Dlaczego szkoła nie wychowuje?

[e-ftalo]

W niedzielnej audycji wieczornej w radio pojawiła się pani kurator z
kujawsko-pomorskiego.Wtedy zadzwoniła pewna pani,matka już dziś
dorosłego człowieka.Opowiadała jak przez wszytkie lata począwszy od
I klasy podstawówki nauczyciele zbywali jej dziecko począwszy od
nieporzumień z koegami po inne drobne rzeczy.
Nauczyciele tylko nauczali.Dziś wychowawczyni klas 1-3 już nei
wychowuje lecz tylko naucza.Być może trafiła na takie własnie
szkoły,ale takich przypadków jest więcej gdy nmauczyciele tylko po
to pracuja w szkole aby nauczać przekazywać wiedzę,wykłądać dany
przedmiot,a los dzieci,ich problemy szkolne,emocjonalne są
kompletnie ignorowane,ponieważ wychodzą z założenia że to rodzic ma
się tym zająć.A co jeśli rodzic myśli tak samo?
Wtey widzimy to co własnie jest czyli całe rzesze dzieci,które wcale
nie wiedza że są dziećmi,są traktowani od dziecka jak
dorośli,pozostawione same z własnymi sprawami,niedojrzałe
emocjonalnie,z różnymi zaburzeniami,ale za to wykształcone.

[asiara74]

szkoła może jedynie wspierać to wychowanie gdyż: po 1-sze trafia do niej
ukształtowany w dużym stopniu przez wlasne środowisko 7 -latek
a po 2-gie jedna czy dwie osoby nie wychowają grupy 30-tu dzieci.
Szkoła ma rolę wspierającą i często ją spełnia.

[scher]

asiara74 napisała:

> szkoła może jedynie wspierać to wychowanie

Co nie oznacza, że ma ignorować problemy i potrzeby dziecka
krzywdzonego przez inne, niewychowane w domach, dzieci.

[asiara74]

Generalizowanie że wszystkie szkoły ignorują problemy i potrzeby dzieci to
chyba lekkie nadużycie.

[scher]

Ale jest też różnica między nieuprawnionym generalizowaniem, a próbą
syntetycznego podsumowania swoich obserwacji i doświadczeń.

[maxxt]

oczywiście.
p.s. nawiasem - współczuje osobistych doświadczeń.

[mamaigiiemilki]

szola sama nie wychowa dziecka- od tego sa rodzice a szkola moze
jedynie wspomagac wychowanie;
klasy licza ok. 30 osob- mniejszych raczej sie nie tworzy- wiec
praca z taka iloscia dzieciakow nie jest latwa;
a najwazniejsza rzecz to podzial szkoly na podstawowke i gimnazjum:
jest tak, ze dziecko idzie do szkoly i jedna "pani/pan" wychowuje go
w kl. I-III, potem inna w kl.IV-VI; a nastepnie jeszcze inna w
gimnazjum; no to gdzie jest tutaj miejsce na ciaglosc w pracy z
dzieckiem, na jego dobre poznanie?przeciez jezeli dzieciak trafia
np. do gimnazjum to jest to dla niego nowe srodowisko, nauczyciel
musi go poznac, a on sie tez przeciez od razu nie otworzy; i
dochodzi do tego fakt, ze jest w tz. "trudnym wieku";
praca z uczniem nie jest prosta- jezeli nauczyciel stara sie byc
dobrym wychowawca- a decyzje ministerstwa niestety nie ulatwiaja jej-
jest coraz wiecej papierkowej pracy, ze miejsca na kontakt z
uczniem jest naprawde malo...

co nie znaczy ze wychowawca powinnien sobie z gory zalozyc ze
wychowanie jest niemozliwe; na pewno jego starania pozostana
zauwazone, ale z jakim skutkiem? to juz zalezy od ucznia aczesto od
jego rodzicow; byc moze dopiero po latach pewne wartosci przekazane
w szkole zostana wcielone w zycie...roznie bywa, ale chyba nikt
pracujacy w szkole nie lekcewazy problemow ucznia- taka przynajmniej
mam nadzieje;

sama pracuje w gimnazjum; pozdrawiam;

[anek130]

a jakie szkoła ma dziś "narzedzia" aby wychowywać? dziecko w szkole
jest nietykalne, nauczyciele nie ma duzo do powiedzenia, bo jeśli
zgłasza rodzicowi problem, jeśli zwraca mu uwagę, że jego dziecko ma
chyba jakis problem, to rodzice reagują jak przysłowiowa "płachta na
byka". Wiem to, bo pracuje w szkole jako księgowa i słysze nie raz
opowieści, które mnie przerażają. Rodzice wtrącają się w nauczanie
natomiast nauczyciel nie ma prawa wtrącac się w wychowanie. Więc to
w duzym stopniu zalezy od postawy rodziców

Ania

[scher]

anek130 napisała:

> a jakie szkoła ma dziś "narzedzia" aby wychowywać?

Normalne. Nauczyciel ma w ręku praktycznie te same instrumenty,
jakimi dysponuje wobec własnego dziecka.

> dziecko w szkole jest nietykalne

W jakim sensie nietykalne? Bezkarne? To przecież nieprawda.

> nauczyciele nie ma duzo do powiedzenia, bo jeśli zgłasza rodzicowi
> problem, jeśli zwraca mu uwagę, że jego dziecko ma chyba jakis
> problem, to rodzice reagują jak przysłowiowa "płachta na
> byka".

Nauczyciele zbyt wiele czasem zgłaszają problemów rodzicom, zamiast
zrobić ze złym zachowaniem porządek we własnym zakresie. Nauczyciel
nie musi na każdym kroku pytać rodziców, czy wolno mu zdyscyplinować
ich dziecko, nie musi być służalczym. Ten zawód to służba, ale nie
służalczość.

> Rodzice wtrącają się w nauczanie

Nauczyciele mają tendencje każdą chęć zwyczajnej wymiany poglądów
określać jako "wtrącanie się", nie potrafią często przyjąć do
wiadomości zdania odrębnego i mimo to pozostać przy swoim, jeżeli są
przekonani do swoich racji, lecz reagują alergicznie. Sam fakt
zaistnienia innego poglądu powoduje u nich wielki dyskomfort.
Oczywiście są liczne wyjątki, nauczyciela o dojrzałym
światopoglądzie wyczuwa się na kilometr, szanuje się i ceni. Taki
nauczyciel nigdy nie pozwala sobie na zgryźliwe komentarze i
pretensje pod adresem rodziców, nawet jeśli musi ich przekonywać do
swoich racji.

> natomiast nauczyciel nie ma prawa wtrącac się w wychowanie.

Co to znaczy w tym kontekście "wtrącać się"? W szkole wychowuje
nauczyciel, nie rodzice, jego działań nie można nazwać wtrącaniem
się, wychowanie jest obowiązkiem służbowym nauczyciela. Ma on tu
gwarantowaną prawem olbrzymią swobodę w doborze metod i treści. W
szkole ucznia obowiązują polecenia nauczyciela, nie rodziców.

[kropkacom]

> Normalne. Nauczyciel ma w ręku praktycznie te same instrumenty,
> jakimi dysponuje wobec własnego dziecka.

Nauczyciel nie jest rodzicem. Jeżeli dla ojca lub matki narzędziem wychowawczym
jest klaps, to dla nauczyciela on narzędziem dyscyplinującym uczniów nie może
być. Podobnie jest z krzykiem czy innymi karami. Ma za to nauczyciel cały
wachlarz innych możliwości. Największym grzechem nauczycieli jest to ze na pewne
zachowania, wybryki uczniów patrzą przez palce albo w ogóle ich nie widzą.

