Do tych co nie dają klapsów dzieciom...

[kubusala]

Czytając czasami wątki o tych klapsach szczerze podziwiam za cierpliwość
rodziców którzy nigdy nie dali w tyłek swojemu dziecku. No to ja własnie do
tych mam pytanie: skoro nie klaps to co?? może wiecie o czyms czego ja nie
wiem?
W obecnych czasach kiedy panuje moda na bezstresowe wychowanie i wogóle prawa
dziecka itd... za kazdym razem gdy krzyknę na swoje dziecko lub dam mu w
tyłek czuje się jak wyrodna matka, która poniosła klęske w wychowaniu
dziecka. Ale jak tu byc cierpliwym wobec zbuntowanego trzylatka, który
tylko szuka powodów do awantury: Np. wczoraj, wspaniały wieczór rodzinny,
nagle moje dziecko zaczyna pisać po ścianie kredkĄ-grzecznie UPOMINAM-wrzask-
tupanie i dalej swoje-zabieram kredki-cyrk!-ignoruję- jeszcze wiekszy wrzask-
uspokajam-koszmar-krzyczę-koszmar-przytulam- no i własnie tu nastapił moment
przełomowy - ugryzł mnie w brzuch!do tego dowcipna uwaga mojego męża że
gdybym miała płaski brzuch nie miałby w co ugryźć więc ostatecznie
wyprowadzona z równowagi daje dziecku w tyłek. No i teraz zaczyna sie
użalanie,płacz ale juz zupełnie inny, przepraszanie mamusi i nawzajem itd i
koniec afery.
No i właśnie takich scen w których dziecko prowokuje mnie do awantur jest
kilka dziennie, jak Wy reagujecie? a może tylko moje dziecko tak robi?
Moja mama ztwierdziła dziś,że Ona w tyłek dałaby już na etapie popisania
sciany))
jak reagować na atak histerii u dziecka?

[czajkax2]

Kubusalo myśle twoje reakcje yły prawidłowe. ja staram się postępowac tak jak
ty:upominam, prosze, krzycze,ignoruję,w ostateczności klaps tez ostatnio
wymiękłam, na zakupach w auchan. Staliśmy juz przy kasie,trzymałam
wierzgak\jace i wyrywające sie dziecko za rączkę. dałam klapsa kiedy to dziecko
ugryzło mnie w ręke,zebym ją puścila. no czasem po prostu się nie da inaczej.
zresztą ja nie demoniuzję klapsów. jezeli nie są normą i tłuczeniem dziecka,to
uważam ze czasem wymierzono potrafgia zdziałac więcej dobrego niz złego.

[polaola]

Kabusala,
kurde, nie pomoge Ci, gdyz borykam sie z takim samym problemem. Moja corka (2
latka) nie jest zbyt uciazliwa ale od czasu do czasu dostaje glupawki w stylu
talkim jak Ty opisalas (pisanie po scianach). Jak lagodzic takie konflikty ?
Nie wiem ....

[kubusala]

No to mnie pocieszyłyście Czasami mam wrażenie,że moje dziecko w trakcie tej
całej histeri ma wypisane na czole: no strzel mnie wreszcie w tyłek to się
uspokoję) i dokładnie tak jest.

Pozdrawiam

[helga0]

Wydaje mi się, że mówienie: "nie wolno" dziecku wydaje się bezsensowne. Bo
dlaczego nie wolno, skoro to taka doskonała zabawa, a poza tym można się
przekonać, czy ta kredka ładnie będzie wyglądała na ścianie. Po pierwsze
starałabym się odwrócić uwagę. Ja robiłam w takich wypadkach mówiłam: ach, ale
wielkie ptaszysko jest za oknem, albo zobzacz, co ja tu mam. Czasem to były
rzeczy pozornie bez sensu, ale nie oszukujmy się, nie trudno jest zainteresować
dwulatka czymkolwiek. A jeśli już doszło do wpadki, to dawałam ścierkę i
mówiłam, że trzeba umyć brudną ścianę i kazałam szorować, co oznacza, że tak
naprawdę odwracałam uwagę. Wiem, że czasem nerwy puszczają i sama miałam kilka
razy ochotę zdzielić moje niegrzeczne dziecko. Ale co to daje? Moim zdaniem - i
nie tylko moim - nic. Badania pokazują, że dzieci bite (klapsy od czasu do
czasu to też bicie) są bardziej agresywne, zachowują się dobrze przy rodzicach,
a inaczej, gdy Ci ich nie widzą, same stosują agresję, gdy nie mogą sobie z
czymś poradzić, etc. Długo można wymieniać.

Ta, co nigdy nie uderzyła, ale nakrzyczała nie raz

[kawka74]

Do tego, co napisała Czajka, dopiszę jeszcze jedną rzecz. Napisałaś:
wczoraj, wspaniały wieczór rodzinny,
> nagle moje dziecko zaczyna pisać po ścianie kredkĄ-grzecznie UPOMINAM-wrzask-
> tupanie i dalej swoje-zabieram kredki-cyrk!-ignoruję- jeszcze wiekszy wrzask-
> uspokajam-koszmar-krzyczę-koszmar-przytulam- no i własnie tu nastapił moment
> przełomowy - ugryzł mnie w brzuch!
Powiem Ci, że ja chyba rozumiem to ugryzienie. Dla mnie - i pewnie nie tylko
dla mnie - próba przytulenia mnie, kiedy jestem wściekła, daje zupełnie
odwrotne skutki od zamierzonych. U większości dzieci też. Rozhisteryzowany,
zasmarkany, zdenerwowany i rozzłoszczony dzieciak wprost marzy, żeby ktoś go
przytulał i przytrzymywał. Ja wiem, że to modna metoda, ale głupia wyjątkowo.
Co innego oczywiście, jeśli tenże dzieciak w swojej histerii biegnie przed
siebie na oślep, wtedy złapać go trzeba. Ale uspokajać za pomocą
przytulania...?
Co do klapsów - jeśli tylko nie są wymierzane z zimną krwią (rytuał niczym
w "Marii i Magdalenie"), IMO są dopuszczalne. Poza tym są kary znacznie gorsze,
niż klaps.

;) ano

[triss_merigold6]

Ja bym najpierw zapewniła odpowiednią ilość czystego papieru do rysowania. Przy
próbie mazania ściany od razu (bez wstępnej dyskusji) zabrałabym dziecko +
kredki z daleka od ściany. Bez ignorowania za to z propozycją: możesz tu i tu,
na ścianie nie. II wersja: malujesz, szmatka, zmywasz.

[wieczna-gosia]

robie mniej wiecej tak jak triss. Zabieram kredki z tekstem "po scianie sie nie
maluje". Po jakims czasie oddaje, zabieram i oddaje. malowanie po scianie nie
jest dla mnie ani powodem do zdenerwowania ani nieczego innego. Dziecko wpada w
histerie- no trudno- przytulam tylko na zyczenie wyjacego (tez nie lubie
przytulania, za to moj syn zawsze sie idzie przytulic- zazwyczaj nie do oprawcy
czyli mnie tylko do ktorejs z siostr).
Czy to jest bezstresowe wychowanie- nie, no moim zdaniem sporo w nim stresu.
Natomiast ja nie chce ukarac dziecka za to ze po scianie maluje bo dla mnie to
zadne przestepstwo- sciany sie maluje co powien czas w koncu szczegolnie po
odchowaniu dzieci wskazane jest odswiezenie mieszkania ja chce mu przekazac
komunikat, ze po scianei sie nie maluje, i nie robi sie tego nigdy. Czyli za
kazdym razem moja reakcja jest taka sama- zabieram narzedzia.

Czy walnelabym w koncu w tylek- pewnie tak. Ale jakos nigdy male dziecko nie
wprowadza mnie w stan bliski wybuchowi. Male dzieci sa glupie- rozczulaja mnie,
niecierpliwia, baardziej rozsmieszaja niz wkurzaja

[kubusala]

Gosia, ale tu nie chodzi o pomalowanie sciany, czy też o wlanie soku do
akwarium, czy też jakąkolwiek inną szkodę którą wyrządziło dziecko. Ja wiem,że
dzieci malują po scianie, ja wiem,że należy im pokazac,tłumaczyć,że nie wolno,
ostatecznie umyć samemu albo z dzieckiem itd itd . Mi chodzi o sam moment
histerii kiedy trzylatek zaczyna tupać, krzyczeć i kopać w ścianę jak mam
reagować??
To na codzień bardzo grzeczne i spokojne dziecko, jednak ma taki etap teraz że
z byle powodu 2-3 razy dziennie urządza porządną awanturę, szczególnie wtedy
gdy mu się zwróci na coś uwagę,że nie wolno.

[wieczna-gosia]

no coz- ja na awantury zezwalam. Wychodze z zalozenia ze dziecku WOLNO byc na
mnnie zlym. WOLNO mu powrzeszczev, moze je trafic szlag, ze mu zabraniam. Nawet
maly czlowiek w koncu ma emocje. Dopoki nie robi mi krzywdy, ani sobie, ani
zwierzetom- no niech wyje- trudno.

Ja mysle kubusala, ze najwazniejsze to nie oceniac siebie przez pryzmat wrzasku
dziecka. Ty mu zabronilas czegos calkiem slusznie. Ono nie wie dlaczego i ze to
dobrze. Ono wie ze zabronilas. Ja wrzaski przyjmuje calkiem spokojnie- co
najwyzej wywalam do pokoju obok bo mi przeszkadza. Albo sama wychodze. A ze
podstawa wrzasku jest widownia- wrzask gasnie. Ale do mnie jako takiej wrzsk nie
odciera. Nie uwazam, ze jestem wyrodna matka bo zabronilam0- wrecz przeciwnie-
czuje sie dobrze ze zabronilam. Nie czuje ze robie krzywde bo wrzeszczy- no
przykro mu to wrzszczy. I poniewaz nie dopuszczam tego wrzasku wglab siebie- nie
odczuwam specjalnie potrzeby czegos z nim robic.

