dziecko a pies

[wiktor2208]

Witam. Od 3 tygodni jestem mama. Niestety moj synek choruje i jeszcze nie ma
go w domu. Mam 5letniego rottweilera, ktorego rozpieszczalam. Suka jest
zazdrosna,nawet,jak karmie rybki. Prosze o rade tych,ktorzy maja
doswiadczenie. To bardzo powazny problem,bo pies jest cudowny i nie chce sie
go pozbyc,jednak bardzo boje sie o dziecko. Slyszalam,ze skuteczna jest
metoda taka, aby wywiezc psa na dwa dni i przywiezc go, kiedy dziecko juz
bedzie w domu. Czy to prawda? Co robic, jak sie zachowac aby nikomu nie stala
sie krzywda, a pies nie czul sie odtracony i zazdrosny o syna?

[gaika]

Spytalabym o rade doswiadczonego trenera psow.

[lili74]

Rottweilerów się nie rozpieszcza !!! Ale na pouczanki już za późno. Co znaczy,
że suka jest "zazdrosna", jak to się objawia? Psy nie znają takiego uczucia ale
doskonale znają poczucie własności i terytorium. W szczególności rottweilery.
Czy jesteś w stanie całkowicie odseparować sukę od dziecka pod Twoją
nieobecność, nawet kilkusekudndową? Nie chce czytać w gazetach o kolejnej
tragedii z udziałem psa i dziecka. Włos się jeży...

[morelee]

Skoro sama uważasz, że to bardzo poważny problem, to chyba jest jasne, co
należy zrobić. Rozumiem, że to trudne i smutne pozbywać się swojego psa, ale
możesz nie mieć wyjścia. Lepiej zrobić to przed prawdziwymi kłopotami.
Rozpieszczony i zazdrosny rotwailer przy dziecku to jak tykająca bomba.
Z rad, co można zrobić: musisz wytłumaczyć psu jego językiem, kto jest
ważniejszy, czyli wyganiać go z legowiska i samemu tam siadać, nigdy nie
pozwolić wchodzić na swoje siedzenie - w "stadzie" tylko dominujący "osobnik"
może zająć cudze legowisko. Karmić psa po swoich posiłkach. Kazać psu kłaść
się, najlepiej na grzbiecie w obecności dziecka.
Pomyśl też o problemach, gdy dziecko będzie większe - rotwailer koło dziecka
skutecznie hamuje zawieranie znajomości z innymi dziećmi, inne matki będą was
raczej omijały z daleka - a to niemiłe.
Metoda wywiezienia na dwa dni może być skuteczna - pies łatwiej akceptuje
osoby, które już są w domu. Ale nie miej nadziei, że to załatwi problem raz na
zawsze.
Nic nie piszesz czy pies jest posłuszny, czy kiedykolwiek zaatakował człowieka,
czy uznaje Twoją pełną władzę - czy może np. zabrać mu z miski jedzenie? Czy na
rozkaz odda Ci swoją kość? Czy wiesz, że zawsze jesteś w stanie zapanować nad
psem?
Moja suka miała 5 lat, gdy urodziło się dziecko i choć nie należy do groźnej
rasy to i tak nie uniknęłam pewnych problemów. Jeden raz zdążyło się, że
skoczyła z zębami na raczkujące dziecko zostawiając czerwone ślady na główce -
gdyby to był rotwailer to sama wiesz, jaki byłby skutek. Oboje z mężem byliśmy
przy tym obecni i żadne z nas nie zdążyło zareagować. A pełna izolacja psa od
dziecka nie jest możliwa - bo co, zamkniesz sukę na cały dzień w innym
pomieszczeniu?
Pozdrawiam i życzę dużo rozwagi przy podejmowaniu decyzji.

[abosa]

Nasuwa się pytanie: dlaczego zdecydowałaś się na tą rasę? Dlaczego nie
labrador, spaniel, bokser czy inny beagle? (wybacz, ale zawsze się nad tym
zastanawiam, dowiadując się o podobnych dylematach i ... tragediach );
Każdy niewychowany pies może zaatakować, ale po pierwsze, jedne wychowuje się
łatwiej a inne trudniej, po drugie zaś, skutki ewentualnej agresji w tych
przypadkach też bywają różne.
Rozstanie z psem, (szczególnie dla psa) to dramat. Zanim się na to zdecydujesz,
porozmawiaj z fachowcem.
Czy pies był profesjonalnie szkolony?
Czy pochodzi z dobrej hodowli? (Na fali mody na "groźne" rasy powstało wiele
dzikich hodowli, gdzie krzyżowano psy blisko spokrewnione, co niesie za sobą
duże ryzyko chrób, (również psychicznych) u zwierząt);
Rotwailer rotwalierowi nierówny, przemyśl sprawę pod kątem charakteru tego
konkretnego psa. Jeśli zdecydujesz się na pozostawienie psa, koniecznie
przeszkol go pod okiem fachowca.