> Nauczyciele zbyt wiele czasem zgłaszają problemów rodzicom, zamiast
> zrobić ze złym zachowaniem porządek we własnym zakresie. Nauczyciel
> nie musi na każdym kroku pytać rodziców, czy wolno mu
> zdyscyplinować
> ich dziecko, nie musi być służalczym. Ten zawód to służba, ale nie
> służalczość

Moim zdaniem jest właśnie na odwrót to rodzice zbyt wiele spychają na barki
nauczycieli. Niestety zasady dobrego wychowania wynosi sie z domu. Szkoła może
(musi) najwyżej te zasady utrwalać.

[scher]

kropkacom napisała:

> Nauczyciel nie jest rodzicem. Jeżeli dla ojca lub matki narzędziem
> wychowawczym jest klaps, to dla nauczyciela on narzędziem
> dyscyplinującym uczniów nie może być.

Co klapsa zgoda.

> Podobnie jest z krzykiem czy innymi karami.

Mianowicie jakie masz na myśli?

> Niestety zasady dobrego wychowania wynosi sie z domu.

Nie zawsze. Dziecko zaniedbane w domu może uczyć się kindersztuby od
nauczycieli albo innych osób.

[kropkacom]

> Nie zawsze. Dziecko zaniedbane w domu może uczyć się kindersztuby od
> nauczycieli albo innych osób.

kindersztuba, okropne słowo.
Oczywiście masz racje że dzieci zaniedbane albo takie z rodzin patologicznych
tylko poza domem mogą nauczyć się zasad współżycia międzyludzkiego. Mi bardziej
chodziło o to ze coraz więcej rodziców z normalnych domów odpuszcza sobie
wychowanie i przerzuca to całkowicie na szkolę. Potem kiedy syn stwarza problemy
mają pretensje tylko do nauczycieli.

[scher]

kropkacom napisała:

> kindersztuba, okropne słowo.

Dla mnie jest to jeden z celów wychowawczych.

[mozambique]

"Normalne. Nauczyciel ma w ręku praktycznie te same instrumenty,
> jakimi dysponuje wobec własnego dziecka."

a ty co ? z choinki sie urwała ?

jakei instrumenty ? kilka przykładów "
- nagradzanie ? zadne dotykanie, głąskanie, przytuilanie ,
całowanie - nauczyciel nie powienien dotykac dzieecka i lepiej nich
go dobre serce nie zwodzi , zawsze ktos zyczliwy moze go oskarzyc o
zachwoania pedofilskei
- miłe słwoa ? - ok, ale nie przesadzac, nauczycel nie moze
wyrózniac jednego ucznia kosztem inncyh
- zainteresowanie warunkami zycia i stytaucja rodzinną ? - moze
zosatc posądzony o wykraczanie poza swoej uprawnienia, sledzenie,
szpiegowanie lub , uwaga uwaga - bezprawne przesłuchwianie dziecka

- karanie :
słowem - nie wolno ublizac uczniowi, umniejszac go w oczach kolegow
( !!!!!) , lekcewazyc, poddawac w wątpliwosc czegokolwiek zwiazanego
z uczniem, uzywac ostrzejszego słwoa , nie mozna mu naswietlic
przyszłosci ( jak sie nie wezmiesz za nauke to skonczysz jako
spzrataczak ) bo sie spzratkaczak obrazi i poleci z mordą do
dyrekotra ( sparwdzoen na włąsnej skórze) .uczniowi wolno wszytko

czynem - co jzu stwierdzone tysiąc razy , nauczyciel nie moze
dotknąc ucznai , nawet w momecnei gdy musałby rodzielis bijacych sie
uczniów musi uwazac zeby nie dokonac przemocy np. szarpnac jednego
czy drugeiego. To ze uczen moze dokonac w sotosunku do nauczyceila
pzremocy całkowieci bezkarnie juz włąsciwie wszyscy wiedzą

- jesli nie zainteresuje sie żcyeim prawatnym ucznia lub sytaucjaa
rodzinna mze zostac posądzony o brak nadzoru wychwoaczego , ostanio
wielki Roman chiał karac nauczycieli za zajscie uczennicy w ciąze.

- nauczyciel powienien rozponawac niepokjace sygnały ( np slay
pobic , siniaki, zaneidnabia rodzicielskei ) i donosic odpowiednim
słuzbom , za co po godzianch dostanie po mordzie o wkurzonego
tatusia z szybką pięśćią

- nauczycel powinien rozpoznwac problemy emocjonalno-psychiczne
dziecka i , w barku zaineresowania rodziców, latac z dizeckim do
specjlistów od zstwierdzania ADHD i incnyh psychologów

- przy godnym zastanwoienia wysypie dzieci o steirdzonych ADHD ,
dysgrafii , dyskleskji , dyskalkulii i innych dys-

[owocoskala]

nauczyciele nie ma duzo do powiedzenia, bo jeśli
> zgłasza rodzicowi problem, jeśli zwraca mu uwagę, że jego dziecko
ma
> chyba jakis problem, to rodzice reagują jak przysłowiowa "płachta
na
> byka".
Punkt widzenia zależy od punktu siedzienia. A jeśli ja jako rodzic
zgłaszam że w klasie drugiej dzieci za często konczą lekcje zdrowo
po 16 i nie mam prawie możliwości zapisac dziecka na żadne zajęcia
dodatkowe i słysze w odpowiedzi od razu słyszę że jak mi się nie
podoba plan to moge przecież zmienic szkołę to jest to objaw
czyjego terroru? Chyba nie rodziców? Współpraca - to jest to czego
obydwie strony powinny oczekiwać.
Co do tematu to pani która zadzwoniła nie zna wszystkich szkół i
nauczycieli, zapewne to typowy "beret" narzekający na upadek
obyczajów i sugerujący że kiedys było lepiej. Nasza pani wychowuje
dzieci cały czas, bezustannie, i bardzo dobrze, czy to w czasie
zajęć sportowych, czy na przerwie czy w czasie lekcji. Oczywiscie
nigdy się wszystkim rodzcom nie dogodzi i jest pytanie jak ona
wychowuje. Mi totalnie zaimponowała kiedy odesłała wszystkie prace
zrobione przez rodziców za dzieci nie stawiając za nie ocen (w
równoległej klasie rodzice podostawali 6-stki). Ci rodzice z naszej
klasy którzy wykonali prace za dzieci byli zapewne rozczarowani....

[justi54]

i nikomu na tym nie zależy. Nauczyciele muszą lecieć z programem i
realizować chore pomysły kolejnych ministrów edukacji. Wychowanie w
tym kraju zostawia się rodzicom.

wychowuje wychowuje

[nangaparbat3]

Córka znajomych chorowała powaznie psychicznie, bardzo duzo opuszczała, nie była
w stanie sie uczyć. W szkole o tym wiedziano. Na początku wakacji zaliczała
jeden z przedmiotów - juz leczona, dobrze sie przygotowała. Nauczycielka
postawiła dopuszczajacy (najnizsza pozytywna ocena) i skomentowała: własciwie
mogłabym postawic ci wyzsżą ocenę, ale byloby to niemoralne wobec kolegów.

[mozambique]

słusznie

swtierdział samą parwde i tylko prawde

uczennic a została dopuszczono , za co niby miałą dosatc wiecej ?