[kubusala]

No i to jest odpowiedź) w takim razie to ja muszę nad sobą popracować a nie
nad dzieckiem
To Ty Gosia tez nigdy klapsa nie dałaś?

dalam

[wieczna-gosia]

12 latce- ewidentnie z frustracji wlasnej i poczucia, ze zacytuje triss "ze moj
autorytet wisi na wlosku."
Mlodszym nie dalam. No ale mlodsze jak juz powiedzialam nie docieraja do jadra
mojego wnetrza i nie wywoluja we mnie uczucia wkurzenia.
z 12 latka sobie wyjasnilismy pare spraw i musze przynac ze wkurza mnie
dziewczyna, ale myslalam ze ten caly bunt jest gorszy

[helga0]

Najlepiej ignorować, ale jak nie jesteś w stanie i histeria trwa np. 40 minut i
masz wrażenie, że gdybyś miała kałasznikowa, to zastrzeliłabyś własne dziecko,
to dobrą metodą jest izolacja. Dziecka, nie Twoja. Powinno pójść do swojego
pokoju (oczywiście jak jest wieczór to musi mieć włączone światło, itd, bez
żadnych faszystowskich metod) i spędzić tam w zamknięciu tyle minut, ile ma
lat - więc tak naprawdę niedługo. Ja dwa razy zastosowałam tę metodę -
poskutkowała. Moje dziecko przez trzy minuty darło sie jak opętane, jeszcze
przez chwile po wyjściu z pokoju, ale za chwilę było tak zmęczone całą tą
sytuacją, że chciało się przytulać. Ja mu wtedy mówię, że jak on krzyczy na
mnie to jestem zła i że nie rozumiem słów wypowiedzianych we wrzasku i że
wszystko można wyjaśnić ale pod warunkiem, że nikt się na nikogo nie drze. Moje
dziecko potem wygłasza ojcu nauki: nie wolno krzyczeć na nikogo, wszystko można
załatwić rozmawiając normalnym tonem

[zuza2be]

ja kiedy wrzaski trwają dłużej wysyłam do pokoju i informuje, że to jest dobre
miejsce na takie awantury, jak nie chce po dobroci to zanoszę, zwykle jeszcze
prosze, żeby wrzeszczał tak głosno, żebym go na pewno dobrze slyszała w innych
pomieszczeniach a nigdy nie jest dostatecznie głośno o czym go informuję
więc awantura szybciutko sie kończy. Teraz juz sie przyzwyczaiłam (5l) ale
zdarzyło mi sie dać klapsa 3 latkowi a że to skutku nie odniosło to
stwierdziłam, że bez sensu bo to w końcu ja bardziej później cierpialam niż mój
syn.

[kubusala]

Triss) pogadamy za rok, bo jak rozumiem Twoje dziecko jest obecnie na etapie
szorowania po podłodze i kosztowania tego co na podłodze znajdzie) Gwarantuję
Ci,że przy 2-3 latku odsunięcie od ściany i mówienie co mu wolno a czego nie to
tak jak palaczowi mówienie,że palenie szkodzi) Etap zbuntowanego dwulatka
jest chyba porównywalny z wiekiem dojrzewania z tą tylko róznicą,że temu
dwulatkowi mozna jeszcze ostatecznie dac w tyłek i poskutkuje a z 15 latkiem
gorzej. W tym jest własnie problem,że dziecko ( takie mam wrażenie) szuka wręcz
okazji do awantury, to taki nieuzasadniony cyrk, próba przejecia kontroli nad
rodzicem. Te kredki to jeden z dziesiątek przykładów jakie mogłabym przytoczyć.
Jak taki mały szkrab sie uprze to możesz mu tłumaczyć do przyszłej Wigilii a On
i tak swoje. Mam nadzieję,że szybko z tego wyrośnie

[j_aga]

Mnie zdarzyło się dać synkowi klapsa raz, ale bardzo źle się potem czułam. U
nas dość skuteczna jest metoda odsyłania do drugoego pokoju, żeby sobie
przemyślał to co zrobił. Co prawda często za kilka minut czy godzin robi to
samo, ale ten czas daje mi też możlwość wyciszenia.
Dodam, że Eryk jest dość niegrzeczny i uparty. Niedawno poszedł do przedszkola
(stal się strasznie uparty) i niestety nierefolmowalny jest jego stosunek do
siostry (popychanie, przewalani i bicie czy kopanie) na szczęści zawsze
jesteśmy w pobliżu i mam nadzieję niedługo minie. Odesłany do pokoju strasznie
się użala nad sobą albo nie (zależy od dnia), czasami dostaje zakaz wyjścia
stamtąd do odwołania. U nas skutkuje. I to na tyle, że mój mąż dość nerwowy też
nigdy nie udeżył synka.
Niestety krzyczymy oboje, inaczej jakby do mojego dziecka nie dociera.
Pewnie nie jest to uniwersalna metoda ale u nas się sprawdza, więc zawsze
możecie spróbować.

jeszcze o wyrzutach sumeinia :)

[wieczna-gosia]

za kazdym razem gdy krzyknę na swoje dziecko lub dam mu w
> tyłek czuje się jak wyrodna matka, która poniosła klęske w wychowaniu
> dziecka.

misiu....
kleski bedziemy oceniac jak nam dzieci z domu wyfruna. Czyn jak ci sumienie
dyktuje, to nie bedziesz miala wyrzutow.
Siegnij po starego dobrego Spocka, on dopuszcza klapy ( a pomyslec ze kiedys byl
sztandarem bezstresowego wychowania hehe) czy obecnie popularne "jak mowic zeby
dzieci nas sluchaly" czy cos w tym stylu- lekko amerykanskie, ale maja dobre
pomysly.
Ja w ogole uwazam, ze czytanie poradnikow nie jest zle- wazne by je przepuszczac
przez magiel umyslu- autorzy maja wiele fajnym pomyslow, zaklinaczka dzieci tez
sie nada. Byle z umieraem.

[kontaminacja]

Klapsa dalam raz za to, ze mnie ugryzla. Nie bylam zla, zrobilam to raczej odruchowo, mala oczywiscie nic nie poczula (nosila jeszcze pieluchy). Ale mam jedno pytanie - czy Wasze dzieci, widzac, ze jestescie podminowane, robia wszystko, zeby Was jeszcze bardziej dobic?

[wesolek11]

A wiecie co ja myśle, że takich mam, co nie dają klapsa jest bardzo mało, bo
one wypowiadaja się na forum. A te które nie piszą - dają klapsa, tylko tutaj
się nie przyznaja. Ja osobiscie nieraz przyłożę klapsa, bo taki 2-latek może
doprowadzić do szału! I jestem przeciwko takiemu bezstresowemu wychowywaniu, bo
za paręnaście lat będziemy sę własnych dzieci bali.
A co znaczy, że 2-latek może być na mnie zły, wrzeszczeć, tupać, kłaść się na
ziemii? Może mieć jakiś zły dzień, ale bez przesady, bo jak pozwolę, to za 5
lat mnie uderzy, bo ma taki kaprys? Taki maluch sprawdza, na co możemy mu
pozwolić! Nie mówię, żeby nagminnie lać dzieci, ale lekki klaps nie zaszkodzi.

[lola211]

jestem przeciwko takiemu bezstresowemu wychowywaniu, bo
>
> za paręnaście lat będziemy sę własnych dzieci bali.

A co ma piernik do wiatraka? To, ze ktos nie stosuje klapsów od razu
bezstresowo wychowuje? A figa.Wychowuje, tylko bez uciekania sie do fizycznych
metod.Tak mozna, zapewniam, choc nie ktorym sie wydaje, ze dziecko ktore nie
posmakowalo klepania po tyłku jest rozwydrzonym bachorem.
Duzo zalezy od dziecka.Sa takie,przy ktorych nie trzeba sie do klapsów uciekac,
bo wystarczy podniesiony glos.Z drugiej strony sa rodzice, ktorzy wymagaja od
dzieci tak wiele, ze nie ma sie co dziwic, iz dziecko nie jest w stanie
sprostac ich wyobrazeniom o grzecznym dziecku.
Pochlapalo podłoge, wywrócilo sie w kaluze- dostaje klapsa, bo niegrzeczne.Dla
mnie tacy rodzice powinni puknac sie w chora glowe.
Rodzice powinni tez zapobiegac stresujacym sytuacjom i jesli np. wiedza, ze
dziecko ma tendencje do rysowania po scianach po prostu chowac kredki, wyjmujac
je tylko do wspolnej(pod kontrola) zabawy.

Lola...

[kubusala]

Ile lat ma Twoje dziecko?

[lola211]

[wesolek11]

Pochlapalo podłoge, wywrócilo sie w kaluze- dostaje klapsa, bo niegrzeczne
Nie przesadzajmy, nie mówimy o takich skrajnościach!

[lola211]

> Nie przesadzajmy, nie mówimy o takich skrajnościach!

Alez dla tych rodziców(a wcale ich niemalo) jest to jak najbardziej
uzasadnione.I tez uwazaja, ze reaguja prawidlowo, bo przeciez tysiac razy
dziecku powtarzali, zeby np. biegł, bo sie w te nieszczesna kaluze wywali.A ma
na sobie nowe spodnie.

[kubusala]

wesolek11 napisała:

> Pochlapalo podłoge, wywrócilo sie w kaluze- dostaje klapsa, bo niegrzeczne
> Nie przesadzajmy, nie mówimy o takich skrajnościach!

No własnie totalne bzdury! albo brak umiejętności czytania ze zrozumieniem. Czy
ja napisałam,ze moje dziecko dostało w tyłek za pisanie po ścianie???? Oczekują
od WAs sposobu na powstrzymanie histerii i agresji u dwulatka a nie tekstów w
tym stylu. a juz pisanie o unikaniu strsujacych sytuacji)) czyli na zakupy
mam tez dziecka nie brać bo a nóż w sklepie coś mu się spodoba, ja mu nie kupie
i będzie awantura?

[lola211]

> No własnie totalne bzdury! albo brak umiejętności czytania ze zrozumieniem

Nie bzdury, tylko samo zycie.Pisze ogolnie na temat, a nie o Tobie.

czyli na zakupy
> mam tez dziecka nie brać bo a nóż w sklepie coś mu się spodoba, ja mu nie
kupie
>
> i będzie awantura?

Tak, gdybym miala dziecko, ktore urzadza w sklepie histerie to zakupy robilabym
bez niego- dla jego i mojego dobra.Chyba ze ktos woli sie meczyc, wkurzac,
dawac klapsy, a potem sie zalic na forum.

[kubusala]

lola211 napisała:

>
> bez niego- dla jego i mojego dobra.Chyba ze ktos woli sie meczyc, wkurzac,
> dawac klapsy, a potem sie zalic na forum.
>

Stuknij się w głowę dziewczyno!O jakich Ty skłonnościach piszesz?? Poza tym ja
się nie żalę tylko proszę o radę i nie Ciebie a te które mają trochę
doświadczenia, pojęcia o wychowaniu dzieci i oleju w głowie.
Dopisujesz sie w moim wątku więc chyba logiczne że odnosze to co piszesz do
siebie, jak chcesz pisać ogólnie to załóż nowy wątek i napisz tam co sądzisz o
rodzicach.

