Metody Superniani- stosowała któraś z Was??!!??

[kinga25b]

Z zapartym tchem śledziłam losy naszej polskiej Superniani i jej próby
resocjalizacji niesfornych dzieciaków. Jestem mamą jednego takiego
niezdyscyplinowanego dwulatka. Próbowałam "karnego jeżyka" i paru innych
metod, ale u mnie jakoś nie poskutkowało i dalej jest jak jest. A Wy ???
Stosowałyście któreś z Jej metod? Z jakim skutkiem?

[be_em]

karnego jezyka to nie ale wywalam smarka do drugiego pokoju jak zaczyna robić
przedstawienie płaczu zawodzącego jękliwie bez łez zamykam dzrwi i mówię, że
jak się wypłacze to ma przyjść ryczy, przeklina swiat cały, moczy dwa
prześcieradła smarkami i wychodzi nie to samo dziecko uśmiechnięte, z
chusteczką do wytarcia oczu i tekstem, że teraz to on już będzie grzeczny

[saldo123]

fdsgdsgdfgs

[saldo123]

moim zdaniem

[dorcia.23]

moje póltoraroczna córeńka ma już zalązki na krnąbrnego dwulatka robi się
okropnie uparta a jeśli coś jest nie po jej mysli urządza scenę histerii z tym
że cały czas obserwuje naszą reakcje jeśli jest zaineresowanie to
przedstawienie trwa dalej a jeśli udaję że nie zwracam uwagi nie ma przed kim
występować i nic nie osiągnie to przestaje i jest kochana Superniania w jednym
ma na pewno rację,rodzic musi być konsekwenty w swoim postępowaniu bo jeśli raz
powiemy "nie" a potem zmienimy zdanie to nastepne "nie"nie będą brane poważnie
przez nasze dzieci a one są małe ale cwane ,raz podziałao podziała i
drugi ,mamy takie dzieci na jakich zachowanie się sami godzimy

[renia1807]

Sami radzimy sobie z własnymi dziećmi, nie potrzebujemy rad Superniani!

[nocosty]

Otóż to. Metody Superniani mają po pierwsze wychować rodziców.

[jponikowska]

Nie bo mój mały za mały.. ALE... ostatnia parodia SuperNiani w Rozmowach w tłoku
u Majewskiego!!! BOMBA!!!!!!!!! njlepsza parodia jaką tam widziałam. Polecam
powtórkę. Razem z mężem ryczelismy ze śmiechu.

[clever.bitch]

A tu link do SuperNiani w wersji Szymona M.

www.youtube.com/watch?v=e6D9GGa6Y0Q&mode=related&search=

[jponikowska]

Też fajne ale ta z ostatnich Rozmów w\tłoku to dopiero mistrzostwo świata...

[saldo123]

jponikowska napisała:

> Też fajne ale ta z ostatnich Rozmów w\tłoku to dopiero mistrzostwo świata...

ale kicha...

[camel_3d]

to nie bylo wogole smieszne...

[moofka]

wojtku siadz na mojego jezyka? DDDDD

[jponikowska]

Taaaak

[babka71]

owszem metoda na przemyslenia w kącie.., ale juz nie działa..he he

[yenna_m]

nie

bardziej przemawiaja do mnie pomysly Fabber (Jak mowic, zeby dzieci sluchaly,
jak sluchac, zeby dzieci mowily) tudziez tej pani psycholog, ktora prowadzila
tygodniowa terapie calych rodzin (program emitowany bodajze na stacji zone club)

Terapia rodzinna przydałaby się większości z tych

[gwiezdna.matylda]

rodzin, które zgłaszają się do programu Superniani. Dziecko jest jak lustro
tego, co się dzieje w domu.

yenna_m napisała:

> bardziej przemawiaja do mnie pomysly Fabber (Jak mowic, zeby dzieci sluchaly,
> jak sluchac, zeby dzieci mowily) tudziez tej pani psycholog, ktora prowadzila
> tygodniowa terapie calych rodzin (program emitowany bodajze na stacji zone club
> )

[martucha90]

> Terapia rodzinna przydałaby się większości z rodzin, które zgłaszają się
> do programu Superniani

A terapia indywidualna każdemu z nas. Mówię zupełnie poważnie - bardzo polecam,
kto ma czas i - niestety - pieniądze, niech sobie zafunduje. Jakość życia
podnosi się niewyobrażalnie. No i jest to bardzo ciekawe doświadczenie.

[mama303]

gwiezdna.matylda napisała:

> rodzin, które zgłaszają się do programu Superniani. Dziecko jest jak lustro
> tego, co się dzieje w domu.

Nie przesadzaj przewaznie to przeciętne rodziny z przeciętnymi dziećmi, każdy
rodzic czasem popełnia błędy.

[gwiezdna.matylda]

Nie trzeba być patologiczną rodziną, żeby kwalifikować się do takiej terapii. Te
"przeciętne rodziny" mają, jak obserwuję, problem z wyrażaniem podstawowych
emocji i komunikacją między sobą (bardzo często w relacji mama-tata). I niestety
chyba to smutna norma.

[lucusia3]

No tak, z "normalnymi" rodzinami, to tak normalnie nie jest. Skoro statystyczny ojciec rozmawiaz z dziećmi średnio 9 minut dziennie, a matka 24 - łącznie z pytaniami o jedzenie, pranie i wyprowadzenie psa, to ja się zastanawiam za kogo my z moim męzem rozmawiamy z dziecmi. Nie ulega wątpliwości, że za kilka rodzin co najmniej.

[olamazur]

Oglądałam kiedyś angielską Supernianię - Zaklinaczkę dzieci, Tracy Hogg.
Stosowałam się do jej rad i zawsze dobrze na tym wychodziłam. Świetne były te
filmy i jeśli ktoś wie, gdzie je dostać na DVD, to byłabym wdzięczna za
informację.
Polska Superniania ma mniej więcej takie same poglądy i metody, więc myślę, że
też warto jej posłuchać.

[kalendarzowa_wiosna]

10 lat temu, kiedy mój syn miał bunt 2-latka nikt o Supeniani nie słyszał
Sama wypracowywałam metody na moje krnąbrne dziecko i teraz po latach okazuje
się, że były bardzo podobne do metod Superniani

[mama303]

kinga25b napisała:


A Wy ???
> Stosowałyście któreś z Jej metod? Z jakim skutkiem?

Kiedys spróbowałam posadzic moja córke na karne krzesełko, nie da rady, nie
wysiedzi. Jest taka cwana, ze odrazu przeprasza i obiecuje poprawę z niewinna
buzią.

Ogólnie staram sie kar w ogóle nie stosować. Jesli już to odwołuje sie do
uczuć, ze jest mi przykro albo bardzo sie zawiodłam itd. W wiekszosci
przypadków to skutkuje.
W buntach dwulatka stosowałam metody odwracania uwagi, ignorowania lub
zaskakiwania zmiana natroju.
Bunty dwulatka sie skończyły, teraz mam czterolatkę i w wiekszosci przypadków
udaje nam sie dogadać.
Metody karnego jezyka to dla mnie taka próba sił z dziaciakim, czasem zupełnie
niepotrzbna

[martucha90]

> Jesli już to odwołuje sie do
> uczuć, ze jest mi przykro albo bardzo sie zawiodłam itd.

O, matko!
Wystrzegam się tego jak klapsów albo jeszcze bardziej. Jak już-już mam
powiedzieć: "bo mamusi będzie przykro", to gryzę się w język. Mam też wielką
nadzieję, że nigdy mi się wymsknie, że mnie synek zawiódł. Sama byłam chowana
na poczuciu winy i wymaganiu wyrzutów sumienia w stosunku do mamy, i mój mąż
też, i obiecaliśmy sobie, że nasz synek nie będzie się w życiu kierował tym,
że "mamie\tacie będzie przykro".

Moja matka mnie tak trzymała w uzaleznieniu od siebie, wdrukowała mi, że mam
się kierować tym, żeby jej nie było przykro. Niestety, tak mi zostało do
dorosłych lat. Nawet gdy już byłam dorosła, miałam np. 26 lat, to mama używała
argumentu, że jej będzie przykro i nawet się czasem popłakała. I wywoływała we
mnie wyrzuty sumienia. Byłam już dorosła, a sama w nocy płakałam, bo było mi
tak źle z tym, że zrobiłam mamie przykrość.

Aha, nie poradziłam sobie sama z uzależnieniem od "bo mamie będzie przykro" i
ciągłymi wyrzutami sumienia w stosunku do matki. Przeszłam terapię i dopiero od
niedawna jestem wolna. Teraz mam z mamą super kontakty, świetnie się dogadujemy
i jestem niezmiernie zadowolona, że przestała się odwoływać do argumentu o
przykrościach - pomogło parę rozmów z ostrymi słowami "do słuchu", ale przede
wszystkim stanowcze nieuleganie jej "wymaganiom", bym miała wyrzuty sumienia.

To taka wycieczka osobista ku przestrodze. Nie bierz tego do siebie, nie
chciałam sugerować, że jesteś taka sama jak moja matka, po prostu zareagowałam
jak byk na płachtę na te Twoje słowa, które cytuję na początku.

[mama303]

Oczywiscie masz rację.
Nie stosuje tego chwytu w kazdej sytuacji tylko gdy moje dziecko zrobi coś, z
powodu czego jest mi naprawdę przykro, albo komus innemu. Bo własciwie tylko
takie sytuacje pasuja mi do stosowania kar. Czyli ewidentne złe zachowanie w
stosunku do mnie lub kogos innego.

[martucha90]

mama303 napisała:

> Oczywiscie masz rację.
> Nie stosuje tego chwytu w kazdej sytuacji tylko gdy moje dziecko zrobi coś, z
> powodu czego jest mi naprawdę przykro, albo komus innemu. Bo własciwie tylko
> takie sytuacje pasuja mi do stosowania kar. Czyli ewidentne złe zachowanie w
> stosunku do mnie lub kogos innego.

Stosujesz te słowa jako karę za złe zachowanie?

[mama303]

martucha90 napisała:

> Stosujesz te słowa jako karę za złe zachowanie?

Tak, jak np brzydko sie do mnie odezwie, albo chce mnie przekrzyczeć itd

[lucusia3]

Mnie sie to wydaje w porządku - jeśli ktos mi mówi, że jestem np. głupia, jest mi przykro i nie widze powodu, by o tym nie zakomunikować mówiłącemu.
Myślę, że takim, którym NIKT nie mówi, jaka może być realcja na jego słowa robi sie straszną krzywdę. Widze teraz takich dorosłych, ktorzy obrażają współpracowników i absolutnie nie rozumieją dlaczego są na nich skargi i nikt ich nie lubi.
Co innego szantaż emocjonalny, a co innego mówienie o swoich uczuciach. Fakt linia rozgraniczająca jest cienka, ale przeciez chodzi o szczęście naszych pociech, a nie o własną wygodę, tak więc ktoś kto naprawdę kocha swoje dzieci (a nie lubi kochać swoje dzieci) nie zrobi tu dużo błędów.

[martucha90]

lucusia3 napisała:

> Mnie sie to wydaje w porządku - jeśli ktos mi mówi, że jestem np. głupia,
> jest mi przykro i nie widze powodu, by o tym nie zakomunikować mówiłącemu.

Jakby dziecko mi powiedziało, że jestem głupia (jeszcze się to nie zdarzyło, na
szczęście), to bym mu powiedziała, że nie wolno tak mówić i nakrzyczałabym na
niego. W razie powtórzenia takiego zachowania byłaby kara w postaci postawienia
do kąta lub jakaś inna.
Po drugie zainteresowałabym się, skąd zna taką odzywkę i jaki był powód takiego
zachowania i starałabym się zrozumieć, skąd u niego taki sposób reagowania.
Skoro my z mężem się nawzajem nie obrażamy, to skądś to musiał przynieść.

> Myślę, że takim, którym NIKT nie mówi, jaka może być realcja na jego słowa
> robi sie straszną krzywdę. Widze teraz takich dorosłych, ktorzy obrażają
> współpracowników i absolutnie nie rozumieją dlaczego są na nich skargi i
> nikt ich nie lubi.

No, proszę Cię... Dorosły człowiek Twoim zdaniem nie wie, że innym jest
przykro, jak są obrażani? No i nie wie tego, bo się w wieku kilku lat od mamy
nie dowiedział, że jest jej przykro? Moim zdaniem, wie, ale jest gruboskórny i
ma to gdzieś.

> Co innego szantaż emocjonalny, a co innego mówienie o swoich uczuciach. Fakt
> linia rozgraniczająca jest cienka

Straszliwie cienka, właściwie nieistniejąca. Dziecko nie dlatego ma nie
obrażać, bo mamie będzie przykro, ale dlatego że tego robić nie wolno. Jeśli
Twoje dziecko obsmaruje Cię bez Twojej wiedzy przed koleżankami, to przecież
nie będzie przykro, bo nie będziesz o tym wiedziała. Ona nie powinna tego
robić, bo NIE WOLNO, a nie dlatego, ze będzie Ci przykro.

> ale przeciez chodzi o szczęście naszych
> pociech, a nie o własną wygodę, tak więc ktoś kto naprawdę kocha swoje dzieci
> (a nie lubi kochać swoje dzieci) nie zrobi tu dużo błędów.

Co to znaczy "chodzi o szczęście naszych pociech, a nie o własną wygodę"? A jak
dziecko jest grzeczne, to matce nie jest wygodnie? Oczywiście, że jest. Jak
ktoś Ci mówi, że jesteś głupia, to w pierwszej kolejności wolałabyś, żeby tego
nie mówił "dla swojego własnego dobra, bo będzie nielubiany"? Czy w pierwszej
kolejności wolałabyś, żeby tego nie mówił, bo TOBIE byłoby lepiej, gdyby te
słowa nie padły? Stawiam na to drugie.

A co do miłości - matki kochają swoje dzieci. (Nie mówię tu o patologiach,
tylko generalnie). Moja mama mnie też bardzo kochała i kocha nadal i nigdy nie
myślałam i nie czułam inaczej. Ale dla swojej wygody stosowała i szantaż
emocjonalny, i lanie.

Moim zdaniem, dzieci mają być grzeczne dokładnie dlatego, bo tak jest wygodniej
rodzicom, a gdy dorosną - to współpracownikom. Bo "grzeczne" to nic innego
jak "umiejące żyć w społeczeństwie". Na początek owym społeczeństwem jest mama
i reszta rodziny.

[mama303]

martucha90 napisała:

> Jakby dziecko mi powiedziało, że jestem głupia (jeszcze się to nie zdarzyło,
na
>
> szczęście), to bym mu powiedziała, że nie wolno tak mówić i nakrzyczałabym na
> niego. W razie powtórzenia takiego zachowania byłaby kara w postaci
postawienia do kąta lub jakaś inna.

Moje dziecko powidziało mi to kilka razy i nie krzyczałam bo nie widziałam
powodu do krzyku. Mówiłam że jest mi przykro i tłumaczyłam co to własciwie
oznacza i co? Moje dziecko juz tak nie mówi... zrozumiało bez krzyku i kata.
Czasem powie że ona jest głupia /jak cos jej nie wychodzi/

Po drugie zainteresowałabym się, skąd zna taką odzywkę i jaki był powód takiego
> zachowania i starałabym się zrozumieć, skąd u niego taki sposób reagowania.
> Skoro my z mężem się nawzajem nie obrażamy, to skądś to musiał przynieść.

No i co z tego ze byś znalazła miejsce gdzie to usłyszało Twoje małe, co Ci to
da? Moje dziecko słyszało to wielokrotnie wśród rówieśników. Słowo jak słowo.

[martucha90]

> Moje dziecko powidziało mi to kilka razy i nie krzyczałam bo nie widziałam
> powodu do krzyku. Mówiłam że jest mi przykro i tłumaczyłam co to własciwie
> oznacza i co? Moje dziecko juz tak nie mówi... zrozumiało bez krzyku i kata.

Wychodzi na to, że Ty się wystrzegasz krzyczenia i kar, a ja się wystrzegam
mówienia, że mi przykro, bo nie chcę, by dziecko było zaszantażowane
emocjonalnie, natomiast nie widzę nic złego w tym, że się na dziecko czasem
krzyknie czy do kąta je wstawi. Każdy ma swoje priorytety wychowawcze
(Zresztą krzyk i kąt też są u mnie rzadko, bo mój mały jest generalnie bardzo
fajnym dzieciakiem).

> No i co z tego ze byś znalazła miejsce gdzie to usłyszało Twoje małe, co Ci
> to da?

Wydaje mi się, że to jest ważne. Na razie tylko mi się wydaje, bo mój mały jak
na razie głównie z rodziną ma do czynienia. Ale gdy podrośnie i zacznie (oby
nie) mówić niegrzecznie bądź wulgarnie, to będzie mnie interesowało, kto ma na
niego taki wpływ. Będzie mi łatwiej z tym walczyć.

[mama303]

martucha90 napisała:

> Wychodzi na to, że Ty się wystrzegasz krzyczenia i kar, a ja się wystrzegam
> mówienia, że mi przykro, bo nie chcę, by dziecko było zaszantażowane
> emocjonalnie,

pewnie że sie wystrzegam krzyczenia i kar
Jak jest mi przykro gdy moje dziecko na mnie brzydko powie to mu o tym mówię -
chce żeby to wiedziało i własnie dlatego tego nie mówiło. To dla mnie logiczne
i to żaden emocjonalny szantarz. Ja nie chę żeby nie mówiło do mnie, ze jestem
głupia tylko dlatego że boi sie że pójdzie na karnego jeżyka. Che żeby
zrozumiało niestosownośc takiego mówienia. I to skutkuje.

