Co nas jest wstanie doprowadzic do klapsa?

[krwawakornelia]

A moze latwiej byloby tym co klapsuja popisac albo porozmawiac o tym
jakie zachowania naszych pociech powoduja u nich ochote na
sklapsowanie i dlaczego tak sie dzieje.
W dyskusji na temat dlaczego nie etycznym jest klapsowanie
zacietrzewiaja sie tylko coraz bardziej w swoim przekonaniu, a to nie
zbyt daleko prowadzi

[aluc]

do klapsa była mnie w stanie doprowadzić jedynie własna złość i
poczucie bezsilności
nie postrzegam tego w ogóle w kategoriach zachowania zasługującego
na klapsa

[marghe_72]

aluc napisała:

> do klapsa była mnie w stanie doprowadzić jedynie własna złość i
> poczucie bezsilności
> nie postrzegam tego w ogóle w kategoriach zachowania zasługującego
> na klapsa


nosz .. znowu się muszę podpisać

Wsadzanie łapek do kontaktu, wybieganie na ulicę itp też
usprawiedliwiają klapsa..

żeby nie było, córka dostała ode mnie kilka razy w tyłe, iks lat
temu. Dlaczego? Bo tak było najwygodniej, najszybciej .. dla mnie.
Bo nie miałam siły, chęci, bo mnie poniosło itp. Tyle tylko ,że to
mnie nijak nie usprawiedliwia.
Na szczęscie jakiś klapki mi się w mózgownicy pootwierały

[toya_hl]

To tylko pogratulowac . Oby tak zostalo. Dziecko Cie ekstremalnie
sprawdzilo, a raczej sama sie sprawdzilas. Wyciagnelas wnioski.
Szkoda, ze niektorzy nie potrafia przyznac, ze klaps to ich wina,
nie dziecka.
Pozdrawiam. Toya, mama non- klapsowa
Zaslepki do kontaktow kosztuja grosze, a moga zapobiec takim
sytuacjom. Ja je zalozylam jak dziecko bylo noworodkiem. Wiec jeden
powod mi odpadl. Ale to nie do Ciebie Marghe bylo, bo nie czas na
takie dyrdymaly

[inguszetia_2006]

Witam,
To trudny temat, bo każdy rodzic ma inne doświadczenia. Są dzieci
uległe, ciche, potulne jak baranki, które nigdy nie wyprowadzą
rodzica z równowagi, a są i takie, że przechodząc koło nich myśli
się; "Jak ja bym go chętnie strzeliła w tyłek". Takim dzieckiem jest
córka mojej koleżanki. Na początku broniłam dziecka przed jej
agresją, krzyczałam, upominałam, nie wolno klapsować i takie tam...
Ale teraz podziwiam ją za stoicki spokój i panowanie nad sobą Ja
bym tego "małego potwora" stłukła na kwaśne jabłko... Wszystko u
niej jest na "nie", do tego histeryczny płacz, niegrzeczne odzywki,
wiecznie obrażona twarz i nieposłuszeństwo do kwadratu. Skakanie po
meblach,siadanie na stole i tym podobne. Na zwrócenie uwagi reaguje
złością i nie słucha absolutnie nikogo. Była taka odkąd pamiętam...
Nie ma ADHD. Podziwiam moją koleżankę, że kończy się na klapsach, bo
jak powiedziała do mnie; "Spadaj"(ma pięć lat)i zwróciłam jej uwagę,
to zaczęła mnie bić. Skończyło się klapsem mamusinym i dziecko się
uspokiło. Życie weryfikuje wiele idealistycznych założeń... Nie
znaczy to oczywiście, że bicie dziecka jest usprawiedliwione. Nie
jest i nie powinno być! Są tylko okoliczności łagodzące... Jesteśmy
tylko ludźmi. A dziecko nie ma prawa nas obrażać, zakrzykiwać,ani
tym bardziej bić. Nawet rodzic-anioł nie wytrzyma.
Jako "przyszywana" ciocia wiem, że nie wytrzymałabym długo i bez
klapsów by się nie obyło, choć trudno mnie wyprowadzić z równowagi.
Dziecko trzeba szanować i kochać, ale dziecka ma też szanować Nas.
Pzdr.
Inguszetia

[weronikarb]

Ignuszetka da sie wypracowac stoicki spokoj, w ten sposob moj syn
przeszedl ten okres jak opisujesz i powraca on bardzo rzadko.