[lola211]

Teraz to juz sie absolutnie nie dziwie, ze jedyne co Ci przychodzi do głowy w
stresujacych sytuacjach to sprzedanie klapa.Strasznie nerwowa jednostka z
Ciebie.Rad Ci udzielilam, uwazam skutecznych- sama dzieki temu nie musze
stosowac klapsów, to chyba o czyms swiadczy.

[kubusala]

lola211 napisała:

> Teraz to juz sie absolutnie nie dziwie, ze jedyne co Ci przychodzi do głowy w
> stresujacych sytuacjach to sprzedanie klapa.Strasznie nerwowa jednostka z
> Ciebie.Rad Ci udzielilam, uwazam skutecznych- sama dzieki temu nie musze
> stosowac klapsów, to chyba o czyms swiadczy.

Tak jestem nerwowa jednostka, tłuke swoje dziecko gdzie popadnie a głupoty
unikam jak ognia, więc nie doradzaj mi juz proszę.

[lola211]

a głupoty
> unikam jak ognia

Czytajac Twoje posty az trudno w to uwierzyc.

[lila1974]

Przyjżałam się Waszej wymianie zdań i muszę stanąć w obronie loli., bo uważam,
ze niesprawiedliwie na nią naskakujesz. Wiem, że to loli wcale nie potrzebne
ale jednak ...

Nie zauważyłam, by się Ciebie personalnie czepiła. Napisala i słusznie, że
rodzice często klepią dzieci z byle powodu, bo za dużo od nich wymagają oraz że
znając pewne dziecka tendencje rodzic powinien unikać sytuacji, że dziecko może
coś nabroić. U Was kredki. Maże po ścianach? No to kredek nie dostaje. Rysujemy
tylko wspólnie.

Przyznaj uczciwie sama przed sobą, dostał klapa przez wzgląd na wychowanie, czy
zwyczajnie nerwy Ci puściły?
To normalne zachowanie, większość rodziców przyłoży klapa, gdy mu dziecie nerwy
szarpie. I to nie w celach edukacyjnych ale by dać upust własnej parze. I ja
mam na karku taki grzech.

Tak, można wychowywać dziecko bez klapsa i nie będzie to wychowanie bez
stresowe. Tylko, że trzeba mieć duże samozaparcie, by na bieżąco wymyślić
metodę na rozhisteryzowanego brzdąca.
Jesteś nerwowa i to po wypowiedzi czuć

W przypadku szału moich dziewczynek - na Koniczynę działało lekceważenie.
Mówiłam tylko, że nie będe z nią rozmawiała, gdy się tak zachowuje i
wychodzilam do innego pomieszczenia. Ewentualnie ona była proszona o wyjście do
swojego pokoju i powrót jak się uspokoi. Najczęsciej wracała po 2 minutach, jak
gdyby nigdy nic. Nela jest jeszcze mała i ją zwyczajnie przytrzymuję, gdy
próbuje wieżgac i się wić.

[kubusala]

Lila, to absolutnie nie o to chodzi. Nie jestem nerwowa, czy jedna , dwie moje
wypowiedzi mogą już wzkazywac na to? no bez przesady. jestem na tym forum już
bardzo długo, zresztą od jakiegos czasu coraz mniej tu zaglądam gdyz własnie
irytuje mnie bardzo podobna sytuacja, w której ktoś o coś pyta a tu nagle
zjawia się grono krytykantek, które zamiast sensownie cos doradzić potrafią
tylko pokazac jakie sa mądre i nieomylne a inni to ...
Gdyby bicie mojego dziecka było dla mnie czyms normalnym na pewno nie
zamieszczałabym takiego wątku. Mój syn od jakiegos czasu, nie wiem miesiąc, dwa
jest po prostu nie do poznania. Wywołuje potworne afery bez powodu. Żadne
sposoby które do tej pory zdawały egzamin nie skutkują. Więc pytam jak sobie
radzą z tym inni i czy jest inna metoda poza klapsem, który u mnie działa
natychmiastowo. I nie chcę ,żeby mi ktos sugerował,że bije dziecko za to,że
pomalował ścianę lub że rodzice często dzieci bija za to,że wejda do kałuży,
albo że to prosta sprawa bo mam unikac malowania kredkami.... No wybacz, co to
za rada? czy ja napisałam,że klepie dziecko za byle co? stwierdzenie,że dziecko
ma skłonmnosc do pisania po ścianach równiez jest nietrafne, gdyz to mojemu
dziecku zdarzyło sie poraz pierwszy, i byc może poraz ostatni, wiec co? mam
schowac kredki? ostatnio zrobił aferę, bo nie chciał wyjsc z wanny, więc co mam
go nie kąpać?? To nie są afery które pojawiają się w okreslonych
okolicznosciach. okolicznosci za kazdym razem są inne więc trudno ich unikać.
A Loli sie czepiłam gdyż czesto jej posty sa przemądrzałe i nikomu nie pomocne.
I pisanie,że żalę się na forum... no wiesz do tego to forum służy chyba.
Czasami mam wrażenie, ( nie dot to teraz ciebie) iz niektóre mamy sa na forum
po to aby się dowartosciować i zupełnie niepotrzebnie, bo wczesniej czy później
każda bedzie chciała napisac o jakims problemie i wtedy bedzie musiała zmieniac
nicka. Juz tak bywało tu na forum.
Piszesz,że trzeba wymyslec metode na rozhisteryzowanego brzdąca, no własnie tej
metody szukam, a nie odpowiedzi na pytanie czy dawac klapsy czy nie, ten temat
był juz wałkowany.

[kubusala]

Acha i jeszcze jedno nalezy odróżnić klapsa, który ma dać własnie upust
własnych emocji(tego nigdy nie robię) od klapsa, który ma wywołać określony
efekt. W moim przypadku dziecko nie dostało klapsa BO pomalowało ścianę(to
chyba byłoby śmieszne) tylko dostało klapsa PO TO żeby przestało kopać, rzucać
się, krzyczeć i szarpać mnie o oddanie kredek). To tak zeby było jasne, bo dla
mnie to zasadnicza różnica. Jesli metoda przytrzymania dziecka się powiedzie,
będe szczęśliwa.

[lola211]

Lila, dziekuje za poparcie.
Kubusalo- moj blad polegal na tym, ze nie umiescilam w tytule, iz odnosze sie
do postu Wesolka(choc to i tak mozna dostrzec biorac pod uwage, gdzie sie
znajduje).Jej post traktuje sprawe bezstresowego wychowania i klapsów OGÓLNIE
i do takiego wlasnie sie odnioslam.Jedynie ostatni akapit zawiera rade, by
próbowac dzialac prewencyjnie.Nie pasuje Ci takie rozwiazanie- Twoje prawo,
szukaj dalej.Po tym co tu napisalas domniemywam, ze po prostu masz alergie na
nick Lola(to ta przemadrzala)i stad ta trudna do zrozumienia agresja z Twojej
strony, komus innemu uszloby na sucho.

[renita1]

Stoję po stronie Kubusoli. Wcale się nie dziwię, że poruszyła ten temat. Ja
też, dopóki nie miałam małego twierdziłam, że nigdy w życiu własnego dziecka
nie uderzę. Widząc na ulicy wrzeszczące za zabawką czy inną rzeczą dziecko,
które nie słucha matki, w duchu twierdziłam, że ona go źle wychowała, a ja w
życiu bym do tego nie dopuściła, mój synek będzie grzeczny i dobrze wychowany.
I co się okazało? Mimo że wszyscy staraja się jak mogą to mały jest
niegrzeczny! Wrzeszczy jak mu się czegoś nie da, płacze aby cały czas nosić go
na plecach lub na rękach itd. Oczywiście są też i dobre chwile kiedy jest
grzeczny, ale ostatnio te formy okazywania jego niezadowolenia przeważają. I
tak naprawdę na to wszystko pomaga tylko klaps. To on powoduje, że mały się
momentalnie uspokaja i przynajmniej przez pół dnia jest grzeczny. Obserwując
swoje dziecko i dzieci znajomych dochodzę do wniosku, że u tak małych dzieci
wpływ na ich zachowanie ma nie ich wychowanie ale przede wszystkim charakterek,
który trzeba tak ukształtować aby w przyszłości było dobrze. Niektórym dzieciom
po prostu potrzebny jest klaps! Powtarzam, klaps, a nie lanie pasem gdzie
popadnie i o każdej porze dnia. Pozdrawiam

Lila

[czajkax2]

masz asolutna rację. u mnie klaps jest tylko wtedy kiedy mi nerwy puszczają.
nie zdarza się to często,a ostatnio nawet baaaaaaaardzo razdko,ale nie mówię ze
nie. Zdaję sobie sprawę ze mój klaps to jest wynik tego ze mam gorszy dzień i
mniejsza tolerancję na wybryki małej. zazwyczaj naparwdę pomaga odesłanie do
pokoju. czasem śmiech mnie bierze,aja,m coś zbroi to pokazuje paluszkiem pokój
i pyta"tam?". dzisiaj narobiła mi dużo szkody i tylko zoaczyła moją minę to od
razu poszła do pokoiku

[lola211]

I jeszcze mi sie przypomnialo- u nas w napietych sytuacjach(ale nie histeriach,
bo te znam tylko z opowiadan)pomagala "metoda łaskotkowa"- zaczynalam sie
wygłupiac,laskotac dziecko w formie zabawy i córka ktore juz po chwili
zapominala, o co sie awanturowala.

[wieczna-gosia]

> A co znaczy, że 2-latek może być na mnie zły, wrzeszczeć, tupać, kłaść się na
> ziemii? Może mieć jakiś zły dzień, ale bez przesady, bo jak pozwolę, to za 5
> lat mnie uderzy, bo ma taki kaprys?

Nie- to znaczy nie wiem tego na pewno, byc moze cie uderzy jesli mu na to
pozwilisz. Polskie speleczenstwo w 80% dzieci klepie i jakos przemoc w mlodszym
pokoleniu nie zanika no nie?
Ja pozwalam dziecku na wyrazanie emocji- NIE- biciu siebie i innych. TAK-
wyrazaniu frustracji w inny sposob. Jesli dziecko jest na mnie strasznie zle bo
mu czegos nie zabraniam- dlaczego nie moze sobie powrzeszczec? Bic- no nie. Na
bicie nie pozwle- przytrzymam lapy wyjde z pokoju.

Oj nie lubie takiego rozciagania- jak pozwala wrzszczec to uderzyc tez pozwoli.

Nie nie pozwole.
Nie pozwole, takze napluc sobie w twarz, skopac sie i zbic kijem bejspolowym.
nie pozowle w ramach frustracji powybijac okna.

