nie reaguje na "nie wolno"

[olamazur]

Mój niespełna 2-letni syn nie reaguje prawidłowo na "nie wolno". Robi coś,
czego nie wolno, mówię mu o tym, a on to robi znów i znów. Wygląda na to, że
słowa "nie wolno" są dla niego wręcz zachętą! Jak to się stało, że nauczył
się właśnie takiej reakcji na te słowa (z werwą i radością powtarza czynność
skomentowaną przed chwilą jako "nie wolno")?

[molla7]

najwidoczniej synek doskonale zdaje sobie sprawe, ze z nie wolno nie wiążą się
zadne konsekwencje, wie ze na tym sie skończy więc moze spokojnie kontynuować
Ja bym nie wolno wzmocniła poprzez konsekwentne uzycie tzw. zasady jeżeli..
Jeżeli przestaniesz to robic eziesz mógł (cos atrakcyjnego w oczach dziecka),
jesli dziecko nie zareaguje faktycznie odebrac szanse na uczestnicwo w czyms
atrakcyjnym lub korzystanie z czegos fajnego np zabawki, ulubionego przedmiotu,
odebranie porcji słodyczy. Równie skuteczne jest odseparowanie dziekcxa na
kilka dosłownie minut w chwili gdy nie realizuje zasady jezeli. z 2 letnim
dzieckiem nie zawahałabym sie przed stanowcczym postepowaniem, efekty przyjdą
szybko.

[olamazur]

Masz rację... Rzeczywiście z "nie wolno" nie wiążą się żadne drastyczne
konsekwencje (klapsów nie daję). Co najwyżej zabieram mu, np. kręgle, którymi
uderzał w telewizor. Albo stawiam do kąta, ale on natychmiast z niego wychodzi.
Próbowałam też zamykać w pokoju, ale wtedy nie widzę, czy w tym pokoju nie robi
czegoś zakazanego, więc z tego zrezygnuję. Po takim ukaraniu (zabranie kręgli,
wstawienie do kąta) on i tak nie przyswaja, że nie wolno uderzać w telewizor.
Jak mu wpoić, że jak "nie wolno", to "nie wolno"? Powinien mieć to wpojone,
zanim pójdzie do przedszkola.

[mika_p]

Zabierasz kręgle i co dalej? Jak to wygląda ze szczegółami? Mowisz, mówisdz i
zabierasz, oddajesz?

[olamazur]

Ze szczegółami to będzie tak.
Antoś, przestań. Antosiu, nie wolno! Antosiu, nie uderzaj, bo telewizor się
zepsuje. Przestań, bo jak się telwizor zepsuje, to nie będziesz mógł oglądać
Teletubisi. Przestań! Nie wolno!! Jeszcze raz uderzysz, a zabiorę ci kręgle!
Zabieram, bo uderzałeś, chociaż mówiłam, że nie wolno.

Czyli niby wszystko jest: tłumaczenie, argumenty, nawet argument, który może go
obchodzić (że Teletubisi nie będzie), groźba, że zabiorę. Zabieram, jest zły,
złości albo płacze, jeszcze raz tłumaczę, co robił się, ale ostatecznie kończy
się na przytuleniach.
Ja oczywiście rozumiem, dlaczego uderzał - zamiast się nim zajmować lub z nim
bawić, oglądaliśmy z mężem telewizję. Ale dwulatek to już duże dziecko,
powinien nam dać prawo do oglądania telewizji, prawda? Zwłaszcza, że nie
oglądamy jej dużo, tylko program informacyjny wieczorem.

[jola_ep]

> Ze szczegółami to będzie tak.

U mnie w tym wiek po prostu zabierałam od telewizora ("za fraki") z krótkim uzasadnieniem (np. "telewizor od walenia się psuje"), po czym dawałam do łapy młotek i przebijak IKEI (przebój w tym wieku) - niech se chłopak powali. Jak dziecię wracało, to za fraki itd.

Nie ma co za dużo mówić i tłumaczyć, bo do dziecka w tym wieku po prostu jeszcze nie dotrze.

A już związku między waleniem w telewizor a zabieraniem kręgli nie widzę. Tzn. jeśli walił w telewizor tym kręglem to od razu zaczynam od zabierania kręgla (równolegle z przenoszeniem).

Ale ja tam wredna matka byłam

Przy okazji: słowo "nie" powinno się używać rzadko. Argumentem niech będzie prosta psychozabawa: "proszę nie myśleć o zielonym smoku" - co Wam się pojawiło w wyobraźni? Bo mi od razu zielony smok ))

Pozdrawiam
Jola

[olamazur]

Za fraki też biorę Ależ Antoś to lubi! Cieszy jak niezmiernie, jak zaczyna
się się zabawa - on podbiega do telewizora, ja go porywam na ręce i odstawiam
gdzieś dalej, znów podbiega, znów go porywam... A jest przy tym taki słodki i
wesoły, że nie sposób się na niego gniewać, i ostatecznie ja z nim baraszkuję,
a mąż ogląda dalej i potem mi streszcza, co tam w Faktach powiedzieli.
Wszystko fajnie, kij z Faktami, ale dziecko rośnie, a "nie wolno" nie
przyswojone, reakcje nieadekwatne... Wyrośnie mi zbój bezstresowiec i potem
będę żałować...

