Zanudzam Was na śmierć ale zupełnie się rozsypałam

[echtom]

psychicznie. Najpierw ten kurator. Potem się dowiedziałam, że
najstarszą córkę na 99% wyrzucą z liceum plastycznego po I semestrze
za brak klasyfikacji z wiodącego przedmiotu. Wczoraj wieczorem
ostatecznie pożegnałam się na gg z moim przybranym "synem" i mam
poczucie ogromnej straty. Nie mam męża, rodzeństwa, rodziców (81-
letnia mama stała się właściwie moim 4. dzieckiem). Znajomych też
niewielu, bo przy tylu obowiązkach nie miałam zbyt wiele czasu na
pielęgnowanie przyjaźni, a trudno mi odstręczać garstkę tych, co
pozostali, wiecznymi żalami i narzekaniem. I, co najgorsze, nie mam
już nadziei, a zawsze mimo trudności wierzyłam w swoją szczęśliwą
gwiazdę. Wstydzę się własnego egocentryzmu, bo wiem, że inni mają
gorzej. Nie oczekuję od Was więcej wsparcia, bo dostałam go już
bardzo dużo w wątku o kuratorze, a ile w końcu można. Mam prośbę:
może ktoś mi podsunie ksiązkę, jakiś poradnik czy coś w tym rodzaju,
której lektura może przywrócić nadzieję na to, że jeszcze kiedyś
zaświeci słońce. I prośbę do admina, by nie przenosił mojego wątku,
choć jest nie całkiem na temat, bo nie na każdym forum znajdę taką
życzliwą ekipę.

[srebrnarybka]

Problem kuratora omówiliśmy juz wystarczająco - chyba wiesz, co
robić. Starszą córke wywalą z liceum plastycznego - trudno, skończy
inne. Skoro nie jest klasyfikowana z wiodącego przedmiotu
(plastyka?), to widocznie jej to nie interesuje i nie ma sensu robić
tego na siłę. Poza tym ma już 16 lat, więc jest już za siebie w
duzym stopniu odpowiedzialna. Zrozum, że nie Ty nie jesteś już w
100% odpowidzialna za swoje dzieci, one są coraz bardziej
odpowiedzialne.
A poza tym - co Ci już radziłam - zajmij się trochę sobą. Na to, aby
normalnie funkcjonować, musisz BYĆ i być w zgodzie sama ze sobą -
teraz nie jesteś. Praktyczne kroki, jakich możesz dokonać w tym
kierunku: uaktywnij córki w pracach domowych, żebyś Ty miała trochę
czasu dla siebie. Nie wiem, jakie mają obowiązki w domu, ale są
dostatecznie duże, żeby już miały, w końcu jedzą, brudzą siebie i
ubrania etc. - dlaczego tylko Ty masz sprzątać, prać, gotować,
zmywać i robić zakupy? A stosowne umiejętności im się w życiu
przydadzą. Więc np. dyżury zmywania, a Ty czytasz dobrą powieść albo
przed TV. I nie wolno Ci mieć z tego powodu wyrzutów sumienia.
Poza tym w ogóle - jakaś zmiana. Ufarbuj włosy, zrób trwałą, zmień
fryzurę - nie wiem, co masz na głowie, ale to jest dobra metoda. Kup
sobie nowego ciucha - w używniaku można za 5 zł, a humor poprawi.
Kino, teatr, wycieczka na weekend ze znajomymi, a bez córek -
przecież gimnazjalistki mogą zostać bez opieki.
I radzę Ci wzmocnić (odnowić, podtrzymać) kontakty, które masz.
Wydaje mi się, że znajomi wirtualni to jednak nie jest najlepszy
podtrzymywacz. Poszukaj sobie żywych - są bardzo potrzebni. Wiem to
z dwóch stron: sama wygrzebuję się z różnych trudnych sytuacji
dlatego, że zadręczam żywych znajomych (czasem za pomocą maili, ale
to są konkretne osoby), i sama regularnie daję się zadręczać. W
środowisku (dużym) jestem czymś pośrednim między konfesjonałem i
psychoterapeutą - jak ktoś ma problem, to dzwoni i mi opowiada. Ja
na ogół tylko słucham, ale widocznie ludziom to pomaga, skoro
dzwonią. A dzięki temu ja też mogę bez skrępowania zadzwonić, jak
potrzebuję.
3maj się i nie załamuj, musi być dobrze

[olamazur]

Nie bardzo się znamy, ale może uda mi się Cię pocieszyć
A więc tak:

> Potem się dowiedziałam, że najstarszą córkę na 99% wyrzucą z
> liceum plastycznego po I semestrze za brak klasyfikacji z
> wiodącego przedmiotu.

To dobra wiadomość! Nie ma zdolności, po co się męczyć. Szkoda czasu
i wiecznego poczucia bycia gorszą. Niech trafi do szkoły, gdzie
będzie w czymś lepsza od innych.

> Wczoraj wieczorem ostatecznie pożegnałam się na gg z moim
> przybranym "synem" i mam poczucie ogromnej straty.

Nie wiem, co to za syn, ale jeśli znajomość wyłącznie internetowa,
to dobrze, że się skończyła. Znajdziesz miejsce w życiu, by myśleć o
realnych ludziach, przyjaciołach odsuniętych z powodu wiertualnego
rozmówcy.

> Nie mam męża, rodzeństwa, rodziców (81-letnia mama stała się
> właściwie moim 4. dzieckiem).

Pogratulować mamie, że wolisz na starość sama się nią opiekować
niż zlecać to innym. To Cię wzbogaca jako człowieka, możesz być z
siebie dumna, że dajesz radę. Jak mama kiedyś odejdzie, to będziesz
się cieszyła, że zdecydowałaś się być z nią do końca.

> Znajomych też niewielu, bo przy tylu obowiązkach nie miałam zbyt
> wiele czasu na pielęgnowanie przyjaźni, a trudno mi odstręczać
> garstkę tych, co pozostali, wiecznymi żalami i narzekaniem.

Napisz maile do nich, zazdzwoń, poumawiaj się! Co stoi na
przeszkodzie? Wróć do czytania, kina, teatru, a tematy same się
znajdą...

> I, co najgorsze, nie mam już nadziei, a zawsze mimo trudności
> wierzyłam w swoją szczęśliwą gwiazdę.

Będzie dobrze. Masz dzieci, nie jesteś sama.

[lina37]

alejka.pl/c/motywacyjne.html moze tam znajdziesz jakas
ksiazke

[echtom]

Dzięki za linka, widzę po tytułach, że na pewno coś znajdę.

[echtom]

Rzecz w tym, że ma zdolności, jest jedną z lepszych w klasie i lubi
tę szkołę. Dramat w tym, że ma trudności z porannym wstawaniem i
stąd mnóstwo godzin opuszczonych. A specjalizacja (fotograficzna)
jest w piątki na 8.00.
Przybrany "syn" to znajomość z realu - były chłopak córki (pisałam o
tym w paru wątkach), z którym była dość długo i którego traktowałam
prawie jak własne dziecko, a rozstali się w okolicznościach
wykluczających dalszy kontakt. "Wielkie mi uczynił pustki w domu
moim" i bardzo mi go brakuje.
Mama to bardziej mój wyrzut sumienia niż powód do dumy. Jest w
depresji z powodu śmierci ojca i postępującej utraty wzroku, a ja w
tym stanie psychicznym nie mogę jej dać wiele wsparcia.
Znajomych się wstydzę - nie chcę, by zaczęli mnie postrzegać
wyłącznie jako "wampira energetycznego". najbliższa przyjaciółka o
wszystkim już wie i trudno mi ja katować wałkowaniem w kółko tych
samych tematów. W sieci trochę lepiej się to rozkłada, a poza tym
każdy może mnie zignorować, jeśli chce.

[verdana]

W sprawie córki wałczylabym - moze sie uda. Bardzo rzadko wywala sie
dobrych uczniów. Z drugiej strony jej chyba jednak niespecjalnie
zalezy - jakby jej zalezalo, to by wstawala. Może wiec i dobrz, jak
zobaczy, jak jej marzenia wala się w gruzy z powodu lenistwa.
Wiele oob mowilo mi, ze błędem jest przywiazywanie sie do chlopakow
czy dziewczyn naszych dzieci. Mam wrazenie, ze tu popełnilaś błąd.
Twoje dziecko nie powinno zrywajac mieć żadnych obciążeń
typu "zmartwienie mamusi".
Wstydzić się znajomch nie masz powodu, o ile za bardzo ich nie
zadreczasz. Większość ludzi lubi sluchac o problemach innych, pomoc,
pocieszyc.

[echtom]

Walczyłam o promocję córki w I klasie - mam tak walczyć do matury
czy do końca studiów? Trudno, musi ponieść konsekwencje za lenistwo,
choć to dla mnie też bolesne: szkoda dobrej szkoły dającej maturę i
zawód i, last but not least, szkoda sporych pieniędzy, jakie
zainwestowałam w sprzęt, materiały, plenery, dojazdy itp.
To przywiązanie przyszło samo - do innych sympatii moich dziewczyn
podchodziłam z dystansem. Ten chłopak ujął mnie swoim emocjonalnym
ciepłem i, jak mi się wydawało, sporą jak na jego wiek dojrzałością.
Poza tym związek ten rokował przynajmniej na parę lat. Wyszło jak
wyszło. Staram się nie rozmawiać z córką na ten temat, jeżeli sama
nie chce, i nie obciążać jej swoim zmartwieniem. Ale boli jak
cholera, choć mało kto to rozumie.
Co do znajomych - problem w wyznaczeniu granicy, by nie było "za
bardzo".

[verdana]

Mojemu synowi doskonale zrobilo nie walczenie. Ale w tym wypadku
córka powinna spróbowac sama - nie chce, trudno. Jej sprawa.

Verdana i Echtom - wstawanie rano

[sir.vimes]

Córce może zależeć.

Ja też niemal zawaliłam ważną sprawę przez wstawanie rano - problemem były jak
się okazało nie lenistwo tylko kłopoty ze zdrowiem. Podobnie miała znajoma
(zawaliła szkołę sportową w podobny sposób co córka Echtom swoja plastyczną).


Echtom, zbadaj córkę na tarczycę, cukrzycę, pogadaj z lekarzem pierwszego
kontaktu. Upewnij sie też czy córa je!! Początki anoreksji to często m.im.
sennosć uniemożliwiająca normalne życie.

Poza tym - jej jest trudno nagle się zjawić na zajeciach, jeżeli tyle opuściła.

Nie chcę dokładać ci obowiązków ale nie wiem czy nie poszłabym za nią świecić
oczami, mimo wszystko. Oczywiście, jeżeli okaże się , że mała (no, nie taka
mała) ma problemy ze zdrowiem sprawa będzie jasna i nie powinni jej wywalić.

Niemiło sie czuję pisząc to wszystko - i tak masz sporo na głowie.

[echtom]

Dzięki za rzeczowy post. Też podejrzewałam tarczycę, miała badania
we wrześniu i wynik jest w normie. Mogę sprawdzić poziom cukru, choć
na cukrzycę mi to nie wygląda. Obawiam się, że ma kompletnie
przestawiony rytm dobowy (kładzie się między 1 a 3, to nic dziwnego,
że trudno jej wstać o 6) i za nic nie chce tego zmienić.

[triss_merigold6]

To mi przypomina brata przyjaciółki. Ledwie przebrnął przez liceum,
bo zwyczajnie nie chodził na pierwsze lekcje, z trudem zdążał na
jakąś 10:30-11. Potem w pracy bywało, że przychodził koło południa
albo później i siedział do wieczora. Optymistycznie - chłopak mial
pracę związaną z giełdą i pisaniem raportów giełdowych, firmę waliło
o której to zrobi i czy w biurze czy u siebie w domu, pieniądze
zarabiał sensowne tylko żył (żyje nadal) w innym rytmie dobowym.
Mieszka sam i nikomu jego dziwaczne pory chodzenia spać nie
przeszkadzają.

Biedna sówka ;)

[sir.vimes]

Podejrzewam jednak, że niemożnośc doarcia na ósmą nie wynika z lenistwa ani z
głupoty (bo swiadomie zarywać nocki, jeśli wie się , że ranek bedzie katorga to
głupota).
Może ona nie myśli rano? Zostawia wszystkie oowiązki na późny wieczór?
Ja w jej wieku zaczynałam dzień od dwóch kaw - szatanów. Inaczej chyba
wyleciałabym ze szkoły.
Przebadaj ją na cukier - a jeśli nie ma problemów ze zdrowiem , pomóż jej uporać
sie z tym co narobiła do tej pory no i niech ze sobą walczy.