Zgadzam sie z toba ze taki maluch sprawdza. Ty stawiasz granice dalej- ja
uwazam, ze czasami jest deobrze powrzeszczec. Zauwazcie jedno- wszystkie
przyznajemy sie ze czasem wrzasniemy. Wole wiec zeby moje dziecko sie wydarlo
niz uderzylo lub nie wydarlo, nie uderzylo za to w zyciu doroslym dostalo wrzodow

[zofia111]

Ha, ha!! A co ma bezstresowe wychowanie z niedawaniem klapsa???
Z moich obserwacji wynika, ze to wlasnie matki z tendencja do bezstresowego
wychowania daja dzieciom klapsy. Bez urazy, ale klaps laduje na pupie
najczesciej wtedy gdy matka jest bezsilna,a nie wtedy kiedy jest to czesc planu
wychowawczego.
Tak ze nie mylmy pojec

[danka24]

U nas bardzo skuteczna okazała się metoda odsyłania. Sama jej nie wymyśliłam -
przeczytałam o niej w książce "Dzieci są z nieba" Johna Gray'a (tego od kobiet
z Wenus i mężczyzn z Marsa). Też miałam straszne poczucie winy po pierwszym
klapsie i szukałam jakiejś innej możliwości
Sama nie wierzyłam w to odsyłanie, ale naprawdę działa! Ważne, aby dziecko
zostało odprowadzone do innego pokoju bez wrzasku (rodzica), drzwi moga być
nawet otwarte - ono musi mieć czas na zrozumienie swoich emocji .Średnio jest
to ponoć minuta na rok wieku; mój czterolatek spokojnie po 3-4 minutach się
uspokaja i wręcz o 180 stopni zmienia nastrój.
Chodzi o to, aby to odsyłanie nie było traktowane jako kara, ale jako
umożliwienie dzieciakowi uspokojenia się i - przede wszystkim - zrozumienia
swoich emocji. A więc, mimo że np. jestem wściekła jak cholera - całą swoją
wściekliznę muszę poskromić, wziąć Kubę za rączkę i zaprowadzić do innego
pokoju, mówiąc spokojnie, żeby się uspokoił, a jak się uspokoi - to go wezmę z
powrotem. Efekt osiągnięty jest dosłownie ZAWSZE, a ja nie muszę dobijać się
wyrzutami sumienia W dodatku dziecko chyba tego właśnie potrzebuje, bo mimo
że drzwi zostawiam uchylone, to nigdy nie walczy o uwlnienie go z "więzienia".
Na szczęście nigdy taka sytuacja nie zdarzyła mi się w sklepie, bo tam nie ma
gdzie odesłać i wtedy bez klapsa to chyba ani rusz...

[wesolek11]

Ja nie sądzę, żeby moje dziecko jedno czy drugie choc chwile posiedziało w
osobnym pomieszczeniu i przemyślało sprawę...

[danka24]

Wierz mi, ja - zanim spróbowałam - tez w to nie wierzyłam. Byłam na 100%
przekonana, że to tylko teoria a potem byłam w szoku, że działa, i to jak! I
że dziecko po pierwsze nie ucieka, a po drugie - identycznie jak w książce -
szybko się wycisza, po chwili coś tam do siebie gada, a potem - sama słyszę, że
można normalnie z nim pogadać i jest zupełnie inny, bez agresji, chętny do
współpracy - agresja po prostu uciekła, bo miał możliwość ją zidentyfikować,
zamiast się jej poddawać. Poza tym - nie ma widza (rodzic), to i nie ma
przedstawienia

[wesolek11]

Wiesz co, wypróbuję przy najbliższej okazji.
I to że piszę o klapsie, to też nie znaczy, że ciągle je daję, czy że mam tak
rozwydrzone dzieci. Nie, mam w miarę spokojne, a jeśli już dam klapsa, to musi
poważnie coś przeskrobać, a ja też mam wyrzuty sumienia!

[lola211]

A mozesz opisac te sytuacje, ktore wg Ciebie klapsa wymagaja?

[danka24]

Wiem, wiem, rozumiem Cię doskonale tylko że jeśli chodzi np. o mnie, to już
wiem, ze klaps jest wyłącznie odreagowaniem mojej własnej wściekłości
dlatego tak usilnie szukałam jakiejś alternatywy, aby uniknąć tych późniejszych
wyrzutów...

[wesolek11]

Ciezko mi w tej chwili przytoczyć jakis konkretny przykład, zwłaszcza, że tutaj
za bardzo odezwać się nie można, bo jak dziewczyny naskoczą, to aż się niemiło
robi w ten przedświateczny czas.
Ale jak wątek będzie istniał, a zdarzy sie poważna sytuacja lub coś sobie
przypomnę - wrócę tu.

[danka24]

Temat jest na pewo drażliwy, a sytuacja "klapiących" jest zazwyczaj trudniejsza
niż "klapanych". Ci drudzy szybciej zapominają, a pierwsi - o ile oczywiście
wrażliwi - dręczą się okropnie...
Napisz, czy Ci się uda odnieść jakiś choćby mały sukcesik po zastosowaniu
metody odsyłania powodzenia!

[wesolek11]

[taaga]

Witam,
mam w domu 2-latka i coraz częściej zaczynam zaglądać na forum "Wychowanie".
Szukam tu m.in. metod na poskromienie wyskoków mojego malucha. Klapsy
(właściwie klepnięcia w pieluchę)dostaje czasami, ale tak samo jak na
tłumaczenie (wyraźnym głosem, twarzą przy twarzy aby wiedział, że to do niego i
nie ignorował) - reaguje śmiechem. To dla niego dobra zabawa.

Wypróbowałam ostatnio również metodę odsyłania do pokoju. Niestety też nie
zdała egzaminu. Mój maluch przeraźliwie krzyczał i pluł, a było to akurat
wyjątkowo uciążliwe, bo w domu był 2-miesięczny maluch, który reagował na to
płaczem. Kilkakrotne odsyłanie do pokoju (za każdym razem troszkę dłużej) wcale
go nie uspokoiło - po kilku sekundach walenia w drzwi, zajmował się tam czymś w
spokoju, a mimo to za każdym razem po wyjściu krzyczał jeszcze głośniej i pluł
mocniej. Czy miałam go w tym pokoju zamknąć na cały wieczór?
Ignorowanie to też w jego przypadku nie jest dobra metoda ,bo wcale nie
prowadzi do tego, że kończy z jakąś uciążliwą czynnością. Traktuje to wtedy jak
przyzwolenie.

Niestety są różne temperamenty dzieci i różne metody na nie działają, ale
zawsze chętnie spróbuję kolejnej - a nuż ta akurat zadziała.
Od tego jest forum - nie pouczanie, ale rady!
Aga

[tunia78]

hmmm no cóż ja należę do tych mam co niestety daja klapa synkowi i mam cholerne
wyrzutu sumienia, oczywiście robię to sporadycznie i nie dlatego aby sie
wyładować i odreagować ale jak moj 2-latek szczypie mnie baardzo mocno w piersi
raz , drugi, dziesiąty i nie przestaje, Ja proszę, udaję że płaczę, krzyknę,
opowiadam bajęczkę o dziewczynce która szczypała i nikt jej nie lubił itd...a on
się tylko rozpędza i zaczyna mnie szczypać po twarzy i jeszcze gryźć to
uwierzcie drogie mamy że tylko klaps skutkuje. Przykte to ale prawdziwe( acha
wychodzenie z pokoju tez nic nie daje bo pochwili dalej szczypie)Powtarzam nie
jestem dumna z tego ale na dzień dzisiejszy to niestety sie sprawdza. Dodam że
nie wyobrażam sobie uderzenia synka bo coś przeskrobał co w jego rozumieniu nie
jest złe np: wyleje wodę, albo wrzuci do śmieci pieniąze albo potłucze coś.Wtedy
tłumaczę że nie wolno, albo się zdenerwuje, ale portafię zrozumieć że 2-latek
zapomniał się, nie przyjmuje tego do wiadomości kiedy po raz "enty" gryzie mnie.

[lila1974]

Zwyczajnie nie pozwól szczypać, odsuń go wtedy od siebie i już. I za kazdym
razem rób dokładnie to samo. Dzieci przechodzą przez pewne fazy. Koni kiedyś
nas podgryzała. Nie godziliśmy się na to i już. Odsuwaliśmy ją od siebie za
każdym razem, gdy próbowała ugryźć. Wreszcie przestała i nie było to powodem do
klapa. Teraz Nela szczypie, nie złośliwie, ot tak i robimy dokladnie to samo.
Nie zgadzamy się na krzywdzenie nas. Z drugiej strony wiemy, ze ten etap jej
minie.

[haganna]

Przecież to proste. Zabierasz kredki i dajesz papier. Ale najpierw usuwacie
szkody. Jak wrzeszczy i tupie, to zanosisz do drugiego pokoju, żeby ochłonął.
Możesz go zostawić w znanym mu miejscu (pokoju) i powiedzieć, że jak mu
przejdzie, to może wrócić do gości, ale po ścianie malować nie wolno.
Po co ta złość, nerwy i klapsy - bez sensu.
Mam co prawda młodsze dziecko. Jak się złości, to zmieniam jej otoczenie (np.
wynoszę do innego pokoju, albo po prostu biorę pod pachę i idę dalej). Złość
mija baaardzo szybko. Rzadko jej czegoś zabraniam i nigdy nie straszę, ale jak
już zabronię, to nie ma zmiłuj. Nie i już.

[kaja5]

Ja nie daje klapsów, ale krzyczę.Nie mogę sie pochamować, jestem krzykliwa i
jak ktos mnie zdenerwuje to własnie krzykiem się wyładowywuje.

[wesolek11]

A znam takich, że jak krzyczą to im sąsiedzi policję wzywają, że dzieci
maltretują.

[kaja5]

Szkoda tylko, że niektórzy sasiedzi nie wzywają policji kiedy ktos na prawde
dziecko katuje.

[katse]

moje dziecko ma 2,5 i klapsa nie dostalo
czasem sa sytuacje kiedy naprawde nie wiem co robic
bo mala awanturuje sie
stosuje wtedy "przemoc"
w postaci kategorycznego głosu
ostatnio dziala
jak mala tylko ten surowy, kategoryczny glos slszy - przestaje

a krzyczec jej wolno
wolno nawet klasc sie na podlodze

i smieszne jest ze jak sie ja podnosi to wrzeszcze bardziej
a jak podejde i spokojnie spytam: mozna Ci pomoc??
wyciaga lapki

K

Katse

[kubusala]

No widzisz a moje dziecko nie znosi ostatnio podniesionego tonu, kiedys tak,
wystarczyło,ze zmienilismy barwę głosu a On juz wiedział o co chodzi. Ale teraz
ma taki etap,ze nie możemy na niego krzyknąć gdyz to działa jak płachta na
byka. Staramy się więc mówić spokojnie, ale i to na nic, gdyz On ostatnio
przechodzi etap takiego buntownika,ze gdy czegos chce to będzie się darł,
kopał tak długo aż tego nie dostanie. Nie chcę mu ustepowac, bo nie chcę żeby w
ten sposób wymuszał wszystko.