[jola_ep]

Dziecko chwyta intencje i ogólny klimat. A w tym przypadku rozkosznym zachowaniem świetnie manipuluje mamą i osiąga zamierzony cel )

Myślę, że jeśli na czymś będzie Ci naprawdę zależało (np. bezpieczeństwo dziecka) to potrafisz odpowiednio zareagować. Na razie ograniczaj zakazy do minimum i tylko tych pilnuj. A z resztą... no cóż, to naprawdę sprawa indywidualna. Byleby zasady były jasne. W sumie co złego się stanie, gdy będziesz się bawić z dzieckiem, zamiast oglądać wiadomości

Pozdrawiam
Jola

[molla7]

> Ale ja tam wredna matka byłam
"wrednośc" wychodzi na zdrowie i dziecku i mamie;D

[saba30]

> Nie ma co za dużo mówić i tłumaczyć, bo do dziecka w tym wieku po prostu
jeszcz
> e nie dotrze.
??????
jak to nie dotrze? takie dziecko doskonale WSZYSTKO rozumie tylko trzeba mu
tlumaczyć. nie po kazdym dziecku widac to myslenie bo nie każde mówi. Moja w
lipcy kończy 2 lata a rozmawia sie z nia jak z przedszkolakiem i nie chodzi o
to ze jest superinteligentna, wydaje mi sie że inne dzieci w tym wieku też dużo
rozumieja tylko nie mówią.

[alfama_1]

Jak tu kilka osób napisało, stosowałabym więcej komunikatów na "tak", starała
się unikać słowa "nie", zwłaszcza jego powtarzania. Poza tym krócej - jedno-dwa
zdania.

I jeszcze:
> Antosiu, nie uderzaj, bo telewizor się zepsuje.
Jeżeli już, użyłabym "może się zepsuć". Uderzał już tyle razy wcześniej, pewnie
też po Twoim ostrzeżeniu i TV nadal działa. Znaczy nie prawda co mama mówi.

> Jeszcze raz uderzysz, a zabiorę ci kręgle!
Nie sugerowałabym możliwości jeszcze jednego uderzenia. "Jeszcze raz coś
zrobisz" to dla dziecka komunikat, że bierzesz pod uwagę przyszłe nieposłuszne
zachowanie.

[marghe_72]

olamazur napisała:

> Ze szczegółami to będzie tak.
> Antoś, przestań. Antosiu, nie wolno! Antosiu, nie uderzaj, bo telewizor się
> zepsuje. Przestań, bo jak się telwizor zepsuje, to nie będziesz mógł oglądać
> Teletubisi. Przestań! Nie wolno!! Jeszcze raz uderzysz, a zabiorę ci kręgle!
> Zabieram, bo uderzałeś, chociaż mówiłam, że nie wolno.
>
strasznie dużo mówisz
Po pierwszym zdaniu dziecko Cie już nie słucha

[olamazur]

Aha, piszesz, żeby nagradzać, jak posłucha zakazu. Mogę spróbować Tylko czy
on wtedy nie skojarzy, że brojenie kończy się nagrodą?...

[jozi1978]

Cześć... mam podobny problem, z tym, że moje dziecko chyba jeszcze niewiele
rozumie z tego do niego mówię. Ma roczek. Jak mu mówię, że czegoś nie wolno, to
on i tak to robi i patrzy czy ja się patrzę. Jak widzi, że widzę, to się
śmieje Kompletnie nie wiem co mam zrobić? Jak zrobić, żeby nie robił tego co
mu nie wolno?

[olamazur]

O, dokładnie jest u nas tak jak mówisz! Dziecko się cieszy, gdy zrobi coś, cego
nie wolno. Tak jakby lubiło tę naszą reakcję "nie wolno" i chciało ją jeszcze
raz usłyszeć, więc powtarza zabronioną czynność. Właśnie: co robić...

[mama303]

olamazur napisała:

> O, dokładnie jest u nas tak jak mówisz! Dziecko się cieszy, gdy zrobi coś,
cego
>
> nie wolno. Tak jakby lubiło tę naszą reakcję "nie wolno" i chciało ją jeszcze
> raz usłyszeć, więc powtarza zabronioną czynność. Właśnie: co robić...