[zapomnialamnicka]

to i ja sie dolacze do tej litanii

nigdy nie moge zasnac wczesniej niz 2 nad ranem
i nie daje rady na rano niestety - odkad pamietam
w czasach licealnych spalam - na przystanku, na przerwach' w autobusie

na studiach mialam poprzestwiane godziny zajec na jak najpozniejsze i jakos sie dalo

powod??
klade sie do lozka i nie moge zasnac do tej cholernej 2 conajmniej

[srebrnarybka]

Mama to bardziej mój wyrzut sumienia niż powód do dumy. Jest w
> depresji z powodu śmierci ojca i postępującej utraty wzroku, a ja
w
> tym stanie psychicznym nie mogę jej dać wiele wsparcia.
Dlaczego wyrzut sumienia? Nietety takie jest życie. Możesz mamie dać
troche ciepła, ale aie jesteś w stanie sprawić, żeby mama była
młodsza i zdrowsza i żeby była z ojcem. Przyczyny jej złego
samopoczucia wynikają z opisanych przez ciebie okoliczności, a nie z
tego, że Ty za mało z siebie dajesz mamie. Nie wiń siebie za rzeczy,
których nie jesteś winna. Wobec mamy masz oczywiście pewne
obowiązki, ale musisz mieć świadomość, że nawet idealne ich
wypełnianie niewiele, niestety, pomoże. Ty chyba w ogóle bardzo
łatwo przypisujesz sobie winę za wszystkie nieszczęścia Twoich
bliskich. Wyprostuj się i do pionu!!!!
Pojutrze czekam na post, w którym opowiesz, na jakim filmie byłaś
dzisiaj albo jutro (może być teatr, koncert, wystawa, ewentualnie
nowy ciuch albo fryzura). Jeżeli nie będzie takiego postu, więcej
nie będę odpowiadała na Twoje posty. Zrozumiano - odmaszerować!!!!
P.S. mam nadzieję, że się nie obraziłaś?

Daj mi trochę więcej czasu:)

[echtom]

W przyszłą sobotę wybieram się na zwiedzanie meczetu z kołem
przewodnickim. W najbliższy weekend też może coś wykombinuję, ale
rozrywka na dzisiaj to wizyta z mamą u okulisty. Dzięki, Rybko, na
pewno się nie obraziłam

[srebrnarybka]

W przyszłą sobotę wybieram się na zwiedzanie meczetu z kołem
> przewodnickim - Kruszyniany czy Bohoniki? Oba znam, bardzo ładne i
ciekawe, warto, tylko pogoda trochę nie halo na takie wycieczki.
Ale w sobotę możesz pójść do kina (nie wiem, gdzie mieszkasz, meczet
sugeruje mi, że gdzieś na wschodzie, chociaż to musi być większe
miasto, skoro jest liceum plastyczne, Whitestok?, ale kino pewnie
tam jest, albo umów się chociaż na ploty ze znajomymi). Koniecznie.

[echtom]

Zajrzyj do wizytówki! Szkoła w Gdyni-Orłowie, meczet w Gdańsku-
Oliwie

[srebrnarybka]

W takim pięknym miejscu, jak 3miasto, masz możliwości sympatycznej
rozrywki aż nadto. Fajnie jest mieszkać w takim miejscu. Możesz się
nawet zapisać do klubu morsów albo pójść do zoo obejrzeć
niedźwiedzie polarne, o ile takie macie (ale to nie jest warunek
konieczny, żebym odpisywała na Twoje posty, lepiej znajdź sobie
jakąś cieplejszą rozrywkę). Pozdrawiam cieplutko

[srebrnarybka]

Co do odpowiedzialności nastolatka za siebie taki przykład z
historii:
Roman Dmowski, przywódca endecji, był synem ciężko pracującego
brukarza. Jako gimnazjalista niezbyt dobrze się uczył, aż nie zdał
do następnej klasy. Ze strachem szedł do domu, obawiając się gniewu
surowego ojca. I oto, co usłyszał: od dziś nie będę cię już bił (to
był koniec XIX w., bicie było powszechną i niekwestionowaną metodą
wychowawczą), nie będę nawet oglądał twoich świadectw. Ja ci tylko
radzę, żebyś skończył gimnazjum (to się wtedy tak nazywało) i nie
musiał w przysżłości tak ciężko pracować jak ja. I tak się też
stało, młody Dmowski wziął się za naukę, zrobił maturę, doktorat z
biologii i stał się ideologiem endencji.
Ja jestem zdecydowaną przeciwniczką endecji, więc wolałabym, żeby
Dmowski nie zrobił matury i został brukarzem, ale metody wychowawcze
jego ojca bardzo mi się podobają. Porozmawiaj w ten sposób z
córkami, mam nadzieję, że nie zostaną wskutek tego politykami
endeckimi, ale wystarczy, żeby zostały odpowiedzialnymi ludźmi i
zdobyły ciekawy i pożyteczny zawód.
A poza tym 3maj się ciepło, chociaż na dworze jest cholernie zimno.

[echtom]

Dzięki za opowieść Sama czytałam dużo biografii i w życiorysach
sławnych ludzi sprzed wojny czy z XIX wieku często pojawia się
motyw, że ktoś wcześnie stracił ojca i musiał zarabiać na swoje
utrzymanie. Tym bardziej dobijają mnie dzisiejsze nastolatki,
rozpieszczone i otumanione przez psychologów wmawiających im, że nie
mogą funkcjonować bez ojca i wielu innych rzeczy, bez których
wcześniejsze pokolenia radziły sobie znakomicie (moja babcia sama
wychowywała przed wojną 4 córki i żadnych cyrków jej nie robiły).

[verdana]

E, nie. To jednak zupenie nie tak. Ojca może nie być, bo umarł - i
wbrew pozorom tak dla dzieci jest lepiej. Bo zostaje pamieć o ojcu,
on jest jakims przywolywanym wzorem, matka jest zrozpaczona, ale nie
wsciekła. Ten ojciec nadal jest dobrym ojcem i dobrym mężem - choć
nie ma go na codzień. Dzieci moga się na nim wzorowac, a co
najwazniejsze "połowa" ich, ta pochodząca od ojca, jest w ich oczach
i w oczach matki całkowicie wartościowa i daje prawo do dumy.
Ojciec rozwiedziony to często ktos, kto nie wywiazuje sie z
obowiazków. Albo nie jest wzorem, albo jesli jest - budzi to
sprzeciw matki. Czyli dziecko jest pozbawione nie tylko ojca, ale i
jego pozytywnego wzoru. Jest wciągniete zazwyczaj w jakiś spór i
wie, ze matka nie akceptuje "połowy" jego osobowosci pochodzacej od
ojca - jest więc w oczach matki zazwyczaj "w połowie" nieudane albo
co najmniej podejrzane. Podobnie często w oczach ojca. A więc traci
wenetrzna spójność, przestaje samo siebie akceptowac.
Tak więc psychologowie mają dużo racji - można zyć bez ojca, ale
trudno zyc ze świadomoscia, ze ojciec jest niedobry. No chyba, ze
rozwod być bardzo kulturalny, a stosunki miedzy rodzicami dobre.

Niekoniecznie

[triss_merigold6]

Jakiś czas temu był w "Dużym Formacie" reportaż o dzis mocno
starszych dzieciach ojców, którzy zginęli w Katyniu. Ci ojcowie
zostali przez babki i matki postawieni na takim piedestale, że
dzieci miały przez wiele lat ciężką traumę, że nigdy nie dorównają
heroicznemu ojcu, wiele kobiet nie ułozyło sobie życia osobistego,
bo kandydaci odpadali w porównaniu z nieżyjącym mitem rodzinnym. IMO
horror, że postać nieżyjącego od wielu lat (nie wiadomo jaki byłby
na co dzień) człowieka wisiała cieniem nad dziećmi i zmuszała do
porównywania się. Idealizacja to błąd.
A ojcowie po rozwodzie i niedostatecznie/niewłaściwie obecni?
Właśnie obserwuję u dwojga znajomych 30+ latków proces wybaczania
ojcom błędów z ich dzieciństwa i nawiązywania relacji dorosły-
dorosły.

[srebrnarybka]

Wszystkie trzy macie rację, tylko każda z Was mówi o czym innym, jak
w życiu rodzinnym. Ja zaczęłam tym Dwowskim, Echtom to podtrzymała.
Uważam, że jest tak, że dzisiaj lansuje się wychowanie w ten sposób,
że dziecko jest
a) zabawką dla rodziców. Póki małe - jest to duża mówiąca maskotka,
która ma jeszcze tę zaletę, że zwalnia matkę z wszelkich innych
obowiązków i można się tłumaczyć, że np. nie zrobiło się doktoratu,
bo dziecko, a nie dlatego, że się nie potrafi. Jak maskotka
podrośnie, to posyła się ją do szkoły, na angielski, chiński, judo,
balet, basen, kółko teatralne, koszykówkę, zajęcia plastyczne,
muzyczne i komputerowe jednocześnie oraz 7 olimpiad przedmiotowych,
by chwalić się w towarzystwie, jaką to zdolną pociechę się posiada.
Żeby osiągnąć te wyniki, trzeba z(czytaj: za) dzieckiem (czytaj:
dziecko) odrabiać lekcje, robić mu prace na zajęcia plastyczne,
pisać programy komputerowe, szyc stroje do teatru, odrabiać
dodatkowy chiński i angielski, czytać lektury na olimpiady etc.
Zatrudnia się tym oboje rodziców i wszystkie ciocie i znajomych, bo
przecież to dla dziecka ...
b) kruchym naczyniem z kryształu, które należy pieczołowice chronić
przed wszelkimi wstrząsami, bo może się rozsypać na kawałki. Wobec
tego mamy prześcigają się w opowieściach o tym, na co pozwalają
dzieciom, jak bardzo są luzackie, jakie robią dzieciom przyjemności,
ile na to wydały i ile poświęciły czasu, byleby tylko dzieci były
zadowolone. A dzieciom ciągle mało i biedni rodzice oskarżają sami
siebie i nnych nawzajem, że widać są złymi rodzicami
Taki model wychowania nie uczy dojrzałości i odpowiedzialności, bo
nie to jest jego celem. Celem jest satysfakcja rodziców z tego, że
są w swym mniemaniu dobrymi rodzicami i że mają taka wspaniałą
maskotkę do zaprezentowania znajomym. To jest karykatura, ale
nieodległa od rzeczywistości. Poczytajcie sobie choćby forum. Ania
1500 nie wzięła się z powietrza. Wedle tego dzisiejszego modelu
ojciec Dmowskiego co najmniej wpadłby w depresję, straciłby pracę
przy brukowaniu ulic, rodzina nie miałaby z czego żyć, ojciec
rozpiłby się i zmarł na ulicy z zimna i na udar, a młody poszedłby
kraść i został zamknięty za napad na przypadkowego przechodnia. A w
XIX w. jednak rodzina sobie poradziła, a Dmowski wyszedł na ludzi
(czego, jako przeciwniczka endecji, żałuję).
Szczegółową sprawą jest wychowanie bez ojca. Oczywiście Verdana ma
rację, opisując negatywne skutki utraty ojca (to samo dotyczy matki)
w wyniku rozwodu, rację ma też triss_merigold6, ale to jest przykład
jeszcze bardziej szczegółowy. Mam daleką kuzynkę, której ojciec
zginął w Charkowie, gdy ona miała lat 3, dlatego nie było go na
liście katyńskiej, bo rozstrzelano go gdzie indziej, więc matka z 10
lat po wojnie czekała na jego powrót, wychowana w atmosferze tego
rodzinnego grobowca kuzynka do dzisiaj jest osobą niedojrzałą
emocjonalnie i nieszczęśliwą. Całe jej dziecińtwo jej ojciec był w
jej życiu aż za bardzo obecny i wszystko było mu podporządkowane.
Ale to jest szczególny przypadek, generalnie oczywiście rozwód jest
większym złem dla dziecka niż śmierć rodzica, z tym się jak
najbardziej zgadzam. Ale anegdota o Dmowskim i odpowiedź Echtom
dotyczyły tego, że nie wychowuje się dzisiaj dzieci do
odpowiedzialności. I to jest niestety prawda. Mści się to potem
zarówno na dzieciach, jak i na dorosłych.

[triss_merigold6]

No bez jaj. Nie uważam, żeby rozwód był dla dziecka gorszym złem niż
śmierć rodzica tym bardziej, że - o ile rodzice są przytomni i
potrafia poskromić własne urazy - dziecko po rozwodzie może mieć
normalne kontakty z ojcem. Coraz częściej spotykam się z sytuacjami
kiedy to para rozstaje się przed narodzinami dziecka ale wychowuje
je wspólnie - mieszkania w pobliżu, ojciec obecny praktycznie na co
dzień, decyzje wychowawczo-opiekuńcze podejmowane razem.

[croyance]

Oczywiscie. Po rozwodzie dziecko ma nadal dwoje kochajacych
rodzicow. Jak mozna mowic, ze lepiej, zeby jedno nie zylo?
Ja bym osobiscie tez wolala, zeby maz mnie zostawil, a nie umarl.

[echtom]

croyance napisał:

>> Ja bym osobiscie tez wolala, zeby maz mnie zostawil, a nie umarl.

No ja też wolę, bo przynajmniej od paru lat sensowną kasę
podrzuca. A co do reszty - towarzystwo kolegów uważa za bardziej
interesujące od własnej rodziny, więc wpadnie czasem jak meteor, a
sprawy niewygodne i nieprzyjemne omija szerokim łukiem. Rozstaliśmy
się, kiedy dzieci były bardzo małe, więc niewiele pamiętają.
Utrzymujemy poprawne, wręcz przyjazne kontakty, nigdy nie
pogrywaliśmy dziećmi i nie robimy sobie nawzajem czarnego PR. To, co
boli dzieci, to jego minimalne nimi zainteresowanie i nie ma w tym
mojej złej roboty, bo nigdy nie utrudniałam mu kontaktów, a wręcz
delikatnie do nich zachęcałam.