Wydaje mi się, że to jest ważne. Na razie tylko mi się wydaje, bo mój mały jak
> na razie głównie z rodziną ma do czynienia. Ale gdy podrośnie i zacznie (oby
> nie) mówić niegrzecznie bądź wulgarnie, to będzie mnie interesowało, kto ma
na
> niego taki wpływ. Będzie mi łatwiej z tym walczyć.

To moim zdaniem nie jest ważne, zapewniam Cie że Twój mały przyniesie do domu
nie raz gorsze słowa. Wystarczy posłuchac rozmów dorosłych ludzi na ulicach.
Wazne żeby on rozumiał dlaczego takich słów sie nie powinno uzywać.

[ywonna]

Przeczytalam wasz dialog powyzej i widze, ze jestem troche przewrazliwiona na
punkcie swoich metod wychowawczych. Uwazam, ze martucha90 sugeruje lepsze
rozwiazanie problemu, niz wywolywanie w dziecku poczucia winy. Sama nie mam
jeszcze dzieci, ale po waszym dialogu z pewnoscia przyjme metode Marty i bede
sie wystrzegala mowienia, ze jest mi przykro. Bo gdy dziecko mowi: Mamo, jestes
glupia, to odpowiedzenie mu: jest mi przykro daje wyrazny sygnal dziecku w
postaci: tak, mama jest glupia, ale lepiej jej o tym nie mowic, bo jest jej
przykro. Postawa negatywna wiec wciaz tkwi w dziecku i swiadomosc, ze mam
glupia mama, a na dokladke nie moze jej tego mowic, wiec w przyszlosci bedzie
to mowic innym, np. w stylu: Moi starzy sa strasznie glupi.
Natomiast metoda Marty jest chyba skuteczniejsza, bo gdy dziecko mowi: Mamo,
jestes glupia, ona proponuje ksztaltowanie jego postawy slowami: nie wolno tak
mowic! Chco ja bym jeszcze dodala wyrazny komunikat: nie, nie jestem glupia.
Jestem madra.
U Nas takie hasla budza smiesznosc, ale w psychologii sa to znane metody na
afirmowanie innym zadowolenia z siebie. Dziecko wtedy buduje obraz tego, ze
jego mama jest madra osoba, z poczuciem godnosci i wlasnej wartosci. I tak
rowniez ksztaltuje sie jego postawa.
Wez pod uwage rady Marty, bo obiektywnia patrzac sa lepsza metoda - mysle, ze
mam prawo do takiej oceny, bo nie mam dzieci i nie podchodze do tematu tak
emocjonalnie, jak Wy, Drogie Mamy.
Pozdrawiam i bede Was czytac czesciej.

[ywonna]

mialo byc: ze jestes troche przewrazliwona )

[martucha90]

To miło, że ktoś mnie poparł Trochę o tym myślałam ostatnio, znów, bo wątek
obudził wspomnienia. Jest jeszcze jeden aspekt sprawy, o którym nie mówiłam.
Otóż moja mama ma skłonność do przyjmowania takiej postawy "o jaka jestem
biedna...", wiecie o co chodzi? Ludziom od razu robi się jej żal, i przykro, i
czują się przy niej winni.
Te słowa (nie rób czegoś tam, bo mamie będzie przykro) są istotnym elementem
tej postawy, tej strategii (przyjmowanej zresztą podświadomie, ale co to za
róznica dla otoczenia, że mama tego nie robi, bo jest dajmy na to sprytna,
tylko nieświadomie).
Matka powinna być silna, nie wisieć na dzieciach. Być zawsze mocna, mieć
poczucie godności. Dlatego bardzo mi się podoba to, co napisałaś Ywonno, że
warto dodać: nie jestem głupia, jestem mądra, nie wolno mnie tak nazywać. Nie
wolno, nie waż się, przeproś, ale już - oto metoda, moim zdaniem, a nie smutna
minka i wywoływanie poczucia winy: ach jak mamusi się przykro zrobiło.

Oczywiście, nie bierz do siebie mama303 wszystkiego, co tu piszę, mam do Ciebie
dużo sympatii, głównie za przeciwstawianie się klapsującym rodzicom

[mama303]

martucha90 napisała:

> To miło, że ktoś mnie poparł Trochę o tym myślałam ostatnio, znów, bo
wątek
>
> obudził wspomnienia. Jest jeszcze jeden aspekt sprawy, o którym nie mówiłam.
> Otóż moja mama ma skłonność do przyjmowania takiej postawy "o jaka jestem
> biedna...", wiecie o co chodzi? Ludziom od razu robi się jej żal, i przykro,
i
> czują się przy niej winni.
> Te słowa (nie rób czegoś tam, bo mamie będzie przykro) są istotnym elementem
> tej postawy, tej strategii (przyjmowanej zresztą podświadomie, ale co to za
> róznica dla otoczenia, że mama tego nie robi, bo jest dajmy na to sprytna,
> tylko nieświadomie).

Ty widze wszystko odnosisz do swojej mamy, musiała mieć ogromny na Ciebie wpływ.

Aby było jasne nie uzywam mojej metody do wszystkiego czyli wcale nie -"nie rób
czegos bo mamie bedzie przykro", tylko nie używaj słów, zachowań, które komus
mogą zrobic przykrość. Nawet jesli uwazasz że mama jest głupia /wolno Ci tak
uważać, nie moge Ci zabronić kogos jakoś oceniać, nawet jesli ta ocena nie jest
prawdą bo robisz to w efekcie, w złości/ czy ktos inny,to nie mów mu tego bo
możesz go zranić. Pewnych słów poprostu sie nie używa bo ranią abstrahujac
od tego czy sa prawdziwe.

> Matka powinna być silna, nie wisieć na dzieciach. Być zawsze mocna, mieć
> poczucie godności. Dlatego bardzo mi się podoba to, co napisałaś Ywonno, że
> warto dodać: nie jestem głupia, jestem mądra, nie wolno mnie tak nazywać. Nie
> wolno, nie waż się, przeproś, ale już - oto metoda, moim zdaniem, a nie
smutna
> minka i wywoływanie poczucia winy: ach jak mamusi się przykro zrobiło.

Matka jest tez człowiekiem z uczuciami i dlaczego ma sie bać je uzewnętrznić
swoje uczucie? Uważam że nie nalezy sie bać mówic o uczuciach zwłaszcza że do
dzieci to bardzo przemawia, bardziej niz nakaz, kara, rygor.

[ywonna]

Ty widze wszystko odnosisz do swojej mamy, musiała mieć ogromny na Ciebie wpływ.

- hehe... moja na mnie rowniez miala ogromny wplyw. Odnoszenie sie do niej w
kwestaich wychowania i chec unikniecia bledow uwazam za wlasciwy punkt wyjscia
)

Widze, ze raczej nie dojsdziemy dow spolnych wnioskow, bo Ty slepo podazasz
swoja sciezka. Masz do tego prawo zreszta, tak jak ja mam prawo ufac swojej
wiedzy, a z czasem i doswiadczeniu.

Szkoda, ze Twoj argument brzmi: nie jestes matka, wiec nie wiesz.
Nie jestem tez lesbijka, a szanuje orientacje innych ludzi.
Nie jestem posiadaczka psa, a psy lubie.
Nie jestem matka i sie na razie z tego ciesze. Moge dzieki temu zdobywac pewna
wiedze np. na tym forum, by w przyszlosci nie zakladac sobie klapek na oczy i
dostrzegac, ze obok mnie stoi nie tylko syn czy corka, ale czlowiek, ktorego
chce wychowac.
Niektorym brakuje dostansu do wlasnych pociech i czuc taka atmosfere pouczania
innych, bo przeciez ja wiem najlepiej. Moje dziecko jest aniolem, a ja cudowna
i wspaniala mama.
Nie ma na ziemi aniolow, nie ma nieomylnych mam. I dlatego istnieja takie
programy jak Superniania, ktore te anioly sadzaja na jezyku, a te mamy obieraja
z pawich piorek, ochow i achow.

Swoje uczucia mozna uzewnetrzniac w bardziej bezposredni sposob, niz wywolujac
w kims poczucie winy. Polecam jednak zaglebienie sie w zagadania afirmacji. One
ucza jak mowic o uczuciach. Polecam tez lekture ksiazek Briana Tracy'ego.

[mama303]

ywonna napisała:

> - hehe... moja na mnie rowniez miala ogromny wplyw. Odnoszenie sie do niej w
> kwestaich wychowania i chec unikniecia bledow uwazam za wlasciwy punkt wyjscia
> )

Ja też
>
> Widze, ze raczej nie dojsdziemy dow spolnych wnioskow, bo Ty slepo podazasz
> swoja sciezka. Masz do tego prawo zreszta, tak jak ja mam prawo ufac swojej
> wiedzy, a z czasem i doswiadczeniu.

Uff, dobrze że dajesz mi takie prawo. szkoda tylko że moje stanowisko nazywasz
slepym podążaniem swoja ścieżką a swoje - ufaniem wiedzy i doświadczeniu.
>
> Szkoda, ze Twoj argument brzmi: nie jestes matka, wiec nie wiesz.

Wiedza to jedno a doswiadczenie to zupełnie co innego

> Nie jestem posiadaczka psa, a psy lubie.

Złe porównanie- nie masz psa wiec nie bardzo możesz mieć doświadczenie np. w
tresurze psa, chociaż je lubisz

> Nie jestem matka i sie na razie z tego ciesze. Moge dzieki temu zdobywac
pewna
> wiedze np. na tym forum, by w przyszlosci nie zakladac sobie klapek na oczy i
> dostrzegac, ze obok mnie stoi nie tylko syn czy corka, ale czlowiek, ktorego
> chce wychowac.
> Niektorym brakuje dostansu do wlasnych pociech i czuc taka atmosfere
pouczania

jak ktos ma inne zdanie niz Ty to ma klapki na oczach?

> Nie ma na ziemi aniolow, nie ma nieomylnych mam.

No pewnie że nie ma, ja swojego dziecka bynajmniej za anioła nie uważam.


> Polecam jednak zaglebienie sie w zagadania afirmacji.

Dzięki juz sie zagłebiałam.

[ywonna]

>Masz do tego prawo zreszta, tak jak ja mam prawo ufac swojej
>wiedzy, a z czasem i doswiadczeniu.

- Uff, dobrze że dajesz mi takie prawo. szkoda tylko że moje stanowisko
nazywasz slepym podążaniem swoja ścieżką a swoje - ufaniem wiedzy i
doświadczeniu.

Umiejetnosc czytania jest rzecza niezwykle wazna w prowadzeniu sensownej
dyskusji. Wspominalam o swojej wiedzy. Kwestie doswiadczenia pozostawilam na
czas pozniejszy. Nie ufam wiec poki co "swojej wiedzy i doswiadczeniu", co mi
imputujesz )

[mama303]

ywonna napisała:

>
> Umiejetnosc czytania jest rzecza niezwykle wazna w prowadzeniu sensownej
> dyskusji. Wspominalam o swojej wiedzy. Kwestie doswiadczenia pozostawilam na
> czas pozniejszy. Nie ufam wiec poki co "swojej wiedzy i doswiadczeniu", co mi
> imputujesz )

Zgoda, pozostawiłas na czas póniejszy kwestie doswiadczenia tylko że to nie
zmienia faktu że pięknie określasz to, że Ty masz swoje zdanie a mniej pieknie
że jak mam swoje.

[ywonna]

> Zgoda, pozostawiłas na czas póniejszy kwestie doswiadczenia tylko że to nie
> zmienia faktu że pięknie określasz to, że Ty masz swoje zdanie a mniej
pieknie
> że jak mam swoje.

- jednak jestes przewrazliwiona. chcialam tylko doradzic, bo wg mnie popelniasz
blad. nie bylo moim zamiarem wywyzszanie sie. jesli tak to odbierasz to mowiac
twoimi slowami "jest mi przykro" ))

[mama303]

ywonna napisała:

> - jednak jestes przewrazliwiona. chcialam tylko doradzic, bo wg mnie
popelniasz

Dzięki, tylko widzisz ja nie prosiłam o porady pozdrawiam. Piszac tu chyba
oczekujemy wymiany zdań a nie porad.

[ywonna]

Meczaca jest rozmowa z Toba i "wymiana zdan" )
A ja daze w zyciu do tego, by izolowac sie od meczacych ludzi, ktorym pewnych
rzeczy nawet lopata sie do glowy nie wlozy.

[mama303]

ywonna napisała:

> Meczaca jest rozmowa z Toba i "wymiana zdan" )
> A ja daze w zyciu do tego, by izolowac sie od meczacych ludzi, ktorym pewnych
> rzeczy nawet lopata sie do glowy nie wlozy.

poprostu nie umiesz dyskutowac jeśli ktos ma inne zdanie.

[mama303]

ywonna napisała:

. Bo gdy dziecko mowi: Mamo, jestes
>
> glupia, to odpowiedzenie mu: jest mi przykro daje wyrazny sygnal dziecku w
> postaci: tak, mama jest glupia, ale lepiej jej o tym nie mowic, bo jest jej
> przykro.

Nie chodzi tu w ogóle o to czy jesteś głupia czy nie w oczach dziecka /napewno
nie jesteś pomimo że tak mówi!/ ono mówi tak bo chce w ten sposób cos wyrazić
czyli np jest na Ciebie wsciekłe.

Postawa negatywna wiec wciaz tkwi w dziecku i swiadomosc, ze mam
> glupia mama,

Co Ty piszesz? jaka negatywna swiadomość - widac że nie masz dzieci. Im złe
emocje przechodza szybciej niz komukolwiek z dorosłych. najpierw mówia że
jestes głupia a zaraz potem że strasznie kochana.

> Natomiast metoda Marty jest chyba skuteczniejsza, bo gdy dziecko mowi: Mamo,
> jestes glupia, ona proponuje ksztaltowanie jego postawy slowami: nie wolno
tak
> mowic!

Ale nie mówi dlaczego nie wolno tak mówić i tu cały moim zdaniem problem. "Nie
bo nie" przewaznie nie skutkuje szczególnie u starszych dzieci


> Jestem madra.
> U Nas takie hasla budza smiesznosc, ale w psychologii sa to znane metody na
> afirmowanie innym zadowolenia z siebie. Dziecko wtedy buduje obraz tego, ze
> jego mama jest madra osoba, z poczuciem godnosci i wlasnej wartosci. I tak
> rowniez ksztaltuje sie jego postawa.
> Wez pod uwage rady Marty, bo obiektywnia patrzac sa lepsza metoda - mysle, ze
> mam prawo do takiej oceny, bo nie mam dzieci i nie podchodze do tematu tak
> emocjonalnie, jak Wy, Drogie Mamy.
> Pozdrawiam i bede Was czytac czesciej.

[mama303]

ywonna napisała:

Chco ja bym jeszcze dodala wyrazny komunikat: nie, nie jestem glupia.
> Jestem madra.
> U Nas takie hasla budza smiesznosc, ale w psychologii sa to znane metody na
> afirmowanie innym zadowolenia z siebie. Dziecko wtedy buduje obraz tego, ze
> jego mama jest madra osoba, z poczuciem godnosci i wlasnej wartosci. I tak
> rowniez ksztaltuje sie jego postawa.

Coś mi urwało poprzedni post a chciałam jeszcze cos napisać.

Metody afirmowania zadowolenia z siebie nie sa mi obce i absolutnie nie stoja w
sparzecznosci z tym aby uswiadomic komuś że swoimi słowami robi mi przykrośc.

Przykład z zycia. Ostatnio zostałam wezwana na niemiłą rozmowe do przełozonego
w pracy. Miał do mnie niełuszne w moim oczuciu pretensje. Wystartował ostro i
pewnie miał w planach tak trzymać ale gdy spokojnie zwróciłam mu uwage że jego
niesłuszne pretensje sa dla mnie bardzo przykre gdyż......to.... zmienił ton i
potem rozmowa potoczyła się inaczej, przyjażniej i doszliśmy do porozumienia.

[ywonna]

Wystartował ostro i
> pewnie miał w planach tak trzymać ale gdy spokojnie zwróciłam mu uwage że
jego
> niesłuszne pretensje sa dla mnie bardzo przykre gdyż......

no widzisz, a wczesniej pisalas, ze twoje dziecko otrzymuje tylko komunikat:
jest mi przykro!
Podobnie jak Marta wiec nie wyjasniasz dziecku dlaczego Ci jest przykro, choc
to jej zarzucasz ten blad, gdy ona mowi: nie wolno uzywac takich slow )

A propos pracy - mi sie smieszne wydaje uzywanie w pracy czy w kontaktach
sluzbowych komunikatu: jest mi przykro. Tak jakos z brakiem kompetencji mi sie
kojarzy raczej, ale moze mam takie skrzywienie ))
Afirmowanie polega raczej na tym, by obcym ludziom nie zwracac uwagi i ich nie
pouczac, bo za nastpenym razem wbija nam prawie na 100% szpile. Gdy ktos robi
wiec blad w kwestiach sluzbowych cierpliwie czekam, az sam sie na tym bledzie
przylapie i za niego odpowie. Mialabym mowic: jest mi przykro, gdyz... Ufff...
nie na moj charakterek ))

[mama303]

ywonna napisała:

> Wystartował ostro i
> > pewnie miał w planach tak trzymać ale gdy spokojnie zwróciłam mu uwage że
>
> jego
> > niesłuszne pretensje sa dla mnie bardzo przykre gdyż......
>
> no widzisz, a wczesniej pisalas, ze twoje dziecko otrzymuje tylko komunikat:
> jest mi przykro!

Nie pisałam tego

> A propos pracy - mi sie smieszne wydaje uzywanie w pracy czy w kontaktach
> sluzbowych komunikatu: jest mi przykro. Tak jakos z brakiem kompetencji mi
sie
> kojarzy raczej, ale moze mam takie skrzywienie ))

no chyba masz skrzywienie, jedno nie przeczy drugiemu. Mnie sie własnie wydaje
że gdyby ludzie umieli mówić o uczuciach zarówno pozytywnych jak i
negatywnych/także w pracy/ to by ociepliło stosunki międzyludzkie.

