płaczące dziecko sąsiadów

[megan26]

witam was słuchajcie chciałam wam coś opowiedzieć i dowiedzieć się co wy
byście zrobiły otórz sąsiedzi którzy mieszkają podemną mają dziecko które ma
jakieś 9 miesięcy i słuchajcie przez w zasadzie całe dnie to maleństwo tak
strasznie płacze to nie jest normalny płacz np zmęczonego dziecka czy
poprostu marudzącego to przypomina mi dosłownie moja mała jak np sie
przewróciła jak coś się jej stała tak strasznie płakała. najgorzej jest w
nocy od godz gdzieś 22.30 ta mała tak strasznie płacze że ja mam wrażenie jak
by rzeczywiście jakaś krzywda jej sie tam działa nikogo nie słychać by
uspokajała to biedne maleństwo słuchajcie zastanawiam się czy nie iśc do tych
rodziców i nie zapytać co się dzieje że to maleństwo tak strasznie no nie
można tego nazwać nawet płaczem dlaczego tak przeraźliwie woła o pomoc
słuchajcie co radziłybyście zrobić bo to nie wygląda za ciekawie dodam tylko
że rodzina wygląda na naprawdę bardzo spokojną czasami zdarzają sie awantury
ale to co sie dzieje z tym dzieckiem poprostu mnie przeraża

[monciad84]

Ja na Twoim miejscu bym nie reagowala.Moj synek tez baaaardzo duzo placze i
czesto wpada w histerie(ma 2,5 roku)i tez czesto sie boje,ze sasiedzi moga
sobie pomyslec,ze katuje dziecko.A wcale tak nie jest!Poprostu mam malego bekse
w domu.Jak wpada w histerie staram sie na to nie reagowac.Czekam az sam sie
uspokoi.Moze Twoi sasiedzi maja taka sama metode jak ja.

[iza1011]

Moja Majka ma 18 m-cy i przeżywa chyba teraz jakiś bunt. Płacze przy usypianiu
chociaż przy niej jestem, w nocy sie budzi i rzuca smoczkami wtedy do niej
wstaje i czekam aż się położy, a ona płacze bo chce jej sie spać. Poprostu są
takie dzieci płaczące chyba.

[jonaska]

a ja zgłosiłabym na policję. poprosiła anonimowo o interwencję i sprawdzenie.
moja znajoma (bardzo miła, kulturalna rodzina) uczyła małą (1,5 roku) zasypiać
w łóżeczku. i przez kilka dni nie reagowała jak małą protestowała płaczem
wieczorem. po kilku dniach do drzwi zapukała policja..ktos z sąsiadó zgłosił,że
dziecko dużo płacze. przyszli, sprawdzili, porozmawiali. nikt nie był zły. oni
także. nie mieli nic do ukrycia, a nawet byli pełni uznania, bo sąsiedzi nie
byli obojętni. ktoś obawiał się o los dziecka...i tak powinno być. taka
interwencja nie zaszkodzi, a może pomóc

[iwciad]

A ja bym grzecznie zagadnęła sąsiadkę o dzieciaczka. Przecież to miłe jak ktoś
się interesuje.Jakieś niezobowiązujące pytanie.W zależności w jakich jesteści
relacjach, czy na dzień dobry czy czasem gadacie.
Poprostu ja miałam bardzo podobną sytuację. Mój syn w wieku 2-lat przerażliwie
płakał nocami. Nie pomagało uspokajanie, przytulanie, zagadywanie itp.sposoby.
Czasem zmuszeni byliśmy owijać Malego w kołdrę i wychodzić na balkon.Możecie
sobie wyobrazić póżniejsze spojrzenia sąsiadów.Dodam, że w naszym bloku starego
budownictwa wszystko strasznie "niesie". I właśnie pewnego razu sąsiadka z
drugiej klatki!mnie zagadnęła. A właściwie zaczęła szczebiotać do synka. Jaki
ładny itd.Każdy sposób dobry aby zacząć rozmowę.I pyta w końcu dlaczego to
dziecko tak płacze nocami, czy jest chore albo jest jakaś inna przyczyna.Nie
byłam na nią zła. Od tamtej pory się znamy, zawsze rozmawiamy.
Myślę, że jak zagadniesz sąsiadkę to przecież będzie widać czy martwi się tymi
płaczami czy poprostu się oburzy i zaprzeczy. A wtedy to wiadomo...nie czekaj,
lepiej chuchać na zimne w trosce o dobro dziecka.

[megan26]

wiecie co chyba macie sporo racji może wyolbrzymiam coś ale mojej małej aż
takie ataki płaczu nigdy sie nie zdażały i dlatego jest to może dla mnie takie
dziwne poprostu zapytam sąsiadki co dolega jej dzieciątku że tak płacze, ale
mówię wam to naprawde jak się słyszy nie wygląda za ciekawie ale może to tylko
takie moje odczucie dziękuje wam i pozdrawiam

[miracle83]

ja tez tak uwazam. lepiej sie pomylic niz jak ma stac sie jakas tragedia.

[zarembski]

Płaczące to jeszcze pół biedy. Wyobraźcie sobie dziecko, które usilnie rodzice
starają się nauczyć grać na pianinie... A dziecko słuchu po prostu nie ma.. To
słychać... Po kilka godzin dziennie...

[grindgirl]

reaguj!!!miałam kiedyś podobn problem,sąsiad za ścianą strasznie bił swoje
malutkie córeczki,5i6lat,nie mogłam znieść pisków z bólu,płaczu i terroru w
jakim żyją dziewczynki,niestety ani pomoc społeczna ani policja nie przejęła sie
moim donosem mimo ,iż nie był anoinimowy,ale to rozpaczliwe wołanie o pomoc
słyszę do dziś mimo ,że ze się przeprowadziłam dawno temu,mam nadzieję że
wystarczy ci szcześcia i odwagi by pomódz bo jesteś mamą i sama piszesz ,że
maleństwo płacze jakby działa się mu krzywda,to nigdy nie wygląda,ale właśnie
przez znieczulicę słyszy się o coraz to nowych tragediach,moja interwencja wobec
braku jakiejkolwiek reakcji instytucji mających pomagać przybrała extremalną
formę,w trakcie jednej z takich masakr wtargnełam sąsiadowi do mieszkania i
porządnie pokiereszowałam faceta,był bardzo zaskoczony,nie dał rady się
obronić,sporo ryzykowałam ale pomogło ,ja już więcej nie odchodziłam od zmysłów
z powodu płaczu krzywdzonych dzieci,i powiem ci ,że gdyby sytuacja powtórzyła
się zrobiłabym to samo

Czytajcie wątek do końca, potem piszcie!

[a_weasley]

grindgirl napisała:

> wystarczy ci szcześcia i odwagi by pomódz bo jesteś mamą i sama piszesz ,że
> maleństwo płacze jakby działa się mu krzywda,

I to nie jest pierwsza taka wypowiedź, kompletnie od czapy w świetle
późniejszych wpisów autorki wątku.
Megan zastosowała się do rady osób co przytomniejszych, a co widziała i
słyszała, w notce pomieściła.

[liberata]

Moja koleżanka też słyszała płacz dziecka, ale nie reagowała, bo sąsiedzi
normalni. I kiedyś usłyszała "Mamusiu, już mnie nie bij, to bardzo boli"
(dziecko już mówiące). Ubrała się, poszła do sąsiadki, sklęła ją na czym świat
stoi, postraszyła policją i poszła. Od tej pory nie rozmawiają. Ale dziecko nie
płacze.

[zulcia73]

dlatego myśle ze zawsze lepiej sprawdzic ,jak nie masz odwagi sama to zgłos
anonimowo na policje

[pycia07]

zgłość koniecznie
jeśli nic złego się nie dzieje to rodzice wszytsko wytłumacza i będzie ok
ale jeżeli dzieje się coś złego i każdy będzie wychodził z założenia że może
ktoś inny zadzwoni to naprawdę może się to skończyć tragicznie
może to włąśnie od Ciebie zależy los tego dziecka???w takich przypadkach
lepiej "dmuchać na zimne"
P.

[annakate]

Napisz (może być anonimowo)do najbliższego sądu rejonowego (wydział rodzinny).
Podaj mozliwie dokładne dane dziecka (adres jesli nie znasz nazwiska to nic nie
szkodzi), opisz sytuację. Sąd zareaguje nawet na anonimowe zgłoszenie, zleci
wywiad kuratorowi, może sprawdzic też przez opiekę społeczną, pielęgniarkę
środowiskową. Kurator w czasie wywiadu zasięgnie opinii sąsiadów, jak przyjdzie
do Ciebie to powiedz, co wiesz i wcale się nie musisz chwalić, że to Ty wysłałaś
pismo. Jeżeli sie okaże, że nic złego sie nie dzieje, to nie będzie żadnych
złych konsekwencji, a jesli tam jest źle to uratujesz może dzieciaka.

Pamiętasz sprawę z dziećmi w beczkach? One też miały sąsiadów!

Proszę, nie bądź obojętna!

Rozmowa z sąsiadką nic nie da. Powie Ci to, co będziesz chciała usłyszeć. Odwagi!

[a_weasley]

annakate napisała:

> Napisz (może być anonimowo)do najbliższego sądu rejonowego

Tak tak, anonimowo. I swoim dzieciom powiedz, że takie rzeczy się pisze anonimowo.
Może cudzemu dziecku nie pomożesz, ale łatwiej będzie wychować własne na tchórzy.

> szkodzi), opisz sytuację. Sąd zareaguje nawet na anonimowe zgłoszenie, zleci
> wywiad kuratorowi, może sprawdzic też przez opiekę społeczną, pielęgniarkę
> środowiskową. Kurator w czasie wywiadu zasięgnie opinii sąsiadów,

I już rodzice będą mieli przyprawioną gębę rodziny patologicznej znęcającej się
nad dzieckiem.

> do Ciebie to powiedz, co wiesz i wcale się nie musisz chwalić, że to
> Ty wysłałaś pismo.

No pewnie, jak tchórzyć to na całego.

> Jeżeli sie okaże, że nic złego sie nie dzieje, to nie będzie żadnych
> złych konsekwencji,

Poza zrobieniem - za pomocą anonimu - patologii z porządnych ludzi, którzy mają
nerwowe dziecko.

> Pamiętasz sprawę z dziećmi w beczkach? One też miały sąsiadów!

I wcale nie płakały.

> Odwagi!

Tak, tak. Anonimy trzeba pisać odważnie.

[annakate]

Moja droga, napisałam MOŻE być anonimowo, co nie oznacza zachęty do pisania
anonimów w ogolności. Uważam jednak, że lepiej tak, niż wcale. Oczywiście nie ma
przeszkód by sie podpisać, i Ty na pewno właśnie tak byś zrobiła, a potem jeśli
okazałoby sie, że strzał był celny i w rodzinie coś by było nie halo to z
godnościa znosiłabyś drobne nieuprzejmości, porysowany samochód, pomazane drzwi
i rozmaite inne atrakcje. A jeśli chodzi o zrobienie patologii z porzadnych
ludzi to widać nie słyszałaś nigdy o przemocy w "dobrych domach".
No cóż są ludzie, którzy odważnie i zasadami nic nie zobaczą i nie usłyszą, oraz
z godnością nie będą sie wtrącać. I tego nauczą swoje dobrze wychowane dzieci.
Pozdrawiam.

O tchórzostwie i polowaniu na czarownice

[a_weasley]

annakate napisała:

> Moja droga,

Ani Twoja, ani droga.
Pisanie zarówno

> anonimów w ogolności.

jak i anonimów w każdym konkretnym przypadku uważam za tchórzliwe, a pisanie
anonimowych donosów to tchórzostwo że aż śmierdzi.
Rozumiem, że są sytuacje, w których inaczej się nie da, a ktoś, kto pokaże swoją
twarz, ryzykuje życiem swoim i swojej rodziny. Wtedy to żaden wstyd (aczkolwiek
w dalszym ciągu zaszczyt wielki to też nie jest). Ale tu nie mówimy o
międzynarodowym gangu narkotycznym, tylko o sąsiedzie, który BYĆ MOŻE jest
niedobry dla dziecka.
Skądinąd że jeśliby rzeczywiście był powód i sprawa miała skutki procesowe, i
tak będzie trzeba zeznawać. Ale to już niech zeznają sąsiedzi. Po co ryzykować
porysowany lakier?

> Uważam jednak, że lepiej tak, niż wcale.

Z dokładnością do tego, że anonimowy donos ma mniejszą szansę wywołania
jakichkolwiek skutków niż podpisany.

> Oczywiście nie ma przeszkód by sie podpisać,

A nie ma, nie ma.

> i Ty na pewno właśnie tak byś zrobiła,

Wystaw sobie, że tak. Chciałbym na dzień dobry móc spojrzeć bez wstrętu na tego
typa, którego widzę co rano przy goleniu.
I rozważania nie są teoretyczne, przy każdej okazji, gdzie jest potrzeba
zgłoszenia się na świadka, swoje dane podaję.
O dziwo, mój samochód - bardzo charakterystyczny, nikt w dzielnicy takiego nie
ma, a mieszkam czterdziesty rok w tym samym miejscu - ma się nieźle.

> a potem jeśli okazałoby sie, że strzał był celny

to, jakom rzekł, i tak będą potrzebni świadkowie.

> znosiłabyś drobne nieuprzejmości, porysowany samochód, pomazane drzwi

Dopiero co tu był alarm na temat dzieci w beczkach. Chyba dla ratowania życia
torturowanych i gwałconych dzieci (bo na pewno nie zwyczajnych złośników) warto
znieść takie niedogodności?

> A jeśli chodzi o zrobienie patologii z porzadnych
> ludzi to widać nie słyszałaś nigdy o przemocy w "dobrych domach".

Daruj sobie. Mam swoje lata, swoje widziałem i swoje słyszałem. W tej branży
również.
I to, jak człowieka można urządzić proponowanymi przez Ciebie i parę innych osób
metodami, też wiem. Jak trudno udowodnić, że się nie jest wielbłądem - zwłaszcza
jeżeli nikt Ci tego w oczy nie zarzuci.
W sprawach ochrony dzieci trwa obecnie polowanie na czarownice. Niedługo nie
będzie można huknąć na dziecko w sklepie, żeby człowiekowi - jeśli się nie daj
Boże dzieciak rozwyje - policji na kark nie ściągnęli. A podbije sobie dziecię
limo o klamkę (co sam w wieku sześciu lat zaliczyłem), to się człowiek będzie
ruski rok tłumaczył.
Czarownice oczywiście istnieją, ale nie można a priori podejrzewać o czary
każdej samotnej kobiety mającej w domu czarnego kota.

> No cóż są ludzie, którzy odważnie i zasadami nic nie zobaczą i nie usłyszą,

Mam taką zasadę: jeżeli nie ma powodu, to nie przypuszczać - a tym bardziej nie
mówić bez wyraźnej potrzeby. Natomiast jeśli już mówię, to jestem gotów przyjąć
odpowiedzialność za to, co powiedziałem.

[ciocia_luta]

"W sprawach ochrony dzieci trwa obecnie polowanie na czarownice. Niedługo nie
będzie można huknąć na dziecko w sklepie, żeby człowiekowi - jeśli się nie daj
Boże dzieciak rozwyje - policji na kark nie ściągnęli. A podbije sobie dziecię
limo o klamkę (co sam w wieku sześciu lat zaliczyłem), to się człowiek będzie
ruski rok tłumaczył."

tiaaaaaa

czasem Natura wie co robi i pozostawia Wielkim Teoretykom tylko
teoretyzowanie.

[a_weasley]

ciocia_luta napisała:

> czasem Natura wie co robi i pozostawia Wielkim Teoretykom tylko
> teoretyzowanie.

A tak konkretnie to o co Ci chodzi?

[triss_merigold6]

O to, że w kwestiach dziecięcych jesteś jedynie teoretykiem. Minerwa również.
Jeszcze prościej wyjaśniać Ci aluzję?

[a_weasley]

Dzięki, ale wolałbym usłyszeć odpowiedź osoby, którą pytałem.

[ciocia_luta]

Co prawda koleżanka juz napisała,
powtórze: w pewnych kwestiach dotyczących dzieci wskazana jest praktyka.
Praktyka uczy pokory, daje nowe doświadczenia, u niektórych powoduje zmiany
stanowiska, postawy etc. U niektórych.
Czytając Twoje wypowiedzi w sprawach wychowawczo dziecięcych cieszę sie, że nie
jestem Twwoim dzieckiem i cieszę sie , że nie jesteś ojcem mojego dziecka,
chociaz w tym drugim przypadku wierzę w swoj instynkt samozachowawwczy.
Albowiem nie znam ani dziecka ani dorosłego, ktory lubiłby, żeby na niego
pohukiwac, czy bić po tyłku.
Ponadto jestem zdania, że nie wszyscy ludzie się nadają na matki i ojcow,
ponieważ ich poglądy i metody mogą narobić wiecej szkody w umyśle potomstwa niż
pożytku. I w takich przypadkach zgadzam sie z Darwinem. Selekcja naturalna.