[srebrnarybka]

Akurat się nie zgadzam z przyczyn, o których pisała Verdana. Może
trochę inaczej jest, jeżeli rodzice rozstaną się przed urodzeniem
dziecka i ono od zawsze zna taką stytuację, że nie są razem i nie
przeżywa świadomie traumy rozpadu rodziny. Chociaż oczywiście
rodzina utrzymywana sztucznie "dla dobra dziecka" też jest
nieskuteczna, poza tym często jeden rodzic nic na to poradzić nie
może, że drugi go opuścił, a żyć trzeba. Ale to są uwagi ogólne i o
zbawieniu świata, a na razie mamy tutaj naszą koleżankę, która nas
potrzebuje i lepiej skupmy się na jej problemach.

[srebrnarybka]

Akurat się nie zgadzam z przyczyn, o których pisała Verdana. Może
trochę inaczej jest, jeżeli rodzice rozstaną się przed urodzeniem
dziecka i ono od zawsze zna taką stytuację, że nie są razem i nie
przeżywa świadomie traumy rozpadu rodziny. Chociaż oczywiście
rodzina utrzymywana sztucznie "dla dobra dziecka" też jest
nieskuteczna, poza tym często jeden rodzic nic na to poradzić nie
może, że drugi go opuścił, a żyć trzeba. Ale to są uwagi ogólne i o
zbawieniu świata, a na razie mamy tutaj naszą koleżankę, która nas
potrzebuje i lepiej skupmy się na jej problemach.

[triss_merigold6]

Echtom, szczerze Ci poradzę - proś o pomoc. Nie narzekając tylko
wprost, nie musisz być zawsze dzielna, zwarta, gotowa i heroiczna.
Proś znajomych, krewnych, może ktoś Ci pomoże w opiece nad matką.
Nie miej wyrzutów, że nie wspierasz jej dostatecznie w czasie
żałoby, ze śmiercią wieloletniego partnera każdy musi uporać się
sam. Ty masz prawo do cierpienia po stracie ojca.

Co do kuratora, wiesz, znam też parę przypadków pozytywnych kiedy
młodzi ludzie z dużo głębszej demoralizacji niż wagary wyszli na
prostą, fakt, że zajęło im to ładnych parę lat ale wyszli.

Nigdy nie angażuj się emocjonalnie w znajomości męsko-damskie
dzieci. Nigdy. Dystans.

[echtom]

triss_merigold6 napisała:


> Nigdy nie angażuj się emocjonalnie w znajomości męsko-damskie
> dzieci. Nigdy. Dystans.

Łatwo powiedzieć, trudniej programować emocje. To tak, jakby
powiedzieć: "Nigdy nie przywiązuj się do swoich zwierząt, bo żyją
krócej od ciebie".

[triss_merigold6]

No to nie przenoś zaangażowania/przyzwyczajenia na kontakty
towarzyskie. Sorry ale gdyby moja matka rozmawiała z którymś z moich
wieloletnich partnerów na gg (w jakikolwiek towarzyski sposób poza
mną) to byłabym w ciężkim szoku. Nigdy, przenigdy nie
zaprzyjaźniałam się z rodzinami swoich chłopaków/facetów, zawsze
trzymałam dystans a wszelkie próby wejścia w układ "córcia" budziły
we mnie panikę.

Do Triss

[echtom]

No ja nie przesadzałam z tymi układami - nie siedziałam z nimi w
pokoju, na te 9 miesięcy, kiedy do nas przychodził, rozmawiałam z
nim może 3 razy, tzn. z nimi w trójkę. Epizod rozmów na gg zaczął
się od życzeń urodzinowych, które mu w tej formie złożyłam. Nawet
było mu to na rękę - wyjaśnił parę spraw, których nie miałby odwagi
powiedzieć mi w realu, i zakończylismy wszelkie kontakty.

[wieczna-gosia]

> No to nie przenoś zaangażowania/przyzwyczajenia na kontakty
> towarzyskie. Sorry ale gdyby moja matka rozmawiała z którymś z moich
> wieloletnich partnerów na gg (w jakikolwiek towarzyski sposób poza
> mną) to byłabym w ciężkim szoku. Nigdy, przenigdy nie
> zaprzyjaźniałam się z rodzinami swoich chłopaków/facetów, zawsze
> trzymałam dystans a wszelkie próby wejścia w układ "córcia" budziły
> we mnie panikę.

no ale to TY Triss, a ty jestes inna i pewnie masz poczucie ze towarzysko jestes
raczej niekonwencjonalna
ja bardzo lubie bycie "corcia" mojej tesciowej i bardzo czesto nasze kontakty
odbywaja sie poza moim mezem.

[makurokurosek]

dopiero jak wytłumaczyłaś, że twój "przybrany syn" to były chłopak córki ,
skojarzyłam ciebie z wątkiem o rozstaniu córki z wspaniałym chłopakiem , który
okazał sie niedojrzałym alkoholikiem.
Wydaje mi się , że masz poważny problem i popełniałaś poważny błąd wychowawczy,
który bardzo trudno będzie ci naprawić.
Bardzo wcześnie zrobiłaś ze swoich córek dojrzałe i odpowiedzialne kobietki,
obdarzyłaś je zaufaniem i obowiązkami którymi niestety nie są wstanie sprostać.
efekt jest taki jaki jest czyli niedojrzałe nastolatki pogubiły sie w dorosłym
świecie, bo nie były przygotowane na to by stać się dorosłe.
Z twoich postów (i z tego co pamiętam z nich) to twój model rodziny wygląda jak
wolna amerykanka, w którym czternastolatka może całkowicie decydować o sobie,
swojej seksualności, o tym o której wraca do domu i co robi, stworzyłaś dom w
których nie ma żadnych granic a niedojrzałe dzieciaki otrzymały role dorosłych
osób. Niestety czternastolatek to nie jest dorosła osoba, czternastolatek to
niedojrzały dzieciak, który czuje sie dorosłym ale konsekwencje dorosłości go
przerażają. Tak naprawdę pozostawiłaś w najtrudniejszym momencie życia swoje
córki same sobie, zrobiłaś z nich dorosłe choć tak naprawdę nie dojrzały do tego
by całkowicie decydować o sobie .
Wiem ,i to w dużej mierz tłumaczy ciebie, że samotne wychowywanie dzieci jest
bardzo trudne, często kobieta potrzebuje wsparcia i poszukuje go u dzieci robiąc
z nich partnerów, jednak nie każde dziecko jest już na tyle dojrzałe aby być
partnerem i stać sie osobą dorosłą.
Sądzę, że prawdziwą pomoc możesz uzyskać u psychologa i dobrze , że tam jej szukasz.
Według mnie problem przede wszystkim tkwi w tobie, w tym że nie potrafisz
odnaleźć się jako osoba niezależna i samodzielna , decydująca o całej rodzinie.
Ty czujesz sie zagubiona i bezradna, potrzebująca wsparcia, nie mogąc udźwignąć
odpowiedzialności jaka spadała na ciebie po rozstaniu z mężem przerzuciłaś ją
na swoje córki. Niestety czasu nie cofniesz i z dorosłych dzieci nie zrobisz
beztroskich dzieciaków.

[makurokurosek]

jeszcze jedno, może właśnie z powodu strachu przed odpowiedzialnością za cała
rodzinę tak bardzo przywiązałaś się do chłopaka córki,może podświadomie szukałaś
w nim wsparcia i dlatego tak bardzo zraniło cię ich rozstanie, bo tak naprawdę
było to również twoje rozstanie.
niestety nikt nie rozwiąże twoich problemów, ale czasami warto zatrzymać sie i
przeanalizować pewne sprawy ułożyć sobie wszystko na nowo.

[echtom]

Czyli wszystko przepadło i nie mam już o co walczyć.
Odpowiedzialności akurat nigdy się nie bałam, skoro wzięłam jeszcze
na siebie dodatkową za starych rodziców, ale pewnie mylę się w
ocenie.

Niewiarygodne

[sir.vimes]

Niewiarygdne, jak różnie można interpretować fakty... Moja ocena Echtom jest
zupełnie inna, choć tak samo nieproszona (bo nie prosi nas ona o ocenę tylko
raczej o wsparcie czy radę - a to rzecz zupełnie inna).

Kilka razy zdarzyło mi się dyskutować z Echtom na innych forach , miedzy innymi
o różnych aspektach macierzyństwa i kobiecości.
Odebrałam ją jako osobę o poglądach konserwatywnych, madrą matkę, która jednak
trzyma dzieci na krótszej "smyczy" niż ja planuję w przyszłości.
Piszę to tylko i wyłacznie ze zdziwienia. No może też po to by Echtom nie
przejęła się twoją naganą:
"> Wydaje mi się , że masz poważny problem i popełniałaś poważny błąd wychowawczy,
> który bardzo trudno będzie ci naprawić."

[triss_merigold6]

BTW wydaje mi się, że na nastolatka rodzice mają niewielki wpływ,
znacznie większy ma grupa rówieśnicza i obłęd hormonalny w
organizmie + wewnętrzny przymus robienia po swojemu nawet jeśli to
nieracjonalne, szkodliwe i sprzeczne z postawą rodziców. Taki wiek.

[sir.vimes]

+ wewnętrzny przymus robienia po swojemu nawet jeśli to
> nieracjonalne, szkodliwe i sprzeczne z postawą rodziców.

Sądzę, że to niezbędny etap.
Ci, którzy się bez tego obeszli to raczej wyjątki.

Tradycyjnie polecam "Ocalić Ofelię" Mary Pipher - moją biblię wychowywania
dziewczynek

Sir Vimes

[echtom]

Dzięki, że dzielisz interpretacje Makurokuroska przez dwa. Ta
kobieta mnie nienawidzi - albo mnie zna, albo skrzywdziłam ją w
poprzednim wcieleniu. Rozjechała mnie niedawno na innym forum. Ile
razy widzę jej nicka w swoim wątku, mam skurcz żołądka. Trudno, to
są skutki uboczne forum. Przemilczałam rewelacje o swobodzie
seksualnej 14-latki - chodziło o 16-latkę, która przeżyła swój
pierwszy raz po 7 miesiącach chodzenia z chłopakiem, na 3 miesiące
przed 17. urodzinami.

Uważam

[sir.vimes]

wpis Makurakurosek za wielkie faux pas po prostu. Niezależnie od kontekstu tzn.
rzeczywistych czy urojonych krzywd, jakie jej wyrządziłaś
Ale zadziwiło mnie jak bardzo różne wnioski można wyciagać z tych samych danych...

Oczywiście, to co piszesz o prywatnych niechęciach tej forumowiczki do ciebie
wyjąsni mi skąd bierze się to imputowanie ci zrzucenia odpowiedzialności na córki.

Swoją drogą - mam nadzieję, że mnie pamiętasz z długich obyczajowych wątków na
Wysokich Obcasach

[makurokurosek]

autorka postu nigdy nie wyrządziła mi krzywdy, różnica w naszych poglądach
wynika z różnicy w podejściu do wychowywania dzieci. Dla mnie, obecna sytuacja
córek autorki wynika ze zbyt dużej swobody jaką autorka im dała, ze zbyt dużej
odpowiedzialności jaka na nich spoczywała. Ja w przeciwieństwie do autorki postu
nie traktuję czternastolatki jako dorosłej odpowiedzialnej osoby gdyż doskonale
pamiętam swoje własne wyskoki w tym wieku.
Do autorki mówiąc o czternastolatce , nie miałam na myśli twojej starszej córki
tylko dojrzałą miłość twojej młodszej córki, z której ostatnio byłaś tak dumna.
Wszystkie pocieszacie autorkę, głaszczecie ją po głowie, ale przyciesz kwestia
nadzoru kuratorskiego czy wyrzucenie licealistki ze szkoły to nie decyzje
podjęte ot tak , na to trzeba było sobie zapracować. Kuratora nie otrzymuj się
za nieobecność na kilku lekcjach , ale za ostre wagarowanie, czyżby autorka
postu nie była świadoma wagarów córki, a jeżeli była świadoma to co do tej pory
zrobiła aby zapobiec temu. Czemu tak bardzo autorka przejmuje sie sprawami
damsko męskimi swoich wszystkich córek , a nie potrafi sie przejąć ich głębszymi
problemami. Czemu czternastolatka swobodnie może chodzić na randki ale nie
chodzi do szkoły.
Dodam , że nie powiedziałam, że w tej sytuacji nic sie nie da zrobić, a jedynie,
że jest to bardzo trudna sytuacja.

[echtom]

Sorki, ale z tą dojrzałą miłością 14-latki coś Ci się pomieszało.
Opisałam to raz jako nieporadne nastolatkowe chodzenie z rozstaniami
i powrotami. Kwestie szkolne wyjaśniłam w wątku o kuratorze, więc
nie będę się powtarzać. A co do nadmiernej swobody - być może
przeginam, ale wynika to z tego, że sama odebrałam bardzo surowe i
autorytarne wychowanie i chciałam, żeby moje dzieci miały
radośniejszą młodość. Pamiętam też siebie w ich wieku i wiem, że
gdyby dano mi większą swobodę, nie popełniłabym głupstw, jakie
stereotypowo zakładali rodzice, bo byłam dość rozsądną młodą osobą i
zakładałam, że z dziećmi będzie podobnie.

