czy to depresja

[nell135]

[nell135]

moja córka ma 6 lat. od 2,5 chodziła do przedszkola z dziećmi o rok
starszymi. W tym roku zmieniła grupę i jest z rówieśnikami. Początkowo bardzo
przezywała fakt zmiany grupy ale powoli przyzwyczaiła sie do nowych dzieci.
Córka wolała zostać w 0 niż iść wcześniej do szkoły ( badania przeszła
pomyślnie). Zawsze była wrażliwym dzieckiem a wręcz zbyt spokojnym
i "prawym". Nie ma mowy o przejściu na czerwonym swietle, zasmiecaniu ulicy
czy zrobieniu czegokolwiek niezgodnego z prawem.Ostatnimi czasy wymysla
róznego rodzaju "problemy" które wieczorami omawiamy a ja spokojnie słucham i
podpowiadam jak je rozwiązać i tu zaczyna się nasz problem.; problemy córki
są naciągana i zawsze kończą się płaczem; a to ma katar i zapewne nosem
dotknęła i niby pobrudziła kogos lub coś ( nigdy nie jest pewna czy
rzeczywiście zajście miało miejsce) (pilnuję aby miała ze sobą chusteczki);
innym razem płacze bo jak sie modli to nie mysli o modlitwie; znowu następnym
razem płacze bo jak wyobraża sobie cos przed snem to sa to nieprzyzwoite myśli
( czytaj związane z nagością). Próbuję jej pomóc, pocieszać, tłumaczyć ale
nic nie daje rezultatu. dziś powiedziała ze chce umrzeć.Nie wiem jak jej
pomóc. Staram sie spedzic z nia jak najwięcej czasu, duzo rozmawiamy, bawimy
się, ale ciagle narzeka ze mam dla niej zbyt mało czasu. Mało w niej radości
a przeciez ma dopiero 6 lat.Niestety takie zachowanie jest szczególnie
zauważalne w tygodniu kiedy ma iść do przedszkola

[street_pop]

No, to raczej nie jest normalne jesli dziecko mysli o śmierci i widzi świat w
czarnych barwach. Nie sądzę, by była to reakcja na zmianę grupy. To nie musi byc
zaraz depresja ale jakieś poważniejsze obniżenia nastroju typu depresyjnego.
Zgłoś się do dobrego psychologa dziecięcego.

[a_wat]

Depresja nie, ale być może skrupulantyzm, na to wskazują "problemy", które
Twoje dziecko sobie stwarza, oraz to, że nigdy nie jest pewna czy coś
rzeczywiście się wydarzyło. Jeżeli tak, z tym da się żyć, świadczy to o dużej
wrażliwości, zwłaszcza wyczuleniu na sferę duchowości, religijności. Ze
skrupulanctwa można wyrosnąć, a w każdym razie można się nauczyć trochę to
kontrolować. Można też skorzystać z pomocy psychologa(ale tu radziłabym tylko
pod warunkiem, że ona zechce). Jak słusznie zauważyłaś, "problemy" Twojej
córeczki nasilają się w sytuacji stresowej, gdy musi iść do przedszkola. Tak
już jest, świetnie, że to zauważyłaś, ułatwi Ci to zarówno zrozumienie
córeczki, jak i wyprzedzenie jej lęków, uspokojenie, oswojenie z nową sytuacją.
Zawsze, nawet w przypadku najbardziej absurdalnego problemu słuchaj i z pełną
powagą i zrozumieniem tłumacz, że to, co ją gnębi nie jest grzechem, ani nie
wyrządziło nikomu szkody. Jak ognia unikaj przy niej tematów chorób, wypadków,
nie krytykuj. Uważaj, żeby nie przestraszyła się filmu, bajki czy czegoś, co
ktoś przy niej powiedział, bo takie lęki mogą wracać latami. Jeśli ona sama
mówi, że tego potrzebuje, spędzaj z nią teraz więcej czasu, to w przyszłości
zaprocentuje. Chwal za wszystko, co jej się udaje, powtarzaj, że jesteś z niej
dumna, że ją kochasz. Tłumacz, że jest wspaniałą osobą, że w swojej wrażliwości
po prostu bardzo przeżywa możliwość zrobienia czegoś złego, ale w rzecywistości
przecież nic złego nie robi, nie są to też świadome myśli ani uczynki. Tłumacz,
że nasze myśli nie zawsze od nas zależą. Skrupulanctwo z psychologicznego
punktu widzenia polega na tym, że sumienie dopatruje się zła tam, gdzie go nie
ma, jest nadwrażliwe i nie filtruje tego co tylko wydaje się złe od tego co
złe. Nie sprawia jednak, że człowiek przestaje być radosny o ile nie dominuje
całego życia. Co do tego smutku i słów, że chciałaby umrzeć, mów, że wcale tak
nie jest, że przecież jest wspaniałą dziewczynką, kocha Ciebie, tatę, dziadków,
lubi koleżanki, panie w przedszkolu, lubi to czy tamto, świetnie się bawiłyście
wtedy i wtedy... a to wszystko świadczy o tym, że kocha życie, tylko martwi
się, bo ma jakiś problem, ale Ty postarasz się jej pomóc. Mówienie o śmierci
może też świadczyć o odczywaniu silnego lęku przed nią, potrzebą oswojenia
tematu.
Po jakimś czasie problem skrupułów się wycisza, potem nierzadko znów wraca. Ale
to da się wytrzymać, potem jest coraz lepiej. I jeszcze na koniec informacja
niesprawdzona, tylko moja własna obserwacja: "problemy" czy "myśli"(jak to się
nazywało w moim przypadku) mogą pojawiać się, kiedy dziecko(a później dorosły)
ma jakiś problem, który wydaje mu się na tyle prosty, że głupio sobie z tym nie
poradzić(a jednocześnie nie rozpłacze się przy innych, nie walnie, nie powie,
nie naskarży, nie przyzna że się martwi, bo jest prawe, duże, dojrzałe, mądre,
bo to obciach przyznać się przed samą sobą, że taką głupotą się martwi)i
potrzebuje problemu zastępczego, w jego mniemaniu groźnego. A płacz pomaga
rozładować napięcie związane ze wszystkimi problemami. Powtarzam, nie zawsze
tak jest, ale chyba bywa. Pamiętaj, że wrażliwość, prawość i ogromne zaufanie
do Ciebie to atuty i największe zalety Twojego dziecka.
PS. A jak czytam Twój post, to mam wrażenie, że czytając o Twojej córce, czytam
o sobie... Dziś studiuję, dobrze sobie radzę, mam przyjaciół, jestem osobą
radosną(fakt, że u mnie w wieku 6. lat też tak było), ale jak sobie
coś "pomyślę", wciąż potrzebuję poradzić się mamy, czy to na pewno nie
problem... W późniejszym wieku osobie wierzącej bardzo pomaga spowiedź, czy
rozmowa z zaufanym księdzem, ale dla Twojej córeczki taka rozmowa to chyba
jeszcze za duży stres...