[a_weasley]

ciocia_luta napisała:

> cieszę się, że to nie ty jesteś ojcem mojego dziecka

Obchodzi mnie to równie mało jak to, czy takowe w ogóle istnieje.

> chociaz w tym drugim przypadku wierzę w swoj instynkt samozachowawwczy.
> Albowiem nie znam ani dziecka ani dorosłego, ktory lubiłby, żeby na niego
> pohukiwac, czy bić po tyłku.

Kwestii bicia czy w ogóle karania nie poruszałem wcale - to raz. Nie znam
również żadnego dziecka ani dorosłego, który by lubił, żeby mu czegoś zabraniać
- to dwa.

> Ponadto jestem zdania, że nie wszyscy ludzie się nadają na matki i ojcow,
> ponieważ ich poglądy i metody mogą narobić wiecej szkody w umyśle potomstwa
> niż
> pożytku. I w takich przypadkach zgadzam sie z Darwinem. Selekcja naturalna.

Pisząc te słowa, wiedziałaś już, żeśmy krótko przedtem byli stracili dziecko.
W tej sytuacji uważam te słowa za skrajnie podłe.
Acz, oczywiście, miałaś prawo je napisać, albowiem podłość nie jest karalna.

[ciocia_luta]

nie wiedziałam, bo nie śledze życia codziennego forumowiczów.Twoje wypowiedzi
nigdy nie wskazywały na doświadczenie parktyczne. Tyle.
Jeżeli jest to dla Ciebie istotna sprawa, proponuje adnotacje w sygnaturce, i
sądze, że nawet najbardziej podłe osoby wezmą pod uwage Twoje uczucia.
Proponuje rownież, żebyś Ty sam, pisząc tu i ówdzie brał pod uwagę cudze
odczucia i motywacje.
Ale ktoś, kto zaczyna wypowiedź tak:
> > cieszę się, że to nie ty jesteś ojcem mojego dziecka
>
> Obchodzi mnie to równie mało jak to, czy takowe w ogóle istnieje.
musi sie liczyć z tym, że nie zawsze przeczyta w postach do siebie sam lukier.

O standardach minimalnych dyskusji

[a_weasley]

ciocia_luta napisała:

> nie wiedziałam, bo nie śledze życia codziennego forumowiczów.

Dopuszczałem taką możliwość i dlatego po poprzedniej notce napisałem Ci o tym na
priv. Jak i o tym, że z wycieczkami osobistymi warto uważać, bo można trafić za
dobrze.
Tak samo szlag mnie trafia, kiedy widuję, jak jeden drugiemu (częściej jedna
drugiej; pozostałe kombinacje występują bardzo rzadko) i piszą "a bo ty to w
dzieciństwie na pewno...", "a ty to na pewno masz męża który..." i tak dalej.

> Jeżeli jest to dla Ciebie istotna sprawa, proponuje adnotacje w sygnaturce, i
> sądze, że nawet najbardziej podłe osoby wezmą pod uwage Twoje uczucia.

W zupełności wystarczy zajmować się tym, co kto pisze, a nie, co się o nim myśli.

> Proponuje rownież, żebyś Ty sam, pisząc tu i ówdzie brał pod uwagę cudze
> odczucia i motywacje.
> Ale ktoś, kto zaczyna wypowiedź tak:
> > > cieszę się, że to nie ty jesteś ojcem mojego dziecka
> >
> > Obchodzi mnie to równie mało jak to, czy takowe w ogóle istnieje.

A nie, nie obchodzi mnie, czy jesteś teoretyczką czy praktyczką. Interesują mnie
poglądy rozmówców i z nimi dyskutuję.

Errata

[a_weasley]

a_weasley napisał:

> Dopuszczałem taką możliwość i dlatego po poprzedniej notce napisałem Ci

winno być

> Dopuszczałem taką możliwość i dlatego po Twojej pierwszej notce napisałem Ci

[campo.di.fiori]

No i bingo.
Podziwiam celność argumentowania.
Tylko nie wiem, czy te tzw. "życzliwe", aczkolwiek nie lubiące się podpisywać
sąsiadki, cokolwiek z niego zrozumiały.
Heh, chyba jeszcze nie rozumieją co potrafi policja i sąd.
(Z życzliwości, rzecz jasna).

Pozdrawiam.

[ciocia_luta]

a_weasley napisał:
> W zupełności wystarczy zajmować się tym, co kto pisze, a nie, co się o nim
myśl
> i.
Własnie się tym zajmuje, uważam, że to co tu wypisujesz na temat "wychowywania"
dzieci jest zupełnie chore.
A poczty na gazecie nie używam.

Co ma piernik

[a_weasley]

triss_merigold6 napisała:

> O to, że w kwestiach dziecięcych jesteś jedynie teoretykiem. Minerwa również.

Po pierwsze: nie wiem, kto z moich przedmówców teoretykiem, a kto praktykiem. I
w dodatku niewiele mnie to obchodzi.
Po wtóre: konkretna sprawa nie dotyczy tego, co bym miał zrobić albo nie zrobić
jako ojciec, tylko jako sąsiad, i równie dobrze ta dyskusja mogłaby się toczyć,
bo ja wiem, na forum "Savoir vivre" albo "Społeczeństwo".
Jako sąsiad jestem praktykiem, mieszkam bowiem na swoim piętnaście lat.

a ty co

[frankhestain]

lubisz bic dzieci ze tak cie to drazni

[a_weasley]

frankhestain napisał:

> lubisz bic dzieci ze tak cie to drazni

Dziecka, które pisze anonimowe donosy na kolegów, nie troszcząc się o to, czy to
prawda, nie uderzyłbym na pewno.
Bobym sobie rękę pobrudził.

[a_weasley]

Za szybko kliknąłem, otóż jest ciąg dalszy.

Dla jasności: to nie jest odpowiedź na pytanie o bicie dzieci (tej bowiem
świadomie nie udzielam, jakem jej świadomie nie udzielał w innych rozmowach na
ten temat), tylko o drażnienie.
A właśnie niewiele rzeczy mnie nie tyle drażni, bo to eufemizm strzelisty, ile
budzi mój wstręt w takim stopniu jak donosy... nie donosy, nie donosy, panie
kolego! Nie donosy, a powiadomienia!... od Życzliwego.

[frankhestain]

dzwonienie po policje nie jest donosem to czy robi sie to anonimowo czy nie nie
ma znaczenia chodzi o skutek a nie o manifestacje

po pierwsze nie masz dzieci
a po drugie zrozumiesz ze czasem jest lepiej zadzwonic anonimowo niz zaczynac
wojne z sasiadem ktory jest niezrownowazony psychicznie np.

malo jeszcze przezyles

[a_weasley]

frankhestain napisał:

> dzwonienie po policje nie jest donosem to czy robi sie to anonimowo

Natomiast dzwonienie anonimowo jest aktem tchórzostwa, czy się to nazwie donosem
czy nie.

> po pierwsze nie masz dzieci

Ja nie pytam, czy Ty masz dzieci, czy masz sąsiadów, czy masz telefon, nic mnie
to wszystko nie obchodzi. Ostatecznie zadzwonić może każdy, a pójść do sąsiadów
to nawet łatwiej temu, kto nie ma dzieci (odpada problem, z kim zostawić dzieci).

> a po drugie zrozumiesz ze czasem jest lepiej zadzwonic anonimowo niz zaczynac
> wojne z sasiadem ktory jest niezrownowazony psychicznie np.
> malo jeszcze przezyles

Nie wiem, ile masz lat, i to też mnie nie obchodzi. Może jestem od Ciebie o 15
lat młodszy, a może o tyleż starszy?
Ty też o mnie niewiele wiesz, więc się nie wypowiadaj, co przeżyłem albo nie.

dzieciak jestes mocny w gebie

[frankhestain]

widac ze nigdzie nigdy nie dzwoniles dlatego odwazny
internetowy bohater teoretyk jak bedziesz mial dzieci i kiedys gdzies zadwonisz
i narazisz sie innym ludziom to pogadamy

bez odbior

[minness]

kiedy mój starszy synek miał 14 mc wylądowałam na podtrzymaniu w szpitalu- do 3
mc ciąży nie umiałam go odstawić i cycuś mu zniknął z dnia na dzień. i zaczęło
się . ryczał po nocach jak zarzynany, gwałcony i co tylko sobie można wyobrazić.
przez ok pół roku przechodziliśmy piekło. usypianie na rękach, wychodzenie na
balkon nawet do 4 nad ranem, w dzień było względnie ok, za to wieczorów
panicznie się bałam, jak tak wrzeszczał co noc byliśmy koszmarnie niewyspani,
nerwowi... a sąsiedzi uczynnie walili nam w ściany. Przyszła raz sąsiadka z
TAAAAKĄ mordą czego to dziecko tak wrzeszczy- myślicie że po takich przejściach
potrafiłam się uprzejmie uśmiechnąć i zapewniać że jest ok? Po prostu idź do tej
sąsiadki i jak się tak tym przejmujesz to zaoferuj jej swoją pomoc!!!!
Jakąkolwiek!!!! np możesz czasem wpaść na pół godziny zabawić jej dziecko albo
umyć jej naczynia, jakby ktoś wtedy tak do mnie przyszedł całowałabym po
rękach!!! Pozdrawiam Ciebie i Sąsiadów...

[gale]

> Napisz (może być anonimowo)do najbliższego sądu rejonowego

Koniecznie anonimowo, po co się chwalić, że ma się ochotę trochę pobruździć
ludziom, którzy i tak mają kłopot z dzieckiem.


> wcale się nie musisz chwalić, że to Ty wysłałaś
> pismo.

No jasne. Takie malutkie bezinteresowne podpie..ctwo najlepiej przechodzi
anonimowo. Można wtedy się pławić w samozadowoleniu, że sprawiło się problem
Bogu ducha winnym sąsiadom. Chcieli mieć bachora - niech mają!


> Odwagi!

Koniecznie! Wielkiej, wprost monstrualnej odwagi wymaga anonimowe nabrużdżenie
rodzinie, która spędza bezsenne noce bo ich dziecko cierpi.

[mamaoli21]

Na pewno jakoś bym zareagowała. Dziewczyny już wcześniej pisały co można zrobić
więc nie będę się powtarzała. Może tam rzeczywiście nic się nie dzieje ale
lepiej to sprawdzić, bo jeśli oni robią dziecku krzywdę to obojętność otoczenia
sprawi, że będą się czuli bezkarni. Jeśli coś uda ci się ustalić to napisz
proszę co z tym dzieciaczkiem.
Pozdrawiam

[molla7]

ja jestem mamą takiego prujacego sie dziecka. Jak była mała kolki jakie miała
powodowały że płacz był nie do zniesienia. Ciekawa jestem jak reagowali na to
sąsiedzi. Gdyby ktos sie tym zainteresował, przyszedł i zapytał, to nie
obraziłabym się, a raczej zawstydziłabym się. Warto sprawdzic, czasami pozory
myla, ale jednak.
Lepiej żałować, że sie coś zrobiło niż załować ze nie zrobiło sie nic!

[mamajulki080506]

Zagadnij sąsiadkę...
Moja sąsiadka tak robi ze mną, jak nie wie, co jest grane.. Odzyczajam małą od
karmienia piersią w nocy, więc jest ryk...
Sąsiadka najpierw wzięla na spytki nianię...a tego same dnia, jak mnie
spotkała, to jak gdyby nigdy nic, pyta o to samo...co ta Juleczka tak płacze...

Nie gniewałam się, wręcz doceniam jej zainteresowanie, bo wiem, że gdyby mała
przy niani tak płakała, to ona by mi powiedziała...zawsze warto sprawdzic, niż
potem żałować...

[asinek68]

Sprawdzić i zareagować koniecznie !
Dość już newsów w TV o bitych i maltretowanych maluchach i pokazywania głupich
min sąsiadów (...gdybym wiedział/a...) Może nic się nie dzieje, może np. kolki,
ząbkowanie i inne takie a może będziesz żałować do końca życia, że nic nie
zrobiłaś. Sama jesteś mamą ! Odwagi !

[janeczka79]

Hmmm...to raczej dziwne, jesli dziecko płacze non stop. Bo faktycznie dzieci sa
różne, jedne płaksiwe inne nie, no ale płacz przez cały czas to chyba nie jest
normalne...tak myslę...

[reni14]

Niepokojący jest fakt ciągłego płaczu. Nawet takie dziecko którr płacze bardzo
dużo robi jakieś przerwy... Tylko rodzice muszą o to zadbać. Najpierw
porozmawiałabym z sąsiadką. Mogą być różne przyczyny, może kobieta jest w
depresji, może potrzebuje pomocy. Wiem że nie tak łatwo od razu to zauważymy,
ale w takiej "przypadkowej " rozmowie sporo można zdiagnozować.

[gpat]

Ja też miałam takie płaczące dziecko, zwłaszcza koszmar był przez pierwsze 3
miesiące. Nie można było jej w ogóle uspokoić. Lekarze nie mogli znależć
przyczyny bo brzuszek wg nich nie był kolkowy. Aby nie być podejrzaną przez
sąsiadów o ewentualne znęcanie się nad dzieckiem, sama mówiłam jaki mam
problem. Może uda ci się jakoś porozmawiać z sąsiadką i uspokoisz swoje
sumienie.

[olamazur]

Moje dziecko też dużo płacze, niemal codziennie wpada w histerię... Wczoraj
wpadł po kąpieli - wytarłam go ulubionym ręcznikiem z kaczuszką, przytuliłam,
podniosłam do lustra, pouśmiechaliśmy się do swoich odbić, potem postawiłam go
na podłodze, sięgnęłam po pieluchę z paczki, a mały w ryk. "Nie ta, nie ta!" -
"Dobrze, to wyjmij inną" - "Nie ta, nic chcę!". Wył pół godziny. Czasem się
zastanawiam, co myślą sobie sąsiedzi... Nie wiem, czemu synek tak robi. Może
zawinił ciężki poród? W domu dobrze go traktujemy, nigdy nie dostaje klapsów,
prawie na niego krzyczymy, bawimy się z nim, obydwoje z mężem jesteśmy
spokojni, nie kłócimy się. Byłoby mi przykro, gdyby pojawiła się u nas policja
albo jakaś opieka sprawdzać, czemu mały ryczy. O wiele bardziej przychylałabym
się do zagadnięcia przez sąsiadkę.

[bri]

Ja bym poszła zapytać sąsiadki co się dzieje. I dopiero jak podczas takiej
wizyty coś Cię zaniepokoi wezwała policję.

Moja córka przy zasypianiu urządzała takie seanse krzyku jak przy żadnej innej
okazji. Czasem nie było sposobu jej uspokoić zanim się nie zmęczyła.

[daniela11]

Nie czekaj!! Zadzwoń anonimowo na policję i zgłoś koniecznie wszystkie swoje
spostrzeżenia!! Lepiej dmuchać na zimne.
A jeśli dziecko jest maltretowane? A jeśli płacze a oni niereagują bo np. są
pijani? Nie wierz w pozory typu "to normalana, spokojma rodzina". POZORY
MYLĄ !!!
Jeśli za jakiś czas dowiesz się, że dziecku stała się krzywda, a Ty słyszałaś
jego płacz - zadręczą Cię wyrzuty sumienia...
Miejmy oczy i uszy otwarte!!! Los najmłodszych w naszych rękach. Trzeba tylko
reagować i nie być obojętnym.

Najpierw pomyśleć...

[a_weasley]

daniela11 napisała:

> Nie czekaj!! Zadzwoń anonimowo na policję i zgłoś koniecznie wszystkie swoje
> spostrzeżenia!!

To znaczy co? Że dziecko często płacze?
Jeżeli ktoś zadzwoni, jeszcze w dodatku zgodnie z koncepcją odwagi, jaką tu
znowu widzę, odmówi przedstawienia się, i powie, że dziecko często płacze,
policja go oleje. I dobrze.

> A jeśli dziecko jest maltretowane? A jeśli płacze a oni niereagują bo np. są
> pijani? Nie wierz w pozory typu "to normalana, spokojma rodzina". POZORY
> MYLĄ !!!

Tak, oczywiście. Tylko Wy macie normalne rodziny, a wszyscy dookoła to chodząca
patologia. Nawet jak dziecko nie płacze, to jeszcze gorzej, też je na pewno biją
okropnie, tylko przedtem jeszcze w dodatku kneblują... Maluczko, a ktoś wymyśli
rutynowe kontrole policji albo jakiegoś Komitetu Na Rzecz Jedynie Słusznego
Sposobu Wychowywania Dzieci w domach, w których są dzieci. Przecież straszne
rzeczy potrafią się dziać także w mieszkaniach, z których krzyki nie dochodzą
(na przykład w starym budownictwie).

> Miejmy oczy i uszy otwarte!!!

I mózgi też czasem wyjmujmy z kieszeni.