> Afirmowanie polega raczej na tym, by obcym ludziom nie zwracac uwagi i ich
nie
> pouczac, bo za nastpenym razem wbija nam prawie na 100% szpile. Gdy ktos robi
> wiec blad w kwestiach sluzbowych cierpliwie czekam, az sam sie na tym bledzie
> przylapie i za niego odpowie. Mialabym mowic: jest mi przykro, gdyz...
Ufff...
> nie na moj charakterek ))

Zaleznośc przełożony i podwładny wymaga niestety także czasem pouczenia.

[martucha90]

Mama303 napisała:
> Ty widze wszystko odnosisz do swojej mamy, musiała mieć ogromny na
> Ciebie wpływ.

No pewnie. Teoretyzować nie ma sensu. Mówię z własnego doświadczenia, jak się
czuje córka, której mama używa argumentu: "bo mamie będzie przykro".

> Nie chodzi tu w ogóle o to czy jesteś głupia czy nie w oczach dziecka /napewno
> nie jesteś pomimo że tak mówi!/ ono mówi tak bo chce w ten sposób cos wyrazić
> czyli np jest na Ciebie wsciekłe.

Czyli meritum sprawy nie ma się co zajmować, prawda? Dziecko
powiedziało "głupia" tak jak nieumiejące mówić dziecko by ryknęło lub rzuciło
czymś. Nie uważa, że matka jest głupia, tylko w ten sposób odreagowuje złość.
Więc nie ma sensu dziecka uczyć "jak tak mówisz, robisz mi przykrość", tylko
jest sens nauczyć: "nie reaguj tak jak się złościsz, zakazuję ci tak mówić, jak
się złościsz - zrób to i tamto". (A co, to już zależy od wieku, ja 2-latka uczę
mówić "jestem zły, bo..." i nieźle mi idzie, no ale moje dziecię z tych
mowiących; gdy nie umiał jeszcze mówic i np. uderzał czymś w meble, to uczyłam
uderzac w fotel, bo nie było hałasu a wysiłek odreagowujący ten sam).

> Ale nie mówi dlaczego [Marta, czyli ja] nie wolno tak mówić i tu cały moim
> zdaniem problem. "Nie bo nie" przewaznie nie skutkuje szczególnie u starszych
> dzieci

Nie powiedziałam, że nie powiem mu, dlaczego zakazuję. Na pewno powiem, bo
zawsze dużo mu tłumaczę co i jak.

[mama303]

martucha90 napisała:

> Więc nie ma sensu dziecka uczyć "jak tak mówisz, robisz mi przykrość", tylko
> jest sens nauczyć: "nie reaguj tak jak się złościsz, zakazuję ci tak mówić,
jak się złościsz - zrób to i tamto". (A co, to już zależy od wieku, ja 2-latka
uczę

No ale znowu... nie mówisz dlaczego ma tak nie reagować. Mówisz "zakazuje Ci...
ale nie mówisz dlaczego.

> Nie powiedziałam, że nie powiem mu, dlaczego zakazuję. Na pewno powiem, bo
> zawsze dużo mu tłumaczę co i jak.
No wiec własnie o to chodzi. Więc co mu powiesz, jak wytłumaczysz dlaczego nie
powinien tak mówić, reagować?

[martucha90]

> No wiec własnie o to chodzi. Więc co mu powiesz, jak wytłumaczysz dlaczego
> nie powinien tak mówić, reagować?

Co mu powiem, to zależy od tego, co zrobi. Uniwersalnie nie da się tego
określić, trzeba by na konkretnym przykładzie. Powiedzmy, że mówię do syna, że
nie może wyjść teraz na dwór, a on mi na to "głupia jesteś!".

Po pierwsze, nie jest to ocena mojej osoby. Gdzieś wyżej napisałaś, że córka ma
prawo do swoich ocen, że nie możesz jej zabronić się oceniać. Jednocześnie sama
sobie zaprzeczyłaś, pisząc, że córka wcale tak nie myśli, że chwilę później
potrafi powiedzieć coś zupełnie przeciwnego. Z moich obserwacji wynika, że
słowa „głupia jesteś!” to nie jest ocena danej osoby, to jest inwektywa. Oraz
jeszcze sposób wyrażenia złej emocji, tutaj złości spowodowanej tym, że się
może wyjść na dwór, choć by się chciało.

Przede wszystkim bym powiedziała dziecku: "nie wolno tak mówić, jak jesteś zły,
to powiedz: jestem na ciebie zły, bo mi nie pozwalasz wyjść na dwór". On coś by
zapewne na to odpowiedział, trudno tutaj gdybać, ale dalsze moje tłumaczenie
zależałoby od tego, w jakim jest wieku i na ile jest pojętny. Tłumaczyłabym, że
nie wolno tak mówić, bo nie wolno nikogo obrażać. (Tak jak nie wolno nikogo
bić, opluwać czy polewać sokiem dla własnego widzimisię, takich rzeczy się po
prostu nie robi, nie wolno i już). Zresztą tutaj bardziej na miejscu byłoby
tłumaczenie, dlaczego nie może wyjść na dwór.

Nie byłoby mi PRZYKRO, że to powiedział, byłabym na niego ZŁA, że to
powiedział. Jego złość i zdenerwowanie wynikające z konfliktu polegającego na
tym, że on chce czegoś, na co ja się nie zgadzam, udzieliłoby się i mnie. Z
tym, że ja umiem panować nad złością – nie wyzywam dziecka, nie biję go, nie
oceniam pochopnie, a dziecko trzeba tego dopiero nauczyć. Ja uczę poprzez
nazywanie emocji.

Jeśli powiesz dziecku "nie mów na mnie głupia, bo sprawiasz mi przykrość" i
dołożysz do tego smutną minkę, to osiągniesz tyle, że dziecku zrobi się ciebie
żal i następnym razem powstrzyma się przed taką inwektywą, bo nie będzie
chciało znów mieć poczucia winy, że spowodowało smutek mamy. Nie uświadomisz
mu, że tak naprawdę tak nie myśli, że nie treść tych słów jest tutaj istotna,
tylko emocja, którą poczuło, a której nie potrafiło wyrazić w akceptowalny
społecznie sposób.

Dziecku nie może być żal mamy, dziecko nie może się nad mamą litować. Mama musi
być silna, zdecydowana, budzić szacunek. Dziecko nie może mieć prawa obrażania
matki. Jednocześnie ma pełne prawo być na matkę złe, być niezadowolone z jej
decyzji i ma prawo tę złość wyrazić. Tylko niech wyraża ją w akceptowalny
sposób. Ja akceptuję, jak mój syn mówi, że czegoś nie chce, nie lubi lub jest
zły z jakiegoś powodu. Słucham, co mówi i staram się mu wytłumaczyć, zwykle jak
już pojmie o co chodzi, to i złość przechodzi.

[mama303]

>Po pierwsze, nie jest to ocena mojej osoby. Gdzieś wyżej napisałaś, że córka
ma
prawo do swoich ocen, że nie możesz jej zabronić się oceniać. Jednocześnie sama
sobie zaprzeczyłaś, pisząc, że córka wcale tak nie myśli, że chwilę później
potrafi powiedzieć coś zupełnie przeciwnego. Z moich obserwacji wynika, że
słowa „głupia jesteś!” to nie jest ocena danej osoby, to jest inwektywa. Oraz
jeszcze sposób wyrażenia złej emocji, tutaj złości spowodowanej tym, że się
może wyjść na dwór, choć by się chciało.

Pisząc o tym że córka ma prawo do własnej oceny kogoś miałam na myśli bardziej
ogólne przesłanki że nie można komuś zabronić jakoś oceniać innych. I chociaż
nawet kogoś oceniamy źle – to nie koniecznie trzeba mu to powiedzieć.
Natomiast zdaje sobie sprawę z tego że „jesteś głupia” w ustach czterolatki to
nie jest tak naprawdę ocena tylko złe emocje. Tym nie mniej dziecku trzeba
uświadomić że jego lekkomyślne powiedzenie „jesteś głupia” może kogoś zranić.
To ważne nie tylko w stosunku do matki ale w kontaktach z innymi. Matka wiele
wybaczy a ktoś inny????.
Moja mama długoletni pedagog przedszkolny często używała tego argumentu
pracując z dziećmi – nie mów tak o koleżance bo robisz jej przykrość, popatrz
jest teraz smutna, a pomyśl co Ty byś czuła gdyby ktoś tak na Ciebie
powiedział? itd. I wiesz co często dzieci otwierały oczy ze zdziwienia, że
komuś może być przykro. Nikt ich tego nie nauczył.

> Tłumaczyłabym, że nie wolno tak mówić, bo nie wolno nikogo obrażać. (Tak jak
nie wolno nikogo
bić, opluwać czy polewać sokiem dla własnego widzimisię, takich rzeczy się po
prostu nie robi, nie wolno i już).

No dobrze – takich rzeczy się nie robi ale wciąż nie mówisz dlaczego. Małemu
dziecku może samo „nie wolno” wystarczy ale już trzylatkowi warto uświadomić
dlaczego i pozwolić mu wczuć się w uczucia innych. To jest empatia- wczuwanie
się w uczucia innych.

> Z tym, że ja umiem panować nad złością – nie wyzywam dziecka, nie biję go,
nie
oceniam pochopnie, a dziecko trzeba tego dopiero nauczyć. Ja uczę poprzez
nazywanie emocji.

Jeśli uczysz przez nazywanie emocji to dlaczego takie emocje jak odczucie
przykrości są u Ciebie na cenzurowanym. Czy to jakieś wyjątkowe uczucie, do
którego nie należy się przyznawać?
I teraz popatrz, nie wyzywasz swojego dziecka, nie oceniasz pochopnie - ale czy
tylko dlatego ze umiesz nad sobą panować? I… dlaczego właściwie nad sobą
panujesz?. Czy nie jest czasem tak, ze po prostu nie chcesz zranić swojego
dziecka i dlatego właśnie nad sobą panujesz? To działać powinno także w
odwrotnym kierunku.


>Jeśli powiesz dziecku "nie mów na mnie głupia, bo sprawiasz mi przykrość" i
dołożysz do tego smutną minkę, to osiągniesz tyle, że dziecku zrobi się ciebie
żal i następnym razem powstrzyma się przed taką inwektywą, bo nie będzie
chciało znów mieć poczucia winy, że spowodowało smutek mamy.

To osiągnę właśnie to co chcę osiągnąć. Nie widzę w tym nic nieprawidłowego.


>Dziecku nie może być żal mamy, dziecko nie może się nad mamą litować.

Nie zgadzam się, to jedna z wielu emocji całkiem ludzkich – żal drugiego
człowieka. Matka też człowiek, do tego bardzo bliski.

>Dziecko nie może mieć prawa obrażania matki.

No pewnie że nie powinno obrażać matki ani nikogo innego warto jednak aby
zdawać sobie sprawę dlaczego, wtedy łatwiej będzie.

[martucha90]

>> Z tym, że ja umiem panować nad złością – nie wyzywam dziecka, nie biję
> > go, nie oceniam pochopnie, a dziecko trzeba tego dopiero nauczyć. Ja
> > uczę poprzez nazywanie emocji.

> Jeśli uczysz przez nazywanie emocji to dlaczego takie emocje jak odczucie
> przykrości są u Ciebie na cenzurowanym.

Uczę syna nazywać JEGO emocje, nie moje. Uczę go rozpoznawać, co ON
czuje i jak sobie z tym radzić, jak postępować, gdy np. ogarnia go złość.
Uczucie przykrości jest uczuciem jak inne, też go nauczę to uczucie rozpoznawać,
jak przyjdzie odpowiedni moment.

> Czy to jakieś wyjątkowe uczucie, do którego nie należy się przyznawać?

Trafiłaś w dziesiątkę: do uczucia przykrości NIE NALEŻY SIĘ PRZYZNAWAĆ,
właśnie dlatego, aby dziecko w swoim postępowaniu nie kierowało się tym, że
mamie będzie przykro. Inne zasady postępowania mu wpajam, wszystkie dobre
i akceptowalne społecznie Ta o przykrości mamy zdecydowanie jest na
cenzurowanym.

> Moja mama długoletni pedagog przedszkolny często używała tego argumentu
> pracując z dziećmi – nie mów tak o koleżance bo robisz jej przykrość, popatrz
> jest teraz smutna, a pomyśl co Ty byś czuła gdyby ktoś tak na Ciebie
> powiedział? itd. I wiesz co często dzieci otwierały oczy ze zdziwienia, że
> komuś może być przykro. Nikt ich tego nie nauczył.

Nauczę syna rozpoznawać uczucia innych, zwrócę baczną uwagę na to, żeby
czuł empatię w stosunku do innych. On zresztą od maleńkości jest wrażliwy, np.
bardzo się przejmuje, jak jakieś dziecko płacze, podchodzi i delikatnie
głaszcze, czasem nawet się popłacze dla towarzystwa Moje wychowanie w nim
tej cechy nie zabije Osiągnę ten cel związany z empatią bez odwoływania się
do argumentu "jest mi przykro, jak robisz to czy owo".

[ebusia_fam_fatal]

ywonna napisała:

> Przeczytalam wasz dialog powyzej i widze, ze jestem troche przewrazliwiona na
> punkcie swoich metod wychowawczych. Uwazam, ze martucha90 sugeruje lepsze
> rozwiazanie problemu, niz wywolywanie w dziecku poczucia winy. Sama nie mam
> jeszcze dzieci, ale po waszym dialogu z pewnoscia przyjme metode Marty i bede
> sie wystrzegala mowienia, ze jest mi przykro. Bo gdy dziecko mowi: Mamo,
jestes
>
> glupia, to odpowiedzenie mu: jest mi przykro daje wyrazny sygnal dziecku w
> postaci: tak, mama jest glupia, ale lepiej jej o tym nie mowic, bo jest jej
> przykro. Postawa negatywna wiec wciaz tkwi w dziecku i swiadomosc, ze mam
> glupia mama, a na dokladke nie moze jej tego mowic, wiec w przyszlosci bedzie
> to mowic innym, np. w stylu: Moi starzy sa strasznie glupi.
> Natomiast metoda Marty jest chyba skuteczniejsza, bo gdy dziecko mowi: Mamo,
> jestes glupia, ona proponuje ksztaltowanie jego postawy slowami: nie wolno
tak
> mowic! Chco ja bym jeszcze dodala wyrazny komunikat: nie, nie jestem glupia.
> Jestem madra.
> U Nas takie hasla budza smiesznosc, ale w psychologii sa to znane metody na
> afirmowanie innym zadowolenia z siebie. Dziecko wtedy buduje obraz tego, ze
> jego mama jest madra osoba, z poczuciem godnosci i wlasnej wartosci. I tak
> rowniez ksztaltuje sie jego postawa.
> Wez pod uwage rady Marty, bo obiektywnia patrzac sa lepsza metoda - mysle, ze
> mam prawo do takiej oceny, bo nie mam dzieci i nie podchodze do tematu tak
> emocjonalnie, jak Wy, Drogie Mamy.
> Pozdrawiam i bede Was czytac czesciej.

jak dla mnie nie ma różnicy w tym co pomyśli dziecko: "nie wolno tak mówic, ale
dalej bede myslec, ze mama jest glupia, tylko mowic nie wolno!" i niewazne czy
nie wolno mowic, bo tak nie wypada, czy dlatego ze mamie bedzie przykro. :]

[lucusia3]

> No, proszę Cię... Dorosły człowiek Twoim zdaniem nie wie, że innym jest
> przykro, jak są obrażani? No i nie wie tego, bo się w wieku kilku lat od mamy
> nie dowiedział, że jest jej przykro? Moim zdaniem, wie, ale jest gruboskórny i ma to gdzieś.

Martucho myslę, że mylisz sie straszliwie i nie wykluczam, że Ty jestes mało wrażliwa na zachowania innych, żeby nie powiedziec "gruboskórna", a przynajmniej nie masz zwyczaju obserwowac ludzi. Twoje ocent sa strszliwie powierzchowne.
> dziecko jest grzeczne, to matce nie jest wygodnie? Oczywiście, że jest. Jak
> ktoś Ci mówi, że jesteś głupia, to w pierwszej kolejności wolałabyś, żeby tego
> nie mówił "dla swojego własnego dobra, bo będzie nielubiany"? Czy w pierwszej
> kolejności wolałabyś, żeby tego nie mówił, bo TOBIE byłoby lepiej, gdyby te
> słowa nie padły? Stawiam na to drugie.
Ja absolutnie na to pierwsze, jeżeli to chodzi o moje dziecko.Obcym nie radzę.
Mnie zależy, by moje dzieci były szczęśliwymi ludźmi i maja prawo błądzić. Moim zadaniem jest im pokazac dobrą drogę.
>Ona nie powinna tego
> robić, bo NIE WOLNO, a nie dlatego, ze będzie Ci przykro.
A dlaczego nie wolno? Nie wolno i już?
Nie wiem w jakim wieku masz dzieci, o ile jakieś masz, ale nie wróżę Ci z nimi przyjemnych lat, gdy będa doroślejącym czy dorosłymi ludźmi. Nie szanujesz ich i oni Cie nie będą umieli szanować, bo ich tego nie nauczysz.
U mnie w domunie było "Nie, bo nie wolno", tylko zawsze matka tłumaczyła, dlaczego czegoś mi zabrania i dlaczego coś jest złe. Ja jestem szczęśliwym człowiekiem ze szczęśliwą rodziną. Nigdy nie miałam konfliktów z rodzicami, nie mam też z dziecmi, a stosuje metody, według, których mnie wychowywano. Dzieci mam juz nastoletnie i nie musze sie bać, że mnie "obmówią", chociaż nigdy nie przyszło mi do głowy im tego zabraniać. Mam jeszcze tą satysfakcję, że przyjaciele moich dzieci lubią do nas przychodzić i mówią, że też chcieli by mieć w domu taka atmosferę jak my. Mamy różne zdania, spory, nieporozumienia ale trzymając się zasady wzajemnego szacunku, wszystko jakoś da się rozwiązać, stworzyć satysfakcjonujący wszystkich zainteresowanych kompromis, czego i Tobie życzę.