Wydaje mi się że rzeczywiscie lubi Wasza reakcję bo wtedy dużo się dzieje w
okół jego osoby. Ma co chciał - wzbudził Wasze zainteresowanie i to duże
zainteresowanie! i mocne wyraziste reakcje!
W takiej sytuacji poprostu trzeba odciagnąć dziecko od przedmiotu niszczenia
bez zbytnich emocji - nailepiej sprytem albo odwróceniem uwagi
A z tym ogladaniem telewizji w obecnosci dwulatka to mnie sie nie udawało.

[kicia031]

Hle hle

Moj prawie dwulatek robi to co nie wolno i jeszcze sobie opowiada, ze tego nie
wolno robic )

Np zmywam i widze jak on wymyka sie z jadalni i za chwile slysze jak mowi do
siebie w drugim pokoju: "Bubie nigdy, nigdy nie wolno wchodzic na parapet" i
wiem, ze musze za nim biec na skrzydlach, bo juz jest w polowie drogi na
tenze...

Konsekwencja, konsekwencja, konsekwencja... Tlumaczyc, egzekwowac i tak na
okraglo.

Po prostu to troche trwa, zanim dziecko pojmie, ze mama mowi powaznie...

[martucha90]

> Hle hle
> Moj prawie dwulatek robi to co nie wolno i jeszcze sobie opowiada, ze tego
> nie wolno robic )

To mi przypomina zachowanie mojego małego. Woła mnie do swojego pokoju np. tak:
- Mama Ola! Antoś stoi na cie-sio!
Co oznacza, że dziecko weszło na cie-sio [krzesło] i czeka z wielką radością na
moją reprymendę, bo wchodzenie na cie-sio jest zakazane. Ja strofuję, a on się
cieszy, że tak fajnie zrobił. Teraz mnie to nawet bawi, ale co będzie potem...

[asiamarta1]

Zakazów nie można zaczynać od słowa "nie",bo dziecko w tym wieku po prostu
pomija ten wyraz i robi to co zakazane.Zamiast mówić"nie wal w telewizor"
powiedz "odejdź od telewizora".U nas to zawsze skutkuje.Dziecko nie jest z
natury wredne i nie chce robić nam na złość.Po prostu nie potrafimy się z nim
dogadać.I jest to tylko wina dorosłych...

[myelegans]

Nie mow "nie wolno" mow co wolno. Nie dawaj zakazow, mow czego oczekujesz. Jak
po raz setny powtarzasz "nie wolno" to to kompletnie traci swoja wymowe, to jak
brzeczenie muchy, zwlaszcza, ze nie poparte konsekwencjami.
Juz po pierwszym uderzeniu, powinnas dac wybor, mozesz uderzac w.... albo
zabiore mlotek. Uderzy jeszcze raz, mlotek odebrany... itd.
Chwal dobre zachowania.....

[asiara74]

Może powinnaś zmienić nieco ton głosu którym mówisz "nie". U mnie to skutkowało,
z tym że jestem raczej spokojna osobą i nie krzyczałam na mlodego. Ale jak od
czasu do czasu podniosłam ton to on reagował. Poza tym nie ma co sie rozczulać
nad "niszczycielem" i tłumaczyć w nieskończoność tylko odciągnąć jakoś od tego
telewizora i np. zająć go czymś innym.

[olamazur]

> odciągnąć jakoś od tego telewizora i np. zająć go czymś innym.
Tak, wiem, że odciąganie od zakazanej czynności i zainteresowanie czymś innym
skutkuje. Tylko że ja w danym momencie nie chcę się z nim bawić ani niczym go
zajmować, chcę, by mi dał spokojnie obejrzeć telewizję. Chcę, by po
usłyszeniu "nie wolno" przestał robić to, czego nie wolno. Ale chyba to za duże
oczekiwanie wobec dwulatka

[scher]

asiamarta1 napisała:

> Dziecko nie jest z natury wredne i nie chce robić nam na złość.

Wredne może i nie jest, ale celowe nieposłuszeństwo potrafi okazywać, oj
potrafi!

> Po prostu nie potrafimy się z nim dogadać. I jest to tylko wina dorosłych...

Uwielbiam te postmodernistyczne, pseudowychowawcze klisze myślowe!

Niektóre małe dzieci mają takie okresy, jak opisuje autorka wątku, i żadne -
ŻADNE! - metody bywa nie skutkują. Myśmy mieli tak z młodszym synem, mniej
więcej koło drugiego roku życia właśnie. Starszy był inny, radziliśmy sobie,
więc też myślałem, że wszystkie rozumy pozjadałem. I co? Guzio! Upodobał sobie
zmywarkę i przekręcał programator w trakcie pracy! Nie skutkowało nic. NIC!
Perswazja, wynoszenie, nawet klapsy. Pozostało nam nie zmywać przy nim,
programator zakleić plastrem - i przeczekać ten okres. Dzisiaj ma 4 latka i
jest dość posłusznym dzieckiem.