[malamadziaaa]

Tak od razu załóżcie sprawę do sadu i dzwoncie na Polecję.Ludzie co wy wogóle
wygadujecie.Są dzieci i DZIECI i różne sytuacje są w życiu,może rodzicom się
nie układa i dziecko to wyczuwa,może jakaś tragedia w najbliższej rodzinie,a
może zwyczajnie takie jest dziecko i jego natura.Powiem Wam szczerze,ja mam
dwoje dzieci i są płaczliwe,płaczą o zabawki,gdy nie chcą jeść gdy krzyknę
itp.ale jak by tak na mnie sąsiad powołał policję to toczyłabym wojnę z
sąsiadem.To że dziecko płacze to jeszcze nie znaczy że coś się mu dzieje.
Autorka według mnie powinna poobserwować rodzinę,przysłuchać się czy nie ma w
domu nagminnych awantur a nie od razu dzwonić po policję.

[bri]

Mnie by bardziej wkurzał sąsiad, który mnie obserwuje i przysłuchuje się niż
taki, który by przyszedł sprawdzić, co się dzieje a nawet wezwał policję.

Jedna Pani Powiedziała

[a_weasley]

bri napisała:

> Mnie by bardziej wkurzał sąsiad, który mnie obserwuje i przysłuchuje się niż
> taki, który by przyszedł sprawdzić, co się dzieje a nawet wezwał policję.

Jak dla mnie słuchać i obserwować to sobie może do upojenia. Dopóki z tego jego
słuchania i obserwacji nic nie wynika. W szczególności dopóki nie łazi do nikogo
z wynikami swoimi obserwacji, a zwłaszcza z tym, co wydedukował z tego, co mu
się zdaje, że zaobserwował. Agencja JPP jest straszną instytucją. Z plotek,
jakie chodziły po bloku na mój temat, dałoby się napisać telenowelę.
Już lepiej bym zniósł "dyplomatyczne" pytania.
Ostatecznie przemoc domowa to nie tylko dzieci. To także mąż i żona. Równie
dobrze mogłaby pani Władzia zza ściany wezwać policję albo jakąś inną zarazę,
uznawszy, że odgłosy z naszego mieszkania - a oboje mamy głosy mocne -
przekraczają zwykłe natężenie kłótni małżeńskiej i na pewno komuś się krzywda
dzieje... a my tak mamy, pokrzyczymy sobie i nam przechodzi, a policjant,
sąsiadka, mama, aktywistka Ligi Ochrony Obywateli przed Nimi Samymi...
dopytujący się, czy u nas wszystko w porządku, jest nam w takiej sytuacji
potrzebny jak deszcz na sianokosy.

[mama303]

Czyli co? siedziec cicho i nic nie robić?
Super porady dajesz.

[a_weasley]

mama303 napisała:

> Czyli co? siedziec cicho i nic nie robić?

Dokładnie tak. Najwyżej słuchać i obserwować. Jeżeli będą konkretne powody do
interwencji, to interweniować lub spowodować interwencję.
Na razie zaś konkretnych powodów brak. Dziecko często płacze. Niektóre dzieci
często płaczą.

[malamadziaaa]

Dokłanie zgadzam się z a_weasley,to że dziecko dużo płacze jeszcze nie oznacza
tego iż dzieje się mu krzywda.Bez przesady.

[annakate]

Jasne, jasne. Poobserwujcie sobie dyskretnie, po co sie wtrącać, potem w
pamiętniku napiszecie.

[mama303]

a_weasley napisał:

Najwyżej słuchać i obserwować. Jeżeli będą konkretne powody do
> interwencji, to interweniować lub spowodować interwencję.
> Na razie zaś konkretnych powodów brak. Dziecko często płacze. Niektóre dzieci
> często płaczą.

A niektórzy rodzice katują dzieci. ja wolę zainterweniować.

[minerwamcg]

> A niektórzy rodzice katują dzieci. ja wolę zainterweniować.

A najlepiej prewencyjnie wzywać policję do każdej rodziny z dziećmi, np. raz w
tygodniu. Bo kto wie, jakie straszne rzeczy się tam dzieją... Przecież rodzice
nie robią z dziećmi nic innego, tylko je tłuką, molestują seksualnie i głodzą.

[mama303]

minerwamcg napisała:

>Przecież rodzice
> nie robią z dziećmi nic innego, tylko je tłuką, molestują seksualnie i głodzą

Niektórzy niestety tak. Wiem ze trudno sie z tym pogodzic wiec lepiej być
głuchym i chować głowe w piasek

Co wiedzą sąsiedzi :))))

[minerwamcg]

> Ostatecznie przemoc domowa to nie tylko dzieci. To także mąż i żona. Równie
> dobrze mogłaby pani Władzia zza ściany wezwać policję albo jakąś inną zarazę,
> uznawszy, że odgłosy z naszego mieszkania - a oboje mamy głosy mocne -
> przekraczają zwykłe natężenie kłótni małżeńskiej i na pewno komuś się krzywda
> dzieje...

Gdyby ta sama pani Władzia nie wpadła parę razy na nas całujących się na
korytarzu, kto wie, co by było... A tak to po prostu przyjęła do wiadomości, że
nasz sposób okazywania sobie uczuć (wszelkich) bywa burzliwy )))

Nawiasem mówiąc ubawiłam się kiedyś okropnie. Wychodząc do pracy spotkałam na
klatce sąsiada (niedawno się wprowadził), który wysłuchał mojego monologu,
wygłoszonego w głąb mieszkania:
- Idę do teatru, wrócę o północy albo rano, jedzenia i wody masz dosyć, nie
płacz za mną i bądź grzeczny...
Kiedy oburzony wzrok sąsiada prawie wypalił mi dziurę w plecach, mój biedny,
zaniedbywany "synek" wyszedł na wycieraczkę i powiedział:
- Miau...

Fakty z magla

[a_weasley]

minerwamcg napisała:

> Nawiasem mówiąc ubawiłam się kiedyś okropnie. Wychodząc do pracy spotkałam na
> klatce sąsiada (niedawno się wprowadził), który wysłuchał mojego monologu,
> wygłoszonego w głąb mieszkania:
> - Idę do teatru, wrócę o północy albo rano, jedzenia i wody masz dosyć, nie
> płacz za mną i bądź grzeczny...
> Kiedy oburzony wzrok sąsiada prawie wypalił mi dziurę w plecach, mój biedny,
> zaniedbywany "synek" wyszedł na wycieraczkę i powiedział:
> - Miau...

I teraz wyobraźmy sobie, że "synek" nic nie powiedział. Albo powiedział, ale nie
wyszedł, powiedział niewyraźnie, a sąsiad niedosłyszy. Albo też usłyszy to, co
się spodziewał usłyszeć, czyli płacz dziecka... Już masz policję na karku.

Ewentualnie ktoś słyszy, owszem, miauczenie kota. Codziennie wieczorem przez
trzy godziny. Jeden z naszych kotów ma takie jazdy, lato spędzają na wsi, pędząc
zdrowy tryb życia kotów gospodarskich, i po przyjeździe do miasta jakiś czas
trwa, zanim się przestawią. Jeszcze nam tylko Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami
brakowało!

Że już nie wspomnę o niedawnej sytuacji, kiedy to ktoś zasmradzał czymś klatkę
schodową. Usłużna sąsiadka rzuciła podejrzenie na nas, ponieważ przed naszymi
drzwiami stał akumulator samochodowy.
Smród nijak się nie miał do akumulatora. Przyjechali granatowi, obwąchali
komisyjnie akumulator, obwąchali klatkę i stwierdzili, że primo - tak śmierdzi
kwas masłowy i z akumulatora taki fetor się dobywać nie ma prawa, secundo -
centrum jest przy windzie, a nie przy naszych drzwiach. I ściągnęli strażaków.
Strażacy powtórzyli ich czynności, nadto przetrząsnęli nam w asyście policji
szafki na korytarzu i stwierdzili ponad wszelką wątpliwość, że jesteśmy takimi
samymi ofiarami czyjegoś specyficznego poczucia humoru jak reszta lokatorów.
Niemniej pół bloku już "wie", że Weasleyowie zasmrodzili klatkę robiąc (w
mieszkaniu o powierzchni 20 m2, licząc łazienkę) jakieś eksperymenty chemiczne.
No dobrze chociaż, że nie narkotyki...

[ib_k]

Cudownie sprowadziłaś poważny problem do dowcipu! Prawda jest taka że zawsze trzeba reagować!!!!!!
Obojętnie jak, jest wiele instytucji które zajmują się rodziną, np.można zgłosić do położnej rejonowej, do
MOPSu, czy wreszcie zagadnąć i porozmawiać. Na policję, jeżeli jest awantura , ktoś napisał że głośno
dyskutuje z mężem, hmm sory ale jeżeli za ścianą miałabym kochające się małżeństwo które czasami
"donośnie dyskutuje" na Różne tematy to wezwałabym policję bo nie mam ochoty wysłuchiwać jakiś bzdur
małżeńskich! Myślę że osoba która tak czule przemawiała do kotka i czuła wypalaną spojżeniem sąsiada
dziurę w plecach, powiedziała mu z uśmiechem "kotek", oboje by się roześmiali i nie byłoby problemu!
Jestem pewna że gorszy jest brak reakcji niż nawet nie trafiona reakcji!

Wszystko dobre, co się przytrafia nie nam

[a_weasley]

ib_k napisała:

> Cudownie sprowadziłaś poważny problem do dowcipu!

Cieszę się, że doceniasz notkę mojej lepszej połowy, śmiem atoli zauważyć, że to
nie jest dowcip, tylko sytuacja z życia wzięta i, jak wiele zabawnych sytuacji
ma to do siebie, zabawna dlatego, że się skończyła dobrze, i śmieszy dopóty,
dopóki nie myśli się wtedy o tym, jak się miała pełne prawo skończyć.
Wtedy dalej byłoby to zabawne... dla wszystkich poza bezpośrednio
zainteresowanymi. Wizyta policji, nawet zupełnie absurdalna i niczym na dłuższą
metę nie grożąca, to nie jest nic miłego. Wstajesz rano, zupełnie nie w nastroju
i nie przygotowana optycznie do przyjmowania gości, chcesz iść do pracy, a tu
przychodzi takich dwóch facetów, zadają głupie pytania, a potem siedzą w Twojej
kuchni i czekają pół godziny na odpowiedź z centrali, czy osoba, którą właśnie
spisali w jej własnym mieszkaniu, nie jest aby poszukiwana.
W zestawieniu z przyczyną interwencji, owszem, kupa śmiechu. Dla Ciebie też kupa
śmiechu, ale z dość wyraźną przewagą kupy.
Cały Przemyśl śmiał się w zeszłym roku z perypetii niepełnosprawnej starszej
pani, na którą sąsiad doniósł, że ma psa, za którego nie płaci, a ona miesiącami
udowadniała, że nie ma psa, tylko kota. Bardzo zabawne, ale nie dla emerytki,
której komornik chce zajmować ruchomości, bo jej emerytura jest niższa od
ustawowej kwoty wolnej od zajęcia.

> Prawda jest taka że zawsze trzeba reagować!!!!!!

A trzeba, trzeba. Jesli jest na co.

> czy wreszcie zagadnąć i porozmawiać.

To ze wszystkich proponowanych wyjść najsensowniejsze. Wszystko, czym
ryzykujesz, to odpowiedź spławiająca - dyplomatyczna lub nie, zależnie od
sposobu zagadnięcia i temperamentu rozmówcy, od "chędóż się, stara gropo"
poprzez "nie paninej babci zamazany interes", "nie prosiliśmy Boga o takiego
mediatora i wątpię, by się to na co zdało, ale Bóg zapłać Waćpani za dobre
słowo" po "o, jak to miło, że mając zapewne wiele własnych zmartwień znajduje
pani jeszcze czas, by się życzliwie pochylić nad cudzymi, zupełnie jakby ktoś
panią o to prosił".
Oczywiście to jest scenariusz pesymistyczny, bo równie dobrze może być tak, że
jeśli rozmówczyni ekstrawertyczna, a sposób zagadnięcia taktowny, to zyskasz
kumę na lata.
Wzywanie policji chroni Cię przed jednym i drugim.

> jeżeli za ścianą miałabym kochające się małżeństwo które czasami
> "donośnie dyskutuje" na Różne tematy to wezwałabym policję bo nie mam
> ochoty wysłuchiwać jakiś bzdur małżeńskich!

Nie ma przepisu, że nie wolno robić rzeczy, które się komuś nie podobają. A
żyjemy w wolnym kraju i każdemu wolno robić wszystko, na co nie ma przepisu, że
nie wolno. Konstytucja nam to gwarantuje otwartym tekstem.
Ja mogę na przykład nie mieć ochoty słuchać hiphopu, który systematycznie
dochodzi z mieszkania sąsiada drzwi w drzwi, a który słychać na korytarzu, ale
dopóki robi to poza ciszą nocną, to mogę co najwyżej prosić, żeby go słuchał
cicho. Pani Władzi może nie odpowiadać, że ja wiercę dziurę w ścianie akurat jak
lecą "Złotopolscy". Jak wyżej.
I ma takie samo prawo o to prosić, jak ja tej prośby nie spełnić (owszem,
spełniłbym. Tak samo jak spełniam prośbę o wymianę żarówki w kuchni, bo pani
Władzia - jak to bywa z samotnymi wiekowymi sąsiadkami - ma swoje lata i mieszka
sama).
Podobnie Ty możesz owo kłócące się małżeństwo poprosić "czy mogliby państwo
ĸrzyczeć na siebie trochę ciszej? Że co? Że nie krzyczycie, tylko tak głośno
mówicie? No to czy mogliby państwo do siebie tak głośno nie mówić?"

[ib_k]

a_weasley napisał:
To ze wszystkich proponowanych wyjść najsensowniejsze. Wszystko, czym
> ryzykujesz, to odpowiedź spławiająca - dyplomatyczna lub nie, zależnie od
> sposobu zagadnięcia i temperamentu rozmówcy, od "chędóż się, stara gropo"
> poprzez "nie paninej babci zamazany interes", "nie prosiliśmy Boga o takiego
> mediatora i wątpię, by się to na co zdało, ale Bóg zapłać Waćpani za dobre
> słowo" po "o, jak to miło, że mając zapewne wiele własnych zmartwień znajduje
> pani jeszcze czas, by się życzliwie pochylić nad cudzymi, zupełnie jakby ktoś
> panią o to prosił".
:widzę że czytujesz Chmielewską, ta sama rozwlekła i nie śmieszna narracja
a_weasley napisał:
Nie ma przepisu, że nie wolno robić rzeczy, które się komuś nie podobają. A
> żyjemy w wolnym kraju i każdemu wolno robić wszystko, na co nie ma przepisu, że
> nie wolno. Konstytucja nam to gwarantuje otwartym tekstem.
> Ja mogę na przykład nie mieć ochoty słuchać hiphopu, który systematycznie
> dochodzi z mieszkania sąsiada drzwi w drzwi, a który słychać na korytarzu, ale
> dopóki robi to poza ciszą nocną, to mogę co najwyżej prosić, żeby go słuchał
> cicho.
:i dopiero na końcu napisałeś coś do rzeczy! ale dlaczego mam prosić sąsiadów o ciche kłótnie? oni
powinni wiedzieć że jak żyje się między ludźmi to należy zachować prawidłowe zasady współżycia
społecznego! epatowanie sąsiadów swoimi lub małżonka problemami z potencją na prawdę sąsiadów
nie obchodzą!
A tak w ogóle to zawsze po informacjach w mediach że gdzieś znowu wydażyła się jakaś tragedia
rodzinna sąsiedzi dziwią się i mówią że nic nie wiedzieli, ale zwykle to kłamstwo i usprawiedliwianie
się , bo tak naprawdę nie chciało im się ruszyć d...i zareagować i żadne gadki o wolności jednostki, czy
niechęci do wtrącania się w cudze sprawy nie mają tu zastosowania!
Myślę a_weasley, że nie spotkałeś się z naprawdę tragicznymi sytuacjami i dlatego tak piszesz i w
sytuacji gdy za ścianą twojego mieszkania ktoś będzie katował dziecko lub mąż tłukł żonę zareagujesz
odpowiednio wcześnie żeby zapobiedz tragedii....

[a_weasley]

ib_k napisała:

> ale dlaczego mam prosić sąsiadów o ciche kłótnie? oni
> powinni wiedzieć że jak żyje się między ludźmi to należy zachować
> prawidłowe zasady współżycia społecznego! epatowanie sąsiadów swoimi
> lub małżonka problemami z potencją naprawdę sąsiadów nie obchodzą!

Jeżeli nie widzisz powodu, żeby ludzi, których nie masz powodu się bać, a którzy
robią coś, co Ci nie odpowiada - na przykład słuchają głośno muzyki, której nie
lubisz, albo zapychają zsyp, że wymienię to, co akurat sam mam na wątrobie -
poprosić, żeby tego nie robili, tym bardziej nie ma powodu, żeby wołać policję.

> Myślę a_weasley, że nie spotkałeś się z naprawdę tragicznymi sytuacjami

Z czym się spotkałem albo nie spotkałem, w szczególności w jakich sprawach
interweniowałem albo nie interweniowałem, wołałem policję albo nie wołałem, to
moja rzecz, jak będę chciał, to się tym podzielę.
A czego się na mój temat domyślasz, to Twoja rzecz. Podobnie jak ja nie wnikam w
to, kto z moich przedmówców przeżył najście policji w dętej sprawie, kończące
się słowami "proszę nie mieć do nas pretensji, my widzimy, że to się kupy nie
trzymało, ale przysłali nas, to przyjechaliśmy". Zapewniam, nic miłego, nawet
jak człowiek ma od progu pewność happy endu.

