śmierć- problem do omówiena.

[vharia]

Nie chodzi mi o największą tragedię, jak śmierć kogoś w najbliższej rodzinie
(kiedy wali się świat). Ale kogoś, kogo dziecko lubiło i spotykało-
przyjaciół, cioci/wujka. Trzeba pomóc dziecku to jakoś "przetrawić". Mnie sie
właśnie zdarzyła taka sytuacja. Sama jeszcze nie ochłonęłam. Moja córka ma 8 lat.
Co jes Waszym zdaniem ważne, co "trzeba" powiedzieć i zrobić a czego napewno
nie. Temat moim zdaniem trudny. Czekam na opinie, pozdrawiam.

[vibe-b]

vharia napisała:

> Nie chodzi mi o największą tragedię, jak śmierć kogoś w najbliższej rodzinie
> (kiedy wali się świat). Ale kogoś, kogo dziecko lubiło i spotykało-
> przyjaciół, cioci/wujka. Trzeba pomóc dziecku to jakoś "przetrawić". Mnie sie
> właśnie zdarzyła taka sytuacja. Sama jeszcze nie ochłonęłam. Moja córka ma 8
la
> t.
> Co jes Waszym zdaniem ważne, co "trzeba" powiedzieć i zrobić a czego napewno
> nie. Temat moim zdaniem trudny. Czekam na opinie, pozdrawiam


Dokladnie gdy mialam 8 lat umarla mi serdeczna przyjaciolka- ze szkolnej lawki.
Z perspektywy czasu, porownujac moje dzisiejsze, dorosle reakcje na smierc
bliskiej osoby stwierdzam, ze jako osmioletnie dziecko przyjelam smierc
bardziej naturalnie niz obecnie. I oczywista rzecz- w wieku 8 lat doskonale sie
juz wie, czym jest smierc, wiec nalezy mowic o tym prosto, zupelnie prosto, bez
tworzenia jakichs opowiesci.