[makurokurosek]

są czternastolatkowie którzy potrafią być dojrzali , ale niestety twoja córka
raczej do nich nie należy. Ja byłam uczona najpierw obowiązki , później
przyjemności uważam to za słuszną zasadę. Twoja córka nie wywiązuje się ze
swoich obowiązków, a ty nie nie potrafisz ich od niej wyegzekwować. To samo
tyczy sie twojej siedemnastoletniej córki. W ogóle nie rozumiem jak możesz tak
bardzo przejmować sie jej sprawami sercowymi, a całkowicie olewać sprawę
bardziej przyziemną jaką jest szkoła. Twoje córki zapracowały na konsekwencje
które je spotykają, a co ty zrobiłaś aby je przed tym uchronić. Co zrobiłaś aby
zmobilizować córki, aby wyegzekwować ich obowiązki

do makurokurosek

[srebrnarybka]

Kobieto, daj jej spokój, przecież ona martwi się właśnie tym, że
córki mają problemy w szkole i ma z tego powodu wyrzuty sumienia,
chociaż wcale nie jest powiedziane, że słusznie. Jeżeli będzie się
tylko gryzła i na forum będziemy ją dodatkowo flekować, to nikomu
nic z tego nie przyjdzie. A jak stanie do pionu, to będzie mogła coś
sensownego przedsięwziąć w tej sytuacji. Poza tym na prawdę nie
demonizowałabym tego, co robią jej córki. Na wagary młodzież
chodziła jak świat światem, nie jest to nic nadzwyczajnego.

[echtom]

Makurokurosek ma misję sprowadzenia mojej samooceny do parteru, nie
pionu.

[srebrnarybka]

Olej to i już. Masz dostatecznie dużo zajęć, żeby się tym nie
przejmować, wyprostuj sie i rób swoje.

[echtom]

Rybka, ja wiem, że powinnam to olać, ale trochę przykro, jak ktoś mi
najpierw imputuje, że chciałam licealistkę bogato wydać za mąż, a
teraz, że zachęcam 14-latkę do bzykania i olewam szkołę (która, jak
na ironię, zawsze była dla mnie priorytetem)

[echtom]

Zgoda, że popełniłam błędy, ale teraz potrzebuję dużo wewnętrznej
siły, by je naprawić. Dołowanie na pewno mi jej nie da.

[makurokurosek]

jeszcze jedno ciekawi mnie jakie konsekwencje ponosiły twoje córki za
wagarowanie, bo chyba o wagarach wiedziałaś na bieżąco.
Mamy inne poglądy wychowawcze, to fakt ale najbardziej mnie zaskakuje że miesiąc
temu twoim głównym problemem była nowa dziewczyna byłego chłopaka twojej córki,
obrzucałaś całkowicie nieznajomą dziewczynę inwektywami pokazałaś ją z jak
najgorszej strony, a nie przejmowałas się prawdziwymi problemami córek.
Może moje ostre słowa skierowane do ciebie wynikają z tego, że dwoje z moich
znajomych w wieku nastu lat popełniło samobójstwo bo rodzice olali ich problemy,
kolejna dwójka straciła swoje szanse bo nie miał kto im pomóc gdy naprawdę
potrzebowali pomocy bo nawet ucieczka z domu jednej z bliźniaczek nie byłą
wstanie poruszyć rodziców, którzy wysłali po nią drugą bliźniaczkę.
Często problemy dzieci i niestety czasem smutne zakończenia wynikają z
ignorowania przez rodziców problemów . Głaskanie rodziców po główce nie
rozwiąże problemów, nie zmieni ich postępowania , nie przywróci życia tym
dzieciakom
Twoje córki przez długi czas wysyłały tobie sygnał , że coś dzieje się nie tak,
że jest problem, co zrobiłaś aby im pomóc.
Może oceniam cię zbyt surowo, ale za dużo widziałam połamanych nastolatków,
których rodzice tak jak ty problem zauważali gdy zaczął ich przerastać. Kobieto
weź sie w garść, walczysz o życie swoich córek

[echtom]

O wagarach dowiedziałam się na zebraniu rodziców pod koniec
października, kiedy uzbierało się 100 godzin - wcześniej nikt mi
tego nie sygnalizował. Nie ignoruję problemów moich dzieci - po
prostu czasem czegoś w porę nie wyłapię, co zdarza się zdecydowanej
większości rodziców. Moi byli bardzo kontrolujący i nadopiekuńczy, a
nie wyłapali, że przez 2 lata miałam poważny problem z alkoholem -
tzn. czasem coś nieśmiało napomknęli, ale nie drążyli, gdy mówiłam,
że wszystko jest OK. A dziewczyna, za którą mnie tak znienawidziłaś,
miesiąc temu rzeczywiście była największym problemem najstarszej
córki, choć masz prawo tego nie rozumieć. Kiedy człowiek, któremu
bezgranicznie zaufałaś, robi coś takiego, przeżywasz szok
niezależnie od tego, czy masz lat 37, 27 czy 17.

[makurokurosek]

w takim razie albo twoja córka chodzi do bardzo kiepskiej szkoły, albo nie
chodziłaś na zebrania , albo ignorowałaś problem. Nie wierzę że szkoła
zdecydowała się na zgłoszenie sprawy do prokuratury bez wcześniejszej próby
polubownego załatwienia sprawy. Dwa razy w dwóch różnych szkołach miałam okazję
obserwować w jaki sposób sprawę wagarów rozwiązuje szkołą i wierz mi w żadnej
nie rozpoczynało się od prokuratury czy wyrzucenia ucznia lecz od ciągłego
wzywania rodziców do szkoły i na bieżąco informowania ich o problemach dziecka.
.
Jak to możliwe , że dwie różne szkoły do których chodzą twoje córki wybrały
najbardziej drastyczne rozwiązania bez podjęcia jakiejkolwiek próby pomocy
córką. Jeżeli faktycznie nie masz sobie nic do zarzucenia i szkoły nie
informowały ciebie o problemach córek może powinnaś zgłosić do kuratorium ten
problem. Szkoła ma obowiązek przekazywać rodzicom informacje o wagarach czy
innych problemach dziecka i nie może tego zrobić chwilę przed wprowadzeniem
drastycznych rozwiązań .
Nie znienawidziłam ciebie, po prostu uważam , że jako osoba dorosła nie powinnaś
sie tak emocjonalnie mieszać w sprawy sercowe córki oraz że nie powinnaś tak
obraźliwie wypowiadać sie o osobie której nie znasz

[echtom]

Łagodne rozwiązania - ostrzeżenia, wzywanie mnie do szkoły -
zastosowano w poprzednim półroczu. Sytuacja się nie poprawiła, więc
szkoły sięgnęły po ostrzejsze.

[makurokurosek]

twój błąd,jeżeli twoja córka rok temu wagarowało to powinnaś w tym roku
kontrolować sytuacje od początku roku. W tym przypadku wykazałaś się brakiem
zainteresowania problemami córki. A jakie konsekwencje w poprzednim półroczu
ponosiła córka za wagary? Jak twoje córki wyobrażają sobie dorosłe życie, jaki
mają pomysł na życie. są przecież na tyle duże, że wiedzą że do życia potrzebne
są pieniądze . Może powinny zacząć pracować w wakacje. Napisałam że sytuacja
jest trudna bo sama nie wiem czy umiałabym sobie z nią poradzić .

[nangaparbat3]

> Dodam , że nie powiedziałam, że w tej sytuacji nic sie nie da zrobić, a jedynie
> ,
> że jest to bardzo trudna sytuacja.


Da się, da, kajdanki i do kaloryfera taką nastolatkę, a co!

[echtom]

Pewnie, że pamiętam

to było do Sir Vimes

[echtom]

j/w

[sir.vimes]

[srebrnarybka]

Nie przejmuj się ocenami innych osób. Na pewno popełniłaś jakieś
błędy wychowawcze, nie wiem, jakie, bo z tego, co teraz piszesz, to
nie wynika, a poprzednich wątków z Twoim udziałem nie czytałam albo
nie pamiętam. Ale nie myli się tylko ten, który nic nie robi. Każdy
popełnia jakieś błędy. Ty wzięłaś na swoje barki ponadnormatywne
zadanie, bo wychowujesz samotnie 3 dzieci i jeszcze opiekowałaś się
rodzicami, więc nie można mówić o ucieczce od odpowiedzialności.
Wzięłaś jej więcej na siebie, niż inni ludzie. Ale teraz nie ma co
drążyć, jakie błędy popełniłaś, tylko trzeba myśleć o tym, jak
poprawić sytuację Twoją i Twoich córek. I dlatego musisz a) stanąć
do pionu, b) w pozycji pionowej przemyśleć, jak możesz wspierać
córki. Przy czym wiadomo, że finał zkolnej kariery nie tylko od
Ciebie zależy. Ty oczywiście musisz nad tym czuwać i je wspierać,
ale nie zagryzaj się odpowiedzialnością, bo nastolatki są już (współ)
odpowiedzialne za swoje decyzje.
Jeżeli czytałaś mój elaborat, gdzie dyskutuję z Tobą, Verdaną i
tris_merigold (może przekręcam nick, przepraszam), to nie bierz go
do siebie, to jest ogólna refleksja o zbawieniu świata, do której
mnie Wasze posty sprowokowały.
Pozdrawiam Ciebie i foki w zatoce

[echtom]

Też Cię pozdrawiam. A foki to na Helu, nie w Trójmieście Btw. skąd
jesteś?

[srebrnarybka]

Najbardziej banalnie, jak można, czyli z Wwy, pół kilometra od
Pałacu Kultury, jak się wychyliłam z okna, to widzę podświetloną
szpicę. Z tej odległości dla mnie zatoka jest jedna i foki są
wszędzie, zresztą taka foka to chyba może sobie popływać, jak jej
przyjdzie ochota. Ale mam ogromny sentyment do morza, bo w
dzieciństwie co roku jeździłam na wakacje w miejsce, którego już nie
ma, czyli do Jastrzębiej Góry. Klify spadły do morza, wrzosowiska
zabudowano ohydnymi budynkami i ja mogę sobie tylko powpominać, jak
tam kiedyś było fajnie. Trzymaj się ciepło, chociaż u Was pewnie
jeszcze gorzej wieje, niż w Wwie.

[echtom]

Foki są w helskim fokarium, a te, co pływają luzem, to na otwartym
morzu, nie w zatoce.

[srebrnarybka]

przyjmuję do wiadomości pudło. Dawno nie byłam na Helu, chyba od
dzieciństwa, a wtedy jeszcze nie było tam fokarium. 3maj się

może..

[guderianka]

moje życie do góry nogami przewróciły :

www.dobreksiazki.pl/b513-sai-baba-mowi-o-zwiazkach.htm
(oraz pozostałe z jego cyklu)

i:

www.ezosfera.pl/403/rozmowy-z-bogiem-ksiega-pierwsza




-

Dzięki

[echtom]

wiedziałam, że na Ciebie zawsze mozna liczyć

[guderianka]

no. a jak już masz na kogo liczyć to taka całkiem samotna nie
jestes nawet jeśli ten ktoś to jakaś tam baba po drugiej stronie
szklanego ekranu. Będzie dobrze. Po prostu twoje koło fortuny jest
teraz na dole. To co przeżywasz-co nazywasz porażką-to kolejne
DOŚWIADCZENIE-i od ciebie tylko zależy czy odpowiednio je przerobisz
i wyciągniesz korzysci czy też zaprzepaścisz szansę przed jakąs tam
wiedzą

p.s. szklanka nie jest w połowie pusta, ona jest w połowie pełna

[echtom]

Którą książkę polecasz na początek?

[guderianka]

Rozmowy z bogiem

[echtom]

Tak myślałam. Dzięki

[guderianka]

Nie ma za co...
życzę udanej lektury..

Echtom

[nangaparbat3]

Moje dziecko przed rokiem dokładnie tak samo przestawiło sobie pory snu i
czuwania. To zreszta typowe - proszę Cię, jeśli nie wyrzucilaś, przeczytaj
jeszcze raz moj list przysłany na priva - myslę, ze w konteksscie najstarszej
corki jest trafiony.
Sama nienawidze porannego wstawania i juz sie pogodziłam z faktem, że nigdy sie
nie przyzwyczaję. Ale nigdy nie zawaliłam z tego powodu szkoły, studiów, pracy -
tu naprawdę chodzi o cos innego i dziewczynie po prostu potrzebna jest pomoc
fachowca - ona jest bardzo wrażliwa, zostawił ja chłopak, więc przezywa swego
rodzaju żalobę, Ty skupiłaś sie na jej mlodszej siostrze i jestes obciążona
ponad miarę, jest listopad, ktory sam z siebie obniza nastrój. Jeśli jest w
klasie maturalnej (tak mi się zdaje) - to dodatkowy czynnik obciażajacy, i to
bardzo silnie.

[echtom]

Jest w 2. klasie - szkoła 4-letnia, więc do matury jeszcze trochę
czasu. Przez ostatnie 2 lata najwięcej zajmowałam się nią, więc
teraz muszę trochę wyrównać i skupić na młodszych, zwłaszcza że, jak
wspomniałam w wątku o kuratorze, to nierówne rozłożenie uwagi było
istotną przyczyną buntu średniej.
Listu nie wyrzuciłam - a czy Ty dostałaś moją odpowiedź?

