mały terrorysta

[karinazr]

Pomóżcie, już nie wiem co mam robić... Mój syn ma obecnie 9 miesięcy, miesiąc
temu zaczełam zostawiać go z nianią ponieważ miałam zamiar od sierpnia wrócić
do pracy, szło bardzo dobrze, syn przyzwyczaił sie do niani, zostawał z nią
nawet 7 godzin, aż nagle zachorował. Wyjechłam z nim do rodziców na tydzień,
gdzie dzielnie mi przy nim pomagali, ja sama byłam chora więc nie miałam siły
się nim zajmować, dostawał pierś tyle razy ile chciał, ponieważ był chory i
nie za bardzo miał apetyt jeść inne rzeczy. PO powrocie zaczęła się gehenna,
nie chce zostawać z nianią, nie chce zostawać z nikim. Płacze i awanturuje
się, nawet jak na chwilkę zajmie się czymś , po kilku minutach zaczyna
raczkować w kierunku kuchni albo innego miejsca w domu i szuka mnie, jak nie
znajdzie zaczyna jęczeć , płakać i wydaje z siebie inne równie żałosne
odgłosy. Dziś moja niania rozpłakała sie jak wróciłam po trzech godzinach,
zaczyna biedna w siebie wątpić, a to naprawdę fajna dziewczyna. Nie wiem co
mam robić, mam już wszystko ustawione pod powrót do pracy, za tydzień zaczynam
a tu jakiś koszmar w domu. Czy to mój błąd czy może on wszedł w taki wiek ,żę
tak bardzo potrzebuje mamy? Napiszcie jak macie jakiś pomysł co mam robić,
właśnie słysze zza drzwi jak się potwornie wydziera, został w pokoju z tatą....

[stypkaa]

Podobno ok. 8 m-ca dzieci przeżywają lęk przed rozstaniem z mamą. Zacznają
sobie zdawać sprawę, że ono i mama to nie jest jedność i pewnie stąd to
poczucie braku bezpieczeństwa.
Pewnie spotęgował to jeszcze fakt, że był z Tobą przez cały tydzień.
Ale myślę, że to przejdzie. Kiedy tylko możesz spędzaj z nim jak najwięcej
czasu, a kiedy musisz wyjść to wychodź szybko, całus, papa i już Cię nie ma.
Bez zbędnego przedłużania. Wtedy i Tobie i małemu będzie łatwiej przyzwyczaić
się do nowej sytuacji. Tak myślę

[karinazr]

hej dzieki, tak własnie robie, zmykam szybko, słyszę go jeszcze na dole i ciężko
mi nie wracać ale wiem , że tak ma być. Dziś już jest lepiej, niania już nie
płacze razem z moim małym. Mam nadzieję ,że będzie coraz lepiej....

[kayah73]

Zawsze wlos mi sie jezy jak czytam takie okreslenie niemowlecia - "terrorysta".
Na glowe ludzie upadliscie?! To jest malenkie dziecko, kotre ma najwyrazniej
bardzo silna potrzebe bycia z mama. Jest to POTRZEBA, taka sama jak jedzenie
czy picie, a nie terror! Im mniej ma mamy, tym badziej ja chce.

Najlatwiej jest dziecku zaakceptowac nie-mame kiedy przez jakis czas ma i mame
i te osobe razem - przynajmniej przez tydzien, dwa, musi na nowa "zapoznac"
nianie majac mame pod reka na wszelki wypadek. Po tym powinno pojsc latwiej.

[karinazr]

To tylko nomenklatura, nazywajac mojego ukochanego synka terrorysta nie myslę,
ze to maly Bin Laden ). Jest to słowo przenośnia, metafora, nie ma co się
jeżyć... Prosząc o pomoc inne doświadczone matki nie oczekuje przykrych słów,
jest mi wystarczająco przykro jak słyszę moje dziecko płaczące za każdym razem
gdy muszę wyjść z domu. Wiesz czasem lepiej nie pisać nic i nie radzić niż
sączyć komuś- innej matce jad. A że będzie lepiej już wiem, dowiedziałam się w
bardziej życzliwy sposób. Mimo wszystko pozdrawiam.