[babka71]

Bez przesady miałam sukę dobermana do dzieci anioł ale listonosz lub ksiądz po
kolędzie nie miał wprawa wstępu na posesje, także to kwestia charakteru psa i
jakich ma właścicieli..!!!

[abosa]

W którym miejscu ta przesada?
Psa kupuje się na kilkanaście lat. Przed dokonaniem wyboru rasy, warto się
zastanowić, jak będzie wyglądało życie z takim czy innym psem, "dopasować" psi
charakter, temperament do naszego, przeanalizować potrzeby konkretnej rasy, czy
będziemy w stanie im sprostać oraz czy pies będzie w stanie sprostać naszym
oczekiwaniom. Niespodzianek się nie uniknie, bo psy w obrębie jednej rasy to
jednak nie klony, ale znacznie ułatwi to późniejsze wspólne życie.
Kupując psa stworzonego do walki warto mieć tego świadomość. Niestety, mam
wrażenie, że do niektórych to dociera (i nie mam ty na myśli autorki wątku)
dopiero po doniesieniach o kolejnych atakach. Cenę za brak wyobraźni
właściciela ponosi pies. I to jest coś, co mnie gnębi i wkurza

[morelee]

Tak, tak. Kuzynka tez miała dobermana, trzeba było uśpić, gdy pojawiło się
dziecko. Zawsze znajdzie się ktoś, kto powie "mój doberman (rotwailer, pitbul
itd.) to aniołek. Nie zmienia to faktu, że psy tych właśnie ras potrafią ciężko
pogryźć lub nawet zagryźć dzieci! Ich właściciele też zapewne nie uważali ich
za tak niebezpieczne. Dobrze, że są takie osoby jak autorka tematu, która
potrafi się rzeczowo zastanawiać nad niemałym problemem a nie słuch opinii w
stylu "mój ... to anioł"
A pies o silnym instynkcie obronnym, jak twój, może kiedyś pogryźć obcą osobę,
która tylko podejdzie do dziecka, aby mu pomóc wstać, bo się przewróciło. Takie
sytuacje też nie należą do wyjątków.
I jeszcze opinia pielęgniarki z oddziału chirurgii dziecięcej - najwięcej jest
dzieci pogryzionych przez WŁASNE (dziadków, wujków) psy.

[ada1077]

Witam! Zawsze kiedy czytam o psach agresywnych ras (a za taką uchodzą
rottweilery), które są trzymane w domu, w którym są małe dzieci to mnie ciarki
przechodzą. Ja muszę Ci powiedzieć, że niezależnie od miłości jaką darzysz tego
psa i tego jak bardzo dobrze ten pies wydaje Ci się być dobrze wychowany
(chociaż piszesz, że jest rozpieszczony 8-/ )to ten pies stwarza realne
zagrożenie dla życia Twojego dziecka. Jeśli pozostawisz tego psa w domu to
będziesz siedziała cały czas jak na bombie zegarowej. Psy potrafią się mścić za
sam fakt pojawienia się konkurencji. Możesz stawać na głowie i dostarczać psu
maximum rozrywek (na co raczej nie będziesz miała czasu, jak pojawi się
dziecko) ale pies bywa zazdrosny o kazdą chwilę. Oby nie doszło do sytuacji
takiej jak z tym 5 miesięcnym dzieckiem, wyciągniętym i rozszarpanym przez
rottweilera z wózka, w chwili nieuwagi dziadków. Suki niestety też potrafią być
agresywne... Z własnego doświadczenia mogę Ci powiedzieć, bo miałam rottweilera
jako nastolatka, że są to psy które mają spore tendencje do dominacji
niezależnie od płci. Wychowanie a nawet szkolenie niewiele w tym fakcie
zmienia. Mój rottweiler też był psem rozpieszczonym i uważanym przez rodzinę za
miłego. Niestety został otruty przez sąsiada. Długo wtedy rozpaczaliśmy, ale
powiem jedno, nie chciałabym mieć tej rasy psa teraz kiedy mam małe dziecko.
Mamy owszem pieska, wspaniałego pieska wspaniałej moim zdaniem rasy Cavalier
King Charles Spaniel. Takiemu pieskowi można zaufać w każdej sytuacji, nie
trzeba się obawiać, że pies ugryzie (nawet w uzasadnionej samoobronie) jest to
po prostu chodząca łagodność i pies o ogromnej cierpliwości na niezbyt "miłe"
pieszczoty typu na "śmierć" . Wyobraź sobie teraz swoją sukę rottweilera,
której w drogę wchodzi np już chodzące Twoje dziecko i wkłada pieskowi palec do
oka. Ja bym na Twoim miejscu już szukała dobrego domu dla Twojej suki... Nie
ryzykuj życia dziecka.
A dla innych potencjalnych właścicieli psów taka moja rada: bądźcie
przewidujący! Jeśli przewidujecie mieć kiedykolwiek w przyszłości dzieci, albo
już dzieci macie nie kupujcie psów agresywnych ras. Bowiem zawsze kiedyś pojawi
się problem co zrobić z pieskiem, kiedy pojawiło się dziecko. Moi znajomi mieli
2 wystawowe, super wychowane, ukochane amstaffy; kiedy się urodziło dziecko
musieli oba oddać i nigdy ich za to potępiać nie będę, bo uważam że nie mieli
wyjścia i musieli tak zrobić. Ja jednak takiego problemu nie będę mieć ze
swoim cavalierkiem, bo nie jest to pies który może stwarzać zagrożenie dla
dziecka.
Stoisz teraz przed bardzo trudną decyzją, ale ja bym się nie zastanawiała na
Twoim miejscu i już szukała dobrego domu dla pieska.
Pozdrawiam