[e-ftalo]

A wiec skoro szkoła nie wychowuje to jakim prawem określa się
nauczycieli mianem "pedagogów",przecież padagogika to nauka o
wychowaniu?
Czego nauczyciel dowiadują się na tzw kursach lub studiach
pedagogicznych skoro nie m ato nic wspólnego z wychowaniem?Może
chodzi po prostu o przygotowanie metodyczno-dydaktyczne,więc może
przestańmy sie oszukiwać i nazwywać nauczycieli pedagogami bo
określenie to jest już dawno nieaktualne.

[scher]

e-ftalo napisał:

> A wiec skoro szkoła nie wychowuje

Z czego wywnioskowałeś to "a więc"? Mam wrażenie, że raczej nie z
tej dyskusji, bo takich uogólnień tu nikt nie prezentował.

[mozambique]

tez nei wiem skąd
nauczyciel jest nauczycielem , ( oby ajk najlpeszym ) a nie
pedagogiem alebo wychwoawcą. To zanewnictow to jakas bzdura .

dlatego wałsnei w szkołąch istnieje funkcja pedagoga , który ma
sobei radziz z rpblemami uczniowskimi , i dziwnie funjsonuje jako
jakis starszak ( po pójdziesz do pedagoga) a nie pomocna dłon w
problemacch.

"Czego nauczyciel dowiadują się na tzw kursach lub studiach?
jzu odpowidam,

na obowiazkowych zajećiach z PEDAGOGIKI głwonei wkuwa sie na pamiec
idee wychowwacze z osattnich 3 stuleci, liste pozycji napisancyh
pzrze kogos tam, schemat organzaycjny XIXwieczje ochronki oraz
penjsi dla młodych panien i jak wsadzic pomidorka do donicznki (
ja to miałąm na zajeciach) .

ani słwoa natomiast o :
- asertywnosc,
- negocjacji
- umeijetnosci prowadznei rozmwów na tematy prywtane, trudne
- opanwoanie emocji, nerów, rozdrażnienai itp
- jak sobei radzic z cudza agresją
- jak sobei radzic z wąłsną agresją
- jak radzis sobei z osobinkiem zaburzonym emocjonalni lub
psychicznie ( w zwiazku z tym kakzdy instykltownie stosuej
zasade "wariatom nie naleyz sie sprzeciwiac" ) i to tez odnosci sie
do rodziców uczniów
- chwytów samooobrony !!!!! , i to mówię powaznie a nie dla smiechu
- ustawienie glosu i impostacja
- nauak ruchu i gestu w w kwestii publicznego pzremaiawiania (
bardzo istotne w starszych klasach liceum lub gimnzazjum)

[e-ftalo]

Oczywiście że zdażają się tez dob rzy nauczyciele.Ale nie każdy ma
talent wychowawczy.Nauczyciel musi wiedizeć jak nauczać danego
przedmiotu,ale niekoniecznie wie jak wychowywać.To jest pewna
zdolność,dar.Jeśli ktoś ma ten dar to poradzi sobie z grupą 30
dzieci i wcale nie będzie się pytałrodzica o radę.Taką sam ą
zdolność powinien mieć każdy kto ma kontakt,pracuje z dziećmi

[e-ftalo]

>Jeżeli dla ojca lub matki narzędziem wychowawczym
>jest klaps, to dla nauczyciela on narzędziem dyscyplinującym uczniów nie może
>być. Podobnie jest z krzykiem czy innymi karami

Cóż to za narzędzie wychowawcze klaps?No chyba żew obornie własnej,wtedy może
być mowa o użyciu siły.Krzyk,czemu nie,ale uzasadniony,w kontakcie z młodzieżą
lepszy skutek ma mądre słowo niż wykrzyczane słowo.Ale mogą sięzdarzyć sytuacje
gdy trzba podniść głos nie ryzykując przed dyrekcją szkoły


>Córka znajomych chorowała powaznie psychicznie, bardzo duzo opuszczała, nie
była w stanie sie uczyć.

i dlatego dostała najniższą ocenę.Jakież to wychowanie jeślisie dyskryminuje
dzieci ze względu na chorobę,czy inną cechę niezależną od dziecka.
Ja naprawdę nie rozumiem z czego nauczyciel dostają te dyplomy,dzięki którym
znajdują pracę w szkole?

>Nauczyciele muszą lecieć z programem i
>realizować chore pomysły kolejnych ministrów edukacji
całe szczęście że nie wszystkie szkoły poddaja się tym pomysłom.Przykładem są
mundurki które owszem w wielu gomnazjach i podstawówkach się pojawiły(albo się
mają pojawić) lecz nie wszędzie i tam decyzję pozostawiono radzie rodziców.
To nie jest PRL i nie ma władzy centralnie sterowanej,więc nie może być tak że
minister wymyśli sobie jakąś durnotę dla wszystkich polskich szkół.Pora się
obudzić drodzy dyrektorzy szkół.

[mamuk1]

W moim liceum jest specjalny przedmiot o nazwie "wiedza o obyczajach", na którym
uczniowie poznają zasady kulturalnego zachowania w różnych sytuacjach, bo
uważamy, że nie tylko sama wiedza się liczy.

[mamaigiiemilki]

zgadzam sie ze zdaniem ze nie wszyscy obecni nauczyciele powinni
uczyc w szkolach ale...na studiach naprawde nikt nie uczy tez jak
postepowac np. z mlodocianymi przestepcami, a takich 13-14 latkow
jest coraz wiecej(i do tego po kilkoro w jednej klasie); czasy sie
zmieniaja...
i tutaj nauczyciel jest zdany sam na siebie, na swoja wiedze,
umiejetnosc porozumienia sie z tymi uczniami, a to niestety nie
zawsze jest mozliwe; czesc z nich powinna przebywac w poprawczakach
a nie w szkole- a tam powinna miec dobra opieka psychologiczna a
czasem i psychiatryczna;

i prosze mi uwierzyc- jest naprawde wielu pedagogow, ktorzy w swoja
prace wkladaja cale swoje serce, bo ja po prostu lubia, a
uczen=czlowiek jest dla nich kims waznym;

i niestety ta prace "rozni" ludzie coraz bardziej utrudnaja;
najlepiej gdyby juz sie do edukacji nie wtracali

[e-ftalo]

Ja uważam że w szkole nie powinny pracować osoby na podstawie dyplomu,lecz
przede wszystkim powinni posiadać zdolności wychowawcze i lubić tą pracę.Szkoła
potrzebuje dobrych nauczycieli,a nie tylko znawców wybranego
przedmiotu(matematycy,historycy).Znawcy bez zdolności powinni znajdować
zatrudnienie w innych instytucjach(biurach,urzędach,instytucjach naukowych).
Niestety jest wiele ludzi utalentowanych którzy nie znajdują pracy w szkole,bo
np nie mają dyplomu czy jakiegoś innego papieru.
Ale cóż ,taki mamy chory system

[asiara74]

Jak to sobie wyobrażasz? Że osoba bez wykształcenia mogłaby uczyć dzieci ? Na
podstawie tylko stwierdzenia iż nadaje sie do tej pracy, no i kto mialby to
stwierdzić? Sama osoba zainteresowana czy te może jakaś wysoka komisja? Aby
uczyc należy miec wiedze z danego zakresu, aby ja posiąść trzeba skończyć studia.