[martucha90]

> Martucho myslę, że mylisz sie straszliwie

W dyskusji raczej warto używać zwrotu typu "mam inne zdanie niż Ty". Twoim
zdaniem się mylę, bo uważasz inaczej niż ja? Czyli Ty jesteś nieomylna? To po
co próbujesz dyskutować, spisz swoje prawdy i rozwieś w publicznym miejscu.

> i nie wykluczam, że Ty jestes mało wrażliwa na zachowania innych,
> żeby nie powiedziec "gruboskórna", a przynajmniej nie masz zwyczaju
> obserwowac ludzi. Twoje ocent sa strszliwie powierzchowne.

W merytorycznej dyskusji nie używa się zwrotów "jesteś taka i taka", należy
odwoływać się do tego, co kto MÓWI, pomocne mogłyby Ci być zwroty "to, co
mówisz/robisz oceniam tak i tak", nigdy nie "jesteś taka i taka".
Ja np. jestem teraz zdania, że ocenianie ludzi na podstawie postów, którego
dokonałaś, jest powierzchowne i że nie wykazałaś się wrażliwością na moje
uczucia. Widzisz różnicę? Nie napisałam: jesteś powierzchowna, jesteś mało
wrażliwa; oceniłam Twoje zachowanie i Twoje słowa, nie Ciebie.

Notabene to jest dokładnie to, czego będę uczyć moje dziecko. Tak jak napisałam
w którymś z poprzednich postów, gdyby mój syn powiedział: "jesteś głupia",
powiedziałabym mu: "nie mów: jesteś głupia, powiedz: jestem, na ciebie zły,
bo...". Widać Ty takiej nauki z domu nie wyniosłaś.

> Nie wiem w jakim wieku masz dzieci, o ile jakieś masz,

To czytaj ze zrozumieniem posty ludzi, z którymi zaczynasz rozmawiać.

> ale nie wróżę Ci z nimi przyjemnych lat, gdy będa doroślejącym
> czy dorosłymi ludźmi. Nie szanujesz ich i oni Cie nie będą umieli
> szanować, bo ich tego nie nauczysz.

Same insynuacje i próby obrażenia mnie.

> U mnie w domunie było "Nie, bo nie wolno", tylko zawsze matka
> tłumaczyła, dlaczego czegoś mi zabrania i dlaczego coś jest złe.
> Ja jestem szczęśliwym człowiekiem ze szczęśliwą rodziną. (...) czego
> i Tobie życzę.

No to super, że jesteś szczęśliwa i wszystko się układa. Tak trzymać.

[lucusia3]

Droga Martucho,
Mogłabym Twoje uwagi, ktore napisałas do mnie, spokojnie przenieś na Ciebie. Mam wrażenie (przepraszam, napiszę tak, abyś uznała za "właściwe", więc - moim zdaniem), że nauczyłaś sie kilku sformułowań i TYLKO one są dla Ciebie własciwe.
Sformułowanie "myslę", " nie wykluczam" - sa semantycznie równoznaczne "moim zdaniem", i nie oznaczają "jestes taka i taka", a "uważam, że jestes taka i tak". Kwestia bogactwa słownika , albo rozumienia tego co się czyta.
To następna kwestia, która mi zarzuciłaś - na marginesie napisałaś - "czytaj ze zrozumieniem", to nie jest Twoje zdanie, ale polecenie - czytam ze zrozumieniem, to co jest dostępne. Odpowiedziałam na post kilka poziomów wyżej, niz podane przez Ciebie informacje o synku. Tu widzę brak logiki (weź pod uwage, że sformułowanie "widzę" jest też równoznaczne z "moim zdaniem").
Człowieka, co jest powszechnie przyjęte w psychologi, z którym mamy kontakt, automatycznie układamy na znaych "półkach w mózgu", na podstwie tego co mamy dostepne - wygląd, język, sposob formułowania myśli. Spodziewam sie, że napiszesz, że Ty nikogo nie zaszerowujesz, co nie będzie prawdą, bo to jest automatyczną czynnoscią mózgu. Obojętne co powiesz, jest tak zawsze, że jak zobaczysz mężczyznę w mundurze policjanta, pomyslisz "policjant", a kogos obszarpanego i brudnego "bezdomny". Co innego niegrzecznie się do tego bezdomnego odnosić, a co innego "ułożyć go na półce". Na d pierwszym masz kontrole, nad drugim nie. Tak więc po Twoich wypowiedziach, zasadniczych i arbitralnych w wymowie "ułożyłas mi sie na półce" z osobami o takich własnie wypowiedziach. Ty zrobiłaś to samo, układając swoją wcześniejszą intelokutorkę na półce Twojej mamy, ktora grała na uczuciach.
Pisząc o szacunku, ktorego ,według mnie, trochę Ci do dziecka brakuje - a przynajmniej tak wynika z Twoich postów - nie chciałam Cie obrazić. Wygłosiłam tylko swoja opinię, ugruntowaną Twoim poprzednim postem - wcześniej bardzo atakowaś i krytykowałaś dziewczynę mówiąca do dziecka, że jest jej przykro - a jednocześnie, gwałtownie zareagowałas na uwagi do Ciebie.
Jeszcze jedna uwaga: jeżeli będziesz uczyć do syna " "nie mów: jesteś głupia, powiedz: jestem, na ciebie zły,
> bo...". Widać Ty takiej nauki z domu nie wyniosłaś." - nie słusznie, mnie nikt nigdy tak nie musiał mówić, bo moi rodzice nie mówili "jesteś głupia, jesteś niegrzeczna" itp., tylko mówili co im się nie podoba, więc ja takiego nawyku nigdy nie miałam. Nie mam też takich problemów z moimi nastolatkami. My się nie posługujemy inwektywami, tylko konkretnymi zarzutami. A zarzuty moge miec ja do dzieci, do męża, do mamy, ale wszystki też daje prawo stawiania zarzutów mnie. Nie musze na to reagować nerwowo, czego i Tobie życzę.

[bszalacha]

Wydaje mi się to jedną z sensowniejszych wypowiedzi na tym forum.W końcu nie
wychowuje się dzieci dla zapewnienia sobie samej poczucia komfortu.Do tego
trzeba dojrzeć najpierw samemu.Podobnie jak przekaz "bez Ciebie chyba
umrę"albo "Ty beze mnie".
jak taki dzieciak moze potem zostawić rodzica i odwazyć się na własne
zycie.zastanówcie sie,ludzie,co produkujecie w tych domach bo potem te dzieci
nie są w stanie wejśc do zadnej innej grupy ludzkiej z obawy,że was zdradzają
albo,ze ktoś inny czeka na nich ze strzelbą.Uważam,ze w większości przypadków
takie osobiste patologie sa przyczyną obecnego totalnego lęku przed urodzeniem
dziecka.Bardzo niewiele trzeba,żeby ono samo dało sobie w zyciu radę:ma mieć
rodziców.którzy nie boją się życia.

[przekot]

SUPER...
moja mama też mi mowiła jak byłem już dorosły :
"Zawiodłam się na tobie"
lepsza jest kara kiedy jest na to jeszcze czas,
niż świadomośc dziecka ze jego czyny niszczą TWOJE emocje.

[mama303]

przekot napisał(a):

> SUPER...
> moja mama też mi mowiła jak byłem już dorosły :
> "Zawiodłam się na tobie"

To juz troche za późno

> lepsza jest kara kiedy jest na to jeszcze czas,
> niż świadomośc dziecka ze jego czyny niszczą TWOJE emocje.
Ale jak dziecko źle sie do Ciebie odzywa, to chyba jest Ci przykro. Chyba
lepiej jak uswiadomisz to dobitnie dziecku niz sadzasz go za to na karnego jeża.
Cyba lepiej jak dziecko nie robi Ci przykrości bo nie chce Ci tej przykrosci
zrobić niz dlatego, że boi sie ze zaraz pójdzie na jeża.

[martucha90]

mama303 napisała:

> Ale jak dziecko źle sie do Ciebie odzywa, to chyba jest Ci przykro. Chyba
> lepiej jak uswiadomisz to dobitnie dziecku niz sadzasz go za to na karnego
> jeża. Cyba lepiej jak dziecko nie robi Ci przykrości bo nie chce Ci tej
> przykrosci zrobić niz dlatego, że boi sie ze zaraz pójdzie na jeża.

Wszystko zależy od tego, do czego się tego oręża uzywa. Jeśli używasz tego
zwrotu wtedy, gdy dziecko brzydko do Ciebie mówi, to chyba jeszcze jest OK.
Natomiast prośba, by dziecko coś zrobiło lub nie zrobiło, bo mamie będzie
przykro, jest manipulacją. Jeśli np. powiesz "zjedz obiadek, bo mamie będzie
przykro", to już jest bardzo źle, to już jest manipulacja uczuciami, bo dziecko
nie ma jeść dlatego, żeby mama była zadowolona, ale dlatego, by zaspokoić głód
i potrzeby swojego organizmu. Dziecko w temacie "jedzenie" ma się nauczyć
rozpoznawać, kiedy jest głodne i co mu smakuje, a nie co sprawia, że mamie nie
jest przykro.
Oczywiście znów prośba: nie bierz tego do siebie, to był tylko przykład

[mama303]

martucha90 napisała:


> Natomiast prośba, by dziecko coś zrobiło lub nie zrobiło, bo mamie będzie
> przykro, jest manipulacją. Jeśli np. powiesz "zjedz obiadek, bo mamie będzie
> przykro", to już jest bardzo źle, to już jest manipulacja uczuciami, bo
dziecko
>
> nie ma jeść dlatego, żeby mama była zadowolona, ale dlatego, by zaspokoić
głód

Oczywiscie, zgadzam sie z tym w 100%
I ....nie karam w ogóle dziecka jak nie chce jeść.
i ogólnie jestem przeciwna karom, jak pisałam juz wcześniej.

[martucha90]

> i ogólnie jestem przeciwna karom, jak pisałam juz wcześniej.

W ogóle nie karasz? A ile Twoje małe ma?

[mama303]

martucha90 napisała:

> > i ogólnie jestem przeciwna karom, jak pisałam juz wcześniej.
>
> W ogóle nie karasz? A ile Twoje małe ma?

4 lata, czasem krzyknę, czasem powiem dobitnie że mi przykro ze smutna miną i
tyle.
Robi sie coraz grzeczniejsza i mniej konfliktowa.

[martucha90]

> 4 lata, czasem krzyknę, czasem powiem dobitnie że mi przykro ze smutna miną i
> tyle.
> Robi sie coraz grzeczniejsza i mniej konfliktowa.

No to pogratulować

[mama303]

martucha90 napisała:

> No to pogratulować

bardzo dziękuję Mała nie jest aniołkiem, ja zreszta też.

[ywonna]

a nie jest czasami smutnym aniolkiem??

[mama303]

ywonna napisała:

> a nie jest czasami smutnym aniolkiem??
A skad taki pomysł?. Rózne rzeczy mówia o mojej córce ale nigdy, ze jest smutna

[ywonna]

O mnie tez, gdy bylam dzieckiem nie mowili, ze jestem smutna. Moja mama
nazywala mnie aniolkiem, a znajomi byli zawsze pod wrazeniem jaka jestem
grzeczna, dobrze wychowana i nie sprawiam klopotow. Z tym, ze psychika dziecka,
ktore sie karmi tekstami: nie rob tego, bo mi jest przykro - taki argument
stosowala moja mama, w przyszlosci skutkuje zamykaniem sie na innych ludzi, by
nie sprawiac im przykrosci lub nie powiedziec czegos przykrego.
Nie bede Cie dalej przekonywac, bo widze, ze i tak tkwisz przy swoim.
Pozdarwiam,
Aniolek za mlodu )
Po uleczonej depresji )

[mama303]

ywonna napisała:

> O mnie tez, gdy bylam dzieckiem nie mowili, ze jestem smutna. Moja mama
> nazywala mnie aniolkiem, a znajomi byli zawsze pod wrazeniem jaka jestem
> grzeczna, dobrze wychowana i nie sprawiam klopotow.

Chyba nie chcesz mnie przekonac że moje dziecko jest jednak smutne

Z tym, ze psychika dziecka, ktore sie karmi tekstami: nie rob tego, bo mi jest
przykro - taki argument stosowala moja mama, w przyszlosci skutkuje zamykaniem
sie na innych ludzi, by nie sprawiac im przykrosci lub nie powiedziec czegos
przykrego.

Moja mama tez stosowała taki argumnt wtedy gdy rzeczywiście było jej przykro i
to mi tylko ułatwiło rozpoznawanie uczuć innych

> Nie bede Cie dalej przekonywac, bo widze, ze i tak tkwisz przy swoim.
Pozdarwiam,
Ale tu chyba nie chodzi o to żebyś mnie przekonała do czegoś, z czym sie
absolutnie nie zgadzam. Chyba chodzi o wymiane swoich pogladów czyż nie?
również pozdrawiam

[martucha90]

> Z tym, ze psychika dziecka, ktore sie karmi tekstami: nie rob tego, bo mi
> jest przykro - taki argument stosowala moja mama, w przyszlosci skutkuje
> zamykaniem sie na innych ludzi, by nie sprawiac im przykrosci lub nie
> powiedziec czegos przykrego.

Może byc problem z asertywnością. Może tak byc, że będzie wyżej ceniło uczucia
innych niż swoje. Że się będzie dla świętego spokoju (swojego, żeby nie poczuc
się winną) ustępowało innym. Mówię z własnego doświadczenia.

> Moja mama tez stosowała taki argumnt wtedy gdy rzeczywiście było jej przykro
> i to mi tylko ułatwiło rozpoznawanie uczuć innych

Po prostu złoty środek trzeba znaleźc - żeby nie przeholowac w żadną ze
stron

[mama303]

martucha90 napisała:

> Może byc problem z asertywnością. Może tak byc, że będzie wyżej ceniło
uczucia
> innych niż swoje. Że się będzie dla świętego spokoju (swojego, żeby nie
poczuc
> się winną) ustępowało innym. Mówię z własnego doświadczenia.

Problemy moga sie pojawić moim zdaniem jeśli matka manipuluje w ten sposób
dzieckiem. Jeśli natomiast to prawda i coś sprawia przykrość matce to jak
najbardziej może i powinna o tym mówić.
pozdrawiam

[martucha90]

> Problemy moga sie pojawić moim zdaniem jeśli matka manipuluje w ten sposób
> dzieckiem. Jeśli natomiast to prawda i coś sprawia przykrość matce to jak
> najbardziej może i powinna o tym mówić.

Wydaje mi się, że nie ma takiej możliwości, takiej sytuacji (ja np. jak do tej
pory nie miałam), żeby się nie dało odpowiedzieć dziecku bardziej MERYTORYCZNIE
niż "jest mi przykro".
- Jak mój mały mnie bije, tłumaczę, że nie wolno bić, bo mnie to boli, bo nie
wolno bić innych, bo sam nie chciałby być bity itp. A pasowałoby: "nie bij, bo
mamusi jest przykro i smutno, gdy się tak zachowujesz"? Pewnie by pasowało.
- Jak mój mały rzuca jedzeniem na podłogę, to mówię: "nie rzucaj, bo będzie
brudno i trzeba będzie to sprzątać, będziemy mieć wtedy mniej czasu na spacer,
zobacz, ja nie rzucam, tata też nie, tak nie wolno robić". A pasowałoby: "nie
rzucaj, bo mamusi jest przykro, jak wkoło wszystko takie brudne"? Pewnie by
pasowało.
- Jak mój mały itd. itd.

Zawsze można merytorycznie odnieść do sprawy, w ogóle nie trzeba wywoływać w
dziecku poczucia winy, jak coś źle zrobi. Źle zrobiło, bo nie umiało inaczej,
rolą matki jest nauczyć je postępować, a nie wpędzać w poczucie winy.

[mama303]

>Wydaje mi się, że nie ma takiej możliwości, takiej sytuacji (ja np. jak do tej
pory nie miałam), żeby się nie dało odpowiedzieć dziecku bardziej MERYTORYCZNIE
niż "jest mi przykro".

No ale jak można merytorycznej powiedzieć że jest Ci po prostu przykro?

> - Jak mój mały mnie bije, tłumaczę, że nie wolno bić, bo mnie to boli, bo nie
wolno bić innych, bo sam nie chciałby być bity itp. A pasowałoby: "nie bij, bo
mamusi jest przykro i smutno, gdy się tak zachowujesz"? Pewnie by pasowało.

No widzisz uzasadniasz – nie bij mnie bo mnie to boli. I tu Ci przychodzi
łatwo. I nie masz obiekcji co do poczucia winy u dziecka. Dlaczego nie można w
ten sam sposób - nie mów tak bo swoimi słowami mnie ranisz. Ból nie koniecznie
musi być fizyczny.

> - Jak mój mały rzuca jedzeniem na podłogę, to mówię: "nie rzucaj, bo będzie
brudno i trzeba będzie to sprzątać, będziemy mieć wtedy mniej czasu na spacer,
zobacz, ja nie rzucam, tata też nie, tak nie wolno robić". A pasowałoby: "nie
rzucaj, bo mamusi jest przykro, jak wkoło wszystko takie brudne"? Pewnie by
pasowało.

No tu faktycznie nie pasuje że „będzie mi przykro” To nie jest „recepta” na
wszystkie sytuacje jak już wielokrotnie tu pisałam.