[verdana]

Uśmiałam się.
Bo wynika z Twojego postu, Scher, ze ja jestm liberalna w pogladach, a Ty w
zachowaniu.
Moje dziecko bało by sie po raz kolejny przekrecić programator...

[scher]

verdana napisała:

> Moje dziecko bałoby sie po raz kolejny przekrecić programator...

Musiałabyś zabić. Kto nie doświadczył, nie zrozumie.

[verdana]

Moje dzieci chyba sie własnie bały, ze zabiję...
Doświadczyłam, doswiadczyłam, ale bylam tak wredna, ze dzieci po prostu nie
miały odwagi.

Verdana ;)

[czarna_maruda]

Powinnaś zmienić nick na "Vredana" ;D

[verdana]

)))

[ik_ecc]

Mow mu co MA robic, nie czego ma NIE robic.

[nisar]

Moje dziecko, tak jak dzieci Verdany, bałoby się powtórzyć coś, czego nie
wolno. Moim zdaniem to w dużej mierze kwestia tonu, jakiego się używa. Jeśli
mówisz spokojnie i łagodnie "niee róób taaak" to dla dwulatka sygnał, że to nic
strasznego. Jeśli za pierwszym razem od razu powiesz - wcale nie głośno, ale
bardzo stanowczo i ostro - nie! to podejrzewam że nie spróbuje drugi raz.

[scher]

nisar napisała:

> Moje dziecko, tak jak dzieci Verdany, bałoby się powtórzyć coś, czego nie
> wolno. Moim zdaniem to w dużej mierze kwestia tonu, jakiego się używa.

Też tak myślałem

Dzisiaj wiem, że od każdej reguły istnieją wyjątki. Szczególnie w pedagogice

[verdana]

Ton nic nie da. Tylko zastraszenie przez wyjatkowo wredny egzemplarz matki. Sa
takie egzemplarze.

[scher]

verdana napisała:

> Ton nic nie da. Tylko zastraszenie przez wyjatkowo wredny egzemplarz matki.
> Sa takie egzemplarze.

Uwierz mi, potrafię być wredny w sposób kontrolowany. Nic byś nie zrobiła,
kiedy dziecko nie czuje - NIE CZUJE - strachu. Płacze, a idzie - i co dziwne,
nie jest to w żaden sposób złośliwe Po prostu ciekawość zwycięża strach. Są
takie egzemplarze.

[nchyb]

> kiedy dziecko nie czuje - NIE CZUJE - strachu. Płacze, a idzie - i co dziwne,
> nie jest to w żaden sposób złośliwe Po prostu ciekawość zwycięża strach. Są
> takie egzemplarze
są, są, jak najbardziej są takie egzemlarze, ty razem popieram Schera.
Jedno ze wspomnień mojej mamy z mojego dzieciństwa. Czegoś mi tam zakazywała
bardzo groźnie. Wyszła, cofneła się i zastała mnie robiącą właśnie to
zabronione i mówiącą sobie: wiem, ze mama będzie zła, wiem, że mama mnie
zbije... i dalej robiącą to co zakazane...
ale z tego się często pojakimś czasie wyrasta. Ja wyrosłam, zaś moje dzieci
raczej mnie słuchają...
Chyba jestm wredniejsza od mojej własnej mamy...

[verdana]

Bo Ty, za co bardzo Cię cenię, potrafisz być wredny "w sposób kontrolowany". To
żadna wredność, to gra...
Ja jestem wredna w sposób niekontrolowany (to wada, nie zaleta)- i zaręczam Ci,
ze to wzbudza strach nawet w zatwardziałych przestepcach. Uczyłam jednego
kryminalistę, nawet on się bał.

[scher]

verdana napisała:

> Uczyłam jednego kryminalistę, nawet on się bał.

[fikolka1]

VERDENO, A NIE DAŁA BYS SIE WYPOŻYCZYĆ NA JAKIS CZAS????
Moim chłopakom przydałby sie kilkudniowy terrorek

[fikolka1]

Verdano, nie Verdeno. Przepraszam, ach te literówki....

[olamazur]

verdana napisała:
> Moje dziecko bało by sie po raz kolejny przekrecić programator...
Bijałaś?

[verdana]

Nie bijałam. Ale owszem, za świadome nieposłusszeństwo krzyczałam, albo karałam
w inny sposób (zrobiłeś to - nie ma bajeczki, nie ma spaceru, nie ma zabawy -
dziś masz przechlapane). Nie mówiąc już o 100% konsekwencji w takich
przypadkach.
Owszem, zdarzyło mi się parę rsazy dać klapsa - za wybiegnięcie na jezdnię np.