[ariana1]

e-ftalo napisał:

> Ja uważam że w szkole nie powinny pracować osoby na podstawie
dyplomu,lecz
> przede wszystkim powinni posiadać zdolności wychowawcze i lubić tą
pracę.Szkoła
> potrzebuje dobrych nauczycieli,a nie tylko znawców wybranego
> przedmiotu(matematycy,historycy).Znawcy bez zdolności powinni
znajdować
> zatrudnienie w innych instytucjach(biurach,urzędach,instytucjach
naukowych).
> Niestety jest wiele ludzi utalentowanych którzy nie znajdują pracy
w szkole,bo
> np nie mają dyplomu czy jakiegoś innego papieru.
> Ale cóż ,taki mamy chory system

Wielu utalentowanych ludzi NIE SZUKA pracy w szkole, tylko w
prywatnych firmach. Jaki normalny, zdolny, kreatywny człowiek
pójdzie do szkoły pracować za 1000 zł??? Nawet jeśli, to ucieka
stamtąd po paru latach. Zdolnych i dobrych nauczycieli trzeba dobrze
wynagradzać a nie rzucac im jałmużnę co łaska.

[vharia]

Rodzic ma nie mysleć tak samo, bo jest rodzicem i zwalanie wychowania przez rodziców na szkołę to zwalanie. Oczekiwanie za (ze strony nauczycieli) że rodzice wychowują swoje dzieci to słuszne i w pełni uzasadnione oczekiwanie. Tych zagadnień nie da sie ustawić w jednym rządku.

Nauczycieke wychowujący dzieci SĄ. Jestem w temacie od strony praktycznej. Nawet bardzo praktycznej, bo: rodzica.

[wyjatkowa_rodzinka]

Szkoły w Polsce nie wychowują ani nawet nie wspierają wychowywania,
dzieci w szkole mogą robić co chcą. Poziom naucznia też nie jest
wcale wysoki, program źle ułożony. Problemów emocjonalnych wcale się
nie dostrzega, dzieci są "tresowane", co wywołuje stres i każde ma
umieć to samo i najlepiej w tym samym czasie. Już od najmłodszych
lat szkolnych jest między dziećmi chora rywalizacja i brak szans na
rozwijanie swoich umiejętności i zdolności. Cały polski system
edukacji należy zmienić.

[owocoskala]

> dzieci w szkole mogą robić co chcą. Poziom naucznia też nie jest
> wcale wysoki, program źle ułożony. Problemów emocjonalnych wcale
się
> nie dostrzega, dzieci są "tresowane", co wywołuje stres i każde
ma
> umieć to samo i najlepiej w tym samym czasie.
Jej, co za niekonsekwentna wypowiedź - to w końcu dzieci robią co
chcą czy sa tresowane i zestresowane?
Poziom edukacji w Polsce jest bardzo wysoki, wystarczy poczytać
wypowiedzi ludzi którzy wyjechali do Unii z dziećmi. Dzieci mają
obecnie dużo praw i nie widzę sensu zmian całej edukacji, ale ich
rodzice tego nie egzekwują od szkół. Są bierni jak stado owieczek.
U nas w klasie albo mają wszystko w nosie i ciesza się że mają na
ileś godzin spokój z dzieckiem albo boją się powiedzieć cokolwiek
nauczycielce czy broń Boże dyrekcji jakby mogła ich skazac na 10
lat więzienia.

[wyjatkowa_rodzinka]

W początkowym okresie nauki dzieci są najczęściej tresowane i
zestresowane, a już w gimnazjum, a nawet pod koniec podstawówki
robią co chcą i nauczyciele nie zwracają na to uwagi.
Dla nas nasze dziecko jest najważniejsze, nie mamy zamiaru być
biernymi rodzicami ani nie chcemy mieć wolnego od dziecko dlatego
nasze dziecko nie chodzi do szkoły. A gdyby chodziło i w szkole
działo by się coś złego to na pewno byśmy reagowali.

[asiara74]

??? Nie chodzi do szkoły? Sami je edukujecie? Podziwiam odwage i samozaparcie.
A te wypowiedzi o szkole to chyba lekko przesadzone. Uwierz mi że dzieci ze
zdrowych środowisk nie robia czego chca, bez problemów dostosowuja sie do zasad,
które nauczyciele staraja sie mimo wszystko wpajać i egzekwować (z większym lub
mniejszym skutkiem)Pracuje w szkole i nie zauważyłam, aby ktos tresował
dzieciaki w 1 czy 2 klasie. Troche drylu musi być bo grupa 30 dzieci nie może
przejmować kontroli nad nauczycielem.

[wyjatkowa_rodzinka]

Zdecydowaliśmy się na edukację domową, uważamy że jest to najlepsza
forma edukacji dla naszego dziecka. Każdy z rodziców powinien sam
decydować co jest dla dziecka najlepsze, nasz wybór jest właśnie
taki. Z własnego doświadczenia źle wspominam szkołę, opinie
znajomych na temat szkół ich dzieci też nie są najlepsze. Wiem, że
zdarzają się też dobre szkoły, które dbają o rozwój i wychowanie
dzieci.

[owocoskala]

> Zdecydowaliśmy się na edukację domową, uważamy że jest to
najlepsza
> forma edukacji dla naszego dziecka.
Ale z ciekawości właścicie jak się na coś takiego decyduje?
Opłacasz nauczycieli, czy sami uczycie? Bo chyba państwowi nie
przychodzą? Rozumiem że przeżyłaś jakąś taumę w związku ze szkołą
podobnie jak ja z koloniami na które nigdy dziecka chyba nie poślę.
Ale zdajesz sobie zapewne sprawę jak bardzo zubożysz socjalnie
życie syna - nie zawrze przyjażni, będzie samotny.
Te problemy szkolne co do których rodzice nie reagują nie są na
razie dramatyczne np. ustalono co ma być mundurkiem obowiązkowym
dyrekcja, rada rodziców zatwierdziła, ale teraz przyszła nowa pani
dyrektor i wymyśliła cos innego. Nie chodzi o przemoc. W zerówce
mieli panią po prostu chodzący ideał, teraz mają może taką która
nie robi tak ciekawych zajęć, ale jest bardzo cierpliwa, dzieci ja
uwielbiają i świetnie panuje na ich głównie męską grupą. Moja córka
bardzo lubi chodzić do szkoły.

[wyjatkowa_rodzinka]

Syna???
Tak w skrócie to potrzebna jest zgoda dyrektora szkoły na taki
sposób nauczania. Uczymy dziecko sami, to jest dopiero zerówka więc
nie mamy z tym problemu, ja nie pracuje, mąż też jest więcej czasu
czasu w domu niż w pracy. Są różne pomoce dla rodziców uczących
dzieci w domu, ale możliwe, że później będziemy potrzebowali pomocy
nauczycieli, których trzebą będzie opłacać. A dzieci uczone w ten
sposób nie są izolowane od równieśników. Mają kontakt z innymi
dziećmi poza szkołą i bez problemu nawiązują nowe znajomości.
To dobrze, ze Twoja córka lubi chodzić do szkoły, a w szkole nie ma
żadnych poważniejszych problemów, oby tak dalej.

[maxxt]

home schooling ma jedna zasadnicza wade- nie wyposaży dziecka w umiejeętności
wypływające w czystej codziennej współpracy i współzycia z grupą rówieśników. i
bynajmniej nie chodzi tu o zawieranie znajomości.

[wyjatkowa_rodzinka]

Są też zajęcia pozaszkolne.

[maxxt]

tego nie da sie porównać. totalnie inaczej wpływa grupa rówieśnicza w szkole,
przez kilka godzin niz 1-2 godzinne zajecia dodatkowe- jakie by nie były.

[wyjatkowa_rodzinka]

Radzę poczytać o edukacji domowej i o socjalizacji a dopiero potem się wypowiadać.

[maxxt]

jesli ktos tu jest "niedoinformowany" o edukacji domowej i socjalizacji to z
pewnocia nie ja. zabawna jestes: naprawde. ale twoje dziecko- twoj problem.