[nangaparbat3]

Tak, bardzo Ci dziękuję. Napiszę jeszcze wieczorem na priva, teraz muszę stąd
odejść.

Masz priv nt

[sir.vimes]

Ja wiem...

[verdana]

Echtom - ja przezywalam cos podobnego, moj syn sie nie uczył. I
jedno wiem - nikt mi nie wytłumaczy, ze jest inaczej.
Jak dziecko się nie uczy, to rodzice sa bezsilni. Olej rady
typu "powinnas pilnowac". Nie da się.
Ale jak wiesz, u mnie był happy end. Dzis właśnie mój nieuczacy się
10 lat syn odbił mi w kalendarzyku pieczątke "XY mgr psychologii". W
przyszlym miesiącu zaczyna staz w jednym z najlepszych szpitali.
Nam (jemu?) pomogl psycholog - czwarty z kolei. Moze spróbujesz?

[echtom]

Próbuję od jakiegoś czasu - psycholog indywidualnie, a od niedawna
terapia rodzinna.

[makurokurosek]

ze względu na to że sama sprawiałam problemy( co prawda nie z nauką)dlatego
określiłam że sytuacja jest trudna i że konieczna jest pomoc psychologa.
Olej rady
> typu
"powinnas pilnowac". Nie da się.

Z tym sie nie zgodzę, jeżeli dziecko sprawia jakieś problemy powinniśmy baczniej
sie mu przyjrzeć , zwłaszcza jeżeli jest to nastolatek. jeżli nie jesteśmy w
stanie nawiązać z nim kontaktu , nie potrafimy wpłynąć na niego powinniśmy udać
sie do psychologa. Verdena twój syn miał o ile sie nie mylę problemy z
nadpobudliwością i brakiem koncentracji, a to jednak coś zupełnie innego niż
problemy nastolatków. Ty nie mogłaś wpłynąć na syna , to że sie nie uczył nie
zależało ani od niego anie od ciebie. Zresztą co ja ci będę mówiła jesteś chyba
psychologiem, wiec chyba wiesz najlepiej.
Za moich czasów bardzo wielu moich rówieśników popełniło samobójstwo , jedna ze
szkól zdobyła haniebną nazwę "szkoły spadochroniarzy" bo w jednym roku w ten
sposób straciła trzech swoich uczniów. W przeciągu pięciu lat mojej nauki w
technikum każda włocławska średnia szkołą pożegnała co najmniej jednego swojego
ucznia, który targał sie na swoje życie. Większości tych samobójstw można było
uniknąć gdyby tylko rodzice zaczęli zwracać uwagę na prawdziwe problemy tych ludzi.

To wymień mi wreszcie te "prawdziwe problemy"

[echtom]

jeżeli np. rozpad związku, w który dziewczyna bardzo się
zaangażowała, uważasz za bzdet.

[makurokurosek]

Nie znam prawdziwych problemów twoich córek, bo nigdy nie miałam możliwości ich
poznać i porozmawiać z nimi. Ponieważ twoja starsza córka ( czyli ta od
pechowego związku) już rok temu miała problemy w szkole z tego wnioskuje,że
rozpad związku ,nie wpłynął na jej szkolne problemy. Problemy szkolne twojej
młodszej córki też ciągną sie już jakiś czas. Cofnij sie w czasie, przeanalizuj
kiedy nastąpiły zmiany,czy obydwie córki zaczęły sprawiać problemy w podobnym
czasie a wówczas dojdziesz do przyczyny.
Nie twierdzę , że rozpad związku jest błahym problemem, twierdzę jdynie ze jest
to problem tej pary ludzi a nie matki, to oni wiedza co tak naprawdę sie
wydarzyło i twoje zaangażowanie emocjonalne jest dla mnie całkowicie
niezrozumiałe. Szybkość z jaką twoja córka pocieszyła sie po tej stracie nie
wskazuje aby tak bardzo emocjonalnie podchodziła do tego rozstania

[echtom]

Ja Cię pytałam o obiektywne, prawdziwe problemy nastolatków, a nie
konkretnie moich córek. A pocieszenie było pozorne - działało przez
2 tygodnie, a teraz znów jest w punkcie wyjścia.

[srebrnarybka]

przepraszam za obcesowość, ale jeśli wolno radzić, daj sobie spokój
z tą dyskusją. Dyskutantki nie przekonasz, a sama wbijasz sie coraz
bardziej w glebę wymyślając kolejne usprawiedliwienia, a w tej
chwili na prawdę nie ma sensu, żebyś rozważała swoje domniemane czy
rzeczywiste winy czy zaniedbania, zwłaszcza, że faktycznie nie
rozumiem, o co Twojej rozmówczyni chodzi. Nawet gdybyś była bardzo
winna (a moim zdaniem nie jesteś), to samobiczowanie i biczowanie
Cię przez innych forumowiczów nic nie da i nie rozwiąże problemów
Twojej rodziny. Ileś osób na forum trzyma za Ciebie kciuki, odpręż
się, może w TV jest coś do rzeczy (to się rzadko zdarza, ale może
wyjątkowo), albo poczytaj ksiązkę, włącz muzykę czy cokolwiek
innego, żeby sie odprężyć, zamiast tracić czas na to irytujące bicie
piany. Trzymaj się, ja na razie się wyłączam z dyskusji, bo jutro
mam 7 godzin zajęć ze studentami i muszę się zająć trochę swoją
osobą. Przepraszam, jeżeli pojechałam zbyt ostro, trzymaj się

[makurokurosek]

problemy i przyczyn problemów nastolatków są takie same jak w przypadku osób
dorosłych najczęstszymi są brak akceptacji, brak zrozumienia, brak wsparcia w
rodzinie,śmierć bliskiej osoby, rozwód rodziców czyli wszystko to co w jakiś
sposób niszczy nasze poczucie bezpieczeństwa i dotychczasowy świat .
Nie odpowiedziałaś jakie konsekwencje ponosiły twoje córki za wagary, jak
rozwiązałaś ten problem w poprzednim semestrze.

Straszne banały

[sir.vimes]

"> problemy i przyczyn problemów nastolatków są takie same jak w przypadku osób
> dorosłych najczęstszymi są "

[echtom]

Jakie konsekwencje? Chodzi ci o kary?

[makurokurosek]

możesz nazwać to karami czy jak tylko chcesz. Więc jakie kary za niewypełnianie
swoich obowiązków szkolnych ponosiły twoje córki ?

[echtom]

Wakacje zepsute przygotowaniami do poprawki wystarczą? Czy Twoim
zdaniem powinnam była odciąć im internet albo posyłać do łóżka bez
kolacji, jak w wiktoriańskiej Anglii? Naście lat to chyba nie jest
wiek na tresowanie mechanicznymi karami, lecz na uświadamianie
konsekwencji swoich czynów, a przede wszystkim wyrabianie pozytywnej
motywacji.

[makurokurosek]

czyli nauczyłaś córki, że nie ponoszą konsekwencji swoich czynów, bo i tak twoja
córka przeszła do następnej klasy tylko dzięki twojemu wyżebraniu tego od
nauczycieli. Jeżeli uznałaś, że konsekwencją jest nauka do egzaminu to powinnaś
odpuścić sobie chodzenie do szkoły i proszenie o przepuszczenie córki. Twoja
córka nie odczuła żadnych konsekwencji swojego postępowania, nie uczyła sie nie
chodziła do szkoły a mamusia poszła i wypłakała promocje do następnej klasy.
Starszą córkę pozostawię w spokoju powinna być już na tyle dojrzała aby zdawać
sobie sprawę, ze bez szkoły nawet jeżeli znajdzie bogatego chłopaka będzie
nikim, ale za młodsza ponosisz całkowitą odpowiedzialność i tak naprawdę ty
odpowiadasz za to że w przeciągu dwóch miesięcy twoja córka opuściła prawie
jeden miesiąc nauki. Mając z nią problemy rok wcześniej nie zainteresowałaś się
czy problemy sie nie powtórzyły, zostawiłaś ja samą sobie . Nie wiem jak można
nie zauważyć miesięcznej nieobecności córki w szkole.

[echtom]

Widać można - przecież nie odprowadzam jej za rączkę i nie czekam,
aż skończy lekcje, by ją odebrać. Szkoła niczego nie zgłaszała przez
2 miesiące, a na zebraniu, wbrew Twoim insynuacjom, byłam i wtedy
się o tym dowiedziałam (masz krótką pamięć, więc przypominam -
koniec października).
Co do konsekwencji, mam prostą zasadę - pierwszy błąd się wybacza,
recydywy nie. Odsyłam do drugiego wątku po szczegóły.
PS. Skąd Twój kompleks na punkcie bogatego męża, że znów wracasz do
tej bzdury? Nie udało Ci się takiego złowić?

[makurokurosek]

w przeciwieństwie do ciebie nie szukam bogatego męża ani dla siebie ani dla
córki, jestem całkowitą przeciwniczką ślubów.
A dlaczego powracam do bogatego męża, dlatego że ostatnio utrata majętnego
chłopaka córki byłą dla ciebie ciosem trudnym do przeżycia podczas gdy
zdecydowanie mniej przejęłaś sie jej problemami szkolnymi. Czyży dla ciebie
bogaty chłopak był ważniejszy od dobrego wykształcenia, co za tym idzie
możliwości uzyskania dobrze płatnej pracy i uzyskania samodzielności ?
P.S Jedna z moich koleżanek miała matkę której ambicją było bogato wydać córkę
za mąż, w obecnej chwili ta dziewczyna żyje co prawda na wysokim standardzie ,
ma dwójkę dzieci i zdradzającego oraz nie kryjącego tego faktu męża. Dziewczyna
skończyła liceum , bez doświadczenia bez męża jest nikim,niestety w dużej
mierze dzięki swojej mamie której tak jak tobie bardziej zależało na bogatym
wydaniu córki za mąż niż daniu jej wykształcenia

[guderianka]

makurokurosek -ale pieprzysz

Guderianka

[sir.vimes]

podpisuję się

[echtom]

Kobieto, odpuść sobie te brednie, bo całe forum się z Ciebie
podśmiewa. Na szczęście są tu w większości inteligentni ludzie i
potrafią odróżnić prawdę od oszczerstwa.

[makurokurosek]

są też ludzie którzy podobnie jak ja odebrali twój wątek o rozstaniu córki z
bogatym odpowiedzialnych chłopakiem. nie byłam jedyną która odebrała twoja
postawę jako żal za utratą majętnego zięcia . Może jestem w tej dyskusji jedyną
która uważa,że olałaś poważne problemy córek. Jednak ani moja ocena ( szczerze
wole aby była bledną), ani ocena pozostałych foremek nie zmieni faktu, że jedna
z twoich córek za brak zaliczenia przedmiotu prowadzącego oraz nieobecności
wyleci ze szkoły a druga będzie miała nadzór kuratorski. Możesz wmawiać innym że
to one zadecydowały, że to ich wybór, że nie miałaś na to wpływu, ale czy jesteś
wstanie to wmówić sobie i z czystym sumieniem patrzyć na to co się dzieje z ich
życiem?

[echtom]

Mam czyste sumienie, bo nauka zawsze była dla mnie priorytetem i one
o tym wiedziały. Zbuntowały się przeciw temu w okresie dojrzewania -
trudno, najwyżej im na złość mamie uszy zmarzną. W najgorszym
wypadku uzupełnią edukację później - większym wysiłkiem i na własny
koszt. Ja zapewniłam im ku temu wszelkie warunki - nie chcą z nich
korzystać, ich strata.

[makurokurosek]

no cóż można jedynie podziwiać idealną matkę, która nic nie ma sobie do
zarzucenia. widzę że jesteś zwolenniczką teorii :nie ważne skutki i przyczyny
ważne, że czuję sie dobrze.

[echtom]

Do mniej inteligentnych trzeba krócej i prościej - nie mam sobie nic
do zarzucenia w k w e s t i i s z k o ł y.

Garść nocnych refleksji n/t szkoły i nie tylko

[echtom]

Chyba mam problem ze sobą, bo przykładam do swoich dzieci miarę z
własnej młodości i w ogóle nie rozumiem dzisiejszych czasów. Byłam
wychowana surowo, kontrolowana itp. - miałam 100 % frekwencji i
dobrze się uczyłam. Moja przyjaciółka miała dużo swobody; gdy była w
7. klasie, urodził jej się brat i rodzice w ogóle przestali się
interesować jej życiem - dalej miała 100 % frekwencji, dobrze się
uczyła i do głowy jej nie przyszło, by zwrócić na siebie uwagę
wagarami czy złymi ocenami. Moją sytuację i problemy z dziećmi
znacie. Ona ma dobrego męża, 17-letniego syna - jedynaka, który nie
musi rywalizować o miłość i uwagę rodziców, jest zdolny, ma wszelkie
warunki do nauki i co? Totalna olewka. Opuszcza mniej godzin niż
moje, ale uczy się bardzo słabo i ledwo przeszedł do 2. klasy LO. I
jaka w tym ich wina? Ja nie wiem.