> gdy za ścianą twojego mieszkania ktoś będzie katował dziecko lub mąż
> tłukł żonę zareagujesz odpowiednio wcześnie żeby zapobiedz tragedii....

Mam taką nadzieję.
Zdarzało mi się wołać policję w sytuacjach, kiedy z okoliczności wynikało, że
naprawdę dzieje się coś wymagającego działania z ich strony. Zdarzało mi się też
interweniować osobiście.
Nie mam nic przeciwko reagowaniu odpowiednio wcześnie, gdy się coś dzieje.
Owszem, jestem jak najbardziej za.
Natomiast sprzeciwiam się reakcjom pochopnym. A za taką właśnie uważałem wołanie
policji w sytuacji opisanej przez autorkę wątku. Jak się okazało, nie myliłem się.
Albowiem, jak to (z przeciwnych pozycji) napisała jedna z moich przedmówczyń,
pozory mylą.

Wiadomość tak trochę a propos...

[a_weasley]

miasta.gazeta.pl/katowice/1,35063,3982748.html
Naprawdę z niektórymi oskarżeniami trzeba bardzo uważać...

[vharia]

Pytanie sąsiadki "dlaczego" nie ma żadnego znaczenia informacyjnego, najwyżej (zresztą wątpliwe) prewncyjne. Każdy, kto miałby coś na sumieniu porozmawia słodko i da z siebie wszystko, zeby udokumentowac, że jest OK. Może być natomiast, że sie wystraszy i da dziecku spokój. Ewentualnie.
Dzwonienie po policję... hmmm...
Ja tego płaczu nie słyszałam, ale powiem Ci, ze sam płacz to byłoby dla mnie o wiele za mało. Zwłaszcza płacz non-stop, bo co: biją je non-stop?! Raczej jest chore, cos mu dolega. Dla mnie do wezwania policji potrzebne byłyby jeszcze inne elementy:
gdybym poza płaczem słyszała krzyki matki/ojca/kogoś na dziecko
gdyby dziecko miało ślady urazow (do zaobserwowania na podwórku)
gdyby matka odnosiła sie do niego niecierpliwie, oschle, agresywnie (j.w.)
gdyby sprawiało ogólne wrażenie zaniedbywanego.

Mój synek ma ciągle poobijana buzię. Rozbity nos, podrapane policzki, sińce i guzy na czole. Wygląda zawsze jak po ciezkim omłocie. Jest bardzo żywy, obija się o wszystko (fakt, nikt u nas w domu nie krzyczy, a on praktyczniew ogóle nie płacze). Gdyby tylko na podstawie jednego "objawu" ktoś z sąsiadow sprowadzil do mnie policję, to uznałabym, że ma coś nie tak z głową.

rozmawiałam z sąsiadką

[megan26]

dziewczyny otórz dzięki waszym radom najpierw porozmawiałam z sąsiadką otórz
była ona bardzo miła okazało się że malutka poprostu tak ma sama jej mama też
niepokoi się tym płaczem prosiła o rady co najlepsze na ząbkowanie itp bardzo
miło nam się rozmawiało spotkałam ja na ulicy i tak zaczęłam rozmowę było jej
bardzo miło że zainteresowałam sie jej dzieciątkiem nawet zaprosiła na kawkę.
Myślę że zgłaszanie odrazu na policję nie miało by sensu bo po co odrazu robić
ludziom aż taka aferę okazało się że wszystko ok i naprawdę wspaniały
dzieciaczek, myslę że w takich sytuacjach odpowiednia rozmowa wiele daje i
wiele można wywnioskować myslę że jeżeli więcej ludzi by się przejmowało takimi
przypadkami było by mniej różnych tragedi dziekuje wam serdecznie i mam
nadzieję że każdy z nas własnie powinien tak postępować gdy usłyszy notoryczny
płacz dziecka za scianą niekoniecznie odrazu wzywać policję ale własnie
najpierw porozmawiać i odrazu każdemu lżej i mnie bo sie uspokoiłam i tej mamie
bo dostała kilka fajnych wskazówek no i mysle że teraz nie będzie musiała już
siedzieć sama w domu z malutką gdyż zyskała koleżankę. Jeszcze raz wam bardzo
dziekuję i gorąco pozdrawiam

[kropkacom]

No i wszystko sie wyjaśniło. I nie trzeba było pisać anonimów. Dzieci już tak
mają że płaczą. Jedne często a inne rzadziej. A taki płacz non stop(choć to
tylko warzenie bo dzieci robią przerwy) częściej oznacza to że dziecko jest
chore niż krzywdzone przez rodziców.

[malamadziaaa]

No i widzisz...po raz kolejny sprawdza się,że nie zawsze trzeba słuchać
wzzystkich rad.Bardzo się cieszę,że w taki przyjemny sposób się to skończyło.A
pomyśl co by było gdybyś wezwała policję tak jak ci radzono myślę,że zyskałabyś
wrogów a nie koleżankę.
Pozdrawiam Cię.

[mama303]

malamadziaaa napisała:

> pomyśl co by było gdybyś wezwała policję tak jak ci radzono myślę,że

Nic by nie było, w policji pracują normalni ludzie i sa tam po to aby do nich
dzwonić.
Lepiej zadzwonic na policje niz nie zrobic nic!

[kropkacom]

mama303 napisała:
> Nic by nie było

No nie wiem czy takie nic? Ja bym sie delikatnie mówiąc okropnie poczuła gdyby z
powodu płaczu mojego dziecka policje ktoś nasłał. Nie mówię już że spotykając
sąsiadów czułabym sie jak patologia tylko dlatego że mam ryczące dziecko. A
niech by trafiło to w młodą i wrażliwą matkę?

[mama303]

kropkacom napisała:

> No nie wiem czy takie nic? Ja bym sie delikatnie mówiąc okropnie poczuła
gdyby
> z
> powodu płaczu mojego dziecka policje ktoś nasłał. Nie mówię już że spotykając
> sąsiadów czułabym sie jak patologia tylko dlatego że mam ryczące dziecko. A
> niech by trafiło to w młodą i wrażliwą matkę?

1/bez przesady z tą wraźliwą matką - powinna sobie poradzić - dorosła jest.
2/wazneiejsze dla mnie zawsze będzie dobro bezbronnego dzieciaka niż roterki
dorosłej "wrażliwej" matki

[malamadziaaa]

Zgadzam się z autorką kropkacom z tą wrażliwością i patologią.Ja myślę,że
jeżeli ktoś ma głowę na karku to 10 razy pomyśli zanim coś zrobi,ale jeśli ktoś
jest urodzony do robienia szumu to zaraz będzie wzywał policję.

[kropkacom]

> jeżeli ktoś ma głowę na karku to 10 razy pomyśli zanim coś zrobi,ale jeśli ktoś
> jest urodzony do robienia szumu to zaraz będzie wzywał policję.

Lepiej, zwłaszcza wtedy gdy nie mamy konkretnych przesłanek że dzieje się coś
niedobrego, zrobić to co zrobiła autorka postu. Zainteresować się dyskretnie
rodziną i w miarę możliwości porozmawiać. Kosztuje to więcej czasu i zachodu ale
moim zdaniem watro najpierw zweryfikować(oczywiście na ile sie da) swoje
podejrzenia.

[iwciad]

Zgadzam się. Teraz takie "modne" stało się odrazu wzywanie policji. Hm, ja
akurat należę do tych wrażliwych mam i gdyby te kilka lat temu,( kiedy to z
płaczacym, owiniętym w kołdrę synkiem siedziałam nocą na balkonie bo często
uspokajało go pokazywanie gwiazdek, księżyca...)przyjechała by policja, że
krzywdzę dziecko bo płacze, to nie byloby mi miło napewno.Moja sąsiadka tez
wykazala się zdrowym rozsądkiem, najpierw rozmawiając ze mną. Sama mi
opowiadała o płaczącej starszej córce itd. Polubiłyśmy się.

[a_weasley]

iwciad napisała:

> uspokajało go pokazywanie gwiazdek, księżyca...)przyjechała by policja, że
> krzywdzę dziecko bo płacze,

Jeszcze pół biedy, jak tym dzieckiem jest śmiały chłopiec ciekawy świata, dla
którego dwaj zwaliści panowie obwieszeni różnymi zdobyczami techniki są atrakcją
turystyczną. Sęk w tym, że tacy raczej nie płaczą cały wieczór. Dziecię zaś
nadwrażliwe w tej sytuacji rozryczałoby się malowniczo, jak na zamówienie.

[bri]

A jak byś się poczuła gdybyś potknęła się w wannie i straciła przytomność i
mimo kilkugodzinnego płaczu dziecka nikt nie zadzwonił po policję?

[kropkacom]

To się puka do takiego mieszkania i dopiero jak nikt nie daje znaków życia a
dziecko nadal się drze to alarmuje sie policję i karetkę. Przecież to by była
jakaś paranoja gdyby wszyscy dzwonili na policje tylko dlatego, że dziecko długo
płacze.

[bri]

No przecież ja też za tym jestem. Ale niektórzy nie mają tyle odwagi.

Roztropność i odwaga

[a_weasley]

Wbrew pozorom mogą stać w jednym domu. Nie ta roztropność, która każe pisać
anonimy, lecz ta, która każe pomyśleć, co właściwie zamierzam zrobić, jaki
skutek chcę osiągnąć i czy pierwsze jest odpowiednio dobrane do drugiego.

Kropkacom napisała:

> To się puka do takiego mieszkania i dopiero jak nikt nie daje znaków życia a
> dziecko nadal się drze to alarmuje sie policję i karetkę.

Bri napisała:

> Bri: No przecież ja też za tym jestem. Ale niektórzy nie mają tyle odwagi.

I to jest kluczowy problem.
Łatwiej - co jest posunięciem bardziej radykalnym - wezwać (nawet podając swoje
nazwisko komuś, kogo się nie zna i nie widzi) policję, która wobec wzywającego
będzie uprzejma, niż zagadać do sąsiada, co jest posunięciem dużo mniej
radykalnym, ale wymaga odezwania się, pokazania swojej twarzy, przełamania
naturalnych oporów przed wejściem na cudze terytorium. I wiąże się z ryzykiem,
że sąsiad - zwłaszcza jeśli ma coś na sumieniu - uprzejmy nie będzie.
W drugim przypadku trzeba - łagodnie - na owo terytorium wejść samemu, a w
pierwszym wejdzie na nie - z właściwą sobie delikatnością - ktoś inny.

[mama303]

a_weasley napisał:

> > Łatwiej - co jest posunięciem bardziej radykalnym - wezwać (nawet podając
swoje
> nazwisko komuś, kogo się nie zna i nie widzi) policję, która wobec wzywającego
> będzie uprzejma, niż zagadać do sąsiada, co jest posunięciem dużo mniej
> radykalnym, ale wymaga odezwania się, pokazania swojej twarzy, przełamania
> naturalnych oporów przed wejściem na cudze terytorium. I wiąże się z ryzykiem,
> że sąsiad - zwłaszcza jeśli ma coś na sumieniu - uprzejmy nie będzie.
> W drugim przypadku trzeba - łagodnie - na owo terytorium wejść samemu, a w
> pierwszym wejdzie na nie - z właściwą sobie delikatnością - ktoś inny.
>
A ja powiem tyle - najwazniejsze żeby cokolwiek zrobić - kazdy niech sobie
znajdzie najlepszy dla siebie sposób, czy gadać z np. niesympatyczną
i "podejrzaną" sasiadką czy wzywac policję/ choćby anonimowo/

W policji pracują normalni ludzie... na ogół

[a_weasley]

mama303 napisała:

> malamadziaaa napisała:
>
> Nic by nie było, w policji pracują normalni ludzie

Problem polega na tym, że zawsze można trafić na nadgorliwca. Albo na kogoś, kto
w ramach ochrony własnej rzyci "na wszelki wypadek przyśle załogę", żeby potem
odważny anonimowy donosiciel nie posłał skargi do Komendy Głównej, Radyja,
Trybuny, Komitetu Obrony Dzieci przed Rodzicami, wszystkich świętych i
niektórych innych.

[mama303]

_weasley napisał:

>> Problem polega na tym, że zawsze można trafić na nadgorliwca.

Jak w kazdym zawodzie: lekarz, nauczyciel, urzędnik, sklepikarz, dziennikarz
itd, itp.
Na wszelki wypadek lepiej siedziec cicho i nic nikomu nie mówić, o nic nie
prosić, nikogo sie nie radzić.

[triss_merigold6]

Nie masz dzieci, nie? Wiesz, posiadanie dziecka jednak nieco uwrażliwia na
pewne kwestie. Przynajmniej niektórych.

[kropkacom]

To nie chodzi o to żeby w ogóle nie reagować ale żeby to robić z głową.
Wystarczy włożyć trochę wysiłku: zapukać do drzwi, zapytać albo po prostu
zainteresować się. Dzwonienie od razu na policje( poza przypadkami
oczywistymi)to pójście po najniższej linii oporu.

To wszystko nazywa się nic?

[a_weasley]

mama303 napisała:

> malamadziaaa napisała:

> > pomyśl co by było gdybyś wezwała policję tak jak ci radzono myślę,że
>
> Nic by nie było,

Akurat.
Załóżmy, że oficer dyżurny sam jest matką małego dziecka i przysłali załogę.
Od zewnątrz wygląda to tak:
Dziecko często płacze.
Przyjechała policja.
Ooo, u Romanowskich była policja! Ciekawe, czego chcieli. Nic się wielkiego nie
działo, tacy kulturalni ludzie... a, coś to dziecko za często płakało. To na
pewno do dziecka!
Sąsiadki odtąd nadstawiają ucha. Romanowski junior znowu czasem płacze
rozdzierająco. No co za ludzie!
Sąsiadki co jakiś czas wołają policję. Dla policji Romanowscy przestają być tak
całkiem anonimowi. "Były wezwania".
Romanowski junior potknął się o nogę ojca i trafił głową w kant szafy (wypadek z
życia wzięty). Wyje odpowiednio głośniej. Zanim ściągnięta w trybie nagłym mama
Romanowska zdążyła opatrzyć, bo tata sobie nie poradzi (uwaga, operuję
stereotypem!), przyjeżdża kto? Policja oczywiście. Dziecko, do którego przecież
BYŁY WEZWANIA, zostawione z tatą ma rozbitą głowę...
Nieprawdopodobne?

[mama303]

Cudowna historyjka, tez bym mogła kilka napisać bo tez mam bujna wyobraźnię i
byłyby na korzysc wzywania policji.
Za bardzo boimy sie o własna reputację. Jesli ktos nie ma nic na sumieniu to co
mu po opiniach innych??

[a_weasley]

Z cyklu "Odpowiedzi na pytanie, ile jest dwa razy dwa?"
Adwokat:
- Moim zdaniem cztery, ale przy tym składzie orzekającym nie wiem, czy przekonam
o tym sąd.
Moja, jak określiłaś, "historyjka" opisuje mechanizm dosyć popularny, dotyczący
zresztą nie tylko spraw o znęty.

mama303 napisała:

> Za bardzo boimy sie o własna reputację.

Jest to coś, co łatwo komuś zniszczyć, a trudno potem naprawić. Faktem jest, że
można pochopnymi oskarżeniami bardzo ludziom zaszkodzić. Zwłaszcza, że osad
zawsze zostaje - "on ukradł, czy jemu ukradli, coś tam ze złodziejstwem było".
Po latach rzekoma ofiara domowej przemocy, w danym momencie czternastoletnia,
przychodzi w poniedziałek po czterodniowym weekendzie do szkoły. Limo podbite.
Przed wfem się przebiera, ze slipek wylewają się dwa granatowe sińce każdy
wielkości męskiej dłoni, ogólnie jest poobijany.
Czyż nie są to obrażenia, które spokojnie mogły powstać wskutek pobicia?
Aha, we środę przed tymże weekendem była wywiadówka, chłopak jest zagrożony z
dwóch przedmiotów.
- Co się stało?
- Byłem z ojcem, bratem i chrzestnym na żaglach.
Tere fere. Z dwoma zagrożeniami trzy tygodnie przed końcem roku ojciec dzieciaka
z dwoma zagrożeniami na żagle zabrał, akurat!
Zaczyna się sprawdzanie, grzebanie. O, były interwencje. O, była sprawa o
maltretowanie dziecka. Umorzyli? A pewnie, wywinął się, sukinsyn, już my go
złapiemy! Dziecko nie dość, że skatowane, to jeszcze zastraszone!
A oni naprawdę byli na żaglach. Chłopak potłukł się wykonując komendę "człowiek
na ląd", zarwał bomem w ucho, wrócił do domu poobijany i szczęśliwy jak dzika
świnia na ostrym zakręcie.
Obrażenia zewnętrzne dokładnie odpowiadają temu, co parę lat temu przywiozła z
żagli moja wtedy jeszcze narzeczona. We wtorek wróciliśmy, a we środę miała iść
do szpitala na operację, specjalnie tak cyrklowaliśmy. Też na nią początkowo
patrzyli jak na biedną ofiarę pomocy domowej.