> Zawsze można merytorycznie odnieść do sprawy, w ogóle nie trzeba wywoływać w
dziecku poczucia winy, jak coś źle zrobi.

A moim zdaniem jeśli ktoś źle postąpi to prawidłową reakcja jest poczucie winy.

> Źle zrobiło, bo nie umiało inaczej,
rolą matki jest nauczyć je postępować, a nie wpędzać w poczucie winy.

Mówisz o małym dziecku, starsze często uświadamia sobie że cos źle zrobiło ale
albo za późno /najpierw zrobi a potem pomyśli/ albo to było silniejsze od niego.
Jak ma poczucie winy to tez łatwiej nauczyć szczerze przepraszać, jeśli nie ma
poczucia winy to za co przepraszać?

[martucha90]

> No ale jak można merytorycznej powiedzieć że jest Ci po prostu przykro?

Parę razy się zdarzyło, że było mi przykro z powodu zachowania mojego
synka, ale ZA NIC W ŚWIECIE BYM MU TEGO NIE POWIEDZIAŁA. To była
taka sytuacja, że odpychał tatę, gdy ten chciał go przytulić i pocałować.
W życiu bym mu tego nie powiedziała, bo dziecko ma prawo odmówić,
jak nie ma ochoty na czułości, bo nie chcę go wpędzać w poczucie winy,
z takiego powodu, że się nie dał pocałować, i w końcu dlatego, że pocałunki
które pojawiłby się później, nie cieszyłyby mojego męża – mógłby podejrzewać,
że mały pozwala się pocałować, bo przedtem "mamie było przykro", a on nie
chce mieć więcej wyrzutów sumienia, że zranił mamę.
Innych przykrości mi dziecko nie sprawiało, więc więcej doświadczeń nie mam.
Mogę sobie tylko wyobrażać – i jak sobie wyobrażam np., że mały mówi "jesteś
głupia", to czuję, że nie jest mi przykro, tylko są inne emocje i inne słowa do
wypowiedzenia przeze mnie w tej konkretnej sytuacji (a jakie, to piszę w innej
odpowiedzi skierowanej do Ciebie: 10.05.07, 08:23).
Jestem jednakże pewna, że słowa "nie rób tego, bo mamie będzie przykro"
NIGDY nie będą w moim domu środkiem dyscyplinującym dziecko.

> No widzisz uzasadniasz – nie bij mnie bo mnie to boli. I tu Ci przychodzi
> łatwo. I nie masz obiekcji co do poczucia winy u dziecka. Dlaczego nie można
> w ten sam sposób - nie mów tak bo swoimi słowami mnie ranisz. Ból nie
> koniecznie musi być fizyczny.

Nie wiem, czy syn mógłby mnie zranić słowami, wydaje mi się, że nie. Przecież
on nie ma takiego zamiaru. Używa słów nie w celu zranienia mnie i zarzucanie
mu tego byłoby niesprawiedliwe.
Ciekawe przy okazji, że Ty masz dużo przeciwko karom cielesnym, ale przeciwko
karom słownym to już nie. Wpędzanie w poczucie winy może mieć trwalsze
złe konsekwencje niż klaps.

> A moim zdaniem jeśli ktoś źle postąpi to prawidłową reakcja jest poczucie
> winy.

Poczucie winy ma być spowodowane konkretną sytuacją, a nie zrobieniem mamie
przykrości. Dziecko ma się czuć winne, że coś źle zrobiło, a nie mieć poczucie
winy na samo wspomnienie smutnych oczu mamy. To zasadnicza różnica.

> Jak ma poczucie winy to tez łatwiej nauczyć szczerze przepraszać, jeśli nie ma
> poczucia winy to za co przepraszać?

Poczucie winy jest potrzebne, wywoływanie w dziecku poczucia winy słowami, że
zrobiło mamie przykrość – NIE. To szkodliwe na psychikę.
Dziecko ma mieć poczucie winy, jak coś zbroi, ma mieć poczucie winy, gdy uderzy
brata, gdy zbije szybę, gdy nie odrobi lekcji na czas itp. Ale nie może mieć
poczucia winy, że smuci mamę. Dziecko musi mieć świadomość, że źle jest uderzyć
brata, zbić szybę, nie odrobić lekcji na czas, a NIE - że źle jest robić
przykrość mamie.

[kiniox]

a NIE - że źle jest robić
> przykrość mamie.
ale dlaczego nie? dlaczego źle jest uderzyć, a nie jest źle zrobić komuś
przykrość? nikomu normalnemu (a już napewno nie normalnej matce) nie sprawiają
przykrości sytuacje, w których zachowanie dziecka jest moralnie neutralne.
Jeśli uderzyłam kolegę i złamałam mu rękę, to mam poczucie winy, bo go
uderzyłam, ale również dlatego, że zrobiłam mu krzywdę. W ten sposób człowiek
uczy się, że nie same czyny są złe, ale również konsekwencje. Jest akcja, jest
reakcja, moje działanie wywołuje skutki. Czasem te skutki są niezgodne z
intencją, ale SĄ. Moja mama zawsze mnie uczyła - znajdź złoty środek. Obie
strony tej dyskusji wydają się mieć rozsądne argumenty, ale z jakiegoś powodu
zapędzają się w sytuacje ekstremalne, tzn. stoją na dwóch biegunach, a życie w
rzeczywistości często nie jest wcale takie czarno-białe. Śledziłam tę dyskusję
z zainteresowaniem, ale już mnie to zmęczyło, że zamiast szukać porozumienia,
rozmówczynie starają się okopać mocno na swoich pozycjach. Pozdrawiam.

[mama303]

kiniox napisała:

> Śledziłam tę dyskusję
> z zainteresowaniem, ale już mnie to zmęczyło, że zamiast szukać porozumienia,
> rozmówczynie starają się okopać mocno na swoich pozycjach. Pozdrawiam.

No nie pomyslałam że ta dyskusja może kogos zmeczyć. Sama uwazam ja za bardzo
ciekawą

[martucha90]

> ale dlaczego nie? dlaczego źle jest uderzyć, a nie jest źle zrobić komuś
> przykrość?

Oczywiście, że źle jest robić komuś przykrość, nikt tu nie twierdził nic
innego. Obydwie jednak (i mama303, i ja), zgadzamy się z tym, że CELEM dziecka
jest robienie komuś przykrości. Dziecko nie ma takiego ZAMIARU, ono po prostu
np. jest popędliwe.

> Jeśli uderzyłam kolegę i złamałam mu rękę, to mam poczucie winy, bo go
> uderzyłam, ale również dlatego, że zrobiłam mu krzywdę. W ten sposób człowiek
> uczy się, że nie same czyny są złe, ale również konsekwencje. Jest akcja,
> jest reakcja, moje działanie wywołuje skutki. Czasem te skutki są niezgodne
> z intencją, ale SĄ.

Zgoda. Bić nie wolno, tak czy owak - czy to komuś sprawia przykrość czy nie.
Chodzi o to, żeby się w życiu kierować zasadami akceptowalnymi społecznie, a
nie wskazówką: "bo mamie będzie przykro" i tyle.
I jeszcze chodzi o to, żeby trochę uważać na to, co się mówi, bo można się
zapędzić. Granice bywają cienkie. Dziś się powie "nie nazywaj nie głupią, bo
robisz mi przykrość", a jutro może: "nie wyjeżdżaj, bo będzie mi przykro zostać
samej w domu". I co wtedy? Matka ma prawo do tego uczucia? Ma. A do jego
szczerego wyrażenia?

> Obie strony tej dyskusji wydają się mieć rozsądne argumenty, ale z jakiegoś
> powodu zapędzają się w sytuacje ekstremalne, tzn. stoją na dwóch biegunach,
> a życie w rzeczywistości często nie jest wcale takie czarno-białe. Śledziłam
> tę dyskusję z zainteresowaniem, ale już mnie to zmęczyło, że zamiast szukać
> porozumienia, rozmówczynie starają się okopać mocno na swoich pozycjach.

A to nieprawda, no może poza Twoim zmęczeniem Wydaje mi się, że ta dyskusja
ma dużo lepszy poziom niż naprzemienne wykrzykiwanie "białe"! "czarne!". Były
ślady porozumienia

[martucha90]

Miało być oczywiście:
Oczywiście, że źle jest robić komuś przykrość, nikt tu nie twierdził nic
innego. Obydwie jednak (i mama303, i ja), zgadzamy się z tym, że CELEM dziecka
NIE jest robienie komuś przykrości.

[mama303]

>Ciekawe przy okazji, że Ty masz dużo przeciwko karom cielesnym, ale przeciwko
karom słownym to już nie. Wpędzanie w poczucie winy może mieć trwalsze
złe konsekwencje niż klaps.

Wg mnie nie ma nic gorszego w wychowaniu dziecka niż klaps, może tylko kilka
klapsów. Kary Cielesne są wg mnie w ogóle niedopuszczalne natomiast inne
ograniczam do minimum właśnie do takich sytuacji gdy moje dziecko zachowuje się
w stosunku do mnie czy do kogoś innego niegrzecznie. a mówienie że jest mi
przykro to nie do końca jest kara to raczej wytłumaczenie sedna sprawy.

>Poczucie winy ma być spowodowane konkretną sytuacją, a nie zrobieniem mamie
przykrości.

Ale ja właśnie mówię o konkretnej sytuacji – zrobienie komuś /nieważne mamie,
czy nie - mamie/przykrości

>Dziecko ma się czuć winne, że coś źle zrobiło, a nie mieć poczucie
winy na samo wspomnienie smutnych oczu mamy. To zasadnicza różnica.

E tam, jak komuś przykro to ma smutne oczy, to naturalne, to dobrze gdy
zauważamy smutek w oczach innej osoby.

>Poczucie winy jest potrzebne, wywoływanie w dziecku poczucia winy słowami, że
zrobiło mamie przykrość – NIE. To szkodliwe na psychikę.

Poczucie słusznej winy jest naturalna i dobra emocją, nie szkodliwą. Wywołanie
poczucia winy, oczywiście słusznej jest moim zdaniem bardzo dobre, lepsze niż –
poczucia strachu np. przed karnym jezykiem

>Dziecko ma mieć poczucie winy, jak coś zbroi, ma mieć poczucie winy, gdy uderzy
brata, gdy zbije szybę, gdy nie odrobi lekcji na czas itp. Ale nie może mieć
poczucia winy, że smuci mamę.

Chodzi Ci chyba o to że w wymienionych przez Ciebie sytuacjach dziecko powinno
mieć poczucie winy że cos źle zrobiło a nie dlatego że w tych konkretnych
sytuacjach mamie jest przykro.
Oczywiście że tak. Ja nie mówiłam że to jest moja recepta na wszystkie
sytuacje. źle mnie rozumiesz, nie robie z tego rytuału i nie manipuluje w ten
sposób dzieckiem i nie mówię np. „nie bałagań bo zrobisz mi przykrość”
czy „bądź grzeczna bo będzie mi przykro” ale z drugiej strony odwołuje się do
jej wrażliwości dosyć często i mówię np. jest mi przykro, gdy proszę Cię o cos
kilka razy a Ty udajesz że mnie nie słyszysz”

[martucha90]

> Oczywiście że tak. Ja nie mówiłam że to jest moja recepta na wszystkie
> sytuacje. źle mnie rozumiesz, nie robie z tego rytuału i nie manipuluje w ten
> sposób dzieckiem i nie mówię np. "nie bałagań bo zrobisz mi przykrość";
> czy „bądź grzeczna bo będzie mi przykro” ale z drugiej strony odwołuje
> się do jej wrażliwości dosyć często i mówię np. jest mi przykro, gdy proszę
> Cię o cos kilka razy a Ty udajesz że mnie nie słyszysz”

Znów będzie o mojej mamie Również nie przypominam sobie, by mówiła "nie
bałagań bo zrobisz mi przykrość" czy przy podobnych okazjach. Nie używała też
tych słów świadomie jako środka wychowawczego, one jej po prostu przychodziły
gdy... no... gdy było jej przykro i uważała, że musi mnie o tym poinformować.
Spowodowało to moje ogromne uzależnienie od jej nastrojów, miało negatywny
wpływ na moją psychikę i na mój rozwój emocjonalny. Były problemy z
usamodzielnieniem się, z wyprowadzeniem z domu, ze związkami z mężczyznami.
I żeby nie objawił Ci tu jakiś obraz patolo: moja mama to normalna, ciepła,
fajna mama, która mnie zawsze b. kochała i z którą mam dobre kontakty.

Fakty jednak pozostają faktami. Terapia po jej matczynej miłości była
niezbędna, dopiero po terapii byłam w stanie samodzielnie żyć, wejść w stały
związek, dziś mam udane małżeństwo i fajnego dzieciaka.

Typowy przykład. Moja mama zadzwoniła i powiedziała, że strasznie jej przykro,
że do niej nie przyjechałam i że płakała z tego powodu. Odpowiedziałam jej, że
miałam inne plany, a ona odpowiedziała: tak, ale ja myślałam, że przyjedziesz,
stałam w oknie i czekałam, a ty mnie olałaś...

Jej słowa miały na celu wywołanie we mnie poczucia winy (zresztą z dobrym
skutkiem) i wyrzutów sumienia. Musiałam się mocno napracować (z terapeutą),
żeby się nie dać. Przepracowaliśmy m.in. tę sytuację. Czy tutaj również
będziesz uważała, że matka ma prawo mówić dziecku o swoich odczuciach? Że nie
wyrządza mu tym szkody? Że kształtuje jego empatię? Powiem Ci, że kształtując
emocjonalność dziecka, można mu wyrządzić wiele szkód.

Nie oceniam Ciebie konkretnie, bo Cię nie znam i nie wiem, w jakich sytuacjach
zwracasz się tak do dziecka. Ja to wszystko tak piszę tylko ku przestrodze –
żebyś nie wyrządziła sowjemu dziecku szkód, każąc mu się tak kierować uczuciami
innych.

[kiniox]

No dobrze, to ja jeszcze wtrącę swoje trzy grosze. Wydaje mi się, że cechą
dobrego rodzica, poza konsekwencją, jest m.in. także pewnego rodzaju
elastyczność. Dzieci są różne i to, co działa z jednym, zupełnie się nie
sprawdza z drugim, nawet w tej samej rodzinie. Wie to każdy rodzic, który ma
więcej niż jedno dziecko. To, co jedne dziecko wpędzi w "uzależnienie od
nastrojów", po drugim dziecku spłynie, a jeszcze inne dziecko skłoni do
reflesji i uwrażliwi na innych ludzi. Dobrze, żeby matki były na reakcje
swojego dziecka wyczulone, żeby rozpoznać, co na nie najlepiej działa, chociaż
nie jest to proste. Dlatego ciężko wytłumaczyć komuś, kto widzi, że jego metody
się sprawdzają, że postępuje błędnie. I słusznie, bo nikt, kto nie zna tej
indywidualnej sytuacji i tego konkretnego dziecka, nie wie, czy to postępowanie
jest naprawdę błędne. Można zwrócić uwagę na potencjalne niebezpieczeństwo,
ale "potencjalne" niebezpieczeństwo towarzyszy wszystkim naszym działaniom. Tak
sobie jeszcze myślę, że staranie się o bycie matką idealną jest bardzo
frustrujące i skazane na niepowodzenie. O wiele lepiej, jak sądzę, być po
prostu "wystarczająco dobrą matką" i dać sobie (i dziecku) prawo do błędów.

[martucha90]

Zgadzam się z Tobą na całej linii. Zwłaszcza fragment:

> Można zwrócić uwagę na potencjalne niebezpieczeństwo

jest tu istotny, gdyż o nic innego jak o uczulenie na to, że pewne
niebezpieczeństwo w metodzie mamy303 istnieje. Nie oceniałam bynajmniej jej
konkretnie jako matki, generalnie starałam się mówić o sobie (i swojej matce),
co parę razy też zaznaczyłam.

> sobie jeszcze myślę, że staranie się o bycie matką idealną jest bardzo
> frustrujące i skazane na niepowodzenie.

Ja się na tym nie skupiam Po prostu na co dzień w konkretnych sytuacjach
staram się dobrze postępować.

[martucha90]

Oczywiście miało być:
> jest tu istotny, gdyż o nic innego MI NIE CHODZIŁO, jak o uczulenie na to,
> że pewne niebezpieczeństwo w metodzie mamy303 istnieje.

[mama303]

No to napisze że w Twojej metodzie też teoretycznie może być niebezpieczeństwo
że Twoje dziecko nigdy nie pomysli nawet że matce może byc z jakiejś przyczyny
przykro.
I tyle. Potencjalne niebezpieczeństwo i ew. skutki uboczne mozna znaleźc w
kazdej metodzie wychowawczej.

[martucha90]

> No to napisze że w Twojej metodzie też teoretycznie może być
> niebezpieczeństwo że Twoje dziecko nigdy nie pomysli nawet że matce może
> byc z jakiejś przyczyny przykro.

A ja odpiszę nie teoretycznie, ale z doświadczenia Moje 2-letnie dziecko
już czuje, jak mi jest przykro. Mój synuś świetnie wyczuwa nastroje innych
osób. Jak już mówiłam, jest mu żal płaczących dzieci (podchodzi, by pogłaskać,
ma łzy w oczkach); wyczuwa, kiedy dziadkowie są pokłóceni (mówi o tym, udziela
mu się zdenerwowanie); wie, kiedy żartujemy, choćbyśmy z mężem żartowali
najbardziej "poważnym" głosem (śmieje się i udziela mu się nasza wewnętrzna
wesołość). Generalnie z empatią u niego wszystko OK.
Brak stosowania słów "robiąc/mówiąc to czy tamto, zrobiłeś mi przykrość" jako
środka dyscyplinującego nie wpłynie na niego znieczulająco, uważam, że nie ma
takiego niebezpieczeństwa.

