dopadły mnie strachy :-)

[sabko]

Za 1,5 miesiąca urodzi się moje drugie dziecię, chłopczyk. Do tej pory
wszystko widziałam w różowych kolorach ale od kilku dni poważnie zaczynam się
obawiać jak to będzie.
Starsza córeczka ma 2 lata. Co prawda jest raczej samodzielną panną (je sama i
nie używa wózka) ale nadal śpi z nami i sika w pampersa.
Jak na razie nie udało się tego zmienić a teraz to już chyba za późno.
Właśnie najbardziej boję się tego spania. Mamy co prawda wielkie łóżko więc
nawet w 4 jakoś się wyśpimy ale młodszy pewnie będzie budził starszą.
Jakie są wasze doświadczenia w tej kwesti.
Pocieszcie troszkę

[oliwia244]

moje są takie, ze w czorkę czasem da sie wyspać... u nas tak jest nadal
a lalki mają: rok i dwa i pól !
ale uczł młodego łóżeczka KONSEKWENTNIE!!!!!!
to jedyne co sobie obiecywałam przy drugim dziecku i nawaliłam
I BARDZO ŻALUJE! to jakis koszmar! pare razy sie budze z wizją, ze leży już
gdzies pod kołdrą uduszona
nie robcie sobie tego!!!!!!!!!

[mamuletka]

a nasz Bartek spania z nami nauczył się jak Michałek się urodził (ironia co??)
co do pampersów to kiedyś się i tak nauczy he he Bartek się nauczył jak miał
2,5 roku czyli jak już jego brat był na świecie... i dalej posikuje więc
pilnować trzeba i tyle.
A i Bartek od małego śpi jak kłoda i raczej go w nocy nic nie budzi nawet
Michałek który to w nocy lubi popłakać i pić herbatę itd...
no ale młodszy śpi w łóżeczku i to się raczej nie zmieni!
Nie martw się na zapas będzie dobrze!
Pozdrawiam

[elioli]

Przde wszystkim ucz od samego poczatku spania we wlasnym lozeczku. Starsza
coreczke powinnas juz teraz przeprowadzic do jej lozeczka. Poboli, pomarudzi
przez trzy noce a potem sie przyzwyczai. Kup jej kolorowa posciel,
przeczytajcie bajeczke na dobranoc, zostawcie nocna lampke, w lozeczku uloz
kilka przytulanek.
Wiem ze przy noworodku zwlaszcza w czasie karmienia wygodnie miec go przy sobie
ale osobne lozka jest zdrowsze i dla dzieci i dla rodzicow. Na poczatku przysun
do waszego lozka lozeczko z maluszkiem, wyjmuj go na karmienie i kladz ponownie
w jego lozeczku.
Nasze male od poczatku spia w swoich lozeczkach chociaz Oli przechodzila
etap "chce spac z Wami" wlasnie gdy bylam w 8 miesiacu ciazy z Mimi, a Mimi
jest wyjatkowym "mamulcokiem" ) Teraz maja 4 i 2 latka nad ranem przybiegaja
do nas i jest to urocze
Glowa do gory, tylko musisz byc konsekwentna!

[werka25]

Wiem że nauka spania we własnym łóżeczku młodszego jest możliwa choć będąc w
ciąży z drugą córą trudno byłoby mi w to uwierzyć, gdyż dla pierwszej
praktycznie łóżeczko nie istniało (śmieliśmy sie nieraz że własciwie to
moglibyśmy je złożyć bo miejsce tylko zajmuje i się kurzy), a mała spała z
nami. Jak urodziła sie Julka to postanowiłam że bedzie spała w łóżeczku i udało
się; karmiłam ja u nas w łóżku (tak było mi wygodnie- ale miałam możliwość
skorzystania z pewnego udogodnienia- no karmienia jak i po karmiaeniu przynosił
i odkładał ja mój mąż (zaoszczędziło to wstawania i biegania a to przy
kilkakrotnym karmieniu nocnym naprawde wiele). Młoda do dzis zasypia i spi w
swoim łóżku ma teraz dwa lata- nieraz do nas przydrepcze w nocy; a starsza ma
teraz 4 lata zasypia z nami potem ląduje w swoim łóżku i nieraz tez no nas
wpadnie w nocy )) Myślę że siła przyzwyczajeń jest ogromna i nauka warta
świeczki choc nie zawsze jest różowo ale warto. Pozdrawiam napewno się uda Maja

[anaj75]

A my inaczej, przez pierwsze miesiące spaliśmy we czwórkę na dużym materacu 2*3
m. Dla mniejszego mieliśmy kołyskę - spał w niej w dzień, podobnie jak starszy
w łóżeczku.
Potem różnie bywało np. mąż ze starszym, ja z młodszym, ja od połowy z
maluchami itp.
Teraz śpią w jednym pokoju - na materacach, ja dochodzę na karmienie młodszego.
Nam takie układy nie przeszkadzały.

[jessia]

A ja wierze, ze są dzieci, ktore sa łatwe w nauce a takie, które sa trudne.

Będąc w ciąży przez 4 miesiace usilowalam moja starszą córkę (wtedy miała rok-
półtora) uczyć samodzielnego spania - tzn. usypiac sama to ona momentami
potrafiła, ale przychodziło cos (choroba, wyjazd, potem urodzenie małej) i
znowu przez iles tam tygodni/miesięcy nie było mowy). Usypia od zawsze we
własnym łóżeczku, z nami albo bez nas, jw., ale w nocy zawsze budzi sie z
płaczem i wyje dopóki ktoś po nią nie pójdzie. A ja przez 4 miesiące ciązy
sypiałam koło niej na podłodze, chcac ja zachęcic do pozostania u siebie. Nic.
Zasypiala z powrotem ale w coraz to krótszych odstępach czasu budziła się, az
przestała spać w ogóle nad ranem i takw kółko. W końcu przestałam walczyc, do
tej pory przychodzi do nas w nocy i już.
Natomiast z młodszą byłam od razu twarda, zmuszałam sie do wstawania na nocne
karmienia, no i opłacało się. Poza tym nauczyłam jej bez problemu usypiać sama.

tak samo tez z nocnikiem, starsza nie dala się w ogóle "nauczyć", wszelkie
próby w różnym wieku kończyły się klęską (włacznie z histerią i panicznym
strachem przed ściąganiem pieluchy w ogóle). To ona, jak sie potem okazało,
sama się "nauczyła" i dopiero jak miała sztukę totalnie opanowaną (3l. 1 m)
dała sobie ściagać pieluchę - i od tego momentu ani razu nie było wypadku.
(Mała jescze w pampach ale chętnie siada, ściąga pieluchę sama i leje równo po
podłodze )

Tak że Ty najlepiej znasz swoje dziecko i uważam, że jeżeli przez parę dni/ok.
tygodnia (max.) nie ma postępów to nie ma co forsować. Szczęśliwe, pewne siebie
i oparcia w rodzicach dziecko jest najważniejszym w tym wszystkim, szczególnie
w takich chwilach. A Ty z czasem wyrobisz sobie rutynę i poradzisz sobie ze
wszystkim, bo mamy tak mają. Powodzenia!