> Jesli ktos nie ma nic na sumieniu to co mu po opiniach innych??

Zatem dlaczego ludzie prawują się z gazetami o zniesławienie?

Errata

[a_weasley]

jest

> patrzyli jak na biedną ofiarę pomocy domowej.

winno być

> patrzyli jak na biedną ofiarę przemocy domowej.

[mama303]

Ty ksiązki chyba piszesz, beletrystykę...
A tak na powaznie z Twojej ciekawej historyjki wynika tylko tyle, że jak zdarzy
sie nam zaobaczyc kogoś posiniaczonego to co? cicho sza....bo komus możemy
popsuc reputację. A dajmy na to Twoja historyjka ma inne zakończenie, np młoda
rzeczywiscie jest regularnie tłuczona ale panicznie boi sie przyznać i opowiada
historyjki o żaglach. No i co wtedy lepiej nic nie robic czy lepiej jednak cos
zrobić /pal licho reputację/ żeby nie doszło do tragedii??

[a_weasley]

> Beletrystykę...

Owszem, zdarza się (patrz link). Ale tutaj więcej mi wniosły do sprawy inne
teksty, jakie w przeszłości przyszło mi pisać i czytać. Z gatunku tych, które z
założenia powinny być literaturą faktu, ale niestety zawierają sporą dozę
beletrystyki.

> jak zdarzy sie nam zaobaczyc kogoś posiniaczonego to co? cicho sza...
> bo komus możemy popsuc reputację.

Może inaczej: to warto się zainteresować, ale z wnioskami ostrożnie, bo możemy
komuś namieszać w życiorysie pochopnymi a niesłusznymi oskarżeniami, zwłaszcza
że sam fakt, że zostały rzucone, nie jest obojętny dla zdrowia.
Dla zdrowia dziecka również.

> A dajmy na to Twoja historyjka ma inne zakończenie, np młoda
> rzeczywiscie jest regularnie tłuczona ale panicznie boi sie przyznać i
> opowiada historyjki o żaglach.

A dajmy na to nie ma żadnych śladów, bo młody nie dość że jest regularnie
tłuczony to jeszcze ojciec nauczył się bić tak, żeby nie było śladów...
Gdyby taki potłuczony przyszedł kilka razy i za każdym razem opowiadał jakieś
dziwne historie (w dodatku nie trzymające się kupy - na ogół wystarczy parę
pytań dodatkowych, żeby legendę diabli wzięli), toby się, i owszem, należało
zainteresować. Swoją drogą zespół dziecka maltretowanego to nie są tylko ślady
na ciele i przytomny nauczyciel się w tym połapie.
Ale, jak wspomniałaś, nadgorliwcy zdarzają się wszędzie. Słusznie wymieniłaś
także nauczycieli. Sposób myślenia, który tutaj prowadził do rad "na wszelki
wypadek wołaj policję", w konkretnym przypadku może zaowocować napisaniem "na
wszelki wypadek" zawiadomienia o przestępstwie.
A tu już to, że ktoś miał wcześniej sprawę o znęty czy o pobicie dziecka - i co
z tego, że umorzoną? - formalnie jest bez znaczenia dla dalszego biegu wydarzeń,
faktycznie wpływa na niego w stopniu znacznym.
Nie darmo kiedyś istniało tzw. bddw, czyli umorzenie "z braku dostatecznych
dowodów winy". To było jak napisanie czarno na białym: wymknąłeś się nam, ale my
swoje wiemy. Teraz takie sprawy morzy się "z powodu niepopełnienia czynu
zabronionego". Ale potem jak to wypłynie, jest właśnie tak odbierane: coś tam
było, ale się wywinął.
We wszystkim trzeba zachować umiar. Guza może nabić ojciec waląc dzieckiem o
ścianę, ale może sobie nabić samo. Siniaków na rękach, nogach i plecach można
się nabawić równie dobrze w ramach przemocy domowej co szlajając się z kolegami
po ciasnych bunkrach.

> No i co wtedy lepiej nic nie robic czy lepiej jednak cos
> zrobić /pal licho reputację/ żeby nie doszło do tragedii??

Problem polega na tym, że to nie bez kozery są dwa ujęcia z życia tej samej rodziny.
Fikcyjnej, i owszem, acz, jak wspominałem, oparte na motywach z życia wziętych.
Otóż łatwiej by uwierzono w prawdę, gdyby wcześniej rodzina nie miała zapapranej
kartoteki dzięki donosom pani Życzliwej i pani Zatroskanej. Ta właśnie przez
Ciebie lekceważona reputacja ma tu istotne znaczenie.
Bo co się dzieje dalej?
Nauczycielka napisze. Prokurator weszcznie dochodzenie. Tak na wszelki wypadek,
żeby się nie tłumaczyć z pochopnej odmowy wszczęcia (z pochopnego wszczęcia
tłumaczyć się nie będzie musiał). Trzeba przesłuchać pokrzywdzonego (który,
przypominam, jest zagrożony z dwóch przedmiotów).
Zadać mu parę podchwytliwych pytań, opisać w aktach cały przebieg wyjazdu.
Następnie pogadać z bratem, wypytując o wszelkie niezgodności.
Jeżeli starszy powiedział, że przybili drugiego dnia w Mikołajkach, i młodszy to
samo, zapytać: a jesteś pewien, że nie w Wilkasach?
A jak Franek skakał na brzeg i się potłukł, to w którym porcie to było?
Popamiętają chłopcy ten wypad długo. Miejmy nadzieję, że Franek jednak się mimo
pomocy życzliwych wygrzebie z tych zagrożeń, bo jak nie, to już będzie pełna
patologia, przemoc w domu, kłopoty w szkole...
A jeszcze matkę trzeba przesłuchać. Znakomicie to wszystko wpłynie na
funkcjonowanie rodziny. A jeszcze rozpytać sąsiadów. O, proszę! Policja pytała,
jak tam u nich w domu! Coś tam musi być nie tak, skoro policja się interesuje...

[mama303]

a_weasley napisał:

> > jak zdarzy sie nam zaobaczyc kogoś posiniaczonego to co? cicho sza...
> > bo komus możemy popsuc reputację.
>
> Może inaczej: to warto się zainteresować, ale z wnioskami ostrożnie, bo możemy
> komuś namieszać w życiorysie pochopnymi a niesłusznymi oskarżeniami, zwłaszcza
> że sam fakt, że zostały rzucone, nie jest obojętny dla zdrowia.
> Dla zdrowia dziecka również.

Ale nie zawsze łatwo wyciagnąc wnioski /i do tego jedynie słuszne/ - więc z
dwojga złego lepiej zadziałac po omacku


> > A dajmy na to Twoja historyjka ma inne zakończenie, np młoda
> > rzeczywiscie jest regularnie tłuczona ale panicznie boi sie przyznać i
> > opowiada historyjki o żaglach.
>
> A dajmy na to nie ma żadnych śladów, bo młody nie dość że jest regularnie
> tłuczony to jeszcze ojciec nauczył się bić tak, żeby nie było śladów...

A tutaj to juz możemy nic nie poradzic jako postronni sąsiedzi

> Swoją drogą zespół dziecka maltretowanego to nie są tylko ślady
> na ciele i przytomny nauczyciel się w tym połapie.

Zgadza się no i co chcesz przez to powiedzieć? Niech sie połapuje ja niestety
nie jestem w stanie jako postronny słuchasz czy obserwator.

> Ale, jak wspomniałaś, nadgorliwcy zdarzają się wszędzie. Słusznie wymieniłaś
> także nauczycieli. Sposób myślenia, który tutaj prowadził do rad "na wszelki
> wypadek wołaj policję", w konkretnym przypadku może zaowocować napisaniem "na
> wszelki wypadek" zawiadomienia o przestępstwie.

No zgadza się, takie ryzyko istnieje ale to juz kazdy we własnym sumieniu musi
rozważyć czy warto ryzykować i czy sytuacja jest na tyle poważna.

> O, proszę! Policja pytała,
> jak tam u nich w domu! Coś tam musi być nie tak, skoro policja się
interesuje..

To juz Twoje osobiste i pochopne wnioski, nie każdy tak do tego podchodzi.
> .

[a_weasley]

mama303 napisała:

> Ale nie zawsze łatwo wyciagnąc wnioski /i do tego jedynie słuszne/ - więc z
> dwojga złego lepiej zadziałac po omacku

A to nie wiem, dlaczego. Rzucenie oskarżeń na niewinnego człowieka to nie jest
byle co.
Ktoś na wszelki wypadek napisze donos (nauczyciel na przykład). Prokurator na
wszelki wypadek weszcznie postępowanie, jak dobrze pójdzie to na wszelki wypadek
napisze akt oskarżenia albo będzie namawiał do dobrowolnego poddania się karze,
albo do umorzenia warunkowego (to takie bezpieczne wyjście stosowane - kiedy
dowody są słabe, a wynik sprawy niepewny dla obu stron, morzy się warunkowo,
żeby i wilk się nie najadł, i owca wyszła pokiereszowana).
Powie ktoś: niewinny nie ma się czego bać. Ale się boi. "A jeśli mi nie uwierzą?
Przecież prokurator już mi nie uwierzył - wszczął dochodzenie, chce się ze mną
targować o karę jak z przestępcą..."
Dla przeciętnego obywatela każda konieczność rozmawiania z prokuratorem, sędzią,
policjantem, nawet nie w swojej sprawie, stanowi ciężki stres. A już wszelka
władza, czy w mundurze w mieszkaniu, czy w garniturze w gabinecie, interesująca
się oficjalnie tym, co się dzieje w domu - lepiej nie mówić.

> Zgadza się no i co chcesz przez to powiedzieć?

Z grubsza biorąc to, że trzeba się dobrze przyjrzeć, zanim się wlezie z butami w
cudze życie.

> Niech sie połapuje ja niestety
> nie jestem w stanie jako postronny słuchasz czy obserwator.

I dlatego ostrożnie z donosami.

> No zgadza się, takie ryzyko istnieje ale to juz kazdy we własnym sumieniu musi
> rozważyć czy warto ryzykować i czy sytuacja jest na tyle poważna.

O tym właśnie od dłuższego czasu mówię.

> To juz Twoje osobiste i pochopne wnioski, nie każdy tak do tego podchodzi.

Akurat ja tak nie podchodzę, ale wiem ze słuchu, że to jest rozpowszechnione
podejście. "O porządnych ludzi policja nie wypytuje". "Coś z nim jest nie w
porządku".
Tak samo jak mówi się "Miał sprawę o..." Na ogół nie wiadomo, jak się ta sprawa
zakończyła, ale wiadomo, że miał sprawę.

[mama303]

a_weasley napisał:

> mama303 napisała:
>
> > Ale nie zawsze łatwo wyciagnąc wnioski /i do tego jedynie słuszne/ - więc
> z
> > dwojga złego lepiej zadziałac po omacku
>
> A to nie wiem, dlaczego. Rzucenie oskarżeń na niewinnego człowieka to nie jest
> byle co.

A to dlatego, że mało kiedy jesteś pewien na 100% że coś złego sie dzieje a
mimo to powinieneś z tzw. obowiązku obywatelskiego działaś

> Ktoś na wszelki wypadek napisze donos (nauczyciel na przykład). Prokurator na
> wszelki wypadek weszcznie postępowanie, jak dobrze pójdzie to na wszelki
wypade
> k
> napisze akt oskarżenia albo będzie namawiał do dobrowolnego poddania się
karze,

Tu jakies bzdurki wypisujesz. Kto dla zabawy interweniuje?
> Dla przeciętnego obywatela każda konieczność rozmawiania z prokuratorem,
sędzią
> ,
> policjantem, nawet nie w swojej sprawie, stanowi ciężki stres. A już wszelka
> władza, czy w mundurze w mieszkaniu, czy w garniturze w gabinecie,
interesująca
> się oficjalnie tym, co się dzieje w domu - lepiej nie mówić.

Dlaczego w/g Ciebie tak jest? Czego sie tak ludzie boją?
Myśle że przesadzasz z tym strachem


> Z grubsza biorąc to, że trzeba się dobrze przyjrzeć, zanim się wlezie z
butami
> w
> cudze życie.

Jak jest mozliwość to można sie przyglądać ale czasem to przygladanie nic nie
daje albo trzeba działać szybko i ryzykować że sie pomyliło.

> > No zgadza się, takie ryzyko istnieje ale to juz kazdy we własnym sumieniu
> musi
> > rozważyć czy warto ryzykować i czy sytuacja jest na tyle poważna.
>
> O tym właśnie od dłuższego czasu mówię.

To ciesze sie że jednak dajesz takie prawo do "mocniejszych" interwencji pomimo
że nie jest sie pewnym czy ma sie rację.
>
> > To juz Twoje osobiste i pochopne wnioski, nie każdy tak do tego podchodzi
> .
>
> Akurat ja tak nie podchodzę, ale wiem ze słuchu, że to jest rozpowszechnione
> podejście.

No tak , lubie takie podejście: jak tak nie podchodze ale inni.... i tu ludzie
padają niestworzone historie o fałszywych donosach, niezawinionych karach i
niesprawiedliwie nadszarpniętych reputacjach.

[a_weasley]

mama303 napisała:

> A to dlatego, że mało kiedy jesteś pewien na 100% że coś złego sie dzieje a
> mimo to powinieneś z tzw. obowiązku obywatelskiego działać

Na 100 rzadko. Ale 10 to na pewno za mało.

> Tu jakies bzdurki wypisujesz. Kto dla zabawy interweniuje?

Ja wypisuję? Coś pisałem o interwencjach dla zabawy?
Pisałem o interwencjach na wszelki wypadek, z, jak to nazywasz, obowiązku
obywatelskiego.
Jeśli masz na myśli społeczny obowiązek zawiadamiania o przestępstwie, to
dotyczy on sytuacji, kiedy obywatel "dowiedział się o popełnieniu przestępstwa
ściganego z urzędu lub na wniosek", a nie kiedy powziął wiadomość o
okolicznościach, w których MOGŁO być popełnione przestępstwo.
Jest to obowiązek społeczny, a nie prawny, tzn. nie ma kary za niezawiadomienie
o przestępstwie (z paroma wyjątkami).

> Dlaczego w/g Ciebie tak jest? Czego sie tak ludzie boją?

Nie mam pojęcia. Wiem, że wielu ludzi, większość tych, których spotkałem, nie ma
ochoty na żadne kontakty z sądem, policją, prokuraturą itp. i że konieczność
zeznawania tamże - nie tłumaczenia się w swojej sprawie, ale choćby złożenia
mało znaczących zeznań - postrzegają jako bardzo uciążliwą, od której najlepiej
by się wykręcić.
A dlaczego nikt nie ma ochoty chodzić tamże się tłumaczyć, że nie katuje
własnego dziecka, czy w ogóle rozmawiać z władzą o tym, co się dzieje w jego
rodzinie?
Oto zagadka!

> Jak jest mozliwość to można sie przyglądać ale czasem to przygladanie nic nie
> daje albo trzeba działać szybko i ryzykować że sie pomyliło.

Pewnie. Zwłaszcza jak ryzyko pomyłki nie dotyczy Ciebie. Ty nie tracisz nic
(zwłaszcza jeśli działasz anonimowo), a masz czyste sumienie. Przecież chciałaś
dobrze.
Jest takie przysłowie o zależności pomiędzy pozytywnymi intencjami a stanem
nawierzchni w piekle...

> No tak , lubie takie podejście: jak tak nie podchodze ale inni...

...podchodzą inaczej. A ja, wbrew pozorom, nie jestem ślepy ani głuchy.

> padają niestworzone historie o fałszywych donosach, niezawinionych karach i
> niesprawiedliwie nadszarpniętych reputacjach.

Zatem twierdzisz, że nie ma fałszywych donosów (pomimo donoszenia bez pewności),
niezawinionych kar i niesprawiedliwie nadszarpniętych reputacji?
Pogratulować optymizmu.

[mama303]

a_weasley napisał:

> mama303 napisała:
>
> > A to dlatego, że mało kiedy jesteś pewien na 100% że coś złego sie dzieje
> a
> > mimo to powinieneś z tzw. obowiązku obywatelskiego działać
>
> Na 100 rzadko. Ale 10 to na pewno za mało.

A 50 % czyli pół na pół to już można?

> Jeśli masz na myśli społeczny obowiązek zawiadamiania o przestępstwie, to
> dotyczy on sytuacji, kiedy obywatel "dowiedział się o popełnieniu przestępstwa
> ściganego z urzędu lub na wniosek", a nie kiedy powziął wiadomość o
> okolicznościach, w których MOGŁO być popełnione przestępstwo.
> Jest to obowiązek społeczny, a nie prawny, tzn. nie ma kary za
niezawiadomienie
> o przestępstwie (z paroma wyjątkami).