[makurokurosek]

predyspozycje naukowe dziecka nie zależą od rodziców. Rodzic nie ma wpływu na to
czy dziecko jest ścisłowcem czy humanistą, czy jest inteligentne czy ma problemy
z opanowaniem prostego materiału , to wszystko wynika z predyspozycji dziecka.
Rodzic ma wpływ na wychowanie dziecka, uczenie go,że każdej akcji towarzyszy
reakcja, ponoszenia konsekwencji za swoje czyny, uczenia odpowiedzialności. To
czy dziecko jest odpowiedzialne nie zależy w tak dużej mierze od jego intelektu
co od wychowania.
Mylisz dwa pojęcia odpowiedzialność z możliwościami intelektualnymi. To że
dziecko nie jest w stanie opanować pewnego materiału nie koniecznie musi wynikać
z lenistwa lecz częściej z braku predyspozycji do tego, natomiast to że dziecko
olewa swoje obowiązki wynika raczej z błędów wychowawczych.

> Chyba mam problem ze sobą, bo przykładam do swoich dzieci miarę z
> własnej młodości i w ogóle nie rozumiem dzisiejszych czasów.
Sądzę, że to całkowicie normalne że porównujesz córki z tym co znasz, jednak
ludzie sa rożni i rożnymi drogami możesz do nich dotrzeć.

[echtom]

Niczego nie mylę - wyraźnie piszę o z d o l n y c h dzieciach,
którym po prostu n i e c h c e się uczyć, niezależnie od sytuacji
rodzinnej, wychowania itp. Za tzw. moich czasów tego zjawisko nie
było - słabo uczyły się dzieci ze środowisk skrajnie zaniedbanych,
mało sprawne intelektualnie lub dyslektycy, których nie umiano wtedy
diagnozować. W ogóle nie znałam zjawiska dziecka bez dysfunkcji, z
normalnego domu, gdzie nauka jest wartością, które ostentacyjnie
lekceważyłoby obowiązki szkolne. Dlatego trudno mi znaleźć
rozwiązanie problemu, który przekracza moją zdolność pojmowania.

[makurokurosek]

zawsze były osoby które pomimo możliwości finansowych, intelektualnych staczały
sie na dno, problem ten była opisany w " Nocach i dniach".

"W ogóle nie znałam zjawiska dziecka bez dysfunkcji, z
> normalnego domu, gdzie nauka jest wartością, które ostentacyjnie
> lekceważyłoby obowiązki szkolne. Dlatego trudno mi znaleźć
> rozwiązanie problemu, który przekracza moją zdolność pojmowania."

Dlatego sądzę, że psycholog może pomóc ci rozwiązać tą zagadkę ( byle dobry, bo
kiepski to jeszcze bardziej ja pogmatwa ). problem jest i to chyba duży skoro
dwie twoje córki w podobny sposób zaczęły sie buntować. Możliwe że młodsza nie
buntuje sie a jedynie naśladuje zachowanie starszej, ale zawsze jest jakaś
przyczyna dla której zdolne ,rozsądne, dobrze uczące się dziewczyny zaczynają
olewać obowiązki szkolne. jeszcze raz poradzę cofnij sie do czasu gdy ich
postępowanie zaczęło sie zmieniać, może to ci coś pomoże, nakieruje .

[echtom]

To właśnie młodsza się buntuje - taka nonkonformistka z natury,
szuka własnej, niekonwencjonalnej drogi. Starsza rozumie
teoretycznie wartość nauki, ale sobie odpuszcza ze względu na
trudności z porannym wstawaniem. Moja przyjaciółka nie odpuszczała,
choć też była klasyczną "sówką" i lubiła spać do południa. Nie umiem
po prostu wejść w psychikę nastolatka, dla którego szkoła nie jest
priorytetem, i stąd moja bezradność.

[makurokurosek]

nikt nie każe wchodzić ci w psychikę nastolatki. Sama jednak pisałaś, że młoda
kilka lat temu uczyła się dobrze, nie wierzę w nagłą zmianę bez przyczyny. Coś
musiało sie stać,że zmieniły sie jej hierarchie wartości. Większość normalnych
nastolatków przeżywa bunt, ale nie oznacza to że wszyscy zaczynają olewać
szkołę, idą ćpać czy uciekają z domu. Wiem , że trudno wpłynąć na nastolatka ale
jest to możliwe, jednak do tego trzeba poznać problem. Nie zmienisz jej
zachowania jeżeli nie znajdziesz jego przyczyny.
Nie mówię, że jesteś całkowicie odpowiedzialna za tą sytuację, według mnie za
późno ( a po co niektórych twoich wypowiedziach można zastanawiać się czy w
ogóle) zauważyłaś że coś złego sie dzieje.

[echtom]

Wiem, co się dzieje - jedna abuliczka ze skłonnościami depresyjnymi,
druga - klasyczny "rebel". W pierwszym przypadku pomagają leki i
psycholog, trudniej natomiast znaleźć lekarstwo na "rebela". Może za
kilka lat będę musiała zaakceptować, że jestem matką gwiazdy rocka

Echtom

[nangaparbat3]

nie znasz tamtej sytuacji rodzinnej.
za fasadą wlaściwie kazda rodzina pieknie wyglada - wewnątrz moze dziać się aż
zbyt wiele.

[echtom]

To było do postu o kłopotach mojej przyjaciółki? Wiesz, mam z nią
bliski kontakt od 35 lat, jej męża znam od 18 i nie sądzę, że ich
rodzina kryje jakieś mroczne tajemnice.

czy dorośli zawsze maja rację?

[sir.vimes]

W książce o której Ci pisałam, "Ocalic ofelię" , opisany jest przypadek
dziewczynki młodszej od twojej córki, która uparcie odmawiała chodzenia do szkoły.
Były kary, przymusy, nawet psychlog kazał dziecko zmuszać. Dziewczynak uważana
była za "niegrzeczną", rodzice odwozili ją jak przedszkolaka, niemalże wnosili
na siłe do szkoły - mała zaczęła chorować, symulowała choroby. Słowem robiła
wszystko by do szkoły nie chodzić.
Rodzice karali, zmuszali, błagali...Dokładnie opisane sa ich obawy - że córka ma
zaburzone priorytety, że może byc leniem czy tchórzem.
Okazało się, że dziewczynka była w szkole prześladowana - nie potrafiła tego
zwerbalizować bo nie była to przemoc "wprost". Dopiero którys z kolejnych
psychologów odkrył, że dziewczynka była silna, odważną osoba - potrafiła
sprzeciwić się krzywdzie jaka ją spotykała, poprzez odmowę przebywania w
wiążącym się z tą krzywdą miejscu.
Rodzice odkryli, ze córka jest dokładnie taka jak chcieli ją wychować - dzielna,
sprawiedliwa, szanująca siebie i innych. Po prostu za mocno zaufali przekonaniu
, że to ich rodzina jest dysfunkcyjna - a wszystko inne "gra". Im bardziej
wierzyli w ten prosty scenariusz - tym bardziej zamykali drogę ku porozumieniu.
Gdyby zaufali sobie jako rodzicom - wiedzieli by, że córka na pewno nie jest
"zdeprawowanym leniem" i że ma powody by zachowywać ię tak, jak się zachowuje.
Akurat ta sprawa skończyła się dobrze, ale ile dzieci jest karanych za wiernośc
sobie, wierność zasadom wpojonym przez rodziców?

[sir.vimes]

Nie zawsze kara i "konsekwencje" są dobrym wyjściem - najpierw należy
przeanalizować czy napewno to my, rodzice i nasze dzieci jesteśmy dysfunkcyjni.
Często okazuje sie , że dysfunkcyjna jest szkoła, dysfunkcyjna jest kultura
masowa, która tak bardzo wpływa na dzieci.

Najłatwiej jest ukarać dziecko - czy ukarać rodzica poprzez np. nasłanie na
niego kuratora.

Sir

[nangaparbat3]

Dzięki za przypomnienie tej historii.

G. prawda

[sir.vimes]

"Większości tych samobójstw można było
> uniknąć gdyby tylko rodzice zaczęli zwracać uwagę na prawdziwe problemy tych lu
> dzi. "

W wielu przypadkach rodzice mogą żywcem wypruć sobie serce i niewiele to zmieni.
Są, oczywiście, sytuacje w których dzieci sa zwyczajnie olewane ale na 100% nie
jest to przypadek Echtom.

[makurokurosek]

jesteś jej córką lub rodziną, że wiesz jakie panują relacje u niej w domu.
> W wielu przypadkach rodzice mogą żywcem wypruć sobie serce i niewiele to zmieni
>
Przykłady kilku włocławskich nastoletnich samobójców , których znałam osobiście
lub których znało moje rodzeństwo , którym można było zapobiec
-pierwsza która rozpoczęła serię samobójczych skoków -dziewczyna popełniła
samobójstwo ze względu na zbyt wygórowane ambicje rodziców, nie byłą wstanie im
sprostać, była rok starsza, , zginęła w wieku 17 lat chodziła do Włocławskiego LZK
- kumpel mojego brata rok starszy ode mnie chodził do mechanika , - problemy w
domu, - miał 19 lat - powiesił sie.
- dziewczyna z chemika - zawód miłosny - miała 18 lat ( skok )
- chłopak z LZK - brak porozumienia z rodzicami, problemy w domu - 17 lat
- cztery lata temu znajomy - powiesił sie ( 20 lat) - miał dość matki która sie
nie interesowała ani nim ani jego młodszym bratem

Po więcej przykładów idź na policję, o motywy zapytaj najbliższe osoby zmarłych,
często pozostają listy w których ostatni raz próbuja przekazać co ich boli

[sir.vimes]

Znałam kilku samobójców - w tym 14 latkę, która skoczyła z okna.
Żadna z tych osób nie była krzywdzona/lekceważona przez rodziców.

SŁYSZAŁAM o kilku znajomych znajomych, którzy zabili się z powodu postępowania
rodziców - było to
1) molestowanie seksualne przez kilka lat
2,3,4) długotrwała przemoc fizyczna

Oczywiście, ani twoi ani moi znajomi nie są żadnym argumentem.

Wyjaśnij tylko jaki twój post o samobójstwach ma związek z problemami Echtom?

[echtom]

>Wyjaśnij tylko jaki twój post o samobójstwach ma związek z
problemami Echtom?


Też się nad tym zastanawiałam. To chyba aluzja, że swoim brakiem
zainteresowania popycham dzieci do samobójstwa.

do Verdany (Re: Ja wiem...)

[oldrena1]

Verdano, czy ta psycholog, o której czasem wspominasz pracuje w
Warszawie?
Mogę się odezwać na priv?

do Verdany (Re: Ja wiem...)

[verdana]

Oczywiście możesz! Ale ta psycholog w tej chwili nie przyjmuje, ma
sama powazne klopoty...

[echtom]

Dzięki - przeczytałam i odpowiedziałam.

Odpisałam

[sir.vimes]

odpisz.

[echtom]

Ja też.

[verdana]

Nie jestem psychologiem i nigdy nim nie bylam. jestem za to matka
trzeciego w zyciu nastolatka - i nastolatka "dopilnować" się nie da.
Można mu pomagać, ale i tak zrobi, co zechce.

[nangaparbat3]

Amen.

[srebrnarybka]

cześć, rozumiem, że nie ma Cię teraz na forum, bo jesteś w teatrze,
(na koncercie, czytasz książkę, ogladasz film, plotkujesz z
przyjaciółką, słuchasz muzyki, rozwiązujesz krzyżówkę - niepotrzebne
skreślić) i jutro dostaniemy z tego raport. Mówię całkiem poważnie.
3maj się

[echtom]

Pudło, odpytuję małą z angielskiego przed testem Ale coś planuję
na weekend i obiecuję, że złożę z tego raport

[srebrnarybka]

OK, w takim razie nie przeszkadzam, powodzenia

[annakate]

Good luck!

Trochę obok tematu - ja kryzys "naukowy" przeszłam w II klasie podstawówki,
poznałam nowa koleżankę i ona przekonująco wytłumaczyła mi, że nauka jest nudna
i do niczego nie prowadzi, i bez tego jesteśmy świetne. Do dziś pamiętam okrągłe
ze zdziwienia oczy mojej mamy, jak objawiłam zdumionej rodzinie, że dalsza
edukację uważam za stratę czasu, ponieważ "podpisać się już umiem i dyrektorem
być mogę". Na szczęście zostałam ustawiona na właściwy tor, co było daleko
łatwiejsze niż w przypadku twoich córek, bo miałam 8 lat - w każdym razie po
kryzysie uczyłam sie jeszcze 20 lat do uzyskania pełnych uprawnień w zawodzie -
kilkomiesięczną obsuwę miałam tylko na urodzenie dziecka.
Trzymam kciuki za happy end także u Was.

[echtom]

Dzięki. Jak one miały 8 lat, to mi do głowy by nie przyszło, że
kiedykolwiek stanę wobec problemu, o którym piszę. 3-4 lata później
też jeszcze nie. Starsze miały czerwony pasek do końca podstawówki,
mała jest trochę mniej zdolna, więc w 4. klasie spadła na czwórki,
ale nic nie zapowiadalo szkolnego dramatu. Życie jest pełne
niespodzianek.