> I tyle. Potencjalne niebezpieczeństwo i ew. skutki uboczne mozna znaleźc w
> kazdej metodzie wychowawczej.

Pewnie że tak, w metodzie niebicia też, jak to głoszą ci klapsujący, a mimo
wszystko sporo osób decyduje się nie klapsować. Mój mąż i ja przemyślelismy
sprawę, kierując się swoim doświadczeniem i intuicją, i postanowiliśmy, że
nasze dzieci nie będą bite, nie będą dostawały nawet klapsów, że nigdy nie
usłyszą "nie rób tego, bo robisz mamie/tacie przykrość" i nie usłyszą
nigdy "zawiodłeś mnie". I strasznie się cieszę, że tak postanowiliśmy
Czuję, że to jest dobre dla mojego ukochanego brzdąca. Postawiliśmy na
wzmacnianie pozytywne. Chwalimy go od rana do wieczora Wyrósł nam mądry i
fajny chłopaczek, który darzy nas zaufaniem, co widać na co dzień

[mama303]

martucha90 napisała:


> A ja odpiszę nie teoretycznie, ale z doświadczenia Moje 2-letnie dziecko
> już czuje, jak mi jest przykro.

No widzisz i nie szkodzi mu to tak strasznie jak Ty sugerujesz.
Wyrósł nam mądry i fajny chłopaczek

No i super, gratulacje. Moja młoda tez jest fajna i mądra i strasznie
charakterna.

[mama303]

A może To Twoje ogromne uzależnienie od matki i od jej słów bierze się z
Twojego słabego charakteru.
Moja mama gdy mi mówi że czekała na mnie i było jej przykro gdy nie mogłam
przyjechać to ja się aż tak tym nie przejmuję. Było jej przykro - dobrze że
powiedziała, znaczy zależało jej na mojej wizycie, teskni, kocha itd a ja nie
przyjechałam przeciez nie dlatego że nie chciałam tylko, ze nie mogłam. Co tu
za powód do tragedii?

[ywonna]

A może To Twoje ogromne uzależnienie od matki i od jej słów bierze się z
Twojego słabego charakteru.

- i po co obazasz innych, TY Wrazliwa Istotko???
zal mi takich ludzi.

[martucha90]

> A może To Twoje ogromne uzależnienie od matki i od jej słów bierze się z
> Twojego słabego charakteru.

Tak, chyba tak to można określić, do tej pory tak tego nie nazywałam, ale może
można i tak. (Nazywałam raczej uzależnieniem od nastrojów matki czy nadmierną
podatnością na kierowanie się cudzymi nastrojami).
Charakter mam (czy miałam) słaby, bo tak zostałam ukształtowana. Właśnie przez
mamę mówiącą "nie rób tak, bo mamie będzie przykro". Miałam inne plany na ten
dzień i poszłam zgodnie z tymi planami (okazałam siłę charakteru), miałam też
potworne wyrzuty sumienia (charakter jeszcze nie dość mocny, by ich nie
poczuć). Ale z każdym rokiem jestem mocniejsza.

Twoje słowa sprawiły mi przykrość. Zdawałaś sobie sprawę, że tak to odczuję?
Pytam poważnie, nie ironicznie. Odpowiedz: zdawałaś sobie sprawę?

[mama303]

martucha90 napisała:

> Twoje słowa sprawiły mi przykrość. Zdawałaś sobie sprawę, że tak to odczuję?
> Pytam poważnie, nie ironicznie. Odpowiedz: zdawałaś sobie sprawę?

No widzisz masz problem w odczytywaniu intencji.
Nie mam interesu w robieniu Ci przykrosci bo w sumie dobrze mi sie z Toba
dyskutuje chociaz mam zupełnie inne podejscie do pewnych kwestii. Chciałam Ci
tylko zwrócic uwagę że może Twoje problemy /o których sama piszesz / nie do
końca biora się z błędów Twojej matki. Może tkwią takze w Tobie. pamietaj że
charakter tylko po cześci jest kształtowany przez rodziców - bardzo duzo
otrzymujemy w genach.
Moja matka tez jest osoba emocjonalną, czesto mówiącą o swoich uczuciach i ja
chyba nie jestem tak starsznie od niej uzależniona, chociaz jest dla mnie
ogromnym autorytetem z racji wykształcenia także w sprawach wychowania dzieci.

[martucha90]

> No widzisz masz problem w odczytywaniu intencji.
> Nie mam interesu w robieniu Ci przykrosci bo w sumie dobrze mi sie z Toba
> dyskutuje chociaz mam zupełnie inne podejscie do pewnych kwestii.

Nie pytałam, czy masz interes w robieniu mi przykrości. Pytałam, czy zdawałaś
sobie sprawę, że zrobisz mi przykrość, bardziej ogólnie: czy zdajesz sobie
sprawę z tego, że powiedzenie komuś, że chyba ma słaby charakter, może
skutkować zrobieniem komuś przykrości.
Pytanie ponawiam. Odpowiedz: zdawałaś sobie sprawę?

[martucha90]

> No widzisz masz problem w odczytywaniu intencji.

Mamo 303,
bardzo popędliwie zakwalifikowałaś to, co się przed chwilą wydarzyło.
Powiedziałaś coś, mnie się zrobiło przykro, a Ty uznałaś, że to dlatego że ja
czegoś nie potrafię. Że mianowicie nie potrafię odczytać Twoich intencji. Za to
potrafię odczytać swoje UCZUCIA. (Pisałam o swoich uczuciach, nie o Twoich
intencjach). Twoje słowa sprawiły mi przykrość, bez względu na to, jakie miałaś
intencje. A że były choć w jakiejś mierze obiektywnie przykre, potwierdza
reakcja Ywonny, która się oburzyła.

Szczerze mówiąc, pierwszym uczuciem jakie miałam było zdumienie, że tak
napisałaś. Osoba pisząca tyle o empatii wywaliła takie coś?! Więc mimo
głoszonych przez Ciebie tutaj deklaracji, jak to należy uczyć innych empatii
itd., myślę, że daleko Ci na tym polu do doskonałości.

[mama303]

martucha90 napisała:

> Mamo 303,
> bardzo popędliwie zakwalifikowałaś to, co się przed chwilą wydarzyło.
> Powiedziałaś coś, mnie się zrobiło przykro, a Ty uznałaś, że to dlatego że ja
> czegoś nie potrafię. Że mianowicie nie potrafię odczytać Twoich intencji.

nie mówiłam że zrobiło Ci sie przykro dlatego że źle odczytałaś moje intencje
tylko że źle odczytałaś moje intencje sugerując że celowo chciałam Ci zrobić
przykrość.

(Pisałam o swoich uczuciach, nie o Twoich intencjach

Przeczytaj zatem swój post powyżej bo wyraźnie pytasz o moje intencje.

> Szczerze mówiąc, pierwszym uczuciem jakie miałam było zdumienie, że tak
> napisałaś. Osoba pisząca tyle o empatii wywaliła takie coś?! Więc mimo
> głoszonych przez Ciebie tutaj deklaracji, jak to należy uczyć innych empatii
> itd., myślę, że daleko Ci na tym polu do doskonałości.

Oczywiście że daleko mi do doskonałości na wielu polach. Czy sugerowałam że
jestem doskonała????
A z odczytaniem Twoich uczuc faktycznie mam duzy problem. Gdyż najpierw
opowiadasz otwarcie o swoim uzaleznieniu od matki a potem nagle sprawia Ci
przykrość to że odnosze się do tego.
Tak Czy inaczej sorry że zrobiłam Ci przykrość, wyłączam sie z dyskusji gdyz
zaczęła zmierzac w niezbyt miłym kierunku.

[ywonna]

-->Tak Czy inaczej sorry że zrobiłam Ci przykrość, wyłączam sie z dyskusji gdyz
zaczęła zmierzac w niezbyt miłym kierunku.

Jak mnie smiesza ludzie, ktorzy nie umieja powiedziec PRZEPRASZAM, a zamiast
tego uzywaja angielskiego odopowiednika "SORRY".
juz sie nie wtracam - to byla tylko taka mala dygresja.

[mama303]

> Jak mnie smiesza ludzie, ktorzy nie umieja powiedziec PRZEPRASZAM, a zamiast
> tego uzywaja angielskiego odopowiednika "SORRY".

To ciesze się że Cię wkońcu rozweseliłam.

[ywonna]

A podobno umiesz nazywac "uczucia".
Nie rozweselilas mnie. Raczej poczulam sie zazenowana, a ty sie po prostu
osmieszylas. Mam nadzieje, ze czujesz ta subtelna roznice?
Ahah - i tez uwazam, ze dalsza rozmowa nie ma sensu. Ide sie rozweselic w milym
dla mnie towarzystwie )
Pozdrawiam.

[mama303]

ywonna napisała:

> Nie rozweselilas mnie.

No masz.... a tak sie starałam

[ywonna]

Chyba chodzi o wymiane swoich pogladów czyż nie?

- zauwazylas, ze zawsze musisz miec ostatnie zdanie? uwazasz to za ceche
pozytywna?
I ja, podobnie jak Marta, mialam i czasami nadal mam problemy z asertywnoscia.
Cieszy mnie, ze Ty tego uniknelas, mimo ze twoja mama stosowala argument: bo
bedzie mi przykro.

[mama303]

ywonna napisała:


> - zauwazylas, ze zawsze musisz miec ostatnie zdanie? uwazasz to za ceche
> pozytywna?

jakie ostatnie zdanie? To już kończymy?

[dx7]

> I ....nie karam w ogóle dziecka jak nie chce jeść

Niektórym przydałaby się super niania od języka polskiego.

[malgozab]

> Niektórym przydałaby się super niania od języka polskiego.


Zgadzam się, tym bardziej że należy pisać "superniania".

[olusia19]

Witam! Podstawową metodą Superniani jest k o n s e k w e n c j a. I tyle! To
nam dorosłym najtrudniej jest zachować konsekwencję dzialania, mamy tysiące
usprawiedliwień, a to dziecko malutkie, a to chore, a to bezradne, a to my
mieliśmy podłe dzieciństwo, to dziecko ma mieć lepiej, niż my itd. Ile osób,
tyle przypadków.
Śmiać mi się chce prawie codziennie rano, na widok mamuśki około 40-tki, która
wlecze do przedszkola wymarzonego, jedynego synalka: on wyje i ryczy pod
kioskiem, że coś tam chce, ona drze się, że nigdy mu już nie kupi. Odchodzą. On
wrzeszczy, ale gdy traci impet wrzasku i już rezygnuje, wtedy ona ... wraca i
kupuje. Po czym wracają jeszcze trzy razy, bo on ma żądania zamiany. Tak jest
prawie codziennie. Jej właśnie brakuje Superniani, a on biedny nie wie czego
się trzymać. Ma okropną matkę i nic na to biedy, nie może poradzić. Powinna
obejrzeć "Balladę o Januszku"...

[camparis]

olusia19 napisała:
> Witam! Podstawową metodą Superniani jest k o n s e k w e n c j a. I tyle!

Dokładnie
Wystarczy znaleźć swój własny sposób na swoje własne dziecko. I konsekwentnie
się tego trzymać. Wielu rodziców nie wytrzymuje presji. Zresztą wiele złego
robi otoczenie, które piętnuje rodziców którzy nie chcą kupić dziecku cukierka
(miałam tak w cukierni, kiedy odmówiłam dziecku ciasteczka i sklepikarka mu je
dała ze słowami: "masz, biedne dziecko").

[mattula]

Ojj współczuje, skoczyłabym sklepikarce do gardła, ale przecież nie wypada...
Mój synek nie ma jeszcze roku, ale jest cwany i mobilny, boje sie tej całej
dyscypliny i czy będę umiała być wystarczajco konsekwentna. Trzymam kciukik za
wszystkie mamy, które muszą być zorganizowane, nie podtykają dzieciom złego
jedzenia co chwila, bo babcie zrobia to za nie, a same jedza czekoladowe ciastka
i batoniki, ostatnio taka mam ochotę na czekoladą....

[katarzyna4511]

Dzieci generalnie służą do tego, żeby wystawiać nieustannie rodziców na próbę
) Oczywiście, że konsekwencja jest bardzo ważna. A dziecko w pewnym wieku
mówi "nie" i jest krnąbrne, bo to normalny etap jego rozwoju. Całkiem dobrze
jeszcze pamiętam moje dziecko rzucające się na podłogę w supermarkecie z
krzykiem, bo coś chciało. A my staliśmy i czekaliśmy, aż się uspokoi, chociaż
wszyscy wokół patrzyli tak, jakby w życiu dzieci nie wychowywali. I co?
"Sensacje" za każdym razem były coraz krótsze, aż ustały zupełnie. Trochę nerwów
nas to kosztowało, ale nikt nie obiecywał, że będzie łatwo )) Trzymajcie się
babeczki!!
PS A jeśli chodzi o słodycze - wyznaczyliśmy sobotę i niedzielę jako słodkie dni
(oczywiście pod pełną kontrolą) i do dziś nie ma z tym problemu.

[portfonetka]

najlepsza rada na to - nie zabierać dzieci do cukierni i supermarketów, jeśli
nie zamierza im się tam czegoś akurat kupić. a nawet wtedy - kupić, i do domu.
przecież to tortura - dziecko widzi dookoła mnóstwo słodyczy/ zabawek/ etc. a
rodzic mówi: nie, nie kupię ci i ćwiczy swoją "konsekwencję" też bym się
rzuciła z rykiem na podłogę, bo to mi wygląda na czystą złośliwość. zawsze się
dziwię kiedy przed świętami odwiedzam sklepy z zabawkami (sama) a wokół pełno
rodziców z wrzeszczącymi pociechami, które oczywiście chciałyby mieć wszystko,
a słyszą tylko "nie" i "nie" a wystarczyłoby przecież zostawić dziecko w domu z
tatusiem/ mamusią. nie rozumiem tych "rodzinnych wypraw" do centrów habdlowych -
nieraz widzę tam już trzymiesięćzne (na oko) bobasy - nie sądzę, by było to
dla nich najodpowiedniejsze miejsce...

[olamazur]

> przecież to tortura - dziecko widzi dookoła mnóstwo słodyczy/ zabawek/ etc. a
> rodzic mówi: nie, nie kupię ci

Widziałam coś takiego... Kerfur, dziewczynka na oko z 7-8 letnia, wkoło
wielgaśne regały z cukierkami, patrzy i "mamo, mamo..." widać, ze chciałby o
coś poprosić, ale jeszcze nie wie o co. A matka (dość gruba, więc chyba nie
przypadkowo się tam znalazły) mówi: "nie zachowuj się jakbyś nigdy słodyczy nie
widziała!" i nic jej nie pozwoliła wybrać
Masz rację: po co tacy rodzice zabierają do supermarketu małe dzieci, skoro nie
pozwalają im nic kupić!

Hmm zgadnijmy

[bunny.tsukino]

Bo może same wychowują dziecko, nie ma go absolutnie z kim zostawić, a jeść też
coś trzeba, pieniędzy niewiele, i te 50 gr na paczce mleka potrafi uratować od
głodu??

[olamazur]

bunny.tsukino napisała:

> Bo może same wychowują dziecko, nie ma go absolutnie z kim zostawić, a jeść
> też coś trzeba, pieniędzy niewiele, i te 50 gr na paczce mleka potrafi
> uratować od głodu??

To złoty srodek trzeba znaleźć, coś tam pozwolić wybrać, skoro już się tam
znalazły, a nie fukać na dziecko przy ludziach. Tamta grubaśna tak ofuknęła, że
ja to do tej pory pamiętam, a dziecko się zaczerwieniło, upokorzone.
Ja jestem z tych matek, co zabierają dziecko do supermarketu, jak nie mają z
kim zostawić, z tym że mój mały ładuje produkty do koszyka nieofukiwany
Fajnie się potem w domu odkrywa: o grapefruit! słone paluszki?! kto to będzie
jadł...

[kiniox]

Ale ja nie do końca rozumiem. Tzn. zgadzam się, że dziecka do sklepu lepiej nie
zabierać, ale czasem trzeba. Zgadzam się, że nie ma co dziecka niepotrzebnie
torturować wizytą w sklepie z zabawkami przed Gwiazdką itp. Ale... dziecko się
musi też nauczyć, jak sobie radzić z pokusami. W życiu niejedno je spotka, inni
ludzie różne piękne rzeczy będą mieli i co? Czy fakt, że coś istnieje, ma
automatycznie oznaczać, że moje dziecko MUSI to mieć? Musi, bo co? Bo inaczej
się udusi?

[lucusia3]

Kiniox zgadzam sie w 100%. Ja tam dzieci wszędzie zabieram i często musze powiedzieć, że czegos nie kupie - bo nie mam pieniędzy, uważam cos za niezrowe (wtedy idziemy poszukac czegoś zdrowego) i nie ma problemu. Nie uważam, żeby chować sklepy przed dziecmi. teraz schowa się słodycze, potem sklepy z muzyką i ciuchami? Nie wiem jak to sie może udać.

[neomia]

Nie przesadzajmy, że wizyta w supermarkecie wśród półek z zabawkami i
słodyczami to tortura dla dziecka. Można wyraźnie powiedzieć dziecku, że może
sobie pooglądać, popatrzeć, ale nic niekupujemy lub kupujemy tylko jedną do
pewnej kwoty rzecz. W ten sposób umawiamy się z dzieckiem i nie ma problemu z
płaczem, rzucaniem się, etc.. Dodatkowo angażuję dzieci do wrzucania rzeczy z
listy.Metoda sie sprawdza i ze sklepu wychodzimy uśmiechnięci. Jest jeszcze
jedna ważna sprawa, w ten sposób również ćwiczą , że w życiu wszystkiego nie
można mieć,że trzeba dokonywać wyborów.