[owocoskala]

> tego nie da sie porównać. totalnie inaczej wpływa grupa
rówieśnicza w szkole,
> przez kilka godzin niz 1-2 godzinne zajecia dodatkowe- jakie by
nie były.
Musze się zgodzić z tym całkowicie.

[wyjatkowa_rodzinka]

Najlepiej to nie wiedzieć co i jak i sie wypowiadać. Zacznijcie robić coś co
jest naprawdę dobre dla dziecka, a nie dla rodziców. Dziecko nie potrzebuje
siedzieć w przedszkolu lub szkole przez 5 i więcej godzin z rówieśnikami, bo to
nie ma sensu i wcale nie wpływa tak pozytywnie na rozwój jak się niektórym wydaje.

[tarkiina.arawis]

To nie szkoła tresuje dzieci, a rodzice. Rodzice wpajają dziecku, że powinno
mieć same piątki i że "Jola dostała piątkę a ty nie możesz" Szkoła tylko podsyca
parcie na wynik, które wynosi się z domu.

Podam przykład dwóch dziewczynek o podobnym żywym charakterze, porównywalnych
zdolnościach, dość ambitnych chodzących do jednej klasy: Dziecko "A" uczone było
w domu, że ma przynosić wyniki, że jest taka zdolna, że powinna być najlepsza,
tresowana przez rodziców, że zawsze ma mieć wszystkie lekcje odrobione, co
dziecko odczuwało w swoisty sposób, że powinno być doskonałe "szkolnie" itp.
Nauczyciel przedmiotu raczej przeciętnie wymagający, żądający znajomości
gruntownie conajmniej podstaw przedmiotu.
Drugie dziecko, było od zawsze uczone, że uczy się dla siebie, dla własnej
wiedzy, że nic się nie stanie jak czasem (czasem, a nie notorycznie!) nie odrobi
lekcji to nie jest straszny problem, że jak czasem dostanie jedynkę to nie jest
tragedia, ale równocześnie uczone że zawsze poniesie konsekwencje tego co zrobi.

Efekt taki, że jedno dziecko prędko się zestresowało i przestało naukę lubić a
rodzice nagle zaczęli obarczać winą nauczycieli, że program ciężki itp itd...
Drugie dziecko wiedząc że nauka jest dla siebie z własnej woli starało się być
najlepsze. Grunt to odpowiednia motywacja. Program nie jest problemem, tylko
podejście rodziców i ich ambicje, przynajmniej w znacznej mierze.

[rota_9]

Pitu, pitu, pitu. Najbardziej "podobało" mi się stwierdzenie Sher, że "W szkole
ucznia obowiązują polecenia nauczyciela, nie rodziców." Byłaby to święta racja,
gdyby nadrzędną zasadą w szkole nie była anarchia. Popracujcie trochę w szkole i
potem zabierajcie głos (to do teoretyków i 'teoretyczek' w temacie "jak pracuje
się w szkole")

[e-ftalo]

asiara74,czy uważasz że jedynym sposobem na zdobycie wiedzy są studia?Wiedzę
zdobywa się z różnych źródeł najczęściej z litereatury a studia tylko to
systematyzują(kirunkują,formułują),jednak studia koszutują,więc nie każdy może
studiować.A czy praca w szkole jest taką dziedziną do której potrzba dyplomu?Nie
zgadzam się z tym i uważam że jest idiotyczne

>Dzieci mają
>obecnie dużo praw i nie widzę sensu zmian całej edukacji, ale ich
>rodzice tego nie egzekwują od szkół.
Jak rodzice mają coś egzekwować od szkół skoro nauczyciele nie umieją
współpracować z rodzicami,nie umieją dostosowac się do sposbu myślenia
ludzi(rodziców) którzy po porstu nie znają zasad na jakich funkcjonuje system
szkolny.MIejmy świadomość że człowiek który nie ma kontaktu ze środowiskiem
młodzieży przez wiele lat,nie potrafi się tam odnaleźć i wspólpracować.Rodzice
powinni być szkoleni,tak aby móc podjąć współpracę ze szkołą

>W początkowym okresie nauki dzieci są najczęściej tresowane i
>zestresowane

dokładnie tak
Nawet nie trzeba iść do szkoły,wystarczy popatrzeć na niektóre mamuśki jak to
tresują swoich 6-latków,nie licząć sie z ich emocjami.Zupełnie inaczej jest z
nastolatkami którym przeciętny rodzic już nei podskoczy,więc olewa ich sprawy.
Oczywiście tak robi ZŁY rodzic i nauczyciel.DOBRY jednakowo i z wyczuciem
podchodzi do każdego dziecka bez względu na jego wiek,ponieważ edukacja jest
procesem ciągłym aż po wiek dorosły.Edukację rozumianą jako ogólny proces
naucznia oczywiście

Więc wniosek jest taki że przeciętny rodzic nie różni się od przeciętnego
nauczyciela czymś wiecej niż miejscem pracy.Ani jedni ani drudzy nie mają
szerszej wiedzy w zakresie problemów wychowawczych.Trzeba zauważyć że dziecko
które nie jest szanowane i odpowiednio kształtowane w wieku
wczesnoszkolnym,staje się wykrzywione emocjonalnie i nie da się tego potem
naprawić w wieku nastoletnim

wyjatkowa_rodzinka,to wspaniale że uczysz dziecko z zerówki sama ale za rok
będzie musiało pójśc do szkoły.Osobiście nie rozumiem chorych pomysłow pozyłania
6-latków do szkoły(zerówki) bo jakoś zawsze było dobrze,po co to zmieniać,co to
poprawi?Nic nie poprawi,nic nie zmieni a jeśli już to na gorsze.Ponieważ rok
różnicy nie am tu znaczenia,dlatego popieram zerówkę domową,tym bardziej dobrze
to świadczy o rodzicu który nie czuje się gorszy od jakiejś nauczycielki która
pozjadała wszysktie rozumy i otrzymała prawo do nauczania bo posiada jakiś tam
dyplom.Dlaczego ludzie bez dyplomu nie mogliby uczyć?

rota_9,prosze bardzo,chętnie popracuję w szkole,a miałem chwilowo taką
możliwość(w wolontariacie) i nie są to żadne teorie.W pełni zgadzam się z
tarkiina.arawis,bo własnie tak jest że rodzice wyobrażają sobie pewien system
tresujący,który rzekomo szkoła stosuje.A tu okazuje się że nic takiego nie ma a
dziecko żyje w dwóch światach nie zgranych-domu i szkole.Gdyby rodzice mieli
możliwość przejścia skolenia jak wpółpracowac ze środowiskiem szkolnym i
nauczycilami,sytuacja byłaby inna.Bo dlaczego ma się szkolić tylko
nauczycieli,dlaczego to tylko oni są uprzywilejowani pod względem
samokształcenia o rodziców pozostawia się samym sobie,na lodzie.

[wyjatkowa_rodzinka]

Jak poczytasz więcej o edukacji domowej to się dowiesz, ze za rok nie będziemy
musieli posyłać dziecka do szkoły. Rodzice, nawet tacy co nie mają wykształcenia
pedagogicznego lepiej uczą niż nauczyciele, bo to rodzice najlepiej znają swoje
dziecko, znają zainteresowania i mają indywidualne podejście do dziecka, czego w
szkole brakuje.

[paula_paulina_10]

O ile w pierwszych klasach dasz sobie radę, to od IV-V klasy mogą
być problemy. Zastanów się czy nie lepiej poszukac dobrej, nawet
płatnej, szkoły, w której są małe klasy i jednak fachowi nauczyciele.