[mama.malenstwa]

Ja byłam trochę podobna do twojej córki. Cała podstawówka czerwone
paski na świadectwie, początki liceum to samo. Byłam otwarta,
wesoła, bardzo kreatywna. Potem nagle przestało mi zależeć. Nic się
nie zmieniło obiektywnie, ale dla mnie nic już nie miało sensu.
Nawet sprawy, które uważałam za ważne, po zastanowieniu okazywały
się bez sensu. Z jednej strony strasznie się męczyłam, ale
jednocześnie podobało mi się to i sama wprowadzałam się w takie
nastroje, otaczałam się ludźmi do mnie podobnymi. Oczywiście
starsznie wagarowałam, nie uczyłam się prawie wcale. Jak mi się nie
podobały oceny na koniec roku, albo byłam zagrożona, to zdawałam
egzaminy komisyjne i poprawiałam. No, kompletnie niemądrze. Rodzice
mogli sobie gadać i gadać,próbować mnie zaciągnąć do psychologa,
zmieniać szkołę i tak nic to nie dało. Czułam, że jesteśmy z innych
planet i porozumienie między nami jest niemożliwe. Wyrosłam z tego
naszczęście, tak tuż po 20 mi przeszło. Ale niestety w moim
przypadku sprawdziło się przysłowie "czego Jaś się nie nauczył...."
Nie dostałam się na wymarzone studia, musiałam strasznie nadrabiać z
językiem obcym, bo przecież wtedy to też oleałam i wiele innych
rzeczy. Życzę twojej córce, żeby szybciej się obudziła niż ja, ale
musi do tego sama dojrzeć.

[echtom]

mama.malenstwa napisała:

>Z jednej strony strasznie się męczyłam, ale
jednocześnie podobało mi się to i sama wprowadzałam się w takie
nastroje, otaczałam się ludźmi do mnie podobnymi.<

Chyba trafiłaś w sedno. Coś w tym jest - poczucie dyskomfortu, a
jednocześnie pielęgnowanie takich "odmiennych stanów świadomości" -
nie wiem, może dają poczucie, że jest się kimś wyjątkowym. Wiem, że
córka musi sama dojrzeć do przebudzenia, ale jednocześnie mam
świadomość, że pewne straty mogą być nieodwracalne. Powtarzam
dzieciom, że mają w życiu tylko jedną szansę, by dostać się do
dobrej szkoły średniej i ją ukończyć, że uzupełnianie braków w
wykształceniu w systemie wieczorowym lub zaocznym to zupełnie inna
jakość. Niby się z tym zgadzają, ale jak jest w praktyce, każdy
widzi.

[e-ftalo]

Wstawanie w południe(albo później),chodzenie spać po północy to znak
dezorganizacji życia i tego że coś jest nie tak.Twoja córka być może jest w
depresji,albo z jakiegoś innego powodu straciła motywację do realizacji
marzeń,planów życiowych,szkoły.
U mnie to nastąpiło gdy w skutek błędu wyprowadziłem sie z domu na
studia,których nigdy nie ukończyłem,żadnej pracy ani zawodu nie zdobyłem,kontakt
z rodzicami niemal zupełnie.
Mój dzień wygląda dziś tak ,wstanie o 14 ,spanie o 3,brak znajomych do
rozmowy,brak nadziei na zmianę,jest tylko internet,sam nie umiem pokonać pewnej
bariery,choć wiem gdzie ona tkwi.Sam chętnie bym przerobił świat żeby wszyscy
zaczynali pracę po południu a kończyli o 3 w nocy,ale się nie da...szkoda

U ciebie jest podobnie,teraz nie wolno ci się załamać,jesteś jedyną osobą która
może wyprowadzić z tego stanu córkę.Być może w waszym regionie(nie wiem skąd
jesteście) funkcjonują grupy wsparcia,a jak nie jest kilka fundacji,stowarzyszeń
wspierające takie rodziny.Na forum możesz co najwyżej pogadać,jednak forum samo
w sobie NIE MOŻE pomóc,potrzebujesz realnej pomocy(ja zresztą też,tyle że ja
jestem jeden a u ciebie jest rodzina).Żyjemy w trudnych czasach,takie rzeczy sie
zdarzają coraz częściej,tak rozpadają się rodziny.

forumowiczki zdają się tego nie rozumieć i wszystkim tutaj się wydaje że
wszystko samemu się robi,a to tylko marne pisanie...

[verdana]

Jeden z najwybitniejszych profesorów historii, jakich znam wstaje o
14, klodzie sie o 4 nad ranem.
Dezorganizacji zycia nie stwierdzono - ma prace, żonę i syna.
O ile wiem nie ma grup wsparcia dla osób, ktore lubią późno chodzić
spać.

[echtom]

Tak, problem w tym, że wybitny naukowiec może sobie pozwolić na taki
tryb życia, uczennica nie. Jeżeli córka skończy szkołę i zdobędzie
jakieś umiejętności, jako artysta czy technik plastyk będzie mogła
pracować nad projektami w najdziwniejszych porach dnia i nocy.
Właśnie, jeżeli... W systemie wieczorowym tego nie uczą. Dzisiaj
znowu nie poszła na specjalizację, więc powoli godzę się z tym, że
sprawa jest przesądzona.

[guderianka]

echtom-znasz tekst z 1923 roku Kahil Gibran?

Zaczyna sie od słów:

"Twoje dzieci nie są Twoją własnością, są synami i córkami za swym
życiem i mimo że przez Ciebie przechodzą to nie do ciebie należą.."


Ty już naładowałaś akumulator swojej córki- teraz czas na to by
patrzec czy został naładowany dobrze czy też nie, czy wychowanie -
całe dziecinstwo, wszystkie dobre i złe chwile, przyniosą efekt.
Bądź przy niej. Ale wyluzuj. To JEJ zycie

[echtom]

Teoretycznie masz rację, ale niełatwo patrzeć, jak dziecko odrzuca
wszystkie przekazane mu wartości i schodzi na złą drogę. Nie
pamiętam, czy masz jedno, czy dwoje dzieci - na pewno córkę w wieku
wczesnoszkolnym. Taki fajny wiek, kiedy jesteś dla dziecka
autorytetem i ono robi wszystko, co T y uważasz za słuszne, nawet
jeśli czasem po dziecinnemu się buntuje. Nie sądzę, że tak lekko
zacytowałabyś te słowa, gdyby starannie wychowane dziecko zostało
np. prostytutką czy narkomanką. Myślę, że normalnemu rodzicowi
trudno pogodzić się z tym, że cała miłość i trud, jaki włożył w
wychowanie dziecka, nie przyniosły efektu. Najłatwiej wtedy oskarżyć
rodzica, że gdzieś popełnił błąd... ale wszyscy rodzice popełniają w
dobrej wierze jakieś błędy i nie zawsze kończy się to źle.
Takie mnie dzisiaj naszły refleksje, że wielka szkoda, że moje
dzieci odrzucają wyniesiony z domu, jak to ładnie nazywają
socjologowie, "kapitał kulturowy", jakiego wielu rówieśników mogłoby
im pozazdrościć. Pomyślałam z rozgoryczeniem, że za pieniądze, które
wtopiłam w ich edukację, mogłabym uszczęśliwić kilkoro zdolnych,
ambitnych dzieci z biednych rodzin, których nie stać na opłacenie
studiów.

[guderianka]

Tak, mam dwoje dzieci w tym jedno w wieku wczesnoszkolnym. Póki co
buntuje sie od zawsze-co stwierdzili psychologowie. Gdy miała 2lata
określona została mianem inteligentnego manipulatora więc łatwo nie
jest. W dodatku jest niepełnosprawna-zatem nie wszystkie jej
problemy i bunty są takie jak u innych dzieci
ale..
dokładnie pamietam swoje nastoletnie życie- ten tekst miałam nad
swoimi drzwiami i wielokrotnie dawałam go do czytania rodzicom. Gdy
miałam 14-15naście lat tata powiedział że albo będę wielkim
człowiekiem albo skonczę jako margines społeczny.Powiedział też że
on ładował mój akumulator przez te naście lat i teraz czas by sie
okazalo czy zrobił to dobrze. Zatem : w wieku 14lat pociełam sie-
sznyty, w wieku 15 zaczełam palić papierosy czasem trawkę przy czym
rodzice wiedzieli że palę odkąd skonczyłam 17lat-sama im
powiedziałam. Tuż po 18 zrobiłam sobie pierwszy tatuaż oraz
wychodziłam na całe noce z domu (pierwszy raz nie wróciłam na noc w
wieku 16lat). Rodzice domyślali sie co i z kim robię. Ciągle
rozmawialiśmy, miałam z tatą świetny kontakt, był moim przyjacielem.
Byłam trudną nastolatką i czasem dom był dla mnie jak hotel. Teraz
po latach rodzice cięzko wspominają tamten okres jako okres prób.
Ale wiesz za co ich cenię ? Za to że pozwolili mi zyć moim życiem

Guderianka - niemożliwe

[echtom]

Taką mi się wydajesz mądrą i poukładaną osobą, że trudno mi uwierzyć
w to, co o sobie napisałaś. Czy nie wymyśliłaś tej swojej biografii,
żeby mnie podnieść na duchu?

[guderianka]

Echtom. Mój tata właśnie to miał na myśli. Nie mógł zrozumieć jak
taka inteligenta, świetnie ucząca sie dziewczyna, jeżdząca na
olimpiady z różnych przedmiotów, elokwentna, umiejąca pomagać innym
i mająca dobre serce (jako 16-17latka byłam np. wolontariuszką w
ośrodku rehabilitacji i domu dziecka, zajmowałam sie dziećmi z mpdz)-
więcej kompelmentów na swój temat nie powiem-może zarazem robić
rzeczy tak płytkie, tak wydaje sie niepotrzebne i puste. Tłumaczyłam
tacie że ja doświadczam w ten sposób życia, że muszę wszystkiego
sporóbowac, dośwoadczyć , dostać kopa w tyłek żeby pojąć. A ojczulek
nie mógł zrozumiec po co wystawiać rekę do ognia skoro ma się
swiadomość że on parzy...
BYłam-jestem-jednostką bardzo niezależna, z cechami autokraty.
Niecierpię narzucania mi woli innych i czasem kosztem siebie nie
ugnę sie chociaz wiem ze byłoby to słuszne
Echtom-to tlyko część mojej biografii, mojego doswiadczania
duchowego i fizycznego życia- jeszcze mogłabym dużo pisać o kółku
dziennikarskich w którym uczestniczyłam, o organizacji
paramilitarnej w której byłam, o karach które dali mi rodzice za nie
przyjście na noc do domu a które ja olałam i ...wyszłam z domu.
Miałam cudownych rodziców którzy szybko mnie zdiagnozowali i
wiedzieli że więcej zyskają daniem wolności i zaufaniem niż
pilnowaniem, marudzeniem. Na dobrą sprawę niewiele mogli mi zarzucic-
świetnie sie uczyłam, paliłam papierosy ale za zarobione przez
siebie pieniadze, ubierałam punkowe lumpy kupione za swoje pieniadze
(pisałam kolegom wypracowania z polskiego, rysunku z plastyki )itepe.
Do czego zmierzam- mądrość moich rodziców polegała na tym, że
pozwolili mi żyć swoim życiem. Bali sie-ale wiedzieli jaki potencjał
we mnie załadowali, wiedzieli że ja mam swoje wewnętrzne granice

[echtom]

Ale Ty przynajmniej dobrze się uczyłaś. Mi też w takiej sytuacji
łatwiej byłoby zaakceptować nastoletnie eksperymenty, bo rozumiem,
że młodzież potrzebuje życia towarzyskiego i rozrywek. Ja w liceum
nie miałam żadnego życia, odbiłam to sobie na studiach - i nie
przeszkadzało mi to w ciągnięciu 2 fakultetów jednocześnie i
zaliczaniu egzaminów w pierwszych terminach. To, co mnie przeraża,
to kompletny brak motywacji i woli u moich córek - gdybym im
zabroniła wyjść i kontaktów z rówieśnikami, siedziałyby cały dzień
przed komputerem albo czytały czasopisma, a z nauką nic by się nie
poprawiło. Metody typu odcinanie internetu czy zabieranie komórki
uważam za uwłaczające i dziecku, i rodzicowi - a przykład znajomej
rodziny wykazał, że są zupełnie nieskuteczne, tylko nasilają bunt i
skłaniają do oszukiwania i kłamstwa.

[guderianka]

uczyłam-i to jeszcze badziej niepokoiło rodziców bo obawaili się że
przez "zielone lata" wszystko zawalę

Bądź dla swoich córek, bądź blisko, obserwuj i zaakcpetuj fakt ze na
pewne rzeczy nie masz wpływu. Może warto podpowiedzieć im by
poszukały jakiegoś ważnego zajęcia- praca w hospicju, domu dziecka,
pomaganie starcom..ciężkie doświadczenia innych pozwalają z innej
perspekty spojrzeć na swoje problemy..

[echtom]

guderianka napisała:


> Może warto podpowiedzieć im by
> poszukały jakiegoś ważnego zajęcia- praca w hospicju, domu
dziecka,
> pomaganie starcom..ciężkie doświadczenia innych pozwalają z innej
> perspekty spojrzeć na swoje problemy..
>
>
Wiem z doświadczenia, że jak człowiek jest w dołku, to taka terapia
nie działa - mi na przykład na obecnym etapie reszta świata jest
zupełnie obojętna. Trzeba najpierw trochę odbić się samemu, by
dostrzec problemy innych i próbować im pomóc.