[olamazur]

> w inny sposób (zrobiłeś to - nie ma bajeczki, nie ma spaceru, nie ma zabawy -
> dziś masz przechlapane).
Dla mnie to jeszcze nie jest sposób, może jak będzie starszy. Najpierw
musiałabym przyzwyczaić syna do regularnego oglądania bajeczki, potem dopiero,
gdy się uzależni, mogłabym odmawiać bajeczki jako kary. Podobnie ze spacerem
czy zabawą.

Myślę, że jesteś silną osobowością i samo zrobienie coś wbrew Tobie jest dla
dziecka straszne. Są takie osoby, które silną psychiką wywierają wpływ na
innych. Wystarczyło, że krzyknęłaś i dziecko już się bało kolejny raz narazić.
Są osoby, które mogą krzyczeć i takiego efektu nie wywołają.

[molla7]

> Dla mnie to jeszcze nie jest sposób, może jak będzie starszy. Najpierw
> musiałabym przyzwyczaić syna do regularnego oglądania bajeczki, potem
dopiero,
> gdy się uzależni, mogłabym odmawiać bajeczki jako kary. Podobnie ze spacerem
> czy zabawą.
myslisz, ze dziecku jest wszystko jedno, że nie ma swoich przywyczajeń, swoich
ulubionych zabaw i zabawek, czy przedmiotów? Jak dla mnie 2-letnie dziecko to
już jest gość który ma swoje własne zdanie i poglądy na swój dziecinny mały
światek. Jak będzie starszy, bedzie za późno na egzekwowanie zakazów, pogłebi
się jego przekonanie o tym, ze mozna je olewać, bo mama mnie tylko straszy
jakimś tam nie wolno.
Jśli nie metodą Jeżeli.. to izolowaniem również z powodzeniem udawało mi się
moją pannę opamiętać. Została wyprowadzana do innego pokoju i mimo szlochów i
ryków trzymana w samotności na kilka minut. Nie uważam tej metody za
bestialską, płacz dziecka w tej sytuacji nie spędzał mi spokoju z czoła, po
takiej akcji dziecko zazwyczaj nie próbowało kolejny raz łamać zakazu w
odniesieniu do konkretnej sytuacji, zazwyczaj kończyło się jej Psiepasiam i
buziakiem.

[jola_ep]

> Została wyprowadzana do innego pokoju i mimo szlochów i
> ryków trzymana w samotności na kilka minut. Nie uważam tej metody za
> bestialską,

Mi się ona nie podoba. Szczególnie, gdy występują słowa "trzymane w samotności". Zazwyczaj można inaczej - ale do tego pewnie potrzebna by była elementarna znajomość psychiki dziecka.

Pozdrawiam
Jola

[molla7]

> > Została wyprowadzana do innego pokoju i mimo szlochów i
> > ryków trzymana w samotności na kilka minut. Nie uważam tej metody za
> > bestialską,
>
> Mi się ona nie podoba. Szczególnie, gdy występują słowa "trzymane w samotności"
> . Zazwyczaj można inaczej - ale do tego pewnie potrzebna by była elementarna zn
> ajomość psychiki dziecka.
>

tak moja znajomość psychiki jest mniej niż denna. Przez 3 lata zycia mojego dziecka radziłam sobie mając na uwadze błędy popełnione przez moich rodziców , intuicję, rozwagę, rozsądek, wiare w skuteczność konsekwencji i stanowczości, przekonanie że szczypta pozytywnego stresu dozowanego dziecku nie zaszkodzi mu, ale przygotuje do róznych zyciowych sytuacji. Zawsze widze w dziecku człowieka, nigdy nie tłumacze jego postepowania: to tylko dziecko. Jak na razie mimo mojej wrednosci i bestialstwa dziecko ma sie dobrze.

[jola_ep]

> tak moja znajomość psychiki jest mniej niż denna.

Nie przesadzaj

> Przez 3 lata zycia mojego dz
> iecka radziłam sobie mając na uwadze błędy popełnione przez moich rodziców , in
> tuicję,

Czasem się zastanawiam, czy intuicja nie jest tym, czego może - może nieświadomie - nauczyliśmy się w rodzinnym domu. Cóż. Ja nie przypominam sobie błędów popełnianych przez moją mamę

> że szczypta pozytywnego stresu dozowanego dziecku nie zaszkodzi mu

Zamknięcie w pokoju mojej córy w wieku 2-3 lat, nawet na parę minut, na pewno nie można określić mianę pozytywnego stresu.

> Zawsze widze w dziecku człowieka, n
> igdy nie tłumacze jego postepowania: to tylko dziecko.

Może to jest błąd? Zastanów się. Czasem warto pamiętać, że to jest tylko dziecko. Co nie oznacza, że nie powinniśmy je wychowywać Ale to JEST dziecko, więc jego sposób myślenia nie musi odpowiadać naszemu. Przekazanie mi tej prawdy było ważne dla mojej mamy. Powody zachowania dziecka mogą być zupełnie dla nas irracjonalne i nieusadnione. Dla niego - niezwykle ważne. Jeśli zrozumiemy dziecko osiągniemy więcej niż za pomocą tylko konsekwencji, stanowczości i kar.