[wyjatkowa_rodzinka]

Nie przesadzaj. Z programem podstawówki każdy powinien sobie poradzić, a
przynajmniej my nie mamy z tym problemu.

[maxxt]

a później co? "normalne" gimnazjum,liceum? system stricte szkolny, nie domowy.
zastanowiłaś sie jak dziecko wdroży się do takiego systemu?

[wyjatkowa_rodzinka]

Wątpię, że potem "normalne" gimnazjum, bo w Polsce nie ma czegoś takiego jak
normalne gimnazjum, a to co się dzieje w takiej szkole nas przeraża. Dopiero
zaczęliśmy zerówkę więc nie myślimy o tym co będzie za parę lat, a dziecko ma
kontakt z innymi dziećmi.

[maxxt]

rozumiem ze dalej edukacja nie w Polsce tak? twoja sprawana naturalnie i jesli
cie stac/masz mozliwosci -nie ma sprawy.
p.s. łatwo was przerazic. a zapewniam, ze normalne szkoły istnieja i wcale nie
trzeba ich szukac ze swieczka. troche paranoicznym tonem wieje z twej wypowiedzi.

[e-ftalo]

Nigdy nie twierdziłem że wykształcenie pedagogiczne umożliwia bądź nie nauczania
kogokolwiek.O tym czy ktoś jest w stanie czy nie uczuć dziecko/dzieci decyduje
osobowość,pewne nabyte umiejętności oraz praktyka.Wykształeceni moze jedynie
pomóc w niektórych systuacjach no i daje pewne gotowce dydaktyczne,które jednak
nie muszą mieć zastosowania.Rodzice zawsze mają przewage ponieważ znają swoje
dziecko,a nauczyciel nie koniecznie i nic mu po wykształceniu ktore jest tylko
teoretyczne.
Program podstawówki jest bezproblemowy dla osób które się tym interesują i są na
bierząco.Niestety nie każdy dorosły sobie da radę.
Najbardziej mnie martwi co o tym wszysktim myśli Twoje dziecko które nigdy nie
widziało szkoły na oczy,nie mogło ocenic czy to jest miejsce do którego bedzie
chciało chodzić czy nie.
Byćmoże poznałoby tam fajne koleżanki i kolegów oraz miłuych nauczycieli ,a tak
cała przyjemnosć je ominie.NIe wiem jak u Ciebie,lecz ja miło wspominam
szkołę,szczególnie podstawową i współczuję komuś kto nigdy do niej nie
chodził,nie miał okazji doswiadczyć wszystkiego co tam jest.Rozumiem że czasy sa
inne,skzoły inne,ale jednak nie można powiedzieć że podstawówka to miejsce gdzie
dziecku dzieje się jakas wielka krzywda.Fakt ze sa wyjątkowe przypadki.
Nie da rady wyrwać dziecko z systemu w którym się mieszka,można natoamiast
wybrac konkretną podstawówkę,po uprzednim jej "monitoringu" a taki powienie być
mozliwy dla każdego rodzica.

paula_paulina_10,kto to są "fachowi" nauczyciele,po czym umiesz rozpoznać że
ktoś jest albo nie jest fachowy?Po opiniach ludzi spoza szkoły czy po informacji
u dyrektora szkoły?To jest loteria,albo sie trafi na fachowego albo nie.

[wyjatkowa_rodzinka]

To Ty się lepiej nie martw o nasze dziecko, jest całkowicie szczęśliwe i
radosne. I widziało szkołę, dokładniej mówiąc byliśmy razem z dzieckiem w dwóch
szkołach, rozmawialiśmy z dyrektorem, nauczycielami i nawet widzieliśmy jak
wyglądają zajęcia, nasze dziecko też to widziało i wie na czym polega szkoła.
Koleżanki i kolegów ma, bo szkoła to nie jedyne miejsce, w którym dzieci się
spotykają.
A szkoły miło nie wspominamy.

[e-ftalo]

Dowiedziałem sie że określenie "domowa" oznacza nauczanie przez
rodziców i rodzinę,w każdym mozliwym miejscu i okazji .To nie
edukujące domowo rodziny się izolują, to społeczeństwo je izoluje

Zadziwiające jest jak wielu rodziców nie zdaje sobie sprawy że moga
edukowac swoje dzieci wszystkiego tego a nawet o wiele wiecej niż
zrobi to szkoła.Jest to oczywiste,ponieważ nigdzie nie było
powiedziane że szkoła ma monopol na nauczanie,a jest jedynie taki
stereotyp.To właśnie stereotypy powodują że takie wielkie
dobrodziejstwo jakie płynie zedukacji domowej jest w ogóle nieznane
większości rodziców.Wielu rodzicom nie przyjdzie do głowy (tak, tak,
to nie brak czasu), jak dużo mogliby nauczyć, gdyby tylko chcieli
się trochę lepiej zorganizować i gdyby posłuchali rodziców już
edukujących domowo lub przeczytali dobrą książkę - podręcznik.
Życie codzienne dorosłegoczłowieka ,rodzica jest odległe od spraw
edukacyjnyc,naukowych,bo sporwadza się dospraw przeyziemnych i
rozrywek,a dziecko ijegosprawy pozostaje z boku.

Edukacja domowa jest czymś naturalnym,co pozwala rodzicowi na
bliższy kontakt z dzieckiem,a to wpływa pozytywnie nie tylkona jego
wiedzę lecz także wyhowanie i rozwój.Niezwykle cenną sprawą jest
fakt, że nie tylko dzieci ciągle się uczą, ale robią to wraz z nimi
rodzice

NIestety rodzice których obserwuję w obecności dzieci,bardzo rzadko
się wybijają poza stereotypy,dzieci traktują jak poddanych,w
miejscach publicznych(na ulicy,w bibliotece,itd) nigdy nie słyszę
treści edukacyjnych,naturalnych przekazów verbalnych,jakie powinny
mieć miejsce.Takie przekazy słychać jedynie ....w szkołach.Dlaczego
tak sie dziej,czy rodzice boją się uczyć swoje dzieci
czegokolwiek,czy boją sie że odbiorą nauczycielom robotę,która do
nich należy.Czy boją się ironii otoczenia(???) że edukują
dzieci,skoro nikt tego nie robi?

Sam fakt że słyszę o tym pierwszy raz jest czymś zdumiewającym ,że
media ani społeczeństwo nie lansuje tak ważnego zagadnienia jak
edukacja iwychowanie dzieci,a to przecież takie ważne.Nie rozumiem
tego społeczeństwa...

[wyjatkowa_rodzinka]

Już nie raz pisałam na forum, że uczymy swoje dziecko w domu dzięki edukacji
domowej, ale oczywiście zaraz pojawiają się ataki ludzi, którzy nic o tym nie
wiedzą. Lepiej najpierw poczytać na temat edukacji domowej, zamiast gadać o tym
jak to krzywdzi się dzieci, które uczoną są w taki sposób, ale oczywiście
łatwiej atakować lub tylko gadać jakie to szkoły są złe i nic z tym nie robić.
Rodzice przeważnie nie uczą sami dzieci, bo im się nie chce, przecież wygodniej
jest wysłać dziecko do szkoły.A każdy odpowiedzialny rodzic powinien się
zainteresować edukacją swojego dziecka i wybrać najlepszą drogę dla rozwoju
dziecka. Żadna szkoła, nawet najlepsza nie da dziecku tego co daje edukacja domowa.

nie popadajmy w paranoje

[krwawakornelia]

sa dobre szkoly na swiecie.
Chodzi przede wszystkim o to zeby wlozyc odrobine wysilku, jednym
slowem przejac odpowiedzialnosc za wybor szkoly, i edukacje dziecka.
W dobrej szkole rodzice maja tez wiele do powiedzenia.
Takze to jakas abstrakcja troche sie robi, jak ktos puszcza dziecko do
pierwszej lepszej , a potem narzeka jak to nie/zle (nie potrzene
skreslic) wychowuje.