[inna57]

Witam
Bardzo to mądre co napisałaś. Jestem właśnie takimi "dobrymi rękami" które
przejęły psa siostry po urodzeniu przez nią synka. Niestety rozpieszczony pupil
i nie żeby jakaś bojowa rasa, łagodny dalmatyńczyk, nie był zachwycony
pojawieniem się maleństwa. Koniecznie chciał zawłaszczyć łóżeczko dziecka.
Siostra bardzo była przywiązana do psa jednak eksperyment najpierw pies potem
dziecko (kolejność pojawiania się w rodzinie) potrwał dwa dni. Pies pomimo że
podobno dalmatyńczyki nie zmieniają właścicieli, szczęśliwie dożył z nami psiej
starości. Był ukochanym pupilem naszego syna wówczas kilkulatka i pozwalał mu
dokładnie na wszystko, jego cierpliwość wobec syna wzbudzała nasze zdziwienie.
Obecnie mamy maleńkiego jamnika ale do niego nie mamy już takiego zaufania, bo
jamnik to pies z silnym charakterem, pomimo właściwego dla tej rasy ustawienia
psa w sforze.
A autorce wątku radzę aby zastanowiła się nad priorytetami. Ważniejsze jest
dziecko i jego bezpieczeństwo. Życie w domu z "odbezpeczonym granatem" nie
wróży niczego dobrego.
Swoją drogą kiedy ludzie w końcu się opamiętają i przestaną trzymać w domach
psy takich ras. Albo kiedy zostaną uchwalone przepisy takie jak te obowiązujące
w Europie zachodniej i USA gdzie nakazano przymusową sterylizację wszystkich
psów ras uznanych za niebezpieczne i mieszańców tych ras. Dzięki temu problem
za kilka lat rozwiąże się sam. Tylko trzeba pamiętać że tam grzywna za
niewykonanie sterylizacji psa wynosiła np. we Francji - 3000 euro i była
bezwzględnie egzekfowana.
Autorce wątku proponuję aby jeśli to możliwe zgłosiła si do związku
kynologicznego (jeśli pies był rodowodowy), lub do Towarzystwa Przyjaciół
Zwierząt, z pewnością znają dobre ręce które się zaopiekują jej suką. Ludzie
którzy właśnie stracili swojego pupila z chęcią przyjmą ją pod swój dach.

[lollypop]

Ojej. Ja dostalam rottweilera w prezencie prawie 9.5 lat temu. Kochalam go
strasznie a on mnie. Zmarl z powodu cukrzycy gdy mial tylko 2.5 lat temu a ja
strasznie rozpaczalam. Teraz uwazam ze to bylo nasze wspolne przeznaczenie bo
nie moglabym go trzymac po urodzeniu sie mojego pierwszego synka 4.5 lat temu.
Arnold bylby wtedy wlasnie 5-cio letnim psem, a ja MUSIALABYM go oddac. To
jest trudna rasa z ogromna tendencja do dominacji i niestety, agresji. Nie
jest to wina psa a ludzi ktorzy przez lata uprawiali selekcje wlasnie tych
cech. Niemniej jednak nie nadaje sie na psa dla rodziny z malymi dziecmi.
Tragedia jaka przezyjesz oddajac psa moze zapobiec milion-krotnie wiekszej
tragedii do jakiej moze dojsc w momencie Twojej nieuwagi. A takie momenty
beda, uwierz mi. Bedziesz zmeczona zajeciami przy dziecku, bedziesz czasami
marzyla o chwili wytchnienia, moze przysniesz na fotelu myslac ze pies jest
zamkniety...

Ci ktorzy sledza watki o psach na forum wiedza ze mam teraz suczke rasy
bernenskich psow pasterskich. Ma 4 miesiace a ja juz widze roznice w
zachowaniu jej a rotweilerka. Wczoraj nie zauwazylismy ze mlodszy synek (15
mies), ktory sam teraz uwaza sie za pieska i uwielbia siedziec z Sawa pod
stolem, walil ja raczka po glowie. Sawa spokojnie przyjmowala ciosy, a wiem ze
moj rotweiler juz w tym wieku natychmiast by dziecko skarcil po swojemu, czyli
ugryzl...