Mówie o sytuacji gdy coś mnie bardzo niepokoi i nie daje spać spokojnie i jakoś
wewnetrznie czuje że za ścianą może /powidzmy na 50%/ dziać sie cos złego

>
> Nie mam pojęcia. Wiem, że wielu ludzi, większość tych, których spotkałem, nie
m
> a
> ochoty na żadne kontakty z sądem, policją, prokuraturą itp. i że konieczność
> zeznawania tamże - nie tłumaczenia się w swojej sprawie, ale choćby złożenia
> mało znaczących zeznań - postrzegają jako bardzo uciążliwą, od której
najlepiej
> by się wykręcić.
> A dlaczego nikt nie ma ochoty chodzić tamże się tłumaczyć, że nie katuje
> własnego dziecka, czy w ogóle rozmawiać z władzą o tym, co się dzieje w jego
> rodzinie?
> Oto zagadka!

Mój drogi wielu ludzi nie ma tez ochoty płacić podatków, mandatów, płacic
rachunków za telefon,wypełniac PITÓW, co więcej... sprzątać, gotować itd, itp.
Czasem trzeba zrobić scos pomimo że nie ma sie na to ochoty. Takie życie i już.

> > Jak jest mozliwość to można sie przyglądać ale czasem to przygladanie nic
> nie
> > daje albo trzeba działać szybko i ryzykować że sie pomyliło.
>
> Pewnie. Zwłaszcza jak ryzyko pomyłki nie dotyczy Ciebie. Ty nie tracisz nic
> (zwłaszcza jeśli działasz anonimowo), a masz czyste sumienie. Przecież
chciałaś
> dobrze.
Jeśli cchciałam dobrze i działałam w dobrej wierze to rzeczywiscie mam czyste
sumienie.
Ryzyko pomyłki interwencji moze i mnie nie dotyczy ale kij ma dwa końce Jesli
by mnie dotyczyłaa krzywda, że mnie np. katuje mąż to bym się naprawde
ucieszyła że ktoś poszedł na policje pomimo że nie był pewien że mi sie krzywda
dzieje.

> Zatem twierdzisz, że nie ma fałszywych donosów (pomimo donoszenia bez
pewności)
> ,
> niezawinionych kar i niesprawiedliwie nadszarpniętych reputacji?
> Pogratulować optymizmu.

A Ty za to twierdzisz że nie ma tragedii w blokowistkach pełnych "znających
się" i porządnych sąsiadów, którzy nic nie robią bo albo są bezmyślni i widzą
tylko czubek swojego nosa albo szukają pewnych dowodów i ich nie mogą znaleźć.
Gratuluję beztroski

[a_weasley]

mama303 napisała:

> A 50 % czyli pół na pół to już można?

Pół na pół to se możesz monetą rzucać.

>
> > Jeśli masz na myśli społeczny obowiązek zawiadamiania o przestępstwie, to
> > dotyczy on sytuacji, kiedy obywatel "dowiedział się o popełnieniu przestę
> pstwa
> > ściganego z urzędu lub na wniosek", a nie kiedy powziął wiadomość o
> > okolicznościach, w których MOGŁO być popełnione przestępstwo.
> > Jest to obowiązek społeczny, a nie prawny, tzn. nie ma kary za
> niezawiadomienie
> > o przestępstwie (z paroma wyjątkami).
>
> Mówie o sytuacji gdy coś mnie bardzo niepokoi i nie daje spać spokojnie i jakoś
>
> wewnetrznie czuje że za ścianą może /powidzmy na 50%/ dziać sie cos złego

Trudno mi się wypowiadać. Nie miewam nadprzyrodzonych jasnowidzeń.

> > A dlaczego nikt nie ma ochoty chodzić tamże się tłumaczyć, że nie katuje
> > własnego dziecka, czy w ogóle rozmawiać z władzą o tym, co się dzieje w j
> ego
> > rodzinie?
> > Oto zagadka!

> Mój drogi wielu ludzi nie ma tez ochoty płacić podatków, mandatów, płacic
> rachunków za telefon,wypełniac PITÓW, co więcej... sprzątać, gotować itd, itp.
> Czasem trzeba zrobić scos pomimo że nie ma sie na to ochoty. Takie życie i już.

To sobie rób. Pisz donosy na siebie i rozmawiaj sobie z policją, prokuraturą,
sądem, IPNem i Ligą Obrony Praw Maltretowanego Jajeczka Na Miękko do chrypki.
Natomiast nie masz prawa w to wkręcać innych bez wyraźnego powodu.

> > Pewnie. Zwłaszcza jak ryzyko pomyłki nie dotyczy Ciebie. Ty nie tracisz n
> ic
> > (zwłaszcza jeśli działasz anonimowo), a masz czyste sumienie. Przecież
> chciałaś
> > dobrze.
> Jeśli cchciałam dobrze i działałam w dobrej wierze to rzeczywiscie mam czyste
> sumienie.

Jeżeli działasz po głupiemu, jeżeli pochopnie narażasz innych na poważne
konsekwencje, to sumienie masz czyste chyba dlatego, że nie używane.

> Ryzyko pomyłki interwencji moze i mnie nie dotyczy ale kij ma dwa końce

Kij ma jeden koniec, bo to Ty rozrabiasz.

> > Zatem twierdzisz, że nie ma fałszywych donosów (pomimo donoszenia bez
> pewności),
> > niezawinionych kar i niesprawiedliwie nadszarpniętych reputacji?
> > Pogratulować optymizmu.

> A Ty za to twierdzisz

Na razie pytam, co Ty twierdzisz.

> że nie ma tragedii w blokowistkach pełnych "znających się" i
> porządnych sąsiadów, którzy nic nie robią bo albo są bezmyślni i widzą
> tylko czubek swojego nosa albo szukają pewnych dowodów i ich nie mogą znaleźć.

Przeczytaj, co napisałem, i skup się na tym, a nie na swoich nadinterpretacjach
i domysłach co do tego, co myślę.
Jeżeli zaś nie masz nic sensownego do powiedzenia odnośnie tego, co faktycznie
napisałem, to daj sobie spokój.

[mama303]

a_weasley napisał:

>
> Pół na pół to se możesz monetą rzucać.
>
Te procenty to Ty wymyśliłeś, nie ja.

> Trudno mi się wypowiadać. Nie miewam nadprzyrodzonych jasnowidzeń.
A szkoda, troche intuicji czasem sie przydaje.
>
> > > Czasem trzeba zrobić scos pomimo że nie ma sie na to ochoty. Takie życie
> i już.
>
> rozmawiaj sobie z policją, prokuraturą,
> sądem,

Nie mam z tym problemu - z rozmowami ani z policją ani z sądem ani z
prokuraturą /z tą ostatnia instytucją jeszcze nie miałam okazji rozmawiać, ale
jakoś blady strach mnie nie dopada/ani w ogóle z nikim

>
> Jeżeli działasz po głupiemu, jeżeli pochopnie narażasz innych na poważne
> konsekwencje, to sumienie masz czyste chyba dlatego, że nie używane.

W mojej ocenie nie działam po głupiemu, tylko rozsądnie więc nie martw sie o
moje sumienie

>>
> Na razie pytam, co Ty twierdzisz.

Ale to pytanie retoryczne wiec pytajac twierdzisz.
>
> Przeczytaj, co napisałem, i skup się na tym, a nie na swoich
nadinterpretacjach
> i domysłach co do tego, co myślę.
> Jeżeli zaś nie masz nic sensownego do powiedzenia odnośnie tego, co faktycznie
> napisałem, to daj sobie spokój.

Uuuu, nie unoś sie tak. Kazdy ma przekonie że ma coś sensownego do powiedzenia,
nawet Ty.

[a_weasley]

mama303 napisała:

> Te procenty to Ty wymyśliłeś, nie ja.

?

> > Trudno mi się wypowiadać. Nie miewam nadprzyrodzonych jasnowidzeń.
> A szkoda, troche intuicji czasem sie przydaje.

Owszem. Ale to za mało, żeby napuszczać na ludzi władzę, bo Ty masz przeczucia.

> Nie mam z tym problemu - z rozmowami ani z policją ani z sądem ani z
> prokuraturą /z tą ostatnia instytucją jeszcze nie miałam okazji rozmawiać, ale
> jakoś blady strach mnie nie dopada/ani w ogóle z nikim

To niech do Ciebie wreszcie dotrze, że zdecydowana większość rodaków taki
problem ma.

> W mojej ocenie nie działam po głupiemu, tylko rozsądnie więc nie martw sie o
> moje sumienie

Twoje sumienie, Twoja sprawa. Bieda w tym, że gotowa jesteś w ramach owego
czystego sumienia i swojego pojmowania obowiązków obywatelskich zaryzykować
narażenie niewinnych ludzi na ciąganie po sądach i okolicach.

> Ale to pytanie retoryczne wiec pytajac twierdzisz.

Nie. Moje pytanie nie było retoryczne. Mówiłaś coś o fantastycznych historiach,
więc próbuję się upewnić, czy to wszystko uważasz za mój wymysł.

> Uuuu, nie unoś sie tak. Kazdy ma przekonie że ma coś sensownego
> do powiedzenia,

Owszem, ale polemizując ze mną bądź uprzejma odpowiadać na to, co powiedziałem,
a nie na to, co Ci się wydaje.

[mama303]

a_weasley napisał:

>> Owszem. Ale to za mało, żeby napuszczać na ludzi władzę, bo Ty masz
przeczucia.

Zalezy jaki kto ma poziom odpornosci na krzywdę. Dla mnie to może być
wystarczajace.
>
> To niech do Ciebie wreszcie dotrze, że zdecydowana większość rodaków taki
> problem ma.

Dociera, dociera ale az tak jak Ciebie mnie to nie stawia na baczność. Polacy
mają różne problemy np. z interwencją jak komus dzieje sie krzywda, bo "ja tam
wolę pilność swojego czubka nosa" albo z tym "Co ludzie powiedza? Tym bym sie
bardziej przejęła i martwiła.
>
>>
> Twoje sumienie, Twoja sprawa. Bieda w tym, że gotowa jesteś w ramach owego
> czystego sumienia i swojego pojmowania obowiązków obywatelskich zaryzykować
> narażenie niewinnych ludzi na ciąganie po sądach i okolicach.

Tak jestem gotowa, bo jak juz mówiłam jak niewinni to nic im nie będzie nawet
jak sie pomyliłam
>
Mówiłaś coś o fantastycznych historiach,
> więc próbuję się upewnić, czy to wszystko uważasz za mój wymysł.

Tak wiekszosc uważam za Twój wymysł zwłaszcza że lubisz beletrystykę
>
>>
> Owszem, ale polemizując ze mną bądź uprzejma odpowiadać na to, co
powiedziałem,
> a nie na to, co Ci się wydaje.

Dzięki za szkolenie z polemiki.

Z mojej strony EOT

[a_weasley]

mama303 napisała:

> > Bieda w tym, że gotowa jesteś w ramach owego
> > czystego sumienia i swojego pojmowania obowiązków obywatelskich
> > zaryzykować narażenie niewinnych ludzi na ciąganie po sądach i okolicach.

> Tak jestem gotowa, bo jak juz mówiłam jak niewinni to nic im nie będzie nawet
> jak sie pomyliłam

oraz

> > Zatem twierdzisz, że nie ma fałszywych donosów, niesprawiedliwych kar
> > i niezasłużenie nadszarpniętych reputacji?

<ciach próby doprecyzowania, że tak, o to chodzi>

> Tak wiekszosc uważam za Twój wymysł

I to w zasadzie zamyka sprawę.
Ja nie odrzucam pomysłu zagadnięcia sąsiadów, owszem uważam go za rozsądny.
Nie odrzucam interwencji czy spowodowania interwencji, kiedy są konkretne
powody, żeby uznać, że dzieje się coś złego.
Natomiast jestem przeciwny powodowaniu takowej na tej podstawie, że dziecko
często płacze albo że się ma przeczucia.
Lekkomyślne napuszczanie na ludzi organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości za
zwyczajne świństwo i głupotę (a robienie tego anonimowo za świństwo skrajne)
tudzież prostą drogę do wyrządzenia niewinnym ludziom poważnej krzywdy, a Ty
jesteś, jak to nazywasz, gotowa zaryzykować, albowiem wszystko na pewno skończy
się dobrze, dobre imię to drobiazg, a ewentualne przykrości w międzyczasie
(doznane nie przez Ciebie, tylko przez bohaterów dono... powiadomienia) w
rodzaju konieczności spowiadania się policjantowi czy prokuratorowi z tego, co
się dzieje w domu) są nieistotne.
I w tym miejscu w oczywisty sposób nie mamy dalej o czym rozmawiać.
Reszta jest biciem piany.

[mama303]

a_weasley napisał:


> Ja nie odrzucam pomysłu zagadnięcia sąsiadów, owszem uważam go za rozsądny.
> Nie odrzucam interwencji czy spowodowania interwencji, kiedy są konkretne
> powody, żeby uznać, że dzieje się coś złego.

Ja tez nie odrzucam tych dwóch możliwosci i dalej ... twierdze że 1/nie zawsze
moga byc konkretne powody czy dowody 2/nie zawsze da sie lub jest mozliwośc
rozmowy z sąsiadką

> Natomiast jestem przeciwny powodowaniu takowej na tej podstawie, że dziecko
> często płacze albo że się ma przeczucia.

I tu sie nie zgadzamy. Niektórzy maja niski próg odpornosci na siłę lub
częstotliwość płaczu dziecka. I ja do takowych należę i mysle że wiekszośc
matek też.

> Lekkomyślne napuszczanie na ludzi organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości z
> a
> zwyczajne świństwo i głupotę (a robienie tego anonimowo za świństwo skrajne)

To wszystko zalezy jaki jest finał tego "napuszczania" bo może sie okazac że
ktoś zrobił najbardziej słuszną rzecz w swoim zyciu.

> > I w tym miejscu w oczywisty sposób nie mamy dalej o czym rozmawiać.
> Reszta jest biciem piany.
Nie masz ochoty - nie rozmawiaj, ktos Cie zmusza?

[anetkamati]

a je wam coś ciekawego napiszę
Mój 2 mieśięczny synek raz został z dwiema babciami my z mężem pszliśmy do kościoła przed csztem małego wracamy do domu a tu policja i karetk w drodze i sąsiadka na dole w drzwiach alarmuje że tak mały przez godzię płakał że myślały że samo dzicko w domu zostało.synek miał kolki coprawda pukały do drzwi ale babcie zajęte same w szoku nie słyszały pukania przez ten płacz.Dobrze że mi drzwi nie wywalili bo babcie dopiero by zawału dostały.No tyle z tego wyszło że więcej z maklym nie zostały.i całe szczęście że nie obciążyli mnie za nieuzasadnione wezwania.

[paulinakk]

> A to nie wiem, dlaczego. Rzucenie oskarżeń na niewinnego człowieka to nie jest
> byle co.

To nie jest rzucanie oskarżenia. To jest prośba o to by ktoś kompetentny
sprawdził co się dzieje. Sąsiad nie ma obowiązku ani prawa prowadzić śledztwa,
od tego są odpowiednie instytucje. Fakt faktem że byłabym ostrożna z wzywaniem
konkretnie policji, bo panowie w mundurach w bloku to od razu niepotrzebny smród.

Między śledztwem a bezmyślnością

[a_weasley]

paulinakk napisała:

> To nie jest rzucanie oskarżenia. To jest prośba o to by ktoś kompetentny
> sprawdził co się dzieje. Sąsiad nie ma obowiązku ani prawa prowadzić śledztwa,

Śledztwa jak śledztwa, jakeśmy tu mieli parę przykładów, czasem wystarczy
zagadnąć (w szczególności wystarczyło w sprawie, od której się ten wątek
zaczął). Ale, jak słusznie zauważyła Bri, to wymaga odwagi.
To zresztą dotyczy nie tylko spraw związanych z dziećmi, ale każdej sytuacji, w
której sąsiad robi coś, co MOŻE być związane z przestępstwem, równie dobrze
znęcaniem się nad dziećmi co prowadzeniem dziupli dla kradzionych samochodów.

Ktoś tu się powołał na sprawę dzieci w beczkach. Było. Niemniej osobiście
uważam, że jak sąsiad ma w domu beczki, to należy na niego nasłać policję.
Wstępnie zakładałbym raczej, że jest tam kapusta.

A teraz zobaczmy...

Wariant I:

Mam w mieszkaniu zamknięte beczki. Dość duże. Pani Władzia sobie do tego dodała
różne okoliczności towarzyszące (np. że żona się zaokrągliła, a potem schudła) i
doniosła. Jakimś cudem policja zaczyna sprawdzać.

Wariant II:

Pani Władzia przyuważyła, że mam w mieszkaniu beczki, z których dobywa się
zapach fermentacji, i doniosła, że pędzę bimber. Policja przychodzi.

Ciąg dalszy wspólny.

I widzi, hmm, widzi w beczce sfermentowaną ciecz o słodkawym zapachu.
Zaczynają się korowody, bo władza, proszę państwa, wykryła bimbrownię i wcale
nie chce przyjąć do wiadomości, że ja robię w domu piwo, co nie jest karalne.
W końcu, alleluja, po trzech miesiącach mam czarno na białym, że moje
dochodzenie w sprawie o niedozwolony wyrób spirytusu zostało umorzone z powodu
braku cech przestępstwa. Eksperci stwierdzili, że to naprawdę był półprodukt do
piwa.
Który w międzyczasie trzeba było niestety wylać.

