adoptowane dzieci.

[camel_3d]

hej. opowiadalem kolezance o tym forum. ona zamierza adoptowac dziecko, ale
boi si eze nie da sobie rady. Slyszy sie tyle historii o tym, ze dzieci
adoptowane (takie 3-4 letnie) sa wyjotkow ciezkie do wychowanie "na ludzi"..
ma ktos jakies doswiadczenia?

[verdana]

Mój wuj adoptowany w wieku 7 lat, na pewno wyrósł "na ludzi". Żadnych kłopotów
z nim nie było, mama ma za to fajnego brata.

[vharia]

Moja znajoma adoptowała dwóch chłopców, braci, jeden w wieku 4 drugi jakoś 7-8
lat. Nie było łatwo, bo dzieci były po przejściach (m.in. raz ODDANE przez
rodzinę adopcyjną), cały czas pod opieka psychologa. Naprawdę udało im się
stworzyć wspaniałą rodzinę. Charakterystyczne, że wiekszość problemów była ze
starszym chłopcem, ten biedny 4-latek "przykleił" sie do nowej mamy i tak już
zostało. Oczywiscie starszy też wreszcie odnalazł się w rodzinie i pokochał
adopcyjnych rodziców. W każdym razie bardzo pozytywny przykład.

[groszekifasolka]

roznica miedzy dziecmi adoptowanymi a swoimi jest w stosunku rodzicow do
dziecka.probley wychowawcze wynikaja zawsze z tego jacy sa rodzice. dziecko
uczy sie bycia czlowiekiem od nas i wyrosnie na tego kogo my wychowalismy, bo
to my uczymy go swiata,manier,sposobu rozwiazywania konfliktow, bycia rodzicem,
stosunku do innych ludzi itp.dziecko 3-4 letnie to jeszcze maluszek i twierdze,
ze jego nawet najgorsze dotychczasowe doswiadczenie zyciowe nie umniejsza roli
rodzica adopcyjnego. jesli pierwsze lata zycia byly ciezkie albo traumatyczne
to moze to przysporzyc nowym opiekunom pewnych trudnosci ale jak mi sie zdaje
pary takie maja fachowa pomoc i przygotowanie jeszcze przed adopcja wiec i tak
sa w sumie w lepszej sytuacji niz rodzice biologiczni.mam wielu znajomych z
adoptowanymi dziecmi. nie zauwazylam zadnej roznicy miedzy nimi a rodzinami z
dziecmi biologicznymi. nasze doswiadczenia jako rodzicow sa takie
same/podobne.wszyscy rodzice gromkim chorem zawsze powtarzaja, ze dziecko to
ogromna i nierzadko szokujaca zmiana w zyciu. to najwieksze i najtrudniejsze
zadanie. ale jednoczesnie najpiekniejsze przezycie. dlatego po dwojce swoich
zamierzam jeszcze przygarnac jakiegos baka. dla mnie zadna to roznica.

[tymozeja]

Jesli dla ciebie to zadna roznica, to lepiej tego nie rob...
Jest to ogromna roznica.

[renmik]

Wejdź na stronę www.nasz-bocian.pl. Jest tam forum rodziców dzieci
adoptowanych , znajdziesz odpowiedzi na wszystkie pytania.

[helga1970]

w kazdym wieku dzieci sa ciezkie do wychowywania
te adoptowane po prostu trzeba pokochac i tyle

[vharia]

zieeew...

Vharia!

[mallard]

Kliknąłem Twojego "zieeew-a" do usunięcia, bo skoro usunęli tamten bełkot, to i
to niepotrzebne, a ktoś nowy przeczyta i może pomyśleć: "A tej to o co chodzi?!"

Pozdrówka!

[hankam]

Znam kilkoro adoptowanych dzieci.
Bywa roznie. Znam dziecko, ktore sprawialo straszne problemy i wymaga ciezkiej
pracy rodzicow i psychologow (chyba cierpi na ADHD, ale czy nasze wlasne dzieci
nie moga miec ADHD ?) Znam tez dziewczynke, ktora jest tak latwa w prowadzeniu
i utalentowana, ze zyczylabym sobie, aby moja corka taka byla.
A reszta dzieci jest po prostu normalna.

[lola211]

Dla mnie to za proste.
Chyba nikt nie ma watpliwosci, ze zdarzenia z dziecinstwa kształtuja czlowieka
i to, co przezywa dziecko od pierwszych dni, wplywa na jego cale zycie.A
dzieci porzucone, osierocone doswiadczaja emocjonalnego spustoszenia.Jak mozna
twierdzic w takim razie, ze niczym nie roznia sie od dzieci wychowywanych przez
rodzicow, pieszczonych, kochanych od zawsze?
Cos zbyt optymistycznie podchodzicie do sprawy IMO.