Przykład: córkę uczyłam sprzątania zabawek metodą stanowczości, konsekwencji i kar typu - jak nie posprzątasz nie będzie dobranocki. Efekty były, ale i trochę stresu.
Młodszemu wytłumaczyłam sens sprzątania (na jego poziomie ), a samo sprzątanie zamieniałam w zabawę. Trwało dłużej, wymagało większego mojego zaangażowania i wyobraźni. Ale sprzątanie odbywało się bez stresu, a po jakimś czasie nie musiałam już organizować zabawy, bo mały sprzątał bez tego. Ale za to dużo chętniej od starszej siostry. A i w domu było jakoś tak milej

Przykład 2. Mój synek w wieku 2-3 lat ciął nożyczkami ubranka. Nie za często. Ot, raz na miesiąc. Małe dziurki. Karałam. Na przykład kazałam mu chodzić w dziurawej skarpetce, jak już dziurę wyciął. W czasie internetowej dyskusji poradziła mi pewna bardziej doświadczona mama, abym dała mu jakieś ubranko do pocięcia. Wydało mi się mało sensowne - on przecież ciął już różne rzeczy. Ale przy kolejnej dziurce (nawet nie zauważyłam kiedy to zrobił) zamiast karać - pokazałam mu w szafie gdzie leżą ubranka, z których wyrósł. Jak poczuje ochotę, może sobie je ciąć. Pociął jeden kaftanik w strzępy. Ale nigdy potem nie zrobił już żadnej dziury w swoich ubraniach. Nie wiem, dlaczego mój mały odkrywca musiał koniecznie spróbować jak się tnie ubrania - tak bardzo, że nawet kara go nie odstraszała...

> Jak na razie mimo mojej
> wrednosci i bestialstwa dziecko ma sie dobrze.

Bo dzieci są bardzo odporne

Pozdrawiam
Jola

[molla7]

> > Zawsze widze w dziecku człowieka, n
> > igdy nie tłumacze jego postepowania: to tylko dziecko.
>
> Może to jest błąd? Zastanów się. Czasem warto pamiętać, że to jest tylko
> dziecko. Co nie oznacza, że nie powinniśmy je wychowywać Ale to JEST dziecko, więc
> jego sposób myślenia nie musi odpowiadać naszemu. Przekazanie mi tej prawdy by
> ło ważne dla mojej mamy. Powody zachowania dziecka mogą być zupełnie dla nas
> irracjonalne i nieusadnione. Dla niego - niezwykle ważne. Jeśli zrozumiemy
> dziecko osiągniemy więcej niż za pomocą tylko konsekwencji, stanowczości i kar.

Masz racje w tym, ze motywy i myslenie dziecka może byc dla nas irracjonalne, własnie dlatego staram sie kłaść nacisk na to że to AŻ dziecko, a nie TYLKO dziecko, nie lekceważyc jego potrzeb, których nie potrafi w pełni wyartykułowac, nie zostanie zrozumiane bo używa w swoim pojeciu najlepszych srodków wyrazu jak np. płacz. Ścierają sie racje rodziców i racje dziecka. Jak pójść wspólnie wypracowanym torem, jak osiagnąć porozumienie? Skoro wyjasnianie pewnych kwestii nie spotyka się z oddziękiem, wykorzystuje pewne uwarunkowania, instynkty i odruchy-nie lubi zostac samo? cóż bardziej dotkliwego nad pozostawienie dziecka na kilka minut samego? Kara ma być dotkliwa, nie znaczy brutalna. I tu można się spierac czy taki zabieg jest brutalny czy nie?
Odrywamy dziecko od zakazanej czynnosci, odbierając mu siebie pokazujemy swoja dezaprobate, dajemy mu czas i wybór, czyje warunki wybieram- swoje czy mamy?

[olamazur]

> Jśli nie metodą Jeżeli.. to izolowaniem również z powodzeniem udawało mi się
> moją pannę opamiętać. Została wyprowadzana do innego pokoju i mimo szlochów i
> ryków trzymana w samotności na kilka minut.

Już o tym pisałam: nie izoluję w drugim pokoju, bo nie wiem wtedy, co tam robi.
Może Twoja panna ryczała cały ten czas i mniej więcej wiedziałaś co robi -
ryczy sobie. Ale moje dziecko jest pogodne, zamknę w pokoju, a on od razu
przystąpi do jakiegoś działania - powinnam mieć go na oku.

Jakieś inne kary oprócz izolowania przychodzą Ci do głowy?

