Muzyka

[wieczna-gosia]

Chyba w Wielki Piatek byl film "przerwana lekcja muzyki" z Maryl Streep. Sam
film typowy wyciskacz lez, ale bliski mi bardzo trescia
Obie moje corki zapisalam na lekcje muzyki. Jedna katuje mnie skrzypcami,
druga pianinem, obie ze sluchem srednim. Chodza do szkoky muzycznej
prywatnej, ktora ie jest nastawiona na chowanie muzykow. Chodza do takiego
samego zapalenca, jakiego grala Maryl Streep- uwazajacego ze kontakt dziecka
z instrumentem jest wazny, niezaleznie do tego czy z dziecka wyrosnie
Menuhin czy bedzie umialo zagrac jednego menueta i to za szybko
Dlaczego o tym pisze?
Bo wielokrotnie spotykam sie z pytaniami czy moja idea wychowywania dzieci
bez przymusow pokrywa sie z uczeniem ich muzyki- tam w koncu jest przymus
codziennych cwiczen. A ja bardzo ubolewam nad tym, ze nie ma u nas muzyki
dla amatorow. Nie ma chorow, gdzie mozna spiewac lekko falszujac. Nie ma
zespolow muzycznych o watpliwej jakosci scenicznej. Ale uczacych czegos
wiecej niz czytania z nut- wrazliwosci. Tego ze kazda melodia opowiada
historie i kazda z nich mozna zagrac niezbyt czysto za to prawdziwie.

[adzia_a]

Gosia - ale czemu chcesz, żeby to jakiś tam zespół o wątpliwej jakości
scenicznej uczył Twoje dzieci wrażliwości muzycznej? Wrażliwość się
kształtuje podczas słuchania, słuchania i jeszcze raz słuchania - przynajmniej
tak mi się zawsze wydawało.

Twoje córki pochodzą na szkółkę, Menuhiny z nich nie wyrosną, ale może będą
sobie grać dla przyjemności, a przecież właśnie o przyjemność chodzi. Ja tak
zawsze grałam, nigdy nie chciałam się zapisywać na lekcje gitary, bo mnie nie
interesowało ćwiczenie palcówek po całych dniach - ale ja miałam nauczyciela w
domu, bo mój ojciec gra na gitarze.

Co do przymusu - czy one tak to właśnie odbierają, czy Wam się tak wydaje?

PS. A co do amatorskich zespołów średniej jakości - to ja śpiewałam w takim
chórze kościelnym. Było tam mnóstwo starszych osób (taka parafia), z których
niektórzy delikatnie mówiąc, mijali sie z powołaniem ale prowadzący tak
potrafił ich ustawić, że nie było ich zbytnio słychać i wilk był syty i owca
cała przecież nie powie 80-latkowi, który zapełnia pustkę po stracie żony,
że się nie nadaje. I było całkiem, całkiem

[agnieszka_mama_azj_edziecko]

Jestem osobą przez długi czas spisaną na straty pod względem muzycznym. Mam
przeciętny słuch i nieprzeciętnie fałszuję. Niestety w mojej podstawówce
oczkiem w głowie pani od wych. muz. był chór. Wszystkie dziewczynki były
egzaminowane pod kątem przydatności - ja zostałam zdyskwalifikowana w połowie
pierwszej zwrotki. Do dziś pamiętam wyraz twarzy z jakim nauczycielka
powiedziała: "Siadaj".
Wiele lat byłam harcerką i to była moja najlepsza edukacja muzyczna. Przy
każdej okazji śpiewaliśmy i pomału przestałam fałszować. Teraz jest tak, że
jeśli śpiewam sama, to różnie mi wychodzi, ale jak z kimś, kto dobrze śpiewa
to "trzymam się go". Sama nauczylam sie grać na flecie i z mozołem, ale zawsze
udawało mi sie nawet zagrać coś ze słuchu.
Moja Ania mam podobny problem, podczas gdy Zosia ślicznie śpiewa. Tym bardziej
cieszę się, ze obie należą do Zuchów i tam mają dużo okazji do śpiewania.
Niestety kółko tańca w klubie osiedlowym bardzo szybko przekształcone zostało w
zespół tańcząco - śpiewający i Ania wychodziła z prób z płaczem, bo co prawda
najszybciej zapamiętywała piosenki, ale nigdy nie dostała nawet kawałeczka
solówki. Panowie prowadzący mieli duże ambicje związane z zaspołem, niestety
kosztem dzieci i ich rozczarowań.