Sytuacje absolutnie nadzwyczajne

[isma]

Zabrac narzedzie zbrodni, a potem olewac. Zakomunikowawszy uprzednio: jest mi
smutno, kiedy mnie nie sluchasz/kiedy tak sie zloscisz. Samo przyjdzie
zalagodzic sprawe.

Ale to pewnie zalezy od dziecka: moja latorosl np. jest stara aktorzyca, i jak
nie ma publicznosci, to zaraz z niej powietrze uchodzi. A jak jej popisy sie
ciesza zainteresowaniem, to sie nakreca.

Aha - nie powiem, ze klapsa nie dalam nigdy. Dalam, w sytuacji, w ktorej
przewinienie bylo z gatunku zarazajacych zyciu i zdrowiu, np. kiedy wyrwala mi
sie i wybiegla na ulice, to, dopadlszy, owszem, trzepnelam po pupie. I mam
zamiar zarezerwowac klapsy tylko dla takich sytuacji, o ile sie powtorza.
Oczywista, potem sie dziecieciu tlumaczy, co i jak, wiec, summa summarum, mam
nadzieje, ze sie powtarzac nie beda.

[anik801]

Ja nie daję klapsów córce(za co jestem potępiana i ciągle słyszę,że
rozpieszczam córkę).Już kiedyś pisałam,że nie potrafię uderzyć kogoś kogo
kocham najbardziej na świecie!Poza tym ogólnie nie uznaję przemocy i wolę w
inny sposób rozwiązywać problemy.Może to dlatego,że moja mama nigdy nie dała mi
nawet klapsa.Skoro ona potrafiła wychować mnie i moje rodzeństwo(dwie siostry i
brat)bez bicia,to dlaczego ja bym miała nie umieć?Ja nie potrafię uderzyć
dziecka,które jest przecież słabsze ode mnie i nie potrafi się bronić. Przecież
ja też bym nie chciała być bita,jak coś źle zrobię.To jest jednak tylko moje
zdanie na ten temat,a każdy ma prawo do własnego.Moja kuzynka daje klapsy swoim
dzieciom i to często przy mnie.Ja jej nie potępiam,bo to jej sprawa.Ja swojemu
dziecku nie dam klapsa i już,a każdy niech mówi co chce.

[wesolek11]

Ja to już sama nie wiem o co chodzi założycielce wątku. Krytykuje prawie
wszystkich, i tych co są za klapsem i tych przeciwko.
Nie da sie jednoznacznie też napisać, jak postępować z dzieckiem. To zależy od
sytuacji, od charakteru dziecka, od wychowania i innych czynników wewn. i zewn.

[kubusala]

wesolek11 napisała:

> Ja to już sama nie wiem o co chodzi założycielce wątku. Krytykuje prawie
> wszystkich, i tych co są za klapsem i tych przeciwko.
>

Ale kogo ja krytykuję ??? poza Lolą?

kubusalo

[cruella]

Próbowałaś w czasie spasmatycznego płaczu, histerii, krzyku, buntu...objąć
dziecko silnie rękami (tak, by nie mogło wierzgać nogami i machać rękami,a Ty
musisz za jego plecami złączyć dłonie, wiemy o co chodzi i trzymać aż się
uspokoi? Potem puszczamy dziecko i robimy tak za każdym razem, gdy dziecko tak
się zachowuje, dziecko szybko sobie przyswoi, że takie będą skutki jego zachowania.
Tak trzeba robić bez względu na miejsce (sklep, ulica, dom babci...).

Pomaga)) choć wymaga od mamusi wytrwałości)

[kubusala]

Szczerze mówiąc nie słyszałam o tymZresztą nigdy nie sądziłam,że moje dziecko
będzie do takich histerii skłonne, to zawsZe był chodzący Aniołek. No ale
spróbuję, spróbuję, mam nadzieję,że do Świąt nie bedę miała takiej okazji
Dzięki i pozdrawiam

[cruella]

Spróbuj, to rada, którą kiedyś dostałam od psycholożki, gdy nie mogłam zapanowac
nad wybrykami młodszego syna)

Najlepsza z tego wszystkiego jest reakcja dziecka, gdy widzi, że za każdym razem
czeka go to samo))) Ja tak robiłam, gdy syn nie tyle urządzał histerię co nie
słuchał, był nieznośny...Bez słów, bez tłumaczenia)))Raz tylko powiedziałam
mu, że tak będzie za kazdym razem, gdy tak się będzie zachowywał)

Wszystkiego świątecznego)) zmykam

Re a ja....

[peggy1]

A ja jak jestem zla musze w cos uderzyc zeby odreagowac (w cos nie w kogos).
Dlatego jak moj syn wpada w histerie to pozwalam mu sie "wyszalec". Najczesciej
wtedy wychodze z pokoju w ktorym on jest i go ignoruje. Szybko mu przechodzi.
Podobnie postepowalam z moja duuuuzo mlodsza siostra ktora sie zajmuje. On ma
teraz prawie 4 lata i juz nie urzadza takich scenek ) Nie wiem jakbym sie
zachowala gdyby mi odwalili cos na miescie ale (na szczescie - odpukac)jeszcze
nie urzadzili mi w miejscu publicznym zadnej scenki.
Klapsow nie daje bo jeszcze chyba nie mialam powodu (albo wyjatkowo cierpliwa
jestem). Pomalowanie szfy mazakiem skonczylo sie zabraniem mazakow na jakis czas
i szorowaniu freskow. Wiecej sie to nie powtorzylo.

[kawka74]

> Szczerze mówiąc nie słyszałam o tym
Ale z grubsza to zastosowałaś Unieruchomiłaś dziecko. Nie ma znaczenia, czy
przytulasz, czy ściskasz żelaznymi rękami splatanymi za plecami dziecka.
Dlatego Cię ugryzł.
Nie mówię tu o sytuacjach, w których dziecko trzeba przytrzymać, bo inaczej
zrobi krzywdę sobie albo komuś. Ale przytrzymywanie jako próba uspokojenia...
We mnie budzi to zgrozę, choćby dlatego, że sama mam ochotę ugryźć męża, który
usiłuje mnie choćby przytulić, kiedy jestem wściekła. Na szczęście oduczył się
tych barbarzyńskich praktyk i po prostu zostawia mnie w spokoju.
Podejrzewam, że na Twoim dziecku (w końcu Cię ugryzł) ta metoda uspokajania po
prostu się nie sprawdzi. Właściwie już się nie sprawdziła.

ja tak jak kawka

[czajkax2]

oszalałabym gdyby ktos mnie siła trzymał,wrew mojej wpli. Ale to chyba
przeszłosc sprawia ze nie znosze i nie dopuszczam do takich sytuacji. Córkę
często lekcewazegdy histeryzuje,tzn nie zwracam uwagi,wychodza,albo ona jest
wypraszana z pokoju.

[palka_zapalka]

Do nie do mnie , ale też sie wypowiem.
Ja czasami daję klapsa bo jak inne formy nie skutkują to uważam , ze lekki
klaps nie zostawi śladu na psychice mojego dziecka.
Nie jestem matką która wychowuje tylko przez klapsy to jest jedynie
ostateczność.
Kązdy wychopwuje swoje dzieci jak uwaza za słuszne.
W mojej rodzinie jest dziewczynka wychowywana bez kalpsów bezstresowo i teraz
jako panna uczennica jest taka jaka jest jak dla mnie rospieszczona do bólu
mała kapryśnica która ma problem z koleżankami, a raczej z tym , ze ich ma
niewiele z powodu swojego charakteru.
Nikt nie powinien mieć wyrzutów sumienia, ze sporadycznie da klapsa czy
krzyknie to nie przemoc nad dziecckiem.
Pozdrawiam i życzę dużo cierpliwości i miłości

[haganna]

Palka_zapalka ty naprawdę uważasz, że ta dziewczynka ma problemy ze
znalezieniem się w grupie, bo nie dostała klapsa? Przecież to bzdura!

[palka_zapalka]

Nie dlatego , ze nie dostała klapsa plizzz nie wyrywajcie zdań z kontekstu!!
Czy ja napisałam ze dlatego?!
Napisałam, ze nie dostawałą i ze była wychowywana beztresowo.
Wiele by pisać, ale jeśli dziecko mówi do mamy głupia stara jędzo i mama powie
no wiesz córeczko jak tak mozna to jest według Ciebie ok??
Nie ma tłumaczenia, nie ma zakazów, są jedynie puste słowa i brak reakcji na
paskudne zachowanie.

[wieczna-gosia]

palka no chyba kazden jeden zna jakiegos rodzica, co dziecka nie wychowuje
(wychowanie bezstresowe to brak wychowania po prostu i totalna bezradnosc
rodzicielska). Tylko czego to dowodzi? Chyba jedynie tego ze sa ludzie ktorzy z
wychowaniem se nie radza. Zgadzam sie tylko nie bardzo rozumiem jak sie to ma
do dyskusji.

Powtorze jeszcze raz- spoleczenstwo polskie to nie szwecja. Tu sie dzieci
klepie. I wedle teorii zbawczego wplywu klapow na mlodych ludzi- powinno byc
super. A nie jest )

[kawka74]

> W mojej rodzinie jest dziewczynka wychowywana bez kalpsów bezstresowo
Wychowywanie bezstresowe nie jest jednoznaczne z wychowaniem bez klapsów. To,
co się dzieje z tą dziewczynką, to wypadkowa całej masy czynników, nie tylko
skutek braku lania w dupsko.
Z resztą się zgadzam

zgadzam sie z kawka ntxt

[wieczna-gosia]

[triss_merigold6]

Cuś obszerniej poniżej napisałam, mogłabys się odnieść?

[stypkaa]

Mam małe dziecko, nie ma jeszcze roku, więc nie mam doświadczenia radzenia
sobie z buntem 2-latka i innymi problemami wychowawczymi dotyczącymi starszych
dzieci. Ale uważam, że brak tego doświadczenia nie jest przeszkodą żeby
powiedzieć, że dla mnie wychowanie bez klapsa a wychowanie bezstresowe to są
zupełnie dwie różne sprawy.
Moim zdaniem nie da się wychować dziecka bezstresowo, co najwyżej tyrana i
egoistę, który jak pisze palka_zapalka „ma problem z koleżankami, a raczej z
tym , ze ich ma
> niewiele z powodu swojego charakteru”.
Natomiast uważam, że można wychować dziecko bez klapsa. Nie wolno natomiast
dzieciom na wszystko pozwalać. I nie jest to tylko moja opinia, nawet
psycholodzy twierdzą, że dzieci potrzebują jasno wytyczonych granic i zasad, a
przede wszystkim rodziców którzy są konsekwentni.
Wychowywanie bez klapsów nie jest bynajmniej dla mnie wychowywaniem
bezstresowym. Bezstresowe jest wtedy kiedy rodzice, w imię „dobra dziecka”
pozwalają mu absolutnie na wszystko.
I tak tylko chciałam zwrócić Waszą uwagę na to, że często te pojęcia są mylone,
albo używane jako równoznaczne.