[e-ftalo]

tekst oczywiście pochodzi ze strony
dladziecka.infoweb.pl/?id_category=65&id_inf=62
i właśnie do niego odnosił się mój poprzedni post

[sally30]

Moje dziecko zaczyna zerowke w szkole.Na rozpoczeciu pani tak
ladniemowila o wspolpracynia a rodzicami rozwiazywaniu wspolnym
problemow dziecka a za dwa tygodnie na zebraniu oznajmila ze jest
spora gupa dzieci nadpobudliwych i bedzie wysylala do psychologa.Dla
mnie to juz jest SPYCHOLOGIA problemow.DLatego uwazam ze w tych
najmlodszych klasach powinny byc jakies pogadanki o przyjazni
emocjach kulturze itp moze z psychologiem bo teoria wyniesiona z
domu kontra szkolna rzeczywistosc to nieraz jak zderzenie z gora
lodowa.

[mozambique]

nadpobudliwosc jest zaburzeniem emocjonalnym .
od zaburzec są specjalisci a nie nauczyciele .
Jelsi twojemu dziecku trzeab bedzie wyleczyc kanałowo ząb , to gdzi
epojdziesz ? do inetrnisty czy dentysty

[sally30]

Idac twoim tokiem myslenia; a czy nauczyciel jest od stawiania
diagnozy? Ja wcale nie napisalam ze moje dziecko jest nadpobudliwe
temat postu jest inny wychowanieDuzo dzieci ma problemy z emocjami i
zachowaniem sie w konkretnych sytuacjach a pogadanki takie sa u
corki znajomej w przedszkolu i rodzice bardzo chwala sobie te
zajecia.

Edukacja DOMOWA

[wyjatkowa_rodzinka]

Edukacja rozpoczyna się w domu. Nie możesz winić szkoły za to, że nie kształci
twojego dziecka, jeśli sam tego nie robisz” - Geoffrey Holder

Ludzie słysząc o edukacji domowej mówią zaraz o gettach, kloszach, izolacji,
braku socjalizacji, itd., a także tłumaczą, że wszyscy rodzice nie są w stanie
uczyć własnych dzieci. Do tego często nie są w stanie sobie wyobrazić, jak
domowe edukowanie ma w ogóle wyglądać. Ten tekst jest dla nich i dla innych
niedowiarków.

Wszystkie powyższe skojarzenia z edukacją domową są zrozumiałe, jednak pokazują
niezrozumienie jej istoty. Po pierwsze, edukacja domowa nie oznacza wcale, że
nauka ma miejsce wyłącznie w domu, w jego czterech ścianach. Determinant
„domowa” nie odnosi się tyle do miejsca, co do osób - domu w znaczeniu rodziców
czy całej rodziny. Do tego, wcale nie ma na celu izolacji wobec świata.
Promotorom edukacji domowej nie chodzi również o masowe zastąpienie nauki
szkolnej nauką w domu. Mają przecież świadomość, że nigdy nie stanie się tak,
aby wszyscy rodzice zechcieli przyjąć na siebie taki trud i taką
odpowiedzialność. Części rodziców (większości?) odpowiada przecież posyłanie
dziecka do przedszkola, szkoły (państwowej czy prywatnej) lub po prostu nie mają
innego wyboru. Promotorom nauki w domu chodzi jedynie o to, żeby rodzice chcący
nauczać mieli prawo do swobodnego wyboru kształtu edukacji dla własnych dzieci.

Domowa sztuka uczenia

Część z „lekcji” w edukacji domowej przeprowadzana jest rzeczywiście w domu, ale
nie oznaczają one długiego ślęczenia przy biurku, bez względu na wiek dzieci. W
trakcie pierwszych lat życia dziecka rodzice mogą nauczyć dzieci nie tylko
miłości do książek, ale czytania, liczenia i wielu innych umiejętności. Edukacja
domowa pomaga również w odkryciu dziecięcych talentów, które w przyszłości
pomogą dobrze wybrać przyszłe zajęcia zawodowe i w dorosłym życiu zarobić na
chleb. Polscy rodzice mają sześć lat, aby korzystać z edukacji domowej bez
zezwolenia. Nawet pracujący rodzice mogą nauczyć dzieci mnóstwa rzeczy pod
warunkiem, że będą tego chcieli i będą potrafili przeorganizować własne nawyki.
Najważniejsze żeby chcieć i uwierzyć we własne możliwości. Sztuką jest nabranie
takiego nawyku, jak i niemęczenie dziecka ciągłym edukowaniem (możliwości mózgu
małego dziecka zadziwią jednak jego rodziców). Edukację domową można uprawiać na
tysiące sposobów, byle się było inteligentnym, wrażliwym i elastycznym.

Rodzice, którzy edukują domowo swoje dzieci znają je bardzo dobrze. Znają także
ich najnowsze zainteresowania i pomagają je rozwijać. Jeśli mały chłopczyk
interesuje się smokami, można ten fakt wykorzystać, aby opowiedzieć mu nie tylko
o smoku wawelskim, ale o św. Jerzym, chińskiej kulturze, pokazać Chiny na
globusie lub na mapie. Można również mówić o krajach, które na flagach mają
smoka (Butan). Nawet pozornie nieprzydatne lud drugorzędne zainteresowania mogą
posłużyć do przekazania bardziej przydatnej wiedzy. Przy byle okazji można
zapraszać dziecko do otwierania encyklopedii, przeglądania różnorodnych albumów.
Osoby posiadające Internet mogą sobie pomoc w wyszukiwaniu ciekawych zdjęć np.
wyszukiwarką Google (Image).

Rutynowe czynności

Nawet takie zwykłe czynności jak jedzenie obiadu może być okazją do nauki.
Dzielenie pizzy czy krojenie ciasta może pomóc w poznaniu ułamków i w liczeniu.
Za to korzystanie z przypraw może być pretekstem do tego, aby opowiedzieć skąd
one pochodzą (znowu tutaj może okazać się przydatna mapa). Gotowanie to także
świetna okazja, aby nauczyć podstawy procesów chemicznych (parowanie,
rozpuszczanie czy dyfuzja). Także taka zwyczajna czynność, jaką jest kąpiel jest
świetnym edukacyjnym doświadczeniem. Podczas kąpieli można nauczyć prawa
Archimedesa, które przedmioty toną, a które pływają i dlaczego, a jakie się w
niej rozpuszczają. Używanie środków lokomocji pomaga także we wczesnym
zaznajomieniu się z liczbami i liczeniem. Obliczanie, o której godzinie dotrzemy
na miejsce samochodem, ile zużywamy benzyny, etc. Liczby otaczają nas dookoła, a
tak wielu rodziców czeka, aby dziecko o nich usłyszało w szkole. Jak często
patrzymy codziennie z dzieckiem na zwykły kalendarz czy zegar? Podczas robienia
zakupów, dziecko może łatwiej poznać wartość pieniądza, jeśli uświadomimy mu, że
paczka jego pieluszek (czy pampersów) kosztuje tyle a tyle, a za to może kupić
daną zabawkę. Mechanizm ten może mu nawet pomóc w szybszym nauczeniu korzystania
z toalety. W sklepach jest taka mnogość produktów, że zawsze można znaleźć
towary typowe dla różnych krajów i o tym opowiadać. Ceny zresztą to liczby,
które często pozostają tajemnicą dla maluchów. Podczas zwykłego spaceru można
opowiadać dziecku o wszystkim, co nas otacza. Pokazywanie znaków drogowych może
pomóc w nauce czytania i w poznaniu liczb. Zasad ruchu mogą nauczyć rodzice i
nie jest do tego potrzebny finansowany „rządowo” program Barbary Labudy.