[verdana]

Nie ma metod i kar uniwersalnych. Mojego najstarszego wyprowadzałam do
przedpokoju - i kazałam tam stać. Gdy raz spróbowałam tej kary na młodszej,
nigdy więcej jej nie powtorzyłam, bo dziecko nie poczuło się ukarane, ale
odtrącone i wpadło w rozpacz. Natomiast największą karą dla córki, tak ok 2-3
lat było groźne popatrzenie prosto w oczy (dziecko wyuchało płaczem i
proilo "nie przystawiaj do mnie oczek"). Tak się tego bała, ze stosowalam tylko
w sytuacjach ekstremalnych. Synom moglam sobie patrzeć w oczy dowolnie długo,
nic to ich nie obchodziło...

[olamazur]

Domyślam się, że nie ma kar uniwersalnych. Ale powiedzcie, jakie macie kary,
może sobie którąś wybiorę. Tylko o biciu niech nikt nie pisze, bo to mnie nie
interesuje. A więc:
- izolacja w drugim pokoju/łazience
- wynoszenie na przedpokój
- groźne patrzenie w oczy

Co jeszcze? Będę wdzięczna, bo nie mam własnego repertuaru kar

[verdana]

Pozbawienie przyjemności
Stanie w kącie
Tylko, tak naprawdę, to kary sa ostatecznoscią. Najgrzeczniejszy i
najposłuszniejszy (oprócz sprzątania, ale tu zawodzi mnie konsekwencja, sama
nienawidzę sprzątania, a bałagan mi nie wadzi) jest mój najmłodszy syn, do
ktorego miałam więcej cierpliwosci i który był karany najrzadziej.

[molla7]

> Co jeszcze? Będę wdzięczna, bo nie mam własnego repertuaru kar

szantazuje moje dziecko groże mu i lojalnie ostrzegam
a konkternie zastosowałam mechanizm odruchu warunkowego. Kilka razy dziecko było o cos proszone, nie wykonało albo nie zaniechało zabronionej czynności, oznajmiłam ze licze do trzech a potem będzie klaps. Klapsów były ze 3 razy, a teraz nie licze nawet do dwóch.

[mamamartusia]

Czyli bijałaś za to , ze nie upilnowałaś. Brawo

[verdana]

Nie, "upilnowanie" czterolatka musiałoby polegac na chodzeniu wszędzie
wyłącznie za rączkę, trzymana z całej siły, aby dziecko nie miało mozliwosci
wyrwania jej, albo też przymusowym zamknieciu dużego dziecka w wózku.
"Upilnowanie" dziecka w 100% jest możliwe tylko w wypadku totalnej kontroli i
ograniczenia możliwosci poruszania się dziecka, w sposób uniemożliwiajacy
normalny rozwój.

[scher]

mamamartusia napisała:

> Czyli bijałaś za to, ze nie upilnowałaś.

Bijała za to, że dziecko lekkomyślnie naraziło się na niebezpieczeństwo.

[marghe_72]

scher napisał:

> mamamartusia napisała:
>
> > Czyli bijałaś za to, ze nie upilnowałaś.
>
> Bijała za to, że dziecko lekkomyślnie naraziło się na niebezpieczeństwo.
>


Bijała za to,ze nie nauczyła dziecka nie wybiegać..

[verdana]

Czy Ty masz dzieci? Dzieci sie uczy, przez dlugi czas sluchaja, a raz cos im
strzeli do głowy. Dziecko nie maszyna, nie jest tak, ze czegos nauczysz i
mozesz mieć 100% pewność, ze tego nie zrobi. Gdyby to było takie proste, to
wychowanie było by idealnie latwe. nauczysz - i dziecko jak maszyna wykonuje
polecenia, na wieki wieków amen. Dawno nie czytałam tak naiwnej wypowiedzi.

[scher]

verdana napisała:

> Dawno nie czytałam tak naiwnej wypowiedzi.

Marghe jest bodajże nauczycielką. Właśnie w szkolnictwie obowiązują takie
naiwne wychowawczo sądy. Dziecko nie słucha - wina dorosłego.

[myelegans]

nie lubie karac, raczej staram sie wyciagac konsekwencje zachowania i ubiegac
zachowania niepozadane.
Jak czegos oczekuje, to go uprzedzam, "masz 5 minut do...' Nastawiam minutnik,
najczesciej kooperuje.
W najgorszym wypadku jest karne krzeselko na 2 minuty, bo tyle ma lat,
nastawiam minutnik mowie "masz 2 minuty za to, ze uderzyles mame". zdarza sie
to moze 2-3 razy w miesiacu. naturalne konsekwencje sa znacznie lepsze, obywa
sie bez kary, a uczy.
Wszystko zalezy od dziecka i sytuacji, ale sa techniki, jak rozmawiac i jak
postepowac. Dla mnie nie ma czegos takiego jak niegrzeczne 2-3 letnie
dziecko....