[marghe_72]

zajrzyj na Forum Wychowanie..

Obszerniej powiem

[triss_merigold6]

Nie jestem zadeklarowaną przeciwniczką klapa bez względu na sytuację. Osobę
dorosłą w ataku histerii (kiedy nad sobą nie panuje) skutecznie trzeźwi się
tzw. liściem. Mogę sobie wyobrazić, że skrajnie wyprowadzona z równowagi dam
dziecku klapsa na zasadzie odruchu. Nie "za karę" tylko dlatego, żeby się
opamiętało.

Nie zastanawiam się nad własnymi metodami wychowawczymi i nie mam poczucia winy
zabraniając czy powstrzymując dziecko siłą. Umówmy się: przeniesienie 13
miesięczniaka od kabli w inne miejsce mimo protestów JEST użyciem siły.
Inna sprawa, że nie tłumaczę. Nie widzę sensu opowiadania maluchowi co i
dlaczego i że mamusia coś tam. Komunikaty krótkie i konkretne, jednozdaniowe +
reakcja od razu, bez negocjacji.
Gdyby moje szczypało to nie plotłabym bajek o dziewczynce tylko odsunęła
dziecko. Mogę mówić 500 razy "nie wolno" i odsuwać do skutku.
Nie muszę rocznemu dziecku udowadniać, że mam rację i dlaczego ją mam, ma być
tak i koniec.
Inna kwestia, zachowania dzieci które są wymieniane mnie osobiście nie
denerwują. Raczej śmieszą, bywają męczące ale nie traktowałabym ich jako
przejawu złośliwości dziecka, raczej jak upierdliwość młodego psa.
Od małego dziecka nie spodziewam się ani empatii ani zrozumienia. Nie musi
kumać, że po ścianch się nie maluje, bo: brzydko wyglądają, trzeba remontować,
mamusia się męczy sprzątając itd. Nie maluje się i kropka.

tez sie zgadzam :)))

[wieczna-gosia]

Mogę sobie wyobrazić, że skrajnie wyprowadzona z równowagi dam
> dziecku klapsa na zasadzie odruchu. Nie "za karę" tylko dlatego, żeby się
> opamiętało.
>

jak najbardziej. Z tym, ze u mnie "skrajnie wyprowadzona z rownowagi" nie mialo
miejsca Ale w koncu wszystko przede mna

Z reszta sie zgadzam jak najbardziej. W chwili kryzysu nie tlumacze, nie
negocjuje tylko egzekwuje- na smrodek dydaktyczny jest czas pomiedzy kryzysami,
kiedy wraz z kredkami podaje kredki, i mowie ze maluje sie TU, gdy ucze
calowania i miziam sie z dzieckiem itd.
MOze byc?

[marghe_72]

o tak
krótko, jasno o tresciwie

[triss_merigold6]

Sure.D
Milion drobiazgów dziennie może mnie chwilowo zapienić do białego, bo jestem
raczej choleryczna. Dziecko nie. Podniosę, przeniosę, przytrzymam rączkę,
zabiorę coś dając inne odpowiednie bardziej ale bez nerwów.
Dzieciństwo to dość koszmarny okres bezradności. Wszystko jest większe, wszyscy
silniejsi, chęci nie idą w parze z możliwościami, chciałoby się coś uzyskać a
jeszcze brak słów w ludzkim języku itd. Dlatego rozpaczliwe próby
wyegzekwowania czegoś przez dziecko raczej mnie nie denerwują.

[kawka74]

To ja też się zgodzę, Triss, chociaż moje stanowisko już znasz )
Mam jednakowoż inne pytanie: czytam sobie teraz "Dziecko" Spocka (żeby być
lepszym teoretykiem wychowania i nie bardzo rozumiem, dlaczego przylepiono
mu etykietkę wynalazcy wychowania bezstresowego. Chyba, że mam jakieś wydanie
nowsze, w którym Spock wyrzekł się swoich bezstresowych poglądów

[triss_merigold6]

Albowiem ludzie głupie są i nie czytają ze zrozumieniem.
Inaczej: Spock to pisał kiedy powszechne było w USA wychowanie chłodne,
restrykcyjne, postpurytańskie i teksty, że warto dziecko próbować rozumieć i
kochać były rewolucyjne. Kontekst dziejowy znaczy się.
Spock nie jest przeciwnikiem klapsów, kar, jakiejś dyscypliny ale twierdzi, że
wymagania należy dostosować do wieku dziecka. Wkurzanie się na dwulatka, że
jest "egoistą i sobkiem", bo nie chce się podzielić zabawką jest absurdalne, bo
dziecko jest wtedy akurat na etapie odkrywania wersji "moje i wszyscy won".

[kawka74]

No, właśnie. A już myślałam, że nie umiem czytać. Ulżyło mi

[triss_merigold6]

Spock wbrew pozorom JEST restrykcyjny. Zaleca ustawianie niemowlaka do
karmienia na godziny, spanie bez rodziców w osobnym łóżeczku, nie reagowanie na
każdy pisk, nie uspokajanie podaniem piersi, proponuje odmawiać bez wyrzutów
sumienia jeśli jesteśmy do czegoś przekonani itd. Pisze o tym, że dziecko które
ma jasne granice wyznaczane przez rodziców czuje się bezpieczniej. Bezpieczniej
czuje się wg. niego dziecko wychowywane nawet surowo ale z miłością niz takie,
którego rodzice czują się nieustannie winni, bo skarcili, zabronili.

[wieczna-gosia]

moj tata lubil mi przytaczac ze wychowuje dzieci bezstresowo wg Spocka, a ja sie
na takie dictum kulam ze smiechu )

[triss_merigold6]

To znaczy, że Spocka można czytać na dowolny sposób:
- olewamy wsio i jest całkiem bezstresowo
- nie olewamy i próbujemy zrozumieć raz
- nie olewamy ale to co zrozumieliśmy ma się nijak do intencji autora. D

[wieczna-gosia]

ojciec moj stosuje wariant czwarty: nie czytal, ale slyszal ze jest bezstresowy
KOcham goscia ale w pewnych sprawach jest kompletnym betonem. Co ja ci bede
tlumaczyc- zolnierz zawodowy ))))

[triss_merigold6]

Wiesz, mój ojciec też jest (był, bo emeryt) zawodowym żołnierzem ale bardzo
nietypowym. W każdym razie wychowawczo był liberalny i negocjacyjny, nawet
bardziej niż mama. Nie wiem, jakiś brzydki stereotyp za zawodowymi się wlecze a
ci których znam to naprawdę byli sensowni rodzicielsko.

[linka9]

haganna napisała:

>Przecież to proste. Zabierasz kredki i dajesz papier. Ale najpierw usuwacie
szkody. Jak wrzeszczy i tupie, to zanosisz do drugiego pokoju, żeby ochłonął.
Możesz go zostawić w znanym mu miejscu (pokoju) i powiedzieć, że jak mu
przejdzie, to może wrócić do gości, ale po ścianie malować nie wolno.
Po co ta złość, nerwy i klapsy - bez sensu.

A dzieciak - wrzeszczy dalej, ucieka z pokoju, gdzie ma niby ochłonać i od nowa
zaczyna malować ścianę. I tak kilka razy. Co proponujesz?

[kawka74]

Nie będzie malował ściany, jeśli się mu zabierze kredki. Bo niby czym będzie
malował? Palcem?

dalszy krok

[linka9]

kawka74 napisała:

> Nie będzie malował ściany, jeśli się mu zabierze kredki. Bo niby czym będzie
> malował? Palcem?
ólna radość ...
Tu rozmawiamy przecież o przypadkach, kiedy dzieciak nie popuści do upadłego,
czyli po odebraniu kredek - histeria, przeszkadznie dorosłym, rzucanie zabawkami
na oślep, itp, itd, w kazdym razie zachowanie, które nie pozwala na przejście
do porządku dziennego i obojętność. Pytam więc, co dalej?

[kawka74]

Ja bym dała klapa - dziecko urwałoby przedstawienie ze zdziwienia

[haganna]

Kredki zabrane - to raz! Pokój zamknięty (albo areszt "łóżeczkowo-kojcowy") -
to dwa! Może wtedy wrzeszczeć, aż ochrypnie.

[haganna]

Co jakiś czas wpadam i pytam, czy już przeszło, bo my sie tam świetnie bawimy,
ale skoro woli się złościć to jej sprawa.
-Mam już przytulić?
-Nie.
-Zaśpiewać?
-Nie.
-No to wychodzę.
Zazwyczaj zgadza się na śpiewanie i sama wybiera piosenkę. Potem śpiewamy razem
i wracamy do pokoju. Jakoś na razie działa i Mała szybko znowu jest aniołkiem.
A potem pokazuje np. na ścianę i mówi "niu niu niu".

[kubusala]

Haganna areszt łożeczkowo kojcowy u 2,5 latka to raczej nie wchodzi w grę)

[haganna]

Wychodzi z kojca?
Moja koleżanka miała kojec do czasu, aż mały skończył 3 lata (potem
kojec "przeszedł" na młodszego brata).

[gabi683]

Ja jak bylm dzieckim miałam wyznaczony w pokoju kawałek ściany na którym mogłm
malowac ,nikt na mnie nie krzyczał i kredek nie zabierał i malowłam tylko w tym
jednym miejscuA jak byłm chora wyciałam kwiatki w przescieradle i nikt mnie
za to nie zbił Mam troje dzieci i moj najstarszy syn dostał raz w skóre ,i
pamięta to do tej pory ma teraz 12 lat a jak dostał w skóre 4.5 Bo sie uparł
ze musze mu znalesc miejsce w autobusie i mnie ugryzł i kopną wrr.Wiec
wysiadłam z autobusu weszłam w brame i mu wlałm w tyłek ,a potem cała droge do
domu płakłm razem z nim

[gosiuniek1]

witaj
ja nie daję mojemu dziecku klapsów,nie robię lania ani awantur. po prostu
rozmawiam, rozmawiam, rozmawiam...
w styczniu skończy 4 latka i jest naprawdę inteligentnym, dobrze wychowanym
maluchem. wie gdzie jak sie zachować i co powiedzieć. jest radosny i psotny ale
zna granice i dzięki temu czuje się bezpieczny a ja razem z nim.
uczymy się razem wielu rzeczy on jak być dzieckiem a ja jak być matką ale nauka
ta nie polega na klapsach itp.
każdy ma prawo wychowywać dzieci tak jak potrafi najlepiej i nie powinien mieć
wyrzutów sumienia z powodu swoich metod wychowawczych. ja potrafie się wyciszyć
ale nie wszyscy posiadaja tę umiejętność.
głowa do góry nie miej wyrzutów. jesteś najlepszą matką dla swojego malucha i
on o tym wie tylko wyznacz mu stanowczo granice wtedy obydwoje poczujecie się
bezpiecznie. pozdrawiam i życzę pogodnych świąt.g.