[mama303]

camparis napisała:

> olusia19 napisała:
> > Witam! Podstawową metodą Superniani jest k o n s e k w e n c j a. I tyle!
>
Konsekwencja jak najbardziej, karny jeżyk - jakoś mi nie pasuje

Te metody nie mogą działać!

[basia555]

1. Przecież w TV pokazywane są tylko takie przypadki, które się udają. Takie są
wybierane.
2. Każde dziecko jest inne, to indywidualność, więc nie mogą działać
metody "ogólne". Należałoby je "zindywidualizować"

Proszę, powiedzcie

[nangaparbat3]

1. Co to takiego "karny jezyk"?
2. Kiedy moge obejrzeć Supernianię?

[olamazur]

nangaparbat3 napisała:

> 1. Co to takiego "karny jezyk"?
> 2. Kiedy moge obejrzeć Supernianię?

Chyba nikt Ci nie odpisał, więc ja to zrobię

1. Karnym jezykiem może być np. duża poducha, która lezy na ziemi i wyglądem
przypomina jeżyka (są takie w sprzedaży w Ikei), ale może też być każda inna
zwykła poducha lub nawet krzesełko. Najważniejsze, by to coś do siedzenia
stało/leżało zawsze w tym samym miejscu (np. w kącie) i żeby dziecku
powiedzieć, że siedzenie na tym jest karą.
Jak małe zbroi, mówisz coś w rodzaju "jak będziesz się tak zachowywał/a, to
pójdziesz na karnego jeżyka/karne krzesełko!", a jak zbroi powtórnie bierzesz
za fraki i na tymże "miejscu kaźni" sadzasz na tyle minut, ile dziecko ma lat i
dodajesz komentarz w rodzaju: "byłeś/aś niegrzeczny/a, masz tu siedzieć za
karę". Jak małe schodzi, bierzesz bez słowa za fraki i sadzasz znów. I znów, i
znów (bo zwykle złażą). W końcu się nauczą, że trzeba tę karę odbywać, czyli na
owym jeżu siedzieć.
Gdy mija odpowiednia liczba minut, podchodzisz do dziecka, mówisz, za co tam
siedziało i namawiasz, by przeprosiło.
W opisie wygląda głupio, ale działa. Za naszych czasów stawiało się do kąta,
jezyk to też jest taki kąt, tyle że na siedząco. Tak mi się wydaje

2. Nie wiem, kiedyś było w pr. 2 publicznej telewizji.

Nie pomaga otoczenie...

[ml130676]

Mnie do szału doprowadza, jak staram się skarcić moją córkę, która, nie ma co
się oszukiwać, nie przypomina anioła. Zawsze wtrąci się jakaś babcia albo
ciocia, która zaprzecza temu, co ja staram się dziecku wytłumaczyć. Albo
ojciec. Najgorsze, jak wasza druga połowa zaczyna podważać, w obecności
dziecka, wasz autorytet. Wy mówicie: nie wolno już więcej cukierków, a mąż,
babcia, ciocia stają wtedy po stronie dziecka z tekstem "oj nie bądź taka
zasadnicza, daj mu jeszcze jednego". Cholera mnie wtedy bierze. Albo "nie
krzycz na nią/niego, bo ją/go stresujesz". Pięknie, tylko potem taka babcia,
ciocia, tatuś idą sobie, a my matki zostajemy z problemem.

[dropeter]

Ja mam dwuletniego synka. Od roku stosujemy techniki "Love & Logic". Tutaj co
calkiem popularne (Kolorado, USA). Może to przypadek ale syn nie ma wykazuje
objawów starsznego dwu-latka. W zasadzie to cała metoda polega na dawaniu
dziecku mozliwości podjmowania decyzji and pozwalaniu mu na robienie błędów.
Przykład z cukierkami: Spytaj się dziecka gdzie chce shować cukierki.
Generalnie ty osiągasz cel, dziecko nie je więcej cukierków, dziecko ma
poczucie ze kontroluje sytuacje i podejmuje wlasne decyzje. Założmy, że dziecko
nie chce schować cukierków. Przechodzisz do konsekwencji (logika) - nie bedzie
bajki albo pojdzie do swojego pokoju - wybor nalezy do dziecka. Ja juz nie
pamietam kiedy ostatni raz mały rzucił się na podłogę z rykiem.

Przykład z obiadu: zazwyczaj nie chce jeść - mówie: czas na obiad, teraz
waszyscy siadamy, a ty gdzie chcesz usiąść? a gdzie Tata, a gdzie Mama?
Idea jest ze jedzenie obiadu nie jest kwestią wyboru, za to gdzie kto siedzi
tak.
To samo jest ze wszystkim: którą czapeczkę chcesz? czerwoną czy niebieską? Brak
czapeczki nie jest możliwym wyborem

www.loveandlogic.com/
Jeżeli chodzi o telewizyjną nianie: jedna rada zadziałała - nauczenie małego
jak samemu zasypiąć. Potrwało to 3-4 dni, tak jak w programie. Pierwszej nocy
siedziałem godzine koło łóżeczka, drugiej pół godziny i zanim zasnął
powiedziałem mu dobranoc, etc

[celebrity]

dwuletni smark ma rzadzic gdzie laskawie pozwoli usiasc mamie a gdzie tacie?
chyba Ci sie w glowie pomieszalo, mam nadzieje ze sie opamietacie zanim wejdzie
wam na glowe...

[dropeter]

Ja też miałem obiekcje na początku, ale po wysłuchaniu prelekcji zrobionej
przez dyrectora miejscowej szkoły średniej postanowiłem spróbować. Najpierw
przeczytaj pare artukulów o "Love & Logic", a potem wyrób sobie pogląd. U nas
to działa. Mamy zabawe i nie ma sprzeciwów. Ja wiem ze są tacy którzy używają
argumentów siłowych

[magatom]

no właśnie! przecież ryby i dzieci głosu nie mają, prawda??

wyraźnie nie zrozumiałaś/łeś wypowiedzi poprzednika - istotą nie jest oddawanie
decyzji życiowych w ręce dwulatka, tylko odwrócenie jego uwagi; jak Ci się
przykład nie podoba - poproś by dziecko wybrało czy zje na niebieskim, czy na
żółtym talerzyku, albo groszek czy marchewkę.
Uważam, że metoda jest znakomita - uczy dziecko podejmowania decyzji, zapobiega
konfliktom, i przede wszystkim buduje w maluchu poczucie wartości - uczy je że
jego zdanie też jest ważne.

Sama ją stosuję do dziś - a moje dziecko ma już lat 12) jak wisi w powietrzu
kłótnia, że źle się ubrała (spódnica na rolki np) proszę by wybrała leginsy lub
spodnie. Zamiast stać nad nią i sprawdzać jak robi lekcje - tak mnie wychowywano
- proszę by wybrała - czy zrobi je w piątek po szkole, czy zostajemy w niedzielę
w domu itp.
I zapewniam Cię - dziecko kochane, doceniane przez rodziców - nie ma powodu by
wchodzić komukolwiek na głowę.
Pozdrawiam

[camparis]

magatom napisała:
> I zapewniam Cię - dziecko kochane, doceniane przez rodziców - nie ma powodu by
> wchodzić komukolwiek na głowę.

to prawda
Ostatnio pojechaliśmy nad morze na długi weekend i moja córeczka była podawana
jako przykład dobrze wychowanego dziecka. I to przez inne małżeństwo! Które
mówiło to do swoich dzieci!
Tylko, że u nas jest konsekwencja: nie chcesz obiadu - nie będzie np. basenu po
południu, bo nie będziesz miała siły pływać. I córka wie, że rodzice (czyli ja
plus mąż) dotrzymamy słowa.
Z drugiej strony jak chcieliśmy kupić lody nad morzem i jej to obiecaliśmy (!
ważne!) to jechaliśmy specjalnie do drugiej miejscowości, bo dziecko miało
obiecane za starannie zjedzony obiad.

[celebrity]

otoz wyraznie zrozumialam. Niech sobie dziecko wybiera gdzie ONO usiadzie i na
jakim talerzyku zje ale nie rzadzi co maja zrobic RODZICE! A jak dziecko
zazyczy sobie zebys usiadla w wannie w zoltych kaloszach i kasku na glowie i
dopiero wtedy pozwoli Ci laskawie zjesc to sie opamietasz?! A Piotrusia z Kogla
Mogla pamietacie?

[mama303]

celebrity napisała:

> otoz wyraznie zrozumialam. Niech sobie dziecko wybiera gdzie ONO usiadzie i
na
> jakim talerzyku zje ale nie rzadzi co maja zrobic RODZICE! A jak dziecko
> zazyczy sobie zebys usiadla w wannie w zoltych kaloszach i kasku na glowie i
> dopiero wtedy pozwoli Ci laskawie zjesc to sie opamietasz?! A Piotrusia z
Kogla
>
> Mogla pamietacie?

Moim zdaniem nie zrozumiałaś, był poprsotu wybór kto gdzie chce usiąść.
Inna sprawa że w takiej przyziemnej sprawie jak miejsca przy stole nie
zaszkodzi jak sobie dziecko "porządzi"- ono się poczuje ważne a rodzicom
aureola władzy rodzicielskiej z głowy nie spadnie.

[scher]

> Inna sprawa że w takiej przyziemnej sprawie jak miejsca przy stole

Miejsce przy rodzinnym stole nie jest rzeczą przyziemną. Stół i wspólne posiłki
mają fundamentalne znaczenie dla rodziny. Archetyp ojca, archetyp matki w
połączeniu z archetypem stołu i pożywienia - ileż tu symboliki! Stół i posiłek
to nie miejsce na pajdocentryczne eksperymenty.

[mama303]

scher napisał:


> Miejsce przy rodzinnym stole nie jest rzeczą przyziemną.

Pewnie mamy inne priorytety

Stół i wspólne posiłki mają fundamentalne znaczenie dla rodziny.

W teorii tak, w praktyce w naszym zabieganym życiu różnie to bywa w róznych
rodzinach.

Archetyp ojca, archetyp matki > w połączeniu z archetypem stołu i pożywienia -
ileż tu symboliki

O co To takiego np archetyp ojca czy matki lub też stołu?

[ywonna]

Jesli twoja logika nakazuje, by dziecku poddac pomysl siedzenia w wannie w
zoltych kaloszach to gratuluje!
Ja zrozumialam, ze to rodzic wybiera alternatywy, a dziecko ma tylko poczucie
wyboru - tak jakby wtorny wybor.
Jesli np. dziecko nie chce jesc obiadu to dajesz mu wymyslone przez Ciebie
propozycje wyboru. Jesli Tobie przychodza do glowy absurdalne czy skrajne
pomysly to tak bedzie wychowywane Twoje dziecko.
Jelsi antomiast wybieracz logicznie (love&logic) to i dziecko wybierze to co
rozsadne, tj. zje ten obiad czy przestanie plakac, bo pomysli nad
konsekwencjami.

[celebrity]

taa Polacy maja problem z czytaniem ze zrozumieniem nieprawdaz? Otoz dziecko
samo wpadnie na taki pomysl - oczywiscie nie kazde, ale zapewniam Cie ze
rozpuszczone i na dodatek z charakterkiem - tak. I niestety znam rodzicow
dziecka ktore nie chcialo za nic jesc, wymyslalo rozne żadania i w koncu
zazyczylo sobie zeby mama w wannie robila za straszydlo w kaloszach i kasku na
glowie...

[scher]

magatom napisała:

> wyraźnie nie zrozumiałaś/łeś wypowiedzi poprzednika - istotą nie jest
> oddawanie decyzji życiowych w ręce dwulatka, tylko odwrócenie jego uwagi

W opisanym przypadku istotą jest odwracanie uwagi dwulatka POPRZEZ oddawanie w
jego ręce decyzji, których nie ma prawa i nie powinien podejmować.

[scher]

celebrity napisała:

> dwuletni smark ma rzadzic gdzie laskawie pozwoli usiasc mamie a gdzie tacie?
> chyba Ci sie w glowie pomieszalo, mam nadzieje ze sie opamietacie zanim
> wejdzie wam na glowe...

O, już ktoś to napisał...

[scher]

dropeter napisał:

> Przykład z obiadu: zazwyczaj nie chce jeść - mówie: czas na obiad, teraz
> waszyscy siadamy, a ty gdzie chcesz usiąść? a gdzie Tata, a gdzie Mama?
> Idea jest ze jedzenie obiadu nie jest kwestią wyboru, za to gdzie kto siedzi
> tak.

Dziecko w domu podejmuje decyzję, gdzie usiądzie Tata, a gdzie Mama przy
rodzinnym stole??? Dziękuję za taką pajdokrację.

Ktoś niedawno w rozmowie ze mną zauważył: dzisiejsze czasy obfitują w
przejawy "kultu dziecka".

[mama303]

scher napisał:

> Dziecko w domu podejmuje decyzję, gdzie usiądzie Tata, a gdzie Mama przy
> rodzinnym stole??? Dziękuję za taką pajdokrację.

No nie, to naprawde życiowa decyzja wymagająca wielu przemysleń. Tak ważna
decyzje może podjąć tylko głowa rodziny.

[scher]

Quod licet Jovi, non licet bovi.

[mama303]

scher napisał:

> Quod licet Jovi, non licet bovi.
>
Mozna prosic tłumaczenie?

[ywonna]

Co wolno Jwiszowi, tego nie wolno wolowi )
Scher - czy twoje dziecko jest wolem?
Czy gdy dziecko nie chce jesc, a rodzice, aby je zachecic powiedzia z
usmiechem: wiesz co? musisz przyjsc i tak do kuchni, bo my z tata nie lubimy
bez Ciebie jesc. no i nie wiem, na ktorym talerzu lepiej smakuje obiadek: na
tym z Kubusiem Puchatkiem czy z Myszka Miki?
Dziecko ciekawe idzie i wyjmuje talerzyk i juz raczje zle ten obiad.
Przy innej okazji mozna poddac pomysl z ustawieniem krzesel do stolu na
zasadzie: idz pomoc mamie, bo krzesla nie wiemy jak ustawic?
Za kolejnym razem: kto dzis ma pokroic? mama czy tata?

Dziecko czuje sie wazne, czuje sie elementem rodziny. A jednoczesnie nie
przyzwyczaja sie do tego talerzyka, sadzania na krzesle, itp., bo za kazdym
razem mozna cos innego wymyslic. Wiec dziecko nie wpadnie na pomysl: oho, mam
wybrac talerzyk - na pewna chca, zebym zjadl/zjadla ten niedobry obiad )

Sama nie mam dzieci, ale czytajac to forum odnosze wrazenie, ze Superniania
niektorym jest potrzebna. Nie tylko do konsekwencji, ale i do logicznego
myslenia.

[scher]

> Scher - czy twoje dziecko jest wolem?

Jesteś po jakimś kursie demagogii?

[ywonna]

> Jesteś po jakimś kursie demagogii?

a Ty popisujesz sie lacina, choc sens tych slow przeczy calej dyskusji?
"Homo sum et nil humanus a me alienum esse puto" - chyba tak to sie pisze ))

[matadeusz]

trzeba wtedy tatusia i babcie na karnego jeza

Majewski

[anuszka_ha3.agh.edu.pl]

www.youtube.com/watch?v=AYDDhdkyzrI
Tu jest parodia w dobrej jakości!

[sandra1301]

nasza Mysia ma 2 latka, czasem zdarza się jej tzw. bunt. Wtedy odprowadzam do
drugiego pokoju, sadzam na sofę i mówię, że ma siedzieć i jak się uspokoi to
może przyjść. Kiedy wstaje - zgodnie z regułą Superniani - odprowadxam w to
samio miesce. Wiecie, że skutkuje!

[soemi]

Pewna Pani chciała zrobić karierę lub jakaś telewizja kasę no i tak powstał
program SuperNiania.

Widziane oczami dziecka; przychodzi jakaś Pani z grupą ludzi i zaczyna rządzić,
nakazywać rodzicom jak mają ze mną postępować, wprowadza w domu nowe zasady.

Widziane oczami psychologa; zaburzanie dziecku poczucia bezpieczeństwa,
zachwianie równowagi dnia codziennego, dyskryminacja rodzica w oczach dziecka

Pomysły na wychowanie Super Niani są super, ale tylko i wyłącznie do napisania
książki, która pomogłaby rodzicom zdecydowanym na wprowadzenie zmian w
codzinnym życiu rodiznnym. Rodzicom występującym w tym programie po pierwsze
brakuje pewności siebie względem postępowania wobec dziecka i konsekwencji.
Rodzicom, ogólnie nie tylko z programu, łatwiej jest ustąpić dziecku w wielu
sprawach niż wysilić sie na rozmowę z maluchem. Łatwiej jest wrócić do pracy
przed ukończeniem pierwszego roku życia dziecka i zostawić go dziadkom lub
opiekunce na wychowanie, tłumacząc się, że nie mamy innego wyjścia. A potem
wzywać na pomoc Super Nianię myśląc, że ona odmieni nasze zaniedbania i
słabości.

[olamazur]

> Pewna Pani chciała zrobić karierę lub jakaś telewizja kasę no i tak powstał
> program SuperNiania.

Całkiem możliwe, że chcieli zarobić, ale co w tym złego. Ja też nie pracuję za
darmo i Ty zapewne też nie. Natomiast program Superniania powstał na wzór
identycznych programów produkowanych od lat na Zachodzie.

> Widziane oczami dziecka; przychodzi jakaś Pani z grupą ludzi i zaczyna
> rządzić, nakazywać rodzicom jak mają ze mną postępować, wprowadza w domu
> nowe zasady.

Czyżbyś uważał/a, że to policja do nich przyszła? Albo kurator z nakazem
sądowym? Te rodziny same nianię do siebie zaprosiły, wiesz? I właśnie po to, by
powiedzieć: "nie radzę sobie, pomóż mi, powiedz, co mam robić".