P.S. Fikcja, oczywiście. Nie robię w domu piwa. Nie mam miejsca. Ale znam ludzi,
którzy w domu takowe robią.

Errata: Między śledztwem a bezmyślnością

[a_weasley]

jest

> uważam, że jak sąsiad ma w domu beczki, to należy na niego nasłać policję.

winno oczywiście być

> nie uważam, że jak sąsiad ma w domu beczki, to należy na niego nasłać policję.

[the_dzidka]

Na litość boską, mogłabyś zacząć stosowac interpunkcję? Tego się czytać nie da.

[koza_w_rajtuzach]

Różne są przyczyny płaczu dziecka.
Przykładowo moja córeczka tak płakała kiedy ją rehabilitowałam ćwiczeniami,
które zleciła mi neurolog (musiałam robić to kilka razy dziennie po kilkanaście
minut). Ktoś również mógłby pomyśleć, że nie uspokajam dziecka, bo płacz jest
cały czas o takim samym natężeniu i jest taki zrozpaczony. Ale ja po prostu nie
miałam wyboru. Przemawiałam do córeczki cichym głosem i robiłam swoje.

[minerwamcg]

Że tak z ciekawości zapytam - metoda Vojty? Moja kuzynka miała ten sam problem
ze swoim wcześniaczkiem, który też był rozmaitymi ćwiczeniami mocno
zdegustowany. I też miał zdrowe płuca, też...

[koza_w_rajtuzach]

Tak, tak, właśnie metodą Vojty.
Dzieci tego nie lubią ). Bałam się, że odbije się to na psychice mojego
dziecka.

[minerwamcg]

Ale zdaje się, że ta metoda jest skuteczna - synek kuzynki, który miał kłopoty
nawet z siadaniem, teraz swobodnie biega.

A co do bolesnych terapii, to oczywiście, zapisuje się je, kiedy nie ma innego
wyjścia. Czasem w chorobach mięśni i stawów bywa, że robią się przykurcze i
trzeba je rozmasować, rozgimnastykować - to boli, jak cholera. Ale gdybym miała
do wyboru sprawiać dziecku ból albo narazić je na spędzenie życia na wózku -
oczywiście wybrałabym to pierwsze, aczkolwiek też by mi było przykro, że je
boli.

[koza_w_rajtuzach]

tak, ta metoda jest skuteczna. U nas też pomogła.
Może narażałam ćwiczeniem metodą Vojty dziecko na stres, córka krzyczała przy
tym niemiłosiernie, ale przynajmniej w przyszłości nie będzie mi wyrzucała, że
czegoś niedopilnowałam i jest pokrzywiona.

[rembka]

Na sama mysl, ze neurolog zaleca bolesna terapie dla malego dziecka, wlos mi
sie na glowie jezy, ale ja jestem przeczulona na bol dzieci. Jesli chodzi o
placz za sciana, uwazam ze zamiast pedzic na policje lub do sadu z donosami,
trzeba poprostu zapukac do drzwi sasiadow wtedy, kiedy dziecko placze i
powiedziec prawde, tzn. "prosze pani, jestem zaniepokona placzem panstwa
dziecka. Moze macie panstwo jakies klopoty, albo moze cos dziecku dolega, czy
moge panstwu w czyms pomoc?" Jesli nie zabrzmi to jak atak, to rodzice nie
powinni reagowac wrogo, natomiast jesli zaczna kontratakowac: "a co to cie
obchodzi", albo "nic sie nie stalo, to tylko takie beczenie", etc., wowczas
powiedzialabym, ze placz dziecka mnie martwi i zalezy mi na tym, zeby sie
upewnic, ze dziecku nie dzieje sie krzywda i rzadam wyjasnien, jak nie to
zajmie sie tym policja i kurator.

[koza_w_rajtuzach]

> Na sama mysl, ze neurolog zaleca bolesna terapie dla malego dziecka, wlos mi
> sie na glowie jezy, ale ja jestem przeczulona na bol dzieci.

Te ćwiczenia nie są bolesne. Blokuje się dziecko tak, że jest bez możliwości
jakiegokolwiek ruchu i naciska się na dane punkty w ciele. To jest bardzo
nieprzyjemne dla dziecka, ale raczej nie bolesne.

Inspekcja robotniczo-chłopska?

[a_weasley]

rembka napisała:

> Na sama mysl, ze neurolog zaleca bolesna terapie dla malego dziecka, wlos mi
> sie na glowie jezy, ale ja jestem przeczulona na bol dzieci.

Wiele rzeczy boli. Niestety. Życie takie. Zastrzyki też bolą...

> moge panstwu w czyms pomoc?"
> Jesli nie zabrzmi to jak atak, to rodzice nie powinni reagowac wrogo,

Natomiast mogą uprzejmie acz stanowczo - zależnie od nastroju z przechyłem w
stronę uprzejmości lub stanowczości - podziękować za pomoc i zainteresowanie.
Rodzice, o czym łatwo się przekonać czytając to i pokrewne fora, potrafią być
bardzo zgorszeni, kiedy słyszą takie pytania od teściowej, więc tym bardziej
mogą nie być zachwyceni tym samym w wykonaniu obcego człowieka.

> natomiast jesli zaczna kontratakowac: "a co to cie obchodzi",

to mają do tego święte prawo. Co dla jednego życzliwym zainteresowaniem, inny
uzna za niekulturalne wścibstwo, węszenie i kontrolowanie.
I z tym ostatnim to nawet w danej sytuacji mieliby rację, bo wszak nie chodzi o
to, żeby pomóc, tylko żeby skontrolować, a w razie negatywnych wyników podjąć
stosowne kroki.

> albo "nic sie nie stalo, to tylko takie beczenie", etc.,

A tego to już całkiem nie rozumiem. Poprzednia wersja była przynajmniej nerwowa
czy nieuprzejma. Tutaj zostajesz po prostu spławiona - dziękujemy za
zainteresowanie, mamy nadzieję, że poradzimy sobie sami, a jak będziemy
potrzebowali pomocy, to sobie poszukamy, niekoniecznie u pani.
I tutaj rozmowa powinna się skończyć. Nikt nie ma obowiązku udzielać sąsiadom
szczegółowych wyjaśnień.
Co więcej - sąsiad, który chce pomóc, w tym momencie mówi "a, to przepraszam",
ewentualnie bąka jeszcze parę słów wyjaśnienia, po czym następuje wymiana
pożegnalnych uprzejmości i każdy wraca do swoich spraw.
Dalszy ciąg to już jest delikatność amerykańskiego dziennikarza.

> powiedzialabym, ze placz dziecka mnie martwi i zalezy mi na tym, zeby sie
> upewnic, ze dziecku nie dzieje sie krzywda

- Nie, nie dzieje się. Daruje pani, nie mam w tej chwili czasu i ochoty o tym
rozmawiać.
Jeśli komu i tego mało... cóż, o mężczyźnie w takiej sytuacji mówi się, że szuka
guza.

> i rzadam wyjasnien,

- A szanowna paniusia to, przepraszam, z Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami czy
książkę pisze? Pani, idź pani stąd, bo pani co brzydkiego powiem!
Żądać to oni mogą: żebyś obejrzała sobie ich drzwi, zobaczyła, z której strony
jest korytarz, i tamże się co prędzej udała.
Albowiem żądać można tego, co ktoś ma obowiązek dać/zrobić. Otóż oni nie mają
obowiązku Tobie udzielać żadnych informacji, Ty natomiast masz obowiązek opuścić
ich mieszkanie na ich pierwsze żądanie, bo jak nie to policję zawołają
(naruszenie miru domowego, zagrożone pozbawieniem wolności do lat , względnie
mają prawo Cię wystawić na korytarz we własnym zakresie.

> jak nie to zajmie sie tym policja i kurator.

Jeżeli na takie dictum nie pojawi się propozycja, żebyś się chędożyła, lub inne
równoważne grzeczności, wzmocnione energicznym zamknięciem drzwi, daj na mszę,
że masz takich spokojnych sąsiadów.

[a_weasley]

> (naruszenie miru domowego, zagrożone pozbawieniem wolności do lat ,

do roku, ograniczenia wolności albo grzywny.

[kalina671]

Mamy dziecko, które mając kilka miesięcy przez dłuższy czas zasypiało o 20.00
a o 22.00 budziło się z ogromnym płaczem. Płakało tak przez bite dwie godziny.
Nie było sposobu na uspokojenie. Wszyscy dorośli padali ze zmęczenia. Sytuacja
doprowadzała do kłótni nt. sposobu opieki, wychowania itp. Tylko czekaliśmy aż
w końcu któryś z sąsiadów wezwie policję.
Po wielu latach okazało się, że nasze dziecko po prostu nie mogło przyswajać
mleka matki i powinno być na diecie bezmlecznej. Nikt z lekarzy nie był jednak
łaskaw zająć się sprawą. Dziecko zaczęło spokojnie przesypiać noce dopiero jak
zaczęło dostawać zupki jarzynowe i odstawiło mleko matki.
Zatem radzę ostrożnie podejść do sprawy i może delikatnie podpytać sąsiadów co
może być przyczyną takiej sytuacji. Może nawet zasugerować im nasz przypadek ?

[roksanusia]

Niedawno miałam podobną sytuację.U sąsiadów moich rodziców mieszkających pod
nimi ciągle płakał mały chłopczyk.Mój tata bardzo się tym przejął i w końcu nie
wytrzymał i poszedł do nich,ale z sympatią,z pomocą.Okazało się,że mały jest
bardzo chory i stąd ten przeraźliwy płacz.Teraz już jest cisza,spokój,mój tata
się cieszy,ze interweniował a sąsiadka podziękowała za to,że ma takich sąsiadów.
Myślę,ze powinnas do nich isc i zobaczyc jak to wyglada od wewnatrz.Jesli
faktycznie zobaczysz,ze cos jest nie tak to dopiero wtedy zacznij
interweniować "u władz".

[pavliktoja]

pogadaj z sasiadami...
pozniej do Ciebie zapuka Interwencja i zapyta sie gdzie bylas jak ktos robil
akupunkture widlami malemu dizecku.

[a_weasley]

pavliktoja napisał:

> pozniej do Ciebie zapuka Interwencja i zapyta sie gdzie bylas jak ktos robil
> akupunkture widlami malemu dizecku.

No pewnie.
Przecież każdy wie, że jak się przebija kogoś widłami, to taki gość się drze
przez parę dni bez przerwy.
Polecam "Kwiat kalafiora".

P.S.

[a_weasley]

Zagadnąć oczywiście nie zawadzi, ale "Kwiat" pięknie pokazuje, jak łatwo przy
odpowiedniej dozie podejrzliwości... to znaczy, przepraszam, czujności dopatrzyć
się w normalnych ludziach zwyrodnialców.

[campo.di.fiori]

hehe LSD, wjadomo
swoją drogą, aż nie chce wyobrażać mi się sytuacji wieczornej wizyty Panów
Umundurowanych podczas jakiejś uroczystej kolacji z czerwonym np. winem.
"Ooo rodzice pijani, (albo pod wpływem!) A dziecko śpi i nie płacze! Pewno je
upili, zwyrodnialcy!"

[kopacz72]

SPRAWDZ KONIECZNIE CO SIE DZIEJE.....
MOZE MATKA TEZ POTRZEBUJE POMOCY
DZIEKI ZE JESTE TAKA CZUJNA

MAGDA

[kropkacom]

Sprawa już się dawno wyjaśniła.
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=575&w=58786662&a=58993708

[wampirius]

zadzwonić i powiedzieć żeby siedziało cicho, a jak nie podziała to włączyć
głośno muzykę

[zwiatrem]

nasz syn wrzeszczał całymi dniami, od dnia narodzin , wrzeszczał całymi nocami.
Tak było na spacerze, tylko samochodzie czasem była cisza.
Ilość badań neurologicznych i innych niczego nie wykazała, nie pomogły nawet
podane w efekcie końcowym leki typu uspokajającego, po nich było jeszcze gorzej.
Wrzeszczał okrutnie, nie płakał, ale wrzeszczał.
Tak było dwa i pól roku. Punkt kulminacyjny wrzasku przed snem nocnym był
straszny- około 22 i potem koniecznie 1:00-3:00 w nocy.
Dla mnie na szczęście nikt nie wołał policji, nie pisał donosów, ale za to
pytał, co mu jest, sąsiedzi sądzili, ze jest bardzo chory.
Rozważ rozmowę z mamą dziecka, być może spacery przed snem wieczornym by
pomogły, może wtedy dziecko uprawia histerię, kiedy idzie spać a jest oduczane
butelki lub lulania? Ma 9 miesięcy. Może to uporczywe kolki wraz z refluksem
przewodu pokarmowego wraz z zabkowaniem? Wtedy te krzyki dziecka cierpiącego
takie będą niestety.I żadne środki przeciwbólowe nie złagodzą cierpienia całkiem.

Porozmawiaj z matka zanim zdecydujesz się na pismo do sądu.
Na sto procent wyczujesz kobietę w desperacji lub taką, która tylko Cię oczaruje
słowami. To jest różnica rozmawiać z załamana mamą - czy z krętaczką.
My usypialiśmy na stojąco ze zmęczenia, to trudne wypośrodkować i odszukać
prawdę, ale takiej roli chcesz sie podjąć, więc pozbieraj tutaj nasze rady i
przemyśl.

[mama754]

witajcie,

ja też mam problem z płaczącym dzieckiem sąsiadów. Swego czasu, gdy chłopczyk miał
kilka miesięcy rodzice zostawiali go samego w domu a sami wychodzili pospacerować.
Delikatnie zatem zapytałam dlaczego dzicko długo i przeraźliwie płacze i czy
może nie potrzebują pomocy.
Efekt był taki, że od czasu do czasu dowiadujemy się o tym, iż rysujemy sąsiadom
kluczykami samochód, kopiemy ów samochód a na dokładkę piszemy skargi i
rozsyłamy je w różne miejsca.
Mały za ścianą dalej płacze, często odzywki jego mamy wychodzą daleko poza ramy
normalnych, ale cóż z tego?
Rodzina jest normalna, dziecko zadbane .... tylko dlaczego tak przeraźliwie i
długo płacze.
Dodam, że ja też mam synka (2,5 roku), który też płacze ... to normalne u
dzieci. Nie spi w nocy i ma swoje "pzryzwyczjaenia", płacz za ścianą ściska mi
serce .... ale nie mam już odwagi pytać dlaczego

Ktoś odważny inaczej Was wchlupał

[a_weasley]

mama754 napisała:

> Delikatnie zatem zapytałam dlaczego dzicko długo i przeraźliwie płacze i czy
> może nie potrzebują pomocy.

Niech zgadnę: nie potrzebowali?

> od czasu do czasu dowiadujemy się o tym, iż rysujemy sąsiadom
> kluczykami samochód, kopiemy ów samochód a na dokładkę piszemy skargi i
> rozsyłamy je w różne miejsca.

Elementarne, drogi Watsonie.
Ktoś pisze skargi na wspomnianych sąsiadów. Ktoś robi im inne wstręty. Jedno i
drugie anonimowo, zgodnie z lansowaną przez pewne osoby koncepcją odważnego
ciosu w plecy.
A sąsiedzi kojarzą to z Wami, tyleż rozsądnie co błędnie.
Nikt nigdy nie obiecywał, że dobre uczynki - a takim był Wasz - zostaną
nagrodzone w TYM życiu...

Odpowiem jednym zdaniem:

[naprawdetrzezwy]

Otóż bełkot wydobywający się spod Twojej ręki jest niewyobrażalny ale żebyś nie miała żadnych
problemów z czytaniem piszę tak samo jak Ty czyli bez Twoim zdaniem absolutnie zbędnych znaków
interpunkcyjnych no nie wykluczam też że wyglądem przypominasz odwróconą gruszkę z pojemnością
płuc na poziomie jakichś stu litrów co tłumaczyłoby tak długie zdania bez konieczności nabierania
oddechu podczss wypowiedzi ale wracając do dizecka to albo jest nonstop katowane a Ty już byłaś na
policji donieść o znęcaniu się nad niewinną istotą lub też napisałaś piękny list do superniani czy innego
ogłupiacza dla bab żyjących serialali bo jak rozumiem jesteś już po rozmowie z sąsiadami i jeśli była
bezowocna to złożyłaś doniesienie o uporczywym zakłócaniu ciszy nocnej czy o hałasie uciążliwym
uniemożliwiającym normalne korzystyanie z własnego mieszkania nie wykluczam też że wszyswtkie
informacje masz z podsłuchiwania sąsiadów gdyż być może z powodu wyżej opisanej figury nie masz
własnego życia i musisz żyć życiem innych czy sobie tego życzą czy też nie.

