadnych problemów, byliśmy lubiani i akceptowani i nikomu nie przeszkadzało, ze nie idziemy do komunii. dla mnie to bylo bardzo oczywiste ze do komunii nie szlam, bo rodzice nie chodzili do kosciola i najlepszego zdania o nim nie mieli. szkoda mi bylo troche bialej sukienki ale teraz z perspektywy lat doceniam decyzje rodzicow i podziwiam ich za odwage, bo pewnie sasiedzi gadali

[ardzuna]

Mój syn (1 klasa) w ogóle nie jest ochrzczony, nie chodzi na religię (i nie
chce) i nie będzie przystępował do komunii, chyba że sam sobie zazyczy, to
przejdziemy cłą wymaganą drogę. Na razie się na to jednak nie zanosi.
Przypuszczam, że w okresie komunii będzie chciał dostać duży prezent - i
dostanie. Nie wiem, co ci radzić, ale wiem, ze na pewno zawsze warto być
wiernym sobie i nie oglądać się na resztę społeczeństwa. W tym przypadku jednak
syn też ma głos.