[aluc]

myślę, że co do zasady różnią się tak, jak różni się każde dziecko od
wszystkich innych dzieci, każde dziecko niesie w sobie bagaż wszystkich przeżyć
od samego początku, bagaż takiego a nie innego porodu, matczynej depresji,
nadopiekuńczej babci, przedszkolanki-kretynki...

co z tym bagażem zrobi - w pewnym stopniu zależy od rodziców, w pewnym stopniu
od samego dziecka, od jego temperamentu, sposobu reagowania na przeciwności
losu, a w pewnym stopniu od niewiadomoczego, na pewno rodzice mają obowiązek mu
w tym wszystkim pomóc, a rodzice adopcyjni jezcze bardziej, bo o ile dziecko
biologiczne czasem pojawia się w rodzinie tylko dla rodziców, o tyle w rodzinie
adopcyjnej powinno się pojawiać wyłącznie dla siebie samego

wszelaka generalizacja jest niewłaściwa, naznaczanie dzieci adoptowanych
również, nikt z nas ani żadne z naszych dzieci nie ma, nie miało i nie będzie
miec idealnie szczęśliego i bezproblemowego dzieciństwa, bo takie się nie zdarza

a - jak któraś tu już stwierdziła - dziecko generalnie jest trudno wychować na
ludzi tylko jedno trudno, a inne jeszcze trudniej

[sion2]

To wszytsko zalezy od wielu czynników: owszem z jednej strony dziecko 3, 4-
letnie ma juz jakies doswiadczenia za soba ktore pamieta i ktore na nie
wplynely ale jeszcze baaaardzo daleko mu to bycia uksztaltowana jednostką,
zdeterminowaną do tego kim będzie. Rodzice adopcyjni mają jeszcze wiele do
dania, moga uksztaltowac dziecko wg swojego systemu wartosci. Zaleta jest takze
ze takie dziecko przewaznie juz widac czy ma jakies wady genetyczne czy nie,
tymczasem po niemowleciu nie zawsze widac a Domy Dziecka potrafia ukrywac ze
np. dziecko jest z ciąży alkoholowej i ma zespół FAS, ktrego nie widac do ok
1,5 roku dziecka poza jego niska wagą...
Na pewno niech kolezanka pamieta ze moze i powinna prosic o przebadanie
dokladne dziecka nie tylko pediatrycznie ale pscyhologicznie, neurologicznie
itd - nie chodzi o dyskryminacje chorych dzieci ale zeby od samego poczatku
wiedziec w co sie pakuje.

[agnieszka_gk]

Nie wiem tylko czy wszyscy zdają sobie sprawę, że adopcja to nie "wybieranie
dzieci" z DD; DD może poinformować o zachowaniach dzieci, ale głównym źródłem
informacji są OAO i tam powinny znajdować się wszelkie info o dziecku i jego
rodzicach;
Na pewno adopcja starszego dziecka (2-4 letniego) jest większym wyzwaniem niż
adopcja niemowlaka. Trzeba być przekonanym, że bardzo się tego chce przede
wszystkim dla siebie a nie dla dziecka - żadne poświęcanie się i litowanie nad
losem "biednej sierotki" nie może być motywacją do adopcji. I odsyłam do
Bociana oraz innych stron o adopcji.

[tymozeja]

I naprawde - z tak powaznym tematem to nie na tym forum. Ktoś podał adres
internetowy - tam nalezy sie udac. Tu to mozna sobie tak pogadac, ludzie nie
maja z tym problemem wogole doczynienia. Moga miec dobre checi, ale doswiadczen
zadnych. Jest tez forum dla rodzicow ktorzy adoptowali dzieci - niech znajoma
poczyta, wypowiedzi czesto nie sa zachecajace, a sa to badz co badz ludzie
siedzacy w temacie. Wystarczy wpisac w wyszukiwarke googla adopcja.

[blou1]

Moja mama jest dzieckiem adoptowanym, coprawda jako półtoraroczne dziecię.
Wyrosła jak najbardziej na ludzi. I to jakich, jest wspaniałą mamusią i kochaną
babcią. Dużo by pisać. A zmierzam do tego, że od swojej adopcyjnej mamy nie
zaznała zbyt wiele miłości a mimo to sama ma tych uczuć aż w nadmiarze. Mama
miała za to kochającego tatę i babcię czyli jakaś rekompensata była.
Ważne jest myślę to, żeby potrafić pokochać adopcyjne dziecko, nie adoptować z
samej potzrby posiadania dziecka.
A podjęcia decyzji o adopcji geatuluję i podziwiam.