[mamamartusia]

A może dziecko lekkomyslnie naraziło sie na niebezpieczeństwo, bo nie wiedziało
co jest niebezpieczeństwem. Ja akurat jestem z tych, co to nie usprawiedliwiają
żadnego klapsa. Nie bijam. A ostatnio wyczytałam super sposób na pokazanie
dziecku co jest niebezpieczne- np.na pomidorze rzuconym pod samochód. Super.
Moje dziecie narazie jest w wieku,ze tylko za rączkę przy ulicy chodzi albo, jak
jest ruch to do wózka. Pilnuję , a nie kontroluję. Mozna przeciez dac dziecku
sie wybiegać na boisku, w parku, a przy ulicy właśnie kontrolować, trzymać za
rączkę i to jest nas, rodziców, obowiazęk!

[verdana]

Nie, nie jest obowiązkiem rodzicow chodzenie wszędzie za rączke z cztero-
piecioletnim dzieckiem. Przeciwnie. To forma skrajnej nadopiekuńczości, nie
mniej niszcząca dla dziecka niż klaps.
Jak Twoje dziecko nieco dorośnie, i - o ile - dasz mu nieco swobody- to
przypuszczam, ze okaze się, zę czasem, mimo tego, ze "wie", ze pewnych rzeczy
robić nie wolno, ze są niebezpieczne - spróbuje je zrobić. Własnie dlatego, ze
jest dzieckiem i ze nie do konca zdaje sobie sprawę ze wszystkich konsekwencji,
nie do konca też jest w stanie sie opanować. W przypakach smiertelnie
niebezpiecznych nie zaryzykowałabym kolejnego tłumaczenia "ze nie wolno".
Bo w ten sposób albo muszę dziecko ubezwłasnowolnić, nie poszczając jego ręki
do 10 roku zycia, albo ryzykuję, ze zostanie rozjechane. Mozesz ryzykowac - ja
nie będę.

[mamamartusia]

Nie jestem skrajnie nadopiekuńczą matką. Po prostu nie usprawiedliwiam żadnych
klapsów i mam nadzieję ,ze uda mi się byc wierną swemu pogladowi na ten temat.
"W przypakach smiertelnie
> niebezpiecznych nie zaryzykowałabym kolejnego tłumaczenia "ze nie wolno" "
To ja nie ryzykuję kolejnego tłumaczenia, tylko pilnuję dziecko w miejscach,
które tego wymagają. Za to Twoje klapsy nie przynoszą skutku, skoro juz kilka
razy musiałaś ich użyć. Ale to jest Twój sposób na wychowanie, a mój jest
odmienny. Doskonale zdaję sobie sprawe że dziecko może wiedzieć że czegoś "nie
wolno" a po jakims odpale i tak to zrobić. Dlatego ma rodzica- osobę dorosłą i
odpowiedzialną za jego życie i bezpieczeństwo!

[mamamartusia]

> Bo w ten sposób albo muszę dziecko ubezwłasnowolnić, nie poszczając jego ręki
> do 10 roku zycia, albo ryzykuję, ze zostanie rozjechane. Mozesz ryzykowac - ja
> nie będę.
To chyba właśnie piszesz, że ja nie ryzykuję ,że dziecko zostanie rozjechane. A
ty i owszem. A jak mu sie uda nie zostać rozjechanym, to jeszcze po tyłku
dostanie.hmmmm

[verdana]

Jak, przepraszam "nie ryzykujeszz".
Noie pozwolisz nigdy dziecku iść samodzielnie po chodniku?

[mamamartusia]

Nie pozwolę dziecku iść samodzielnie po chodniku przy ruchliwej ulicy dopóki nie
będzie rozumiał,że pedzące auta nie są bezpieczne. Jak juz wcześniej pisałam
synek ma 1,5 roczku.
Przesadzasz w drugą stronę. Jakbyś mnie znała, wiedziałabyś ze nie jestem
nadgorliwie pilnującą matką, która nie pozwala obetrzeć kolana w zabawie.
Natomiast otoczenie ulicy jest dla malucha niebezpieczne i tyle. Można uniknąć
nieszczęscia po prostu idąc z dzieckiem za rączkę, Ale mi wysiłek! Za to jak juz
dziecko wyskoczy na ulicę i rozjedzie je auto, to żaden klaps na to nie pomoże.....

[verdana]

Czyli Twoje dziecko, tak do 7 roku zycia (a może i do 16) będzie chodziło z
Toba za rączke... Bo dziecko doskonale wie, ze samochody sa niebezpieczne, a
czasem zdarza się, ze coś mu nagle do glowy strzeli.

[mamamartusia]

A Twoje do 18 bedzie dostawało w dupę jak mu coś do głowy strzeli. I ok. Taki
Twój zamysł na wychowanie, mój jest inny.Dyskusja odbiegła daleko od tematu.

twojedziecko.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=39&Itemid=42