[nell135]

bardzo dziękuję za odpowiedz. Czuje się znacznie lepiej bo zaczęłam myśleć ze
to moja wina. Nie mniej jednak jestem umówiona z Pania psycholog.

[asia_i_p]

Ze skrupulantyzmem trzeba uważać, bo może przerodzić się w poważną nerwicę
natręctw - koleżanka mojej siostry zaczynała od skrupulantyzmu, a skończyła na
ostrej nerwicy natręctw - stała obawa, że kogoś pobrudziła lub zaraziła,
obsesyjne mycie rąk i przedmiotów, których dotknęła, łącznie z książkami
(strona po stronie). Nie lekceważ tego. Według mnie to nie jest dowód
wrażliwości w sferze duchowej, tylko bardzo zaniżonej samooceny. Moja młodsza
siostra, cierpiąca na skrupulantyzm, mówi, że kiedy wyluzuje, to nawet odróżnia
to prawdziwe sumienie, mówiące jej o czymś rzeczywiście złym, od skrupułów, tak
że to nie jest po prostu pogłębiona wrażliwość, tylko coś innego jakościowo -
niemożność uwierzenia, że się jest w porządku. Wspieraj córeczkę, ale postaraj
się o kontakt z psychologiem dziecięcym. Pracuj nad jej poczuciem własnej
wartości - jest wartościowa dlatego, że jest, owszem, to jest ważne, czy się
jest dobrym czy złym człowiekiem, ale wartość wypływa nie z tego jakim się
jest, tylko ze się jest. Jeżeli jest religijna, użyj argumentu, że Bóg ją kocha
bez względu na to, jaka jest i tak samo kochasz ją ty.

[michmaja]

Z moich obserwacji zerówkowicza, (7l. w tym miesiącu) wynika, że ten okres to
czas bardzo chwiejny i trudny emocjonalnie. Wiele w nim smutku, niepewności i
niepokoju. Przekonania, że jestem inny, gorszy, że inni są przeciwko mnie.
Często płacze, dużo myśli. U siedmiolatka taki etap jest zgodny z normą
rozwojową. Mój syn zadawał pytania np. czy jest adoptowany (nie jest), zdarzyło
mu się powiedzieć "nie chcę żyć"- jako reakcja na prośbę o posprzatanie pokoju(
w mojej opinii nie wymagało to pomocy psychiatry). Dla niego jego problemy nie
sa bynajmniej wymyślane i błahe,zwłaszcza w przedszkolu rózne sytuacje są dla
niego trudne. Ale nie jest taki przez cały czas! Jest ciekawskim, pomysłowym,
towarzyskim chłopcem, z masą zainteresowań i zajęć. Dom jest miejscem gdzie
spokojnie może odreagować, popłakać, wyrzucić z siebie trudne emocje i iść
dalej. Ja słucham, smutek musi wypłakać, złość musi też minąć, a potem można
rozmawiać i uczyć co powiedzieć, jak się zachować, jak sobie radzić wśród
rówieśników, bo to najwięcej stresów przysparza.
Nie ma prostej recepty, czy to depresja, czy co innego, czy to norma rozwojowa.
Czasem warto pogadać ze specjalistą,choćby po to by usłyszeć jak najlepiej
pomóc dziecku w tym okresie.Agnieszka