[minerwamcg]

Trzeźwy, dmuchnij w balonik i uspokój się. Sprawa poruszona przez autorkę wątku
została już przez nią samą pozytywnie załatwiona, wszystko jest ok., policji
nie wzywano, dziecko żyje i ma się dobrze, a płacze bo tak ma. Wszystkie
następne głosy w dyskusji nie dotyczą już tego konkretnego przypadku, tylko
teoretycznych sytuacji sąsiedzkich, z którymi się spotykamy bądź możemy
spotkać. Słuchaj uważnie: rozmawiamy t e o r e t y c z n i e. Autorka wątku
nic do tego nie ma i nie ma powodu, żebyś ją obrażał.

[basia8.93]

a moze-wtedy gdy placze- zapukac i zapytac, czy mozna w czyms pomoc?

[karola1008]

Przez kilka lat pracowałam w organizacji pozarządowej, zajmującej się pomocą
dzieciom z rodzin patologicznych. Pod opieką tej organizacji były i dzieci
z "typowych" rodzin patologicznych i z rodzin "normalnych", w których okazało
się w którymś momencie-najczęściej właśnie dzięki interwencji osób trzecich, że
tak całkiem normalnie to nie jest (np. tatuś zachowuje się dwuznacznie wobec
córki i trzyma w kompie pornografię dziecięcą lub szanowany pan mecenas leje
żonę aż furczy). Miałam wiele razy do czynienia z sytuacjami, w których
interwencje podejmowali sąsiedzi i z reguły było to absolutnie uzasadnione.
Weasley, być może miałeś wielokrotnie do czynienia po prostu z ludzką podłością
wyrażajacą się w rzucaniu nieuzasadnionych oskarżeń. Jeśli tak-szczerze
współczuję. Pomimo takich, a nie innych doświadczeń nie jestem zwolenniczką
zwracania się od razu do policji, chyba, że sytuacja tego wymaga-np. słychać
dziką awanturę. Oczywiście w takich sytuacjach wszytsko opiera się na ocenie
tego, kto awantur słucha. Jeśli chodzi o reakcję policji, prokuratury i sądów w
sprawach przemocy w rodzinie, to zapewniam Cię, że naprawdę służby te podchodzą
do spraw z dużą dozą ostrożności i raczej nie robią sajgonu z życia Bogu ducha
winnych ludzi. MAją za dużo roboty i za dużo pieniaczy na głowie. Wiem co
mówię, bo miałam z nimi ciągle do czynienia przez 5 lat. W moim wlasnym
rnakingu reakcji na niepokojące odgłosy za ścianą znajduje się:
1) poobserwanie rodziców i dziecka-czy jest pogodne, jak rodzice się do niego
odnoszą itp. Od razu zaznaczam, że nie chodzi mi o inwigilację 24 godz. na dobę
z uzyciem specjalistycznego sprzętu,
2)rozmowa z rodzicem-taka jak prowadzą mamy w pisakownicy-przyjazna, spokojna,
A jeżeli z obserwacji i rozmów wyciągnęłabym niepokojące mnie wnioski-
zdecydowanie zawiadomiłabym właściwe słuzby. NIe anonimowo-praca w
stowarzyszeniu uodporniła mnie na towarzyszący takim zgłoszeniom stres.
Oczywiście mogłabym się mylić w ocenie faktów-ale mogłabym też mieć rację. W
pewnych sytuacjach lepiej narazić rodziców dziecka na stres, niż miałoby się
okazać, że za ścianą było katowane dziecko, a ja nic nie zrobiłam. Rozpisałam
się, ale przytoczę jeszcze dwa przykłady z życia wzięte, w odróżnieniu od
fikcyjnych, podawanych przez Weasleya:
1) Moja teściowa opiekuje się moim synkiem. Podczas spacerów, jedna z pań
opiekujących się małym Wietnamczykiem, pokazała mamie ślady na jego ciele-
plecki, nózki, pupa. Wyglądało to jak stare slady po uderzeniach. BYłyśmy obie
z mamą przerażone. Na szczęście przyszło mi do głowy, że ta opiekunka nie jest
osobą zbyt wiarygodną, mialam ją okazję poznać, gdy byłam na wychowawczym. Z
obserwacji mamy wynikało, że dziecko jest spokojne, garnie się do matki z
radością. Dla pewności mama porozmawiała jeszcze z poprzednią opiekunką
chłopczyka. I ta opiekunka opowiadała, że jak po raz pierwszy przewijała
małego, to się przestraszyła tych sladów do tego stopnia, że aż zabrała dziecko
bez wiedzy rodziców do pediatry. I pediatra powiedział jej, że to są normalne u
maluszków-Azjatów przebarwienia skóry. No i nigdy nie widziała nowych, świezych
śladów.
Z jednej strony można powiedzieć, że z mamą na chwilę weszłyśmy z buciorami w
życie niewinnych ludzi. Z drugiej - że optymistyczne jest, że jednak się
zainteresowałyśmy. A najważniejsze jest, że dziecku nie dzieje się krzywda.
A drugi przykład: mój synek (3l. i 10 m-cy, dwa miesiące temu złapał zapalenie
oskrzeli. Co 12 godzin musiał brać antybiotyk-w tym ok. 3 w nocy. Zawsze łykał
lek bez większego wstrętu, ale którejś nocy kompletnie mu odbiło, darł się jak
obdzierany ze skóry-choć nikt go nie uderzył,nie mógł się uspokoić, i na
dodatek wrzeszczał: "Mamo, tato ja nie chcę". No i ok. godz. 4 do moich drzwi
zastukali mili (na poczatku nie tacy mili) panowie policjanci, z pytaniem co
się dzieje. Wezwali ich sąsiedzi, którzy niedawno wprowadzili się piętro niżej.
Wyjaśniliśmy z mężem sytuację, okazując zalecenia lekarza i antybiotyk. Panowie
powiedzieli "A to przepraszamy" i wyszli. Nie mam do sąsiadów pretensji, choć
gdy sąsiadkę spotkałam po kilku dniach, to mnie przepraszała. Kiedyś być może
pomogą komuś naprawdę potrzebującemu pomocy.

Życie to nie jest bajka

[a_weasley]

karola1008 napisała:

> trzyma w kompie pornografię dziecięcą

A ktoś inny trzyma "Teksaską masakrę piłą motorową", i to nikogo to nie
obchodzi, dopóki naprawdę nie zaczyna masakrować bliźnich piłą motorową.
Nie rozumiem, że kogoś kręci masakrowanie piłą motorową, tak samo jak nie
rozumiem, że kogoś kręci pornografia dziecięca, ale czy ja muszę wszystko rozumieć?

> Weasley, być może miałeś wielokrotnie do czynienia po prostu z
> ludzką podłością wyrażajacą się w rzucaniu nieuzasadnionych oskarżeń.

Owszem. Parę razy na własnej skórze (akurat nie w sprawach rodzinnych), a
wielokrotnie widziałem na przykładzie innych - również i zwłaszcza w sprawach
rodzinnych (osobliwie jeżeli potem to się przydaje na sprawie rozwodowej) lub w
inny sposób związanych z dziećmi, np. wypadki drogowe.
Zarówno z podłością, jak i z pchaniem sprawy dalej dla świętego spokoju, żeby
się nikt nie przyczepił.

> Pomimo takich, a nie innych doświadczeń nie jestem zwolenniczką
> zwracania się od razu do policji, chyba, że sytuacja tego wymaga

Czyli w najistotniejszym punkcie jesteśmy zgodni.

> -np. słychać dziką awanturę. Oczywiście w takich sytuacjach wszytsko
> opiera się na ocenie tego, kto awantur słucha.

I jeśli kto wie, że jest bardzo wrażliwy, niech pierwej swoje odczucia podzieli
przez 10.

> Jeśli chodzi o reakcję policji, prokuratury i sądów w sprawach przemocy
> w rodzinie, to zapewniam Cię, że naprawdę służby te podchodzą do spraw
> z dużą dozą ostrożności

Jak kiedy. Jak się na kogo trafi.
Poza tym zaś co innego ostrożność, a co innego delikatność. To ostatnie nie jest
tym, za co panów policjantów cenimy najbardziej.

> i raczej nie robią sajgonu z życia Bogu ducha winnych ludzi.

Jeszcze kwestia, co kto uważa za sajgon. Przypuszczam, że masz nieco przesunięte
standardy.
Podobnie jak inaczej odbierała wspomnianych przeze mnie gliniarzy
siedzących przez pół godziny w kuchni moja wtedy jeszcze narzeczona tudzież in
spe teściowa, a inaczej ja. Chociaż to o mnie im chodziło, a nie o którąś z
nich. Po prostu inne są doświadczenia prawnika (nawet od paru lat nie
pracującego w branży), a inne polonistki i emerytowanej urzędniczki działu
zaopatrzenia.
Pamiętam, że dla sybiraków traumatyczna była konieczność przyjścia do
prokuratury, żeby złożyć zeznania w sprawie wysiedlenia. Nie opowiadania o tym
obcemu człowiekowi, ale przyjścia do takiej instytucji, dyktowania danych do
protokółu zaopatrzonego w klauzulę o odpowiedzialności karnej, wreszcie sam
fakt, że człowiek dostaje wezwanie do prokuratury i to w dodatku na przesłuchanie.
Dla mojej mamy po włamaniu do mieszkania milicjanci chodzący po lokalu i robiący
zdjęcia stanowili dodatkową traumę, równie jak potem konieczność zeznawania w
sądzie. Ojciec nie rozumiał, o co jej chodzi, no się pójdzie, się zezna, się
wróci do domu, gdzie problem?
Na mnie świadkowanie nie robi wrażenia żadnego, niemniej i ja konieczność
opowiadania policjantowi, kuratorowi, prokuratorowi czy komukolwiek obcemu, co
się dzieje w domu, uznałbym za poważną niedogodność, choćbym wiedział,
że jestem w idealnym porządku.
Nie życzyłbym sobie, bo ja wiem, przeszukania mieszkania, choćby mieli wszystko
ułożyć idealnie tak jak zastali i choćbym wiedział, że nic trefnego nie mam. Po
prostu to jest mój dom, moje szafy, moje biurko, moje gacie i mój bałagan.
Nie życzę sobie czytania przez kogokolwiek moich listów niezależnie od tego, że
nic złego w nich nie ma.
I nie życzę sobie, żeby ktokolwiek zmuszał mnie do opowiadania mu o moim życiu
rodzinnym.

> W moim wlasnym
> rnakingu reakcji na niepokojące odgłosy za ścianą znajduje się:
> 1) poobserwanie rodziców i dziecka-czy jest pogodne, jak rodzice się do niego
> odnoszą itp.
> 2)rozmowa z rodzicem-taka jak prowadzą mamy w pisakownicy-przyjazna, spokojna,
> A jeżeli z obserwacji i rozmów wyciągnęłabym niepokojące mnie wnioski-
> zdecydowanie zawiadomiłabym właściwe słuzby.

No to tu jesteśmy zgodni.

> Oczywiście mogłabym się mylić w ocenie faktów-ale mogłabym też mieć rację. W
> pewnych sytuacjach lepiej narazić rodziców dziecka na stres, niż miałoby się
> okazać, że za ścianą było katowane dziecko, a ja nic nie zrobiłam. Rozpisałam
> się, ale przytoczę jeszcze dwa przykłady z życia wzięte, w odróżnieniu od
> fikcyjnych, podawanych przez Weasleya:

Przykład z gliniarzami ściągniętymi przez osobę, która mnie fałszywie oskarżyła
o napaść, nie jest fikcyjny. Na szczęście była na tyle głupia, że chciała za
wiele, donos nie trzymał się kupy (np. będąc ode mnie prawie dwie głowy niższa
twierdziła, żem ją trafił z grzywy), sami policjanci się obśmiali. Ale pół
godziny w kuchni potem siedzieli, bo jak już kogoś spisują, to muszą sprawdzić.
Taka procedura (kolega kiedyś stał na to konto trzy kwadranse na mrozie). A nie
mogli się dodzwonić.
Przykład z domem, w którym "były interwencje", nie jest fikcyjny (jakkolwiek
fikcyjne jest nazwisko).
Sequel tegoż, czyli opowieść o żaglach, stanowi kompilację rzeczywistego
zdarzenia, w którym szkoła nie uwierzyła, że chłopak się potłukł, a nie został
pobity, z równie rzeczywistymi obrażeniami odniesionymi przez autentyczną i
niefikcyjną Minerwę na równie autentycznej łajbie. I rzeczywiście w szpitalu
myśleli, że ją ktoś dotkliwie bija.

> 1) Moja teściowa opiekuje się moim synkiem. Podczas spacerów, jedna z pań
> opiekujących się małym Wietnamczykiem, pokazała mamie ślady na jego ciele-
> plecki, nózki, pupa. Wyglądało to jak stare slady po uderzeniach.
<ciach opis wyjaśnień>
> Z jednej strony można powiedzieć, że z mamą na chwilę weszłyśmy z buciorami w
> życie niewinnych ludzi. Z drugiej - że optymistyczne jest, że jednak się
> zainteresowałyśmy. A najważniejsze jest, że dziecku nie dzieje się krzywda.

Najważniejsze to jest, żeście od razu z tym nie poleciały na policję. A to
przecież coś więcej niż płacz zza ściany.

> dodatek wrzeszczał: "Mamo, tato ja nie chcę". No i ok. godz. 4 do moich drzwi
> zastukali mili (na poczatku nie tacy mili) panowie policjanci, z pytaniem co
> się dzieje.

Nie można to dostać cholery? Dzieciak zrobił małe piekło, człowiek się dopiero
co położył spać, a tu przychodzi władza, człowieka budzi, jak dobrze pójdzie to
jeszcze dziecko obudzi...

> powiedzieli "A to przepraszamy" i wyszli. Nie mam do sąsiadów pretensji, choć
> gdy sąsiadkę spotkałam po kilku dniach, to mnie przepraszała.

I słusznie przepraszała, bo niezależnie od dobrych intencji efekt jest taki, że
dorzuciła Wam jeszcze jedną atrakcję, jakbyście mieli za mało rozrywek tej nocy.
Szczęście w nieszczęściu, że trafiło na Ciebie, czyli osobę bardziej z
policjantami oswojoną niż przewiduje polska norma.
A i to nie wiesz, jaką notatkę służbową sporządzili i gdzie jest odnotowane, że
sąsiedzi wezwali, bo dziecko krzyczało okropnie, a jak przyjechali to już nie
krzyczało.

[ib_k]

I myślę że jest to najlepsze zakończenie tego wątku!!
karola1008 napisała wszystko to co najważniejsze! Pozdrawiam

[anula36]

hehehe na mnie tez sasiedzi napuscili dzielnicowego, jakze sie biedak zdziwil kiedy sie okazalo ze nie poaisiadam zadnych dzieci wlasnych ani wypozyczonych.Ciekawe ze sasiedzi tego przez 8 lat mojego zamieszkiwania pod tym adresem nie zauwazyli.

[majafi]

Uważam, że jeśli nurtuje nas taka sytuacja, to trzeba zacząć właśnie od
zapoznania tych ludzi, pogadania, poobserwowania dziecka, po ludzku,
sympatycznie, a nie od anonimu do sądu Już widzę jak ktoś ze mną tak
zagrywa. Mam malucha, który nocami czasem wyje jak potępieniec (kiedy np obsika
się cały od stóp do głów i trzeba go przebierać ...) I to żadnych wstępów,
tylko od razu wysokie C ) Już sobie wyobrażam, jak ktoś z życzliwych
sąsiadów, który poprzestaje na dzień dobry i nie ma zielonego pojęcia o mnie i
moim dziecku, ściąga mi na głowę kuratora, policję i kto wie czy nie UWAGĘ z
TVN ) Super!
Ludzie, nikt mi nie wmówi, że dziecku się nie dzieje krzywda, jeśli się dzieje.
Wystarczy parę razy wpaść spytać czy jest prąd, cukier itp.
Jeśli dziecku nie dzieje się krzywda, to można takim kopaniem dołów skrzywdzić
całą rodzinę.

[marciszek84]

megan szczerze? jeśli temu dziecku coś się dzieje albo coś złego sie stanie to
później do końca życia będziesz sobie zarzucała, że nie zrobiłaś kompletnie nic,
żeby zapobiec - nie daj Boże - tragedii. nie musisz iść na policję od razu, ale
np. odwiedź najbliższa opiekę społeczną i porozmawiaj z jakąś panią tam
pracującą o tym problemie. z pewnością razem coś wymyślicie. może właśnie tam
będą jakieś informacje o tej rodzinie i może dowiesz się czegoś co Cię utwierdzi
w przekonaniu, że robisz dobrze, albo odwrotnie - uspokoi Cię i będzie po
sprawie. nie bądź bezczynna, bo to nie musi, ale MOŻE skończyć się nieciekawie...

pozdrawiam,
m.

[a_weasley]

marciszek84 napisał:

> megan szczerze? jeśli temu dziecku coś się dzieje albo coś złego sie stanie to
> później do końca życia będziesz sobie zarzucała,
> że nie zrobiłaś kompletnie nic żeby zapobiec - nie daj Boże - tragedii.

Marciszku, nie wiem, czy wiesz, ale Megan w międzyczasie coś zrobiła.
Przeczytaj cały wątek.