Byly czasy ze nawet tesciowa twierdzila ze mnie podziwia za spokoj i
opanowanie, bo ona juz nie wyrabia

Nie powiem, bo i mnie puscily nerwy czasami, bo jestemtylko
czlowiekiem. Zwlaszcza ze praca, dom, budowa i strasznie krnabrne
dziecko to czasami nadto nawet dla aniola

Jednak udalo sie, teraz coraz czesciej jest dzieckiem o zacchowaniu
malego aniolka, w przedszkolu pod wzgledem zachowania niemaja nic do
zarzucenia, wrecz ideal, odbija mu czasami w domu

[grzalka]

aluc napisała:

> do klapsa była mnie w stanie doprowadzić jedynie własna złość i
> poczucie bezsilności
> nie postrzegam tego w ogóle w kategoriach zachowania zasługującego
> na klapsa

dokładnie tak jak u mnie

[camel_3d]

hmm...mysle, ze klapsa.. dalbym gdyby mnie dziecko bilo i nie ragowalo na probe
"przemowienia" do rozsadku, ze to boli. Na 100% bym oddal..oczywiscie bez
przesady, ale na tyle, zeby poczulo. Jak pisalem u chrzesnicy to podzialalo,
teraz juz tego nawet nei pamieta

..a poza tym...ciezko powiedziec...musialbym sie zanlezsc w jakies na prawde
podbramkowej sytuacji...
zdecydwoanei wole metode "nieodzywania sie"...

[epreis]

mój synek dostał ode mnie klapsa 3 razy, raz było to rzeczywiście poczucie bezsilności, byłam sfrustrowana i odreagowałam - żałuję..nigdy więcej tak nie zrobiłam..2 razy były podczas kąpania, syn mimo moich próśb WIELORAZOWYCH,miał niezły ubaw wylewając z brodzika miską wodę na podłogę i zalewając łazienkę, oblewając mnie, wie, ze chlapać może i wtedy zamykam mu drziw prysznica i róbta co chceta ale gdy drzwi się otwierają wody nie wylewamy bo wtedy się myjemy a on celowo wylewał na mnie i na podłogę,syn był wtedy na etapie "sprawdzania" na ile może się posunąć, w domu był aniołem bo w rogu lezy poduszka (która na dobrą sprawę od wielu miesięcy tylko się kurzy bo raczej grzeczny chłopiec z niego jest i wystarczy mu zwrócić uwagę) ale wycwanił się na tyle, że np w sklepie- poduszki nie ma...wie, że go nie biję bo mu mówię że bicie jest złe-zawsze..i w sklepach zaczął odwalac histerie ( na szczęście jakoś mu przeszło,m z resztą nie miał okazji za dużo) ale w wannie nie było żadnej formy kary no bo co- mogłam powiedzieć nie wylewaj wody.najczęściej stosuję metodę mówiąc prosząc kilka razy a gdy czuję że cierpliwość mi się kończy to jest - ostatni raz mówię a potem.." a w wannie co mu powiem? nie umytego go wyciągnę? (ma azs muszę go umyć żeby nasmarować kremem), jak go umyję podłogę ma wycierać (owszem zrobiłby to bo jest chętny do sprzątania ale po kąpaniu? zresztą wylewał tej wody dużo)..wiec powiedziałam,że dam klapa w dupę- nie wierzył, wylał i dostał-nie chodziło o siłę lecz konsekwencję, był w szoku..za kilka dni zrobił to znów i znów historia się powtórzyła..dostał klapa i to był jego ostatni klaps... dostał kilka razy od męża- pewnie ze zdenerwowania, ale rozmawiałam z mzężem na ten temat i raczej małego nie bijemy - nie pozwalam na to nikomu...nie chwalę i nie popieram bicia, ale nie potępiam ludzi któzy czasem dają klapsa bo nie mają siły- mój syn naprawdę jest grzecznym dzieckiem i nie sprawia mi problemów, nie wiem czy gdyby nie było ich więcej miałabym wystarczająco dużo cierpliwości-człowiek jest tylko człowiekiem...i ma prawo do błędów, zresztą sam potem za nie odpowiada

[marghe_72]

epreis napisała:

..2 razy były podczas kąpania, syn mimo moich próśb
WIELORAZOWYCH,miał niezł
> y ubaw wylewając z brodzika miską wodę na podłogę i zalewając
łazienkę, oblewaj
> ąc mnie,

pozwolisz, ze spytam - nie mogłas tej miski zabrać?