Muzea, zoo, sklepy zoologiczne
Rodzice edukujący domowo odwiedzają także często wszystkie muzea we własnym
mieście, chodzą do ogrodów botanicznych, sklepów zoologicznych itd. W wielu
takich miejscach pracownicy tylko czekają, żeby zamiast szkolnych i bardzo
często znudzonych wycieczek pojawili się tam rodzice z własnymi pociechami -
osoby zainteresowane i zadające pytania. Oczywiście, że dzieci z dużych miast
mają większy wybór, co nie znaczy, że w małych miastach czy wioskach nie ma
niczego ciekawego. Zdarza się, że oni lepiej znają swoje miasta niż ciągle
zabiegani mieszkańcy metropolii.

Biblioteka, księgarnia czy lokalna parafia

Całe miasto może przecież stać się szkołą dla dziecka. Rodzice edukujący domowo
często (np. co najmniej raz w tygodniu) odwiedzają bibliotekę (w zależności od
jej wyposażenia pożyczają tam książki, kasety video czy CD). I wcale nie
dlatego, że nie mają książek w domu. Tam mogą spotykać się z innymi podobnymi
rodzinami, korzystać z komputerów (jeśli nie mają ich w domu). Podobnie też nikt
nie zabrania zainspirować dyrekcję polskiej biblioteki publicznej (czy domu
kultury), aby taką czytelnię w swojej placówce zorganizowała. Co tam czytelnię -
po prostu rodzice mogliby tam organizować ciekawe zajęcia edukacyjne i w ten
sposób tworzyć własne (nieformalne) przedszkola.

Nawet księgarnia może stać się miejscem podobnym do biblioteki. W dużych
księgarniach (typu Empik) rodzice mogą przecież czytać książki dzieciom. Nic też
nie przeszkadza prywatnym właścicielom organizować kącików czytelniczych w
swoich księgarniach, jeśli tylko miejsce na to pozwala. W amerykańskich
księgarniach i bibliotekach odbywają się np. 30 minutowe spotkania dla dzieci (a
nawet dla noworodków „baby story time”, podczas których pracownik danej
placówki czyta na głos wybrane trzy książeczki, potem dzieci rysują czy
wyklejają ich bohaterów. W książeczki dla dzieci mogą być wyposażone także
kawiarnie czy restauracje rodzinne, w których rodzice oczekujący na zamówione
jedzenie mogą zabawiać dzieci czytając im książeczki. Do tego, aby zachęcić
ludzi do czytania swoim dzieciom nie są wcale potrzebne ogólnopolskie drogie
akcje „Cała Polska czyta dzieciom”, ale kilka inicjatyw prywatnych ludzi. Nic
też nie przeszkadza, aby parafie rozszerzały swoje oferty edukacyjne - wiele z
nich już organizuje wycieczki dla młodzieży czy kursy językowe. Wszystko w
rękach rodziców, którzy mogą takie przedsięwzięcia zainspirować.

Towarzystwo rówieśników tak, ale nie przez osiem godzin dziennie

Organizowanie grup samopomocy ma w edukacji domowej duże znaczenie. Pomaga
zminimalizować odczucie odrzucenia przez otoczenie (to nie edukujące domowo
rodziny się izolują, to społeczeństwo je izoluje), służy radą i pomocą
(edukacyjną także) i pomaga dzieciom nawiązywać przyjaźnie. Bo dzieciom
oczywiście potrzebne jest towarzystwo rówieśników, ale wątpliwe jest (niektórzy
uważają, że nawet szkodliwe), że muszą spędzać osie

Edukacja DOMOWA - ciąg dalszy

[wyjatkowa_rodzinka]

Towarzystwo rówieśników tak, ale nie przez osiem godzin dziennie

Organizowanie grup samopomocy ma w edukacji domowej duże znaczenie. Pomaga
zminimalizować odczucie odrzucenia przez otoczenie (to nie edukujące domowo
rodziny się izolują, to społeczeństwo je izoluje), służy radą i pomocą
(edukacyjną także) i pomaga dzieciom nawiązywać przyjaźnie. Bo dzieciom
oczywiście potrzebne jest towarzystwo rówieśników, ale wątpliwe jest (niektórzy
uważają, że nawet szkodliwe), że muszą spędzać osiem godzin dziennie przez pięć
dni w tygodniu wśród osób tego samego wieku. Dzieci wcale nie muszą chodzić do
szkoły czy przedszkola, aby się dobrze socjalizować. Potrzebują kontaktu z
ludźmi, nie tylko z rówieśnikami. Świadomi tych potrzeb rodzice mogą tworzyć
liczne okazje do kontaktu. Nikt przecież nie zamyka dzieci edukowanych domowo w
szafie czy klatce! (Nawiasem przypominam, że nagłośniony medialnie przypadek
„dziewczynki z klatki” okazał się tragiczną pomyłką, za która największą cenę
zapłaciła dziewczynka i jej rodzina).

Trud i nagroda

Największa trudność w prowadzeniu edukacji domowej (wcale niekoniecznie
zastępującej tę szkolną, prowadzoną w ramach odszkolniania czy douczania) polega
na wyrobieniu sobie nawyków edukacyjnych. Wielu rodzicom nie przyjdzie do głowy
(tak, tak, to nie brak czasu), jak dużo mogliby nauczyć, gdyby tylko chcieli się
trochę lepiej zorganizować i gdyby posłuchali rodziców już edukujących domowo
lub przeczytali dobrą książkę - podręcznik. Oczywiście najłatwiej jest ludziom z
fantazją i kreatywnym, ale wcale nie jest powiedziane, że wielu nie może się
tego nauczyć. Gdyby większa ilość rodziców uświadomiła sobie, do czego naprawdę
jest zdolna (a co ważniejsze, do czego jest zdolne małe dziecko), mogłaby w
pierwszych sześciu latach życia zrobić dużo więcej i lepiej niż jakakolwiek inna
masowa placówka. Praca z dzieckiem już po kilku miesiącach daje dobre efekty.
Wiedzą o nich wszyscy, którzy poświęcają dużo czasu swoim dzieciom. Niezwykle
cenną sprawą jest fakt, że nie tylko dzieci ciągle się uczą, ale robią to wraz z
nimi rodzice.

[e-ftalo]

powtarzam post bo mi wpadł w środek a miał być na końcu
tekst oczywiście pochodzi ze strony
dladziecka.infoweb.pl/?id_category=65&id_inf=62
i właśnie do niego odnosił się mój poprzedni post

[ikabg]

Nauczyciele maja związane ręce. Nie mają narzędzi kontroli młodego człowieka.
Niestety w grupie rówieśników, nastolatków, nie pomagają szczere rozmowy i
prośby o zmianę zachowania....Nauczyciele napotykają niespotykany opór ze strony
rodziców, jak tylko chcą ingerować w wychowanie ich dziecka. nie mają realnej
pomocy ze strony kuratoriów, sądów itp.

Jeśli rodzice nie potrafią wychować dziecka, szkoła nic tu nie poradzi...a
najwyraźniej rodzice nie potrafią...