[guderianka]

może masz rację

ja mam wrażenie że połowe życia nastoletniego byłam w dołku
Siadałam w moim pokoju pomalowanym nam czarno z plakatmi i
czaszkami, gasiłam światło, właczałam muze i płakałam....
oj jaka ja fajna byłam ..

[echtom]

Tak, miałaś poczucie, że jesteś kimś zupełnie wyjątkowym
Nastolatki to lubią.

[guderianka]

Nie tylko nastolatki Każdy człowiek-od wieku dziecięcego aż po
starczy

[echtom]

Tak, ale w pewnym wieku szczególnie. Swoją drogą zawsze mnie bawiło,
że poszukiwanie oryginalnego i wyjątkowego image'u u nastolatków
sprowadza się de facto do podporządkowania ścisłym regułom wybranej
subkultury. A tam panuje większa dyscyplina niż w domu czy szkole

[guderianka]

Odkryłam to również w tym moim "cudownym okresie". Ubierałam się
punkowo-grungowo (do dziś mi troche pozostało), słuchałam rocka i
punk rocka i miałam kolegów którzy sami siebie nazywali punkami,
nosili na szyi "anarchie", mieli irokezy i tworzyli zgraną ścisłą
grupę. Pewnego pięknego dnia podczas rozważań na temat "wolności"
stwierdziłam , że szumnie wykrzykiwana "anarchia"-niesie za sobą
takie same zasady i ograniczenia jak jej brak. Wszystko rządzi się
swoimi prawami i zasadami, od tego da się uciec. Ja to rozumiałam i
nie czułam się "punkiem" moi znajomi tego nie rozumieli i "olewali
system " nie chodząc do szkoły, nie kasując biletów, nie kupując
papierosów (wybierali ze śmieci ) itp. A wystarczyło pomyśleć i
ułatwić sobie zycie
Niestety -w przypadku subkultur występuje tzw "presja tłumu"
i "barani ped" . Subkultura akcpetuje cie takim jesteś i nikt nie
pyta kim są twoi rodzice i ile zarabiają. Niestety -wielu moich
znajomych pochodziło z rozbitych, czasem patologicznych rodzin. Ci
co mieli troche oleju w głowie po latach ścieli irokeza i stali się
przykładnymi mężami i pracownikami, inni do dziś chleją wina
w "punowskim lasku" a jeszcze inni siedzą za kratkami. Cóż..prawa
natury-przeżywa zawsze najsilniejszy

[echtom]

guderianka napisała:

Ci
> co mieli troche oleju w głowie po latach ścieli irokeza i stali
się
> przykładnymi mężami i pracownikami, inni do dziś chleją wina
> w "punowskim lasku" a jeszcze inni siedzą za kratkami. Cóż..prawa
> natury-przeżywa zawsze najsilniejszy

I właśnie dlatego martwię się o dzieci, bo nie wiem, w jakiej grupie
znajdą się w przyszłości - ile z tego, co kiedyś im wpoiłam, a
dzisiaj kontestują, zostanie w nich na zawsze.

[guderianka]

Rozumiem że się martwisz-i będziesz się martwić pólki nie umrzesz.
Ja porównuję macierzyństwo (swoje przynajmniej ) do planety (to ja)
wokół której krążą księżyce (dzieci ). Nawet jak będą sie oddalać -w
myślach mentalnie wciąż będą przy mnie, nawet gdy znikną z mojego
wzorku, nie będę umiała o nich nie mysleć, nawet gdy ulegną
unicestwieniu (umrą ) nie zmieni to faktu że po ich krążeniu wokół
mnie jako planety zostanie ślad i...dalej będę myśleć

Takie jesteśmy-matki- można dawać ci złote rady, pomagać-ale i taki
nie zmieni to faktu że będziesz na swej orbicie miała 3 ciała
niebieskie, które zawsze będą w twej głowie. Mogę cię jedynie
wspierać

[echtom]

Dzięki - postaram Ci się odwdzięczyć za parę lat

[guderianka]

[makurokurosek]

nie zgodzę sie do końca z tobą. Ty jesteś przykładem osoby niezależnej, pewnej
siebie i silnej, starsza córka autorki jest osobą depresyjną , o słabej
psychice. Pozostawieni jej ze swoimi problemami, z konsekwencjami swoich czynów
prawdopodobnie będzie miało zupełnie inne skutki niż w twoim przypadku. Osoba
słaba psychicznie błędów nie traktuje jak nauki lecz jako porażkę, bardzo trudno
takim osobą jest samodzielnie powstać i wyjść na prostą. Bardziej takie
rozwiązanie pasowałaby mi do drugiej córki, tylko ona jest chyba na to za młoda,
według mnie nie jest tak dojrzała by rozumieć konsekwencje.

[echtom]

Tu akurat masz rację - i to w przypadku obu córek. O młodszą martwię
się o tyle, że jej błędy powodują na tym etapie nieprzyjemne
konsekwencje prawne, natomiast sądzę, że poradzi sobie w życiu i nie
wpadnie po drodze w nałogi czy inne nieprzyjemne historie. U
starszej martwi mnie najbardziej jej brak wytrwałości i silnej woli,
który może dać w przyszłości znacznie gorsze skutki.

[srebrnarybka]

Nie sądzę, że tak lekko
> zacytowałabyś te słowa, gdyby starannie wychowane dziecko zostało
> np. prostytutką czy narkomanką.
Ale przecież Twojej córce do tego daleko. Opuszcza zajęcia
specjalizacyjne i grozi jej wyrzucenie ze szkoły plastycznej -
szkoda, bo mogłaby coś fajnego skończyć. Ale jeśli nie chce, to
przecież może skończyć inne liceum i stać się wartościowym i
wykształconym człowiekiem.
Dobrze, że starałaś się dzieciom zapewnić wykształcenie i sądzę, że
nawet jeśli w tej chwili źle się uczą, to "kapitał kulturowy" nie
pójdzie na marne - przecież coś z domu wyniosły, co wchłonęły przez
skórę w czasie rozmów przy kolacji i zawsze będzie to procentowało,
nawet jeżeli niżej, niż byś chciała. Owszem, sytuacja Twoich córek
wymaga mobilizacji, bo tak czy owak trzeba uregulować przyszłość
starszej, tzn. spróbować oswoić się z myślą, że wyleci z tej szkoły
plastycznej (ja jej i Tobie tego, broń Boże, nie życzę, ale jest
takie prawdopodobieństwo) i rozejrzeć się nad wyjściem awaryjnym,
czyli inną sensowną szkołą. A może jest jakaś metoda budzenia:
komórka z przeraźliwym jazgotem, budzenie telefoniczne, są jakieś
radia z budzikami, może niechęć do wstawania na 8 uda się
przewalczyć i szkołę plastyczną uda się uratować. Co młodszej - w
zasadzie już wszystkich rad praktycznych Ci udzielono, nie będę się
powtarzała. Poza tym może warto przyjrzeć się, dlaczego ona nie chce
do tej szkoły chodzić - może poza ogólnym lenistwem jest jakaś
konkretna przyczyna, którą warto byłoby wyeliminować albo
zneutralizować. Ale to wszystko wymaga tylko wzmożonej gotowości
bojowej, ale nie alarmu, że przypomnę terminologię znaną Ci ze
studium wojskowego. Jest kłopot, duży kłopot, ale nie tragedia.
Postępowanie Twoich córek jest dość typowe - jak świat światem,
uczniowie chodzili na wagary. Poczytaj sobie Wyznania św. Augustyna -
dowiesz się, że i jego studenci spóźniali się na wykłady, dokładnie
tak, jak moi, chociaż ja nie jestem taka mądra.
Twoje córki mają jeszcze szanse być mądrymi, wykształconymi i
wartościowymi ludźmi - to, co teraz robią, to nie jest jeszcze
koniec świata. A Ty się zmobilizuj i spróbuj delikatnie im w tym
pomóc. Poza tym czekam na raport o rozrywkach weekendowych - to jest
konieczne.
I trzymaj się do pionu, cały czas do pionu

Srebrnarybko

[echtom]

melduję posłusznie, że pół godziny temu wróciłam z babskich plotek.
Tych, którzy mogą mi wypomnieć, że powinnam była przeznaczyć ten
czas na wychowywanie córek, informuję, że córki były w tym czasie z
tatą w teatrze.

[srebrnarybka]

I tak być powinno. Ja Ci próbuję tłumaczyć cały czas, że NIE WOLNO
Ci mieć wyrzutów sumienia z tego powodu, że masz swoje rozrywki i
czas dla Ciebie. To jest potrzebne nie tylko Tobie, ale i Twoim
córkom.

[echtom]

Ale ja to rozumiem - same mnie do tego zachęcają. Większym
ograniczeniem jest dla mnie mama.

[guderianka]

Echtom. Rozwiń tę myśl :

Większym
> ograniczeniem jest dla mnie mama.

[echtom]

Wiesz, starsza, niesprawna osoba, boję się ją zostawiać na dłużej
samą. Zwykle ustalam z dziećmi, żeby były w domu, kiedy ja wychodzę,
gorzej ze wspólnymi wyjazdami. Nie mamy na miejscu nikogo z rodziny.
Wynajęłam kiedyś na kilka dni opiekunkę, ale mamie się nie spodobała
i wydzwaniała codziennie z pretensjami, kiedy wrócę. Teraz jest
trochę lepiej, ale mam jakieś wewnętrzne ograniczenie, że nigdy nie
zostawiam jej dłużej niż na dwa dni, a i wtedy nie mam pełnego
komfortu.

[guderianka]

echtom-ty po prostu jestes matka teresa, gdybyś mogła to byś całym
światem się zajeła, ukochała, pomogła, rozmawiała...-i dlatego
cierpisz gdy widzisz że coś idzie nie po twojej myśli

Jak pisze srebrna rybka- pomyśl O SOBIE, TYLKO O SOBIE. Ale nie na
zasadzie że wychodzisz gdziesz i robisz coś miłego a w glowie nadal
układasz puzzle "co robią dzieci"
Może jakieś warsztaty psychologiczne?

p.s. kupiłaś rozmowy z bogiem?

[echtom]

guderianka napisała:

> echtom-ty po prostu jestes matka teresa, gdybyś mogła to byś całym
> światem się zajeła, ukochała, pomogła, rozmawiała...

Skąd wiesz? ))

Kiedy wychodzę, nie myślę o tym, co robią dzieci - taką zasadę
przyjęłam od początku.
Do książki jeszcze nie dotarłam, ale szukam. Jak znajdę, dam znać.

[srebrnarybka]

fajnie, że się prostujesz. Trzymaj tak dalej, za tydzień czekam na
sprawozdanie z meczetu. A poza tym w trakcie też więcej pogody
ducha, jest jak jest, ale przecież są we wszystkim jasne strony.

[echtom]

Kurczę, z tymi sprawozdaniami to jesteś gorsza niż kurator)
Mam Ci podać swój nr gg na priva, żeby nie nudzić sprawozdaniami
całego forum?

[srebrnarybka]

Cześć, mam nadzieję, że nie jesteś obrażona. Po prostu nie jesteś
pierwszą podłamaną osobą, z różnych powodów, z którą mam do
czynienia, więc staram się użyć zdobytego doświadczenia, żeby Ci
pomóc. Nr możesz mi podesłać, tylko nie wiem, czy będę umiała go
odebrać, bo ja nie do końca sprawnie posługuję się tą zabawką. 3maj
się

[echtom]

No chyba widzisz te przyjazne uśmieszki - czy ja wyglądam na
obrażoną? Btw. - doświadczenie masz ze studiów psychologicznych czy
takie z życia?
PS. Nie wierzę, że młoda, wykształcona osoba z Warszawy posługuje
się mniej sprawnie gg niż stara baba z prowincji) Zaraz napiszę na
priva.

[donna28]

Nie nudzisz trzymamy kciuki (przynajmniej ja), dzielna mamo

[echtom]

Dobra, to się odezwę od czasu do czasu, nawet nie pytana.

[guderianka]

ja tam też sie nie nudzę
Przygotowuje się do wieku nastoletniego moich dzieci Ze starszą
moge mieć problemy-ma charakterek

[echtom]

Masz jeszcze przed sobą parę lat, które później będziesz wspominać
jak sielankę. Nie nastawiaj się na gorsze, tylko ciesz chwilą, póki
możesz

[guderianka]

Ewa-ja się cieszę chwilą. Ale nastoletnie życie nauczyło mnie, że
czasem trzeba się nauczyć od bardziej doświadczonych, zbierać
zyciową wiedzę bez zbuntowanego " ja wiem lepiej ". Wolę być
przygotowana na każdą ewentualność

[e-ftalo]

>Jeden z najwybitniejszych profesorów historii, jakich znam wstaje o
>14, klodzie sie o 4 nad ranem.
>Dezorganizacji zycia nie stwierdzono - ma prace, żonę i syna.
>O ile wiem nie ma grup wsparcia dla osób, ktore lubią późno chodzić
>spać.

Rozumiem że bawią cie czyjeś problemy,baw się dalej...