Mam problem z wychowaniem...siebie

[lucerka]

No wlasnie. Jestem z przekonania przeciwniczka bicia dzieci. Nie uznaje
klapsow, popychania i innych form przemocy fizycznej.

Synek ma prawie 1,5 roku i ogromna chec poznawania tego co jest wybitnie nie
dla dzieci. W ruch idzie kuchenka, modem zawieszony nisko na scianie,
eksperymenty z rzucaniem jedzenia po kuchni itd.

Mozna sie domyslic, jak synek reaguje, kiedy po raz 150000 tlumacze, ze
kuchenki nie wolno dotykac. Za ktoryms razem wzbiera sie we
mnie...agresja?...i daje synkowi po lapkach. Na wielu z Was to nie zrobi
wrazenia ale na mnie, przeciwniczce przemocy, robi. Bo ozacza to rowniez, ze
nie tylko moje dziecko nie radzi sobie ze swoimi emocjami ale i ja.

Czy ktos mi moze podpowiedziec, czy jest jakas technika opanowywania sie w
takich sytuacjach? Opanowawania sie albo dziecka?
To dopiero poczatki a mi juz puszczaja nerwy. Do czego to doprowadzi, nie chce
nawet myslec.


Moze dodam jeszcze, zeby przyblizyc sytuacje, ze mieszkam z synkiem sama i
studiuje.

[mamotek]

Lucerko, doskonale rozumiem Twoje uczucia, ja napisałam prace magisterską o
przemocy domowej, moja mama nigdy mnie zbiła a ja czasami nie porafię zapanować
nad swoją złością i wrzeszcę na swoje dzieci a i klaps się trafi.
Twoje dziecko jest jeszcze malutkie ale właśnie zaczęło odkrywać świat,
wszystkiego chce dotknąć, sprawdzić, zobaczyć...Wybacz ale to dorośli są
odpowiedziałni za zorganizowanie bezpiecznej przestrzeni dla ekspansywnych
poczynań swoich dzieci, "po łapach" nie będzie potrzebne jeśli przeorganizujesz
nieco ustawienie sprzetów a w przypadku kuchenki musisz wzmocnić Swoje słowa
czynami, delikatnie ale stanowczo weź malucha pod paszki i tłumacząc "nie wolno
podchodzić do kuchenki, tu pryska gorące" odprowadź go w bezpieczne miejsce i
powiedz "tu możesz się bawić, tu nie pryska gorące". Taki prosty przekaz i
działanie daje efekty (mam kuchnię połączoną z pokojem dziennym i dwie małe
córeczki). Jeśli uda Ci się zapanować nad bezpieczeństwem, będziesz
spokojniejsza i łatwiej będzie Ci trzymać nerwy na wodzy. Opieka nad dzieckiem
jest moim zdaniem trudna, wymaga w pierwszych latach ciągłej uwagi, stałego
"monitorowania" poczynań dziecka, Tobie jest jeszcze trudniej, bo wszystko spada
na Ciebie, nie masz "urlopu" i jak przypuszczam o "wychodne" też ciężko. Trzymaj
się, jesteś z pewnością wspaniałą mamą, zmęczenie i brak snu to najwieksi
sprzymierzeńcy gniewu i agrecji. Nie zamartwiaj się, dziecko rośnie, zmienia się
i rozumie coraz więcej, nie zawsze Twoje słowa będą trafiały w "ścianę".

[bazylea1]

zabezpiecz i odgródz od dziecka wszystko co się da, bedziesz miała dużo
łatwiej. co do reszty to najlepiej zrobic tak jak napisała poprzedniczka. a
moze, jesli masz małe mieszkanie przydałby sie kojec? na pocieszenie napisze ze
wg mnie 1,5-2 lata to najgorszy okres - dziecko jest ciekawe wszystkiego a nie
rozumie ze moze zrobic sobie krzywdę. potem juz coraz wiecej daje się mu
wytłumaczyc. a co do emocji to nie ma matek robotów (choc czasem widze na
spacerze mateczki przemawiające do pociech wyłącznie słodkim głosikiem i mam
wątpliwosci). kazdemu czasem puszczają nerwy. moze jakies ziołowe tabletki na
uspokojenie? i postaraj sie pomyslec o sobie, o wypoczynku i oderwaniu sie od
dziecka, to też dobrze robi na przyrost cierpliwosci.

[mamairobcio]

Postaraj się tak zorganizować przestrzeń wokół Was żeby było jak najmniej
zagrożeń. Może sprawdzą się ochraniacze na kuchenkę? Może modem da się powiesić
wyżej? Spróbuj usunąć to co może stanowić zagrożenie a daj np garnki, łyżki,
korki itp rzeczy do zabawy w momencie kiedy musicie być w kuchni. Zabawa
jedzeniem to naturalny etap rozwoju dziecka. Ale jeśli jesteś temu przeciwna to
przytrzymaj rączkę i powiedz "nie", jak nie pomoże to zabierz po prostu jedzenie.

[e-dziunia]

Jeśli chodzi o opanowanie własnej agresji, to polecam metodę "na gumkę
recepturkę", sprawdziłam ją kiedyś na własnej skórze i choć brzmi banalnie, to
jednak działa. Załóż sobie na nadgarstek gumkę recepturkę i ilekroć będziesz
chciała powstrzymać się przed czymś strzel sobie z tej gumki w łapę. Ja tak
robiłam, aż miałam łapę siną, ale podziałało (ale to w sprawie męża było, a nie
dziecka ;P).
Natomiast ja córkę oduczyłam podchodzenia do kuchenki ciągłym jej odstawianiem,
tzn, ilekroć podeszła do kuchenki ja wynosiłam ją z kuchni bez żadnego słowa.
Żeby miała w kuchni bezpieczne zajęcie zorganizowałam jej jedną szufladę, w
której były same drewniane i plastikowe akcesoria, którymi mogła się bawić do
woli i córeczka bardzo szybko zauważyła, że może bawić się w kuchni do woli
dopóki nie zbliży się do kuchenki, bo wówczas zostaje z kuchni wyprowadzona i to
się jej nie opłaca
I tak z uporem maniaka wynosiłam ją z tej kuchni przez około tydzień prawie bez
przerwy, ale dotarło i dziś już ma prawie 3 lata i nadal wie, że nie warto tam
się zbliżać, ale dziś wie również dlaczego
Pozdrawiam i życzę cierpliwości i dziecięcego uporu