[zona_wojtka]

Spokojnie. U mnie to samo.
Czasami jest tak, że póki w dupsko nie przyłożę, to z minuty na minutę jest
coraz gorzej. Mam dwie córki. Młodsza jest gorsza. Chyba bardziej
rozpieszczona...
Starsza, sześcioletnia, jak ma zbyt duży luz, staje się nie do zniesienia.
Rozumiem, że są dzieci, którym wystarczy powiedzieć "Tego nie wolno". Są też
jednak inne - krnąbrne, przekorne.
I zawsze powtarzam - nie mogę zrozumieć rodziców, którzy pozwalają swoim
dzieciom włazić na głowę, pyskować, kłaść się na chodnik i walić głową, a na
koniec zlać się w majty...

[dziki-imbir]

Kubusalo, mowisz, ze Twoje dziecko kilka razy dziennie prowokuje Cie do awantur.
A czy gdy jest grzeczne, poswiecasz mu czas? Zajmujesz sie nim i bawisz sie
razem? Bo czasem dzieci prowokuja awantury i robia rzeczy o ktorych wiedza, ze
nie wolno, bo wtedy rodzice zwracaja na nie uwage.
A dla dziecka uwaga rodzica jest najwazniejsza. Woli zostac skrzyczane czy nawet
uderzone przez mame niz nie zauwazone.
Nie wiem jak jest u Ciebie, moze zwracasz na dziecko uwage. I wtedy nie mam
wyjasnienia dla jego zachowania. Ale moze jest inaczej - nie masz za duzo czasu
do poswiecenia dziecku. I ono sie o ten czas dopomina.

[edytkus]

triss_merigold6 napisała:
> Gdyby moje szczypało to nie plotłabym bajek o dziewczynce tylko odsunęła
> dziecko. Mogę mówić 500 razy "nie wolno" i odsuwać do skutku.

No i po piecsetnym razie wiecej nie uszczypnie bo zwyczajnie z tego wyrosnie a nie dlatego ze nie
wolno, a do piecsetnego bedzie robic co mu sie podoba bez wzgeldu na konsekwencje. Czytam ten
watek i wciaz nie znalazlam sensownej rady na problem Kubusali. Jak sprawic zeby dziecko od razu,
lub najdalej za trzecim razem w koncu posluchalo?

>Nie musi
> kumać, że po ścianch się nie maluje, bo: brzydko wyglądają, trzeba remontować,
> mamusia się męczy sprzątając itd. Nie maluje się i kropka.

Alez one dobrze wiedza ze po scianach sie nie maluje, sek w tym ze nic sobie z tego nie robia.

Dr. Spock... nie no dziewczyny, przeciez jego metody wychowawcze zostaly opublikowane w 1946 roku
To raczej ciekawostka z przeszlosci a nie wspolczesne metody wychowacze. Jedyny jego poglad
wychwowawczy ktory nie stracil na akutalnosci to "Parenting is about choices and deciding what's best
for your child."

[kawka74]

> Dr. Spock... nie no dziewczyny, przeciez jego metody wychowawcze zostaly
opubli
> kowane w 1946 roku
> To raczej ciekawostka z przeszlosci a nie wspolczesne metody wychowacze. J
> edyny jego poglad
> wychwowawczy ktory nie stracil na akutalnosci to "Parenting is about choices
an
> d deciding what's best
> for your child."
Myślę, że znalazłoby się jeszcze parę poglądów. Jeśli przeczytałaś Spocka jak
należy, ze zrozumieniem, to przyznasz mi rację.

[betty_julcia]

Witajcie dziewczyny a przede wszystkim autorko, która boryka się z bardzo
współczesnym i spędzającym sen z powiek problemem
Nie mam za wiele czasu więc ni eprzeczytałąm wszystkich postów tylko kilka
pierwszych. I doszłam do wniosku że każdy będzie odpowiadał ci po swojemu,
dawał mądre według siebie rady a tak naprawdę ty najlepiej znasz swoje dziecko
i tylko ty jedna znajdziesz złoty środek na uspokojenie go i na dobre
wychowanie. Sądząc z twoich postów i choćby z samego faktu poszukiwanie
rzowiązań jesteś inteligentną osobą i najważniejsze to zdać się na swój rozum,
miłość i intuicję.
Niestety nie da się jednoznacznie powiedzieć czy klaps jest dobry czy zły. Czy
lepiej było go wymierzyć czy z zimną krwią patrzeć na trafiające szlag dziecko.
JA jestem osobą której złość szybko przechodzi. Nie potrafię zachować zimnej
krwi. JAk się wkurzę dam ostrzegającego klapsa w pupę. Dziecko natychmaist się
reflektuje i widzi że przegięło po czym jest ok. Mi złośc przechodzi
natychmiast, Julka ugrzeczniona i afera sie kończy. KAżdy ma swój rozumi swój
sposób.
Ja widzę wiecej dobrego w szybkim zakończeniu afery niż w doprowadzaniu dziecka
do skrajnej histerii. Zreszta każda sytuacja jest inna ale niezależnie od tego
nie widzę nic złego w daniu czasami klapsa w tyłek . Wychowywanei dziecka bez
przysłowiowego klapsa w tyłek nie zawsze oznacza bezstresowe, czasami wręcz
przeciwnie, jest ono barzdiej stresowe niż zakończone klapsem.
------------------------------------------------------
Betty to mama a to jestem ja:
GWIAZDECZKA

[zofia111]

Wyjac z raczki kredke, a dziecko przestawic w inne miejsce z dala od sciany i
to od razu, kiedy nie zareaguje za pierwszym razem. A co dziecko winne, ze maz
ma tempy dowcip ?

[slawek73]

Dac klapsa i kropka, prosta zasada akcja i reakcja. Nie bawic się w jakies
poradnikowe dyplomacje i pogadanki na temat szkodliwości mazania po scianach.
Bo klapsa 3 latek bedzie pamietał przez dłuzszy czas a edukacyjna oracja rodem
z jakiejś książczyny jednym uchem mu wleci a drugim wyleci, o ile w ogóle
zrozumie o co chodzi. Ludzie troche stanowczości w podejściu do dzieciaków. W
pozniejszym zyciu bedzie im łatwiej zbierac ewentualne cięgi

[wieczna-gosia]

W
> pozniejszym zyciu bedzie im łatwiej zbierac ewentualne cięgi

to moze do domu dziecka oddac- to to je zahartuje na pozniejsze zycie...

Slawku trogi co to za argument. Rozumiem klapsy- by czlowiek nie wytrzymal, bo
dziecko wyjatkowo namolne bylo, bo bylo niebezpiecznie...

Ale takiego argumentu ni diabla nie rozumiem. Coz to znaczy? Czy wiec powinnismy
dzieci oszukiwac, bo bedzie im latwiej zniesc poczucie zawodu w doroslym zyciu?

Poza tym jakie pozniejsze cegi? Tak czesto w doroslym zyciu daje ci to klapsy?
to chyba juz z twojego wyboru )

[slawek73]

To takie uogólnienie było moja droga.
A puenta jest taka
Nie dajmy sie ogłupić forumowym mamusiom-cipusiom i tatasiom-ciapciusiom

[haganna]

Tyran z ciebie.
W późniejszym życiu będzie dzieciakom łatwiej dac komuś w mordę, chociażby to
był własny rodzic. Tak na zasadzie "akcja i reakcja".
Wiesz, moje dziecko ma 1,5 roku i rozumie co do niej mówię. Wie co wolno a
czego nie. Zdarzają się jej wybuchy złości, ale udaje się nam je opanować.
Wymaga to trochę więcej inteligencji i wysiłku, niż proste, bezmyślne lanie,
ale wierz, mi działa i procentuje.

[flig]

Żeby była jasność - jestem przeciwna obijaniu dzieciaków.
Ale mam wrażenie, że zachodzi tu pewne nieporozumienie. Każdy mierzy swoją miarą
- jeśli ktoś ma super spokojne i ugodowe dziecko nigdy nie zrozumie, że inne
jest z natury ruchliwe i uparte. To samo tyczy się tego, że pyta np. matka
czterolatka a odpowiadają rodzice roczniaków, których dopiero czekają podobne
dylematy.
Dzieci są różne, nie ma uniwersalnej recepty na wychowanie. Z resztą samo
"wychowanie" dla każdego oznacza co innego. Co to jest dobrze wychowane dziecko?

[slawek73]

Wybacz ale w życiu nie uwierzę że 18 m-czne dziecko wie co wolno a co nie. Ono
w ogóle jeszcze mało wie. To po pierwsze. Po drugie - nie wyskakuj tu z
okresleniami typu tyran - klaps raz na kawratał czy na pół roku nie jest
tyranizowaniem dziecka.A sa sytuacje w których jest on wysoce pożądany Po
trzecie - poczekaj az twój półtoraroczniak bedzie miał 4-5-6 lat - wtedy
zobaczysz co taki gagatek potrafi wyczyniać.
Kolejna forumowa mamusia tfu! Za mało wiesz o dzieciach jeszcze Bez urazy

[wieczna-gosia]

> Kolejna forumowa mamusia tfu! Za mało wiesz o dzieciach jeszcze Bez urazy
mam 13 latke to sie kwalifikuje, czy za malo wiem jeszcze?

nie nie mam ugodowych dzieci. Mam mocne charaktery- sama tez mam nielatwy
charakter. I nie uwazam ze klaps narobi nieodwracalnych szkod. Jestesmy tylko
ludzmi.

Ale zamiast utwoerdzac sie w przekonaniu ze "nie ma innego wyjscia" lepiej
szukac innych drog. Bo wszystcy tu mowimmy ze klaps wystarczy. Jako dziecko
bylam bita. I klaps nie starczal nigdy. Ani dwa. 5 starczalo czasami. A pozniej
nie starczala zadna ilosc klapsow, poniewaz kalkulowalam na zimno czy rzecz
nieporzadana jest warta lania czy tez nie.