> zaburzanie dziecku poczucia bezpieczeństwa, zachwianie równowagi dnia
> codziennego, dyskryminacja rodzica w oczach dziecka

Tu się zgodzę. Dużo lepiej by było, jakby pomogła prywatnie, bez nagrywania i
pokazywania w telewizji. Ale wtedy inni nie skorzystaliby z ich przykładu.

> Pomysły na wychowanie Super Niani są super, ale tylko i wyłącznie do
> napisania książki,

Wiesz czy tylko tak Ci się wydaje? Stosowałeś/aś się do jej porad? Bo ja się
stosowałam do porad angielskiej superniani (zaklinaczki dzieci) i mam na ten
temat opinię z własnego doświadczenia. Zaklinaczka dzieci leciała w telewizji,
jak mój synek miał 2-3 miesiące, a ja dopiero uczyłam się, jak byc mamą. Moje
dziecko miało kolki i kiepsko sypiało w dzień. Zaczęłam stosować rady
zaklinaczki (specjalizowała się raczej w noworodkach, kolki, refluksy,
rozpoznawanie rodzajów płaczu, usypianie itp.) i... olśnienie, na moje dziecko
te rady działały! Nie były książkowe lecz zdecydowanie życiowe.
O radach polskiej superniani też mam dobre zdanie.

> A potem wzywać na pomoc Super Nianię myśląc, że ona odmieni nasze
> zaniedbania i słabości.

Coś tam zawsze pomoże Jak nie tym telwizyjnym rodzinom, to może widzom. Nie
ma co tak w czambuł potępiać. Ostatecznie nie oglądaj i już.

[kocia_noga]

Bardzo czarna wizja świata - nie kupuję.Takie programy jak Superniania sa
bardzo potrzebne.Ja mam juz dorosłe dzieci, a chętnie oglądam i żałuję,ze
dawniej ich nie było, wtedy, gdy potrzebowałam pomocy. Po pierwsze, rodzice
widzą, że nie oni jedni mają problemy, po drugie, załamuje się popularne
przekonanie o tym, że dzieci rodzą się "złe" lub "dobre",oraz inne przesądy, po
trzecie, programy takie sa kopalnia dobrych pomysłów i przekazuja pozytywna i
adekwatną wizję wychowania.
To, że ktos na takim programie zarobi, jest czyms dobrym, nie złym.Fakt, że
rodziny goszczące Supernianię sa u nas niejako męczennikami za sprawe; czytałam
komentarze na stronach dotyczących Superniani - polskie piekiełko! I to
pomimo,że lubimy się sprężać i natężać, żeby nie zginąć w kotle ze smołą.Chodzi
mi o to, że w np brytyjskich odpowiednikach Superniani mieszkania nie sa
odpicowane na wysoki połysk, rodzice zachowuja się bardziej na luzie, wrzasną
na dziecko, dadza klapsa, costam warkną - bardziej to realistycznie dla mnie
wygląda.
U nas rodzice wychodzą ze skóry, żeby wyjść jaknajlepiej, w domu żadnego pyłka,
dzieci w kosciółkowych ciuchach, a mimo to zostaja obrobieni w internecie ze
wszystkich stron.Tym bardziej jestem im wdzięczna.

[shamsa]

soemi napisała:


>
> Widziane oczami psychologa; zaburzanie dziecku poczucia bezpieczeństwa,
> zachwianie równowagi dnia codziennego, dyskryminacja rodzica w oczach dziecka
>

piszesz to rzeczywiscie z perspektywy doswiadczonego psychologa dziecięcego, czy
tak sobie bajdurzysz?
wszystkie te dzieci "na dzien dobry" maja zaburzone poczucie bezpieczenstwa i
rownowagi, z powodu niekonsekwencji rodzicow, braku zasad i ograniczen. metody
stosowane przez psychologow dzieciecych przywracaja zdrowie w tych sferach.

[scher]

soemi napisała:

> Widziane oczami dziecka; przychodzi jakaś Pani z grupą ludzi i zaczyna
> rządzić, nakazywać rodzicom jak mają ze mną postępować, wprowadza w domu nowe
> zasady.

Żeby to tylko biednemu dzieciątku psychiki nie zdruzgotało!

Nie martw się, po latach wykażą, że trauma wywołana działaniami TVN-u
doprowadziła ich do stanu permanentnej depresji, wskutek czego wymagają
nieustannej opieki psychologicznej. Wiesz jakie zadośćuczynienie im wypłacą?

[notting_hill]

Jedno sprostowanie- nie widziałam wszystkich odcinków "Superniani", ale
odniosłam wrażenie, że większość rodzin w których kręcono ten program to były
rodziny baardzo tradycyjne, w których matka NIE PRACOWAŁA poza domem. Więc
argument, że:
Łatwiej jest wrócić do pracy
> przed ukończeniem pierwszego roku życia dziecka i zostawić go dziadkom lub
> opiekunce na wychowanie, tłumacząc się, że nie mamy innego wyjścia. A potem
> wzywać na pomoc Super Nianię myśląc, że ona odmieni nasze zaniedbania i
> słabości.

jest tu nie bardzo.

W moim odczuciu program pokazał brak więzi jako takich, na przykład między
rodzicami. Często odnosiłam wrażenie, że to oni powinni zacząć od rozwiązania
SWOICH problemów.
Zresztą jak ktoś tu wcześniej wspomniał, program angielski "Poradnik Tanyi
Byron" pokazywany na Zone Club, w większym stopniu to unaoczniał- to rodzice
mieli problem, który manifestował się w takim lub innym zachowaniu ich dzieci.

[kaaaa3]

Jeżeli metody Superniani nie skutkują, to proponuję poszukać egzorcysty

[shamsa]

metody dzialaja, problem to dobre wprowadzenie je w zycie

[veevaa]

Dzieci sie zle nie rodza. Wszystko jest efektem zlej hodowli niestety...

[soemi]

Zgadzam się z veevaa! Dzieci się złe nie rodzą, poprostu rodzicom brakuje chęci
do pakazania dziecku świata i wprowadzenia odpowednich zasad.

[monika.podgorska2]

Program jest ok. Pokazuje jednak pewne metody, które działają w róznym czasie
dla okreslonego dziecka. Nikt tam nie mówi że zaraz nastąpi poprawa.
Proponuję wizytę u psychologa.
Superniania ma jedną wadę. Pokazuje jak radzić sobie z zachowaniem dziecka a
nie mówi czemu dziecko się tak zachowuje. No może czasem.
Ja sięwybrałem do psychologa dziecięcego, który pomógł mi zrozumieć co się
teraz dzieje z moim prawie 3 letnim synem. Dopiero potem dowiedziałem się jak
POMÓC dziecku z poradzeniem sobie ze swoimi reakcjami.

[stanleyowa]

my kupiliśmy minutnik, taki do gotowania jajek, i nastawiamy naszej córce, lat
5, np gdy długo sprzata pokój lub strasznie długo je obiad, gdy wolno się
ubiera...pomaga jej to kontrolować upływ czasu jaki jej został...oczywiście
nigdy nie jest to krótki czas, ale np 15-20 minut...to naprawdę działa !!!

[soemi]

Super pomysł z minutnikiem, myślałam o klepsydrze. Stosuję konsekwecję wobec
córki, jak coś powiem to amen w pacierzu. Czasem sama nad tym boleję

Zobaczcie tytuł linku do tego wątku na str. główne

[y.y]

ciekaw, że znakomita większość tu się wypowiadających zgadza się, że metody
pokazane w tym ... serialu, tak to nazwijmy, bardziej lub mniej, ale działają.
Ciekawe zatem dlaczego na stronie głównej napisano brednię pt. "Metody Super
Niani nie działają".

[martucha90]

y.y napisał:

> ciekaw, że znakomita większość tu się wypowiadających zgadza się, że metody
> pokazane w tym ... serialu, tak to nazwijmy, bardziej lub mniej, ale
> działają. Ciekawe zatem dlaczego na stronie głównej napisano brednię
> pt. "Metody Super Niani nie działają".

Nie wiem, o czym Ty mówisz. Jaka strona główna?
Tu jest wątek zatytułowany "Metody Superniani- stosowała któraś z Was??!!??" i
tak postawione pytanie organizuje (w miarę) odpowiedzi na ten temat.

[kocia_noga]

Na stronie głównej portalu jest link do tego wątku ze zmienionym,
wprowadzającym w błąd tytułem.Może jest to opinia osób zarządzających stroną
główną - nieraz mam wrażenie, że portalem rządzą nastoletnie chłopaki z osiedla.

[pszekora]

Mnie zastanawia dlaczego we wszystkich tych rodzinach jest taki dystans między
rodzicami a dziećmi, że trzeba stosować jakieś metody psychologiczne? Mama,
tato nie znają "klucza" do psychiki własnego dziecka? Zwykle jest tak, że jak
się dziecko weźmie na kolana, pogłaszcze po głowie, powie coś zrozumiałego i
trafiającego do przekonania to wszystko samo wraca do normy. Ale o tym w
programie nie było ani słowa, jakby dziecko trzeba było tresowac jak psa. Co
gorsza, jeśli przeciętny polski debil zobaczy w telewizji krzyczącego
kilkulatka, panią która sie na niego krzywi i mamę która nieudolnie pokazuje że
płacze, to jest wielce prawdopodobne, że debil pójdzie wyszarpać i pobić bez
powodu swoje dziecko, bo mu się zakodowało że kilkulatek jest nieznośny i zły.
Przecież tak było w telewizji! A jak ma troche więcej siły, jest bardziej
psychopatyczny albo po prostu pijany czy naćpany to strach pomyśleć co może
zrobić. Ten program czyni wiele złego. Powinno sie pokazywać, jak rozsądnie
kochać dzieci a nie sugerowac że one zawsze zasługuja na karę, bo to jest tylko
pożywką dla zwyrodnialców.

ten program =pokazuje,ze dziecko nie jest złe

[nujska]

pszekora napisała:

> Mnie zastanawia dlaczego we wszystkich tych rodzinach jest taki dystans
między
> rodzicami a dziećmi, że trzeba stosować jakieś metody psychologiczne?

Jest dystans, bo rodzice między sobą nie potrafią się komunikować. Czesto Mama
do Taty monologuje, Tata odpłaca tym samym. Nie słuchają się. To przykre, ale
często nawet w podstawowych rzeczach, chociażby tematu porządków domowych.
Przytaczam czynnosci domowe, bo w takiej sytuacji cięzko mówić o emocjach. Nie
potrafią o nich mówić, każdy gada swoje i nic z tego nie wychodzi. Dlaczego? To
już inny temat.

Mama,
> tato nie znają "klucza" do psychiki własnego dziecka? Zwykle jest tak, że jak
> się dziecko weźmie na kolana, pogłaszcze po głowie, powie coś zrozumiałego i
> trafiającego do przekonania to wszystko samo wraca do normy.

Zwykle tak jest. Zgadzam się, lecz trzeba stosować żelazną konsekwencję ( NIE
RĘKĘ!) Konsekwencja słowna ma w sobie miejsce na przytulenie i wytłumaczenie na
kolanach. Ale w tym programie rodzice nie mają konsekwencji, więc
metaforyczne "branie na kolana i tłumaczenie" nie pomaga. Zawodzą na innych
polach, co dziecko doskonale wyczuwa i okazjonalne tłumaczenia takich rodziców
nie skutkują. W przypadku rodziców konsekwentnych, taka spokojna metoda
tłumaczeń jest wdrożona w "program wychowania" pociechy. Czyli różnica
zasadniczą jest to, że metody "tresury" są stosowane w rodzinach bez
konsekwencji, żeby OD CZEGOS zaczać jak jest sie juz w kiepskich relacjach.

Ale o tym w
> programie nie było ani słowa, jakby dziecko trzeba było tresowac jak psa.

Nie prawda, Superniania podkresla na kazdym kroku, że dziecko nie jest złe i
bezmyslne. To my, rodzice takim je czynimi. ( no bo jak to inaczej nazwac,
skoro przykladowi rodzice bełkoczą mentalnie i nie przekazują jasno swoich
mysli?)

I ta tresura, jak to nazwałas, służy, żeby dać przykład rodzicom niemyslacym,
niepotrafiącym wyrażać swoich podstawowych emocji, jako punkt zaczepienia.

Co
> gorsza, jeśli przeciętny polski debil zobaczy w telewizji krzyczącego
> kilkulatka, panią która sie na niego krzywi i mamę która nieudolnie pokazuje
że
>
> płacze, to jest wielce prawdopodobne, że debil pójdzie wyszarpać i pobić bez
> powodu swoje dziecko, bo mu się zakodowało że kilkulatek jest nieznośny i
zły.

Przeprazzam, co Ty pleciesz? Gdyby rzeczywiscie isc Twoja metodą "bezmyslnego
debila", to nie mógłby on wyszarpac dziecko, bo tego w programie by nie
zobaczył. Dziwna logika.


> Przecież tak było w telewizji! A jak ma troche więcej siły, jest bardziej
> psychopatyczny albo po prostu pijany czy naćpany to strach pomyśleć co może
> zrobić.

Jesli bedzie nacpany lub pijany, to nie zobaczy tego programu

Ten program czyni wiele złego. Powinno sie pokazywać, jak rozsądnie
> kochać dzieci a nie sugerowac że one zawsze zasługuja na karę, bo to jest
tylko
>
Wlasnie ten program to pokazuje ludziom którzy kochają swoje dzieci, ale nie
potrafia im tego zakomunikować. Bo kochanie, to nie tylko branie na kolana i
zrozumiałe tłumaczenie. To również wychowanie, czasami niezbyt przyjemne.
(skrótowo może wyglądać jak manipulacja dzieckiem. Manipulacją nie jest, bo
chcemu dla niego dobrze, a nie zle, tak jak moze sie kojarzyc
słowo "manipulacja". Moze inaczej - sterujemy nim, czyli wychowujemy, a nie
manipulujemy, wlasnie po to, zeby wyciągnąć korzysci dla siebie i przede
wszystkim, DLA DZIECKA). Wychowanie czasem niezbyt przyjemne dla dziecka, ale
taka jest kolej rozwoju. Banalny przyklad - nie zawsze przyjemnie jest sie
uczyc i byc systematycznym, ale dzieki temu później można dostać się na lepsze
studia + inne podstawowe przykłady.

Podsumowując, pszekora, chyba patrzysz bardzo wybiórczo na ten program/metody
wychowania. Pokrętna logika...


Co o tym sądzicie dziewczyny?

[olamazur]

> Podsumowując, pszekora, chyba patrzysz bardzo wybiórczo na ten program/metody
> wychowania. Pokrętna logika...
> Co o tym sądzicie dziewczyny?

Strasznie pokrętna logika. Jak jej zdaniem pijanego czy naćpanego "tatusia"
może sprowokować do lania program Superniania, to pewnie boi się myśleć,
co "tatuś" zrobi potomkowi, gdy natrafi w pijanym widzie na Chucka Norrisa

[shamsa]

mam wrazenie, ze sama nie masz klucza do psychiki wlasnego dziecka, skoro nie
wiesz, ze nie stosuje sie tam zadnych kar, a jedynie pozbawia sie nagrody
(uwagi, mozliwosci zabawy, robienia czego sie chce).

ci rodzice normalnie wrzeszcza na dzieci, czasem strzela klapsa - to sa wlasnie
kary, tyle, ze kary nie sa skuteczne, bo dzieci sa na nie bardzo odporne

[nujska]

shamsa napisała:

> mam wrazenie, ze sama nie masz klucza do psychiki wlasnego dziecka, skoro nie
> wiesz, ze nie stosuje sie tam zadnych kar, a jedynie pozbawia sie nagrody
> (uwagi, mozliwosci zabawy, robienia czego sie chce).
>
> ci rodzice normalnie wrzeszcza na dzieci, czasem strzela klapsa - to sa
wlasnie
> kary, tyle, ze kary nie sa skuteczne, bo dzieci sa na nie bardzo odporne



niestety nie bardzo wiadomo, odnosnie czyjej wypowiedzi napisalas, ale w
porzadku

[shamsa]

wyraznie podwiesilam sie pod pszekore

[nujska]

dzieki za wyjasnienie

[ewa.z1]

a ja wrócę do pytania założycielki tematu - Kingi. Oglądam Supernianię, podoba
mi się ten program. Mogę wziąć z niego coś dobrego dla siebie. Niektóre matody
stosuję - z powodzeniem Karny jeżyk działa gdy ni stosuje się go za każdym
razem, sle tylko za "cięższe" przewinienia. O swoich uczucia ch też mówie i
absolutnie nie widzę w tym żadnego szantazu emocjonalnego.

Acha - i myślę, że każda z nas jest wystarczająco dobrą matką. Kochamy
przecież nasze dzieci i nie krzywdzimy ich, prawda? To po co się kłócić?
Każda z nas pisze o SWOICH doświadczeniach, dzieli się nimi. Piszę o tym
dlatego, że trudno mi zgodzić się z tym, jeśli metody którejś z nas są
poddawane ocenie (jakiejkolwiek) a zadaża się że i nieprzyjemnym komentarzom.

[kalosze2]

Czasem najprostsze rzeczy są trudne do zobaczenia...zwłaszcza, kiedy samemu
wyniosło się nie najlepsze wzorce z dzieciństwa.
Superniania nie odkrywa niczego nowego, na co by nie wpadli dobrzy rodzice.

Ja zaczęłam stosować przede wszystkim; mówienie spokojnym tonem (naprawdę,
wierzcie mi...można oduczyć się krzyczenia), ignorowanie histerii (odkrycie
stulecia) i karna poduszka dla ostudzenia emocji. I w sumie tyle.

[sarna38]

Ja uczyłam swoje roczne dziecko zasypiać w swoim łóżeczku.
Powiodło się.