[aka10]

Nic.

[26magda3]

- wsadzanie łap do kontaktu, wybieganie na ulice i inne zachowania
zagrażające życiu dziecka moim zdaniem zasługują na klapsa, jeżeli
inne metody nie działają - tzw. wybór mniejszego zła
- gdyby mnie dziecko biło notorycznie to też bym w końcu oddała
- mój syn czasem gryzie i jeżeli nie przestanie mimo próśb to
doczeka się, że też go ugryzę..

klaspa zdarzyło mi się dać, ale uważam to za swoją porażkę... ale
też nie popadajmy w przesadę - odbieranie dzieci rodzicom, którzy
czasem dadzą klapsa jest większą szkodą dla dziecka niz ten klpas..

[toya_hl]

Pozwol, ze wtrace tylko, ze taka zwykla mala rzecz jak zaslepki do
kontaktu moga zapobiec klapsom, w tej kwestii przynajmniej . Ja
uwazam (a mam dosc ekstremalna corke),ze zarowno wybieganie na ulice
jak i wkladanie paluszkow do kontaktu, wynikaja z czystej ciekawosci
dziecka i z tego, ze nie potrafi ono jeszcze przewidziec
konsekwencji. No bo jak wytlumaczyc 2 latkowi pojecie prądu? Ono
nieraz moze miec takie grozne w skutkach pomysly, a my niestety
musimy miec oczy dookola glowy. Moja corka probuje ostro kazdego
dnia na czym ten swiat polega i na przyklad 100 razy musze jej
tlumaczyc, ze na glowke sie ze sofy nie skacze, ze farby sie nie je,
ze termometrem nie rzuca sie przez okno, ze rodzicow/babci/dzieci
nie mozna bic, popychac, pluc, obrazac itd. Ucze ja, ze na przejsciu
trzeba patrzec na lewo i prawo czy nie ma auta. Zaczyna to niezle
rozumiec. Ma 2,5 roku. Stwierdzam, ze dziecko to dla mnie chyba taki
bonus. Dostalam je aby nauczyc sie w koncu cierpliwosci.
A latwo to z nasz mala nie jest. To typowy zywczyk. Czesto mam
wrazenie, ze chce mnie wykonczyc, taka ma energie i parcie na
konsumpcje szczegolnie tego, co zakazane.
Nie wiem co musialoby sie stac abym dala klapsa. Wole nawet nie
prowokowac takich mysli. Nie dalam. Po prostu nie ma go w naszym
repertuarze. Ja sadze, ze to jest tak, ze jesli ktos w ogole nie
bierze pod uwage, ze moze w taki sposob karac, nie bedzie tego
robil. Tak mysle z perspektywy 2,5 lat. No chyba, ze dzieciak zrobi
cos na prawde zlego + zmeczenie rodzicow + jakies problemy...
Jestesmy tylko ludzmi i kazdy moze sie w taki sposob pomylic. Dobrze
gdy jest to pomylka, a rodzic zaluje (nawet jak to bylo kilka razy);
gorzej gdy bicie uwaza za normlna czesc wychowywania.
Duzo daje to forum, a zwlaszcza jeden z dlugich watkow, w ktorych
bylo o biciu. Im wiecej przeczytalam wypowiedzi ZA biciem dzieci nie
popartych zadnymi trafnymi argumentami, tym bardziej utwierdzalam
sie w przekonaniu, ze mam absolutna racje nie bijac corki. Z jednej
strony fajny jest ten watek. Czlowiek czyta i widzi jak dobrze robi,
ze nie bije, ze wlasciwie wybral. Nie znalazlam ani jednej sensownej
wypowiedzi, ktora choc cien by polozyla na moich wychowawczych
postanowieniach. Nie zauwazylam tez aby klaps okazal sie skuteczny.
Dziecko jest nadal bite, czyli chyba nie pomogl. Dodam tylko, ze
sama nie bylam bita i to wlasnie procentuje. Jestem silna, mam duze
poczucie wlasnej wartosci, staram sie nie krzywdzic innych. A to, ze
zycie i tak da w dupe predzej czy pozniej, to kazdy wie i zaden to
argument za tym, zeby dawac klapsy.
Moze choc czesc tych bijacych zrobi sobie takie noworoczne
postanowienie: NIE BEDE BIC. Dobrze by bylo .
Zgadzam sie, ze odbieranie dzieci rodzicow nie jest dobrym wyjsciem.
Jest bezsensem. Jest tak samo glupie jak samo bicie. To pojscie na
skroty. Zamiast uczyc, zabiore dziecko.
Pozdrawiam. Toya