> Wybacz ale w życiu nie uwierzę że 18 m-czne dziecko wie co wolno a co nie. Ono
> w ogóle jeszcze mało wie
Owszem malo wie. Ale duzo sie uczy- w koncu to jego zadanie, nauczyc sie swiata
od poczatku. Poza tym dziecko jest swietnym obserwatorem- widzi nasz wyraz
twarzy, czyta mowe ciala, slyszy jak mowimy. Dlatego uwazam ze karac nalezy z
pelnym przekonaniem i kiedy trzeba- a nie- jak tu ktos opisywal- daje klapa i
przytula. No to niech sie zdecyduje- mysli dziecko- wolno czy nie? Ja po
ukaraniu trzymam dzieci na dystans. Wcale sie nie pale przez chwile do
przytulania. Dziecko zrobilo zle- musi to do niego dotrzec.
Nie wiem slawku w jakim wieku masz dzieci, ale zamiast zalozenia "ono malo wie"
moze wyprobujesz "ono duzo sie chce dowiedziec."

[haganna]

A co mnie obchodzi to, że nie wierzysz, że 18 m-czne dziecko rozumie, jak mu
się czegoś zabroni, że wie wystarczająco dużo, żeby posłuchać rodzica. Jak z
góry nie ustalisz pewnych zasad, to się dziecko samo nie domyśli. Z drugiej
strony, jak powiesz, że nie wolno, to rozumie, że nie wolno. Może być wściekłe,
rozgoryczone, że mu czegoś akurat teraz zabraniasz, ale to nie jest powód, żeby
je bić. Za to jest to doskonała okazja do tego, żeby nauczyć dziecko panowania
nad swoimi emocjami. Czasem brak reakcji na złość jest najlepszą reakcją - to
truizm.
Myślę, że wiem o dzieciach więcej, niż niektórzy wypowiadający się tu
kategorycznym tonem rodzice.
I myślę też, że 4-5-6-letnie dziecko nie ma w zwyczaju pisać po ścianach.

[blamblam]

hej kokubinko
mam ten sam problem. wcześniej pisałam że jak synek dostaje histerii a ja
jestem u kresu wytrzymałości to wychodze do drugiego pokoju. ale to niemozliwe
jak sie jest "na mieście". Przeżyłam ostatnio równie frustrującą sytuację.
Byliśmy z synkiem z wizytą u mojej siostry i jej synka. Pół godziny przed
wyjściem uprzedziłam synka że będziemy się zbierac. musiałam wyjść o konkretnej
godzinie bo na popołudnie miałam zaplanowane sprawy których nie mogłam
przełożyć. Oczywiście syncio nie zamierzal wychodzić bo się świetnie bawił. Po
15 min dyskusji, próśb i tlumaczenia powiedziałam zdecydowanym
glosem "wychodzimy" i zaczęłam realizować to postanowienie. Koszmar!!!! Ubranie
w kurtkę wijacego sie silnego dwulatka graniczy z cudem. Synek wykombinowal ze
jak zegnie ręke to nie założe kurtki. I trzymał sie swej koncepcji wyjac przy
tym niesamowicie. Ubrałam go w końcu przy pomocy mojej siostry (sama nie
dałabym rady). Dziecko wrzeszczało tak niemiłosiernie ze zaczęłam sie obawaiać
czy ktorys z sąsiadów nie wezwie policji. W końcu jak wyszliśmy sie uspokoił i
dał sobie wszystko wytłumaczyć ale zanim to nastąpiło oboje bylismy spoceni i
wkurzeni na maksa. Jak by jakas osoba podeszła do mnie z jakimś fantastycznym
komentarzem to chyba bym sie niecenzuralnie zachowała. Czytałam gdzieś ze jak
dziecko urządza histerię w miejscu publicznym to nalezy odejsć w ustronne
miejsce i poczekać az sie uspokoi. Tylko co w sytuacji gdy histeria ma miejsce
na ulicy a dziecko właśnie kładzie sie w błocie lub sniegu, co jeśli powoli
zaczyna brakować czasu, co jeśli masz drugie dziecko ktore też musisz mieć na
oku? to wszystko bywa bardzo trudne. staram sie zrobić wszystko żeby uniknąć
takich sytuacji, niemniej jednak mają one miejsce. na szczęscie rzadko.

[blamblam]

Wiem co to bunt i histeria. mój dwulatek już kilka razy dał mi ostro w kość. to
słodki chlopczyk, zazwyczaj spokojny, czasem wrecz refleksyjny ale ma chwile
prawdziwej wściekłości. Rozumiem więc jak sie czułaś. Ja już kilka razy
krzyknęlam na synka ale skutek był raczje odwrotny. natomiast nigdy go jeszcze
nie uderzyłam. Przemawia do mnie argument: jak potem wytłumaczę dziecku że nie
można bić skoro sama daję mu klapsy. staram sie radzic sobie w inny sposób. Po
pierwsze pozwalam mu sie wykrzyczeć, jesli moj poziom stresu sięga szczytu
wychodzę do drugiego pokoju na kilka chwil i staram sie opnaować, pod nosem
klnę jak szewc a jeżeli kompletnie nie panuje nad sobą walę w co popadnie, w
kanapę, poduszkę, sciane. mocne walniecie w kanape lepiej rozłdowuje niz lekki
klaps w pupe. Jeśli chodzi o opanowanie dziecka w naszym przypadku przytulanie
odpada, mały tego nie znosi w takiej sytuacji. Pozwalam mu sie wykrzyczeć,
potem podchodzę i zaczynam spokojnie do niego mowić (po seansie w sąsiednim
pokoju). spokojne tłumaczenie zawzyczaj działa. Czasem stosuję metodę wysłania
do drugiego pokoju (w opisanej przez Ciebie sytuacji chyba by sie nie
sprawdzila ale czasem sie przydaje). Wysylam syna do drugiego pokoju zeby sie
uspokoił. Uważam że jest za maly zeby zamknąc go samego w pokoju wiec ide tam
razem z nim. Zamykam drzwi, mówię że wyjdzie jak sie uspokoi i czekam, jak już
zaczyna coś do niego docierać tłumacze o co chodzi w całej sprawie i wychodzimy
razem. Po kazdej awanturze jak juz jest ok przytualm go, mówie mu że go kocham
że niejktore zakazy lub nakazy są potrzebne, że mi przykro jak placze i lubię
jak się smieje itp. On wiele rzeczy już rozumie.
W opisanej przez Ciebie sytuacji klaps nalezy sie nie dziecku lecz mężowi.

[kubusala]

No dokładnie staram sie postępować tak jak Ty, niestety nie zawsze mi sie
udaje. Muszę popracować nad swoją cierpliwością

[blamblam]

no w końcu jesteśmy tylko ludźmi, każdy może mieć gorszy dzień i Ty i dziecko
no i mąż też. Ja to rozumiem. Jak moj syn miał pół roku mówiłam wszystkim
znajomym że nie wiedziałam iż takie pokłady cierpliwości we mnie drzemią. Nigdy
dla nikogo nie miałam tak wiele cierpliwości co dla niego. Ale teraz kiedy ma 2
latka czasem mam wrażenie że te pokłady są na wyczerpaniu. Mam nadzieję że tak
naprawde nigdy sie nie wyczerpią.

[myszamisiowa]

kubusala napisała:
> Muszę popracować nad swoją cierpliwością
Mi sie wydaje że to nie tylko kwestia cierpliwości ale także twojego
wewnętrznego przekonania że w ostatecznej sytuacji tylko klaps jest w stanie
pomóc; ja swojego syna nie klapsam, nie biję ( 6lat) i co tam jeszcze, bo nie;
bo mam przekonanie że nikogo nie można uderzyć i to przekonanie zawsze jest
silniejsze, czasem gdy ktoś wyprowadza mnie z równowagi zdarza mi się walnąć w
drzwi albo kopnąć 9 szkoła mojej mamy która jak byłam mała i w coś się
uderzyłam to uspokajała mnie i mówiła :no już nie płacz, zaraz zbijemy ten
brzydki kant stołu; haha)nie twierdzę że to jest super wyjście; a to co się
robi w sytuacjach bardzo nerwowych często pokazuje co naprawdę w nas siedzi i
wydaje mi się,że mamy często przyznają ze dawanie klapsów jest "
niepedagogiczne", a podświadomie wierzą że to jest ta ostatecznie skuteczna
metoda; a ja nie biję i już

[ada1077]

Ja także nieraz dałam lekkiego klapsa dziecku, ale aby wzmocnić jego efekt
musiałam odpowiednio pokazać jak bardzo jestem zła. Jeśli daję klapsa, to
włąśnie za bardzo złe zachowanie, typu bicie, gryzienie. Zawsze po takiej mojej
reakcji dziecko lamentuje, przeprasza i się uspokaja. Na koniec się przytulamy
i jest fajnie. Wydaje mi się więc że metoda "klaps" może być bardzo dobra, ale
pod warunkiem że zaraz po takim ukaraniu pokażemy dziecku że je kochamy, ale po
prostu nie lubimy jego niektórych zachowań a za takie zachowania musi dziecko
spotkać odpowiednia kara.

[cynta]

Mysle ze odosobniony klaps jako wyraz najglebszego niezadowolenia i frustracji
rodzica z zachowania dziecka nigdy nikomu nie zaszkodzil i nie mysle ze sie je
pamieta. Duzo gorsze moim zdaniem jest wrzeszczenie na dziecko. Uwazam
natomiast ze bicie w regularny sposob za pewne przewinienia i uzywanie bicia
jako szantazu (po ci wleje!, chcesz w dupe?) jest niedopuszczalne w naszych
czasach. Inteligentni ludzie nie musza uzywac takich metod aby wychowac
dziecko. Lepiej wlac ze zdenerwowania niz z zimnego wyrachowania. Nie czytalam
wszystkich postow wiec nie wiem do jakiego stopnia sie powtarzam ale mam
nadzieje ze moja opinia nie jest odosobniona.

[jaskolka.dymowka]

> nagle moje dziecko zaczyna pisać po ścianie kredkĄ-grzecznie UPOMINAM-wrzask-
> tupanie i dalej swoje-zabieram kredki-cyrk!-ignoruję- jeszcze wiekszy wrzask-
> uspokajam-koszmar-krzyczę-koszmar-przytulam- no i własnie tu nastapił moment
> przełomowy - ugryzł mnie w brzuch!

Upomniałaś, zabrałaś kredki, i na tym trzeba było poprzestać. Krzyczy? Jego
prawo być niezadowolonym. To nie dziecko prowokuje ciebie do awantury - ono po
prostu jest wściekłe, bo mu czegoś zabroniłaś.