[myelegans]

Niewiele, chociaz ja furiat i choleryk jestem, zeby moja umywalka w lazience
potrafila pisac zostaloby wykropkowane.
Klapsa dalam 2 czy 3, razy 3-latkowi, jak juz pisalam, chociaz kiedys sie
zarzekalam, ze nigdy, jak mi tenze 3-latek walnal otwarta dlonia w twarz, jak
przy nim kleczalam i cos tlumaczylam, co mu sie nie podobalo. Reka mi sama
poleciala, bez myslenia. NIe jestem z siebie dumna. Maly powiedzial, ze jest mu
przykro, mnie tez bylo przykro, przeprosilam, chociaz to podobno niewychowawcze,
ale gdybym tak potraktowala doroslego, a tez mi sie zdarzylo kiedyc uderzyc w
twarz chlopaka, to tez przeprosilam. Wina moja, nie ma dyskusji, to nie jest
zachowanie do usprawiedliwiania.

Poza tym moje dziecko ma wysoki prog bolu, zwykle klapsy splynelyby po nim, bez
wiekszego wrazenia, zreszta to nie metoda.
Naturalne konsekwencje dzialaja dobrze, wynegocjowac moge juz prawie wszystko,
jezeli dam mu zludzenie kontroli. Zamiast walczyc nastawiam minutnik na 5 minut
i wine zwalam na czas, ja nie jestem "bad guy".

Nigdy nie mialam impulsu klapsowania przy slynnych kontaktach, czy checi
wybiegania na ulice, bo zabezpieczalam, albo przewidywalam sytuacje. Nawet w
buncie 2-latka bylo OK.

[marghe_72]

myelegans napisała:

NIe jestem z siebie dumna. Maly powiedzial, ze jest mu
> przykro, mnie tez bylo przykro, przeprosilam, chociaz to podobno
niewychowawcze
> ,
jak to niewychowawcze?
Rodzice nie sa nieomylni, popełniają błęd bla bla bla; przyznanie
się do winy i przeproszenie jest IMHO b. wychowawcze..

Co Wy z tym kontaktem!

[mama-ola]

> wsadzanie łap do kontaktu, wybieganie na ulice i inne zachowania
> zagrażające życiu dziecka moim zdaniem zasługują na klapsa

Zupełnie nie wiem, czemu wsadzanie łap do kontaktu wywołuje w
rodzicach takie ekstremalne zachowanie, taką panikę, agresję, taki
mus _n a t y c h m i a s t o w e g o_ rzucenia sie do działania.
(Co rozumiem przy ulicy).

Powiedzmy to sobie wyraźnie - wsadzanie paluchów do kontaktu niczym
nie grozi! Po pierwsze, paluszek dziecka (nawet 18-m-cznego) jest
grubszy niż dziurka od kontaktu. Po drugie, aby przebiegł prąd,
trzeba zamknąć obieg - dziecko musiałoby wsadzić jednocześnie dwa
palce, każde do innej dziurki. I wytrwać chwilę w takiej pozycji.
Taki macie zdolne manualnie dzieci?

Od kontaktu trzeba dzieci odganiać, zgoda, ale nie ma
najmniejszejszej potrzeby robić tego pośpiesznie.

Gdy byłam już sporą dziewczyną, zrobiłam takie doświadczenie.
Wzięłam drut i wsadziłam jedną końcówkę do jednej dziurki i drugą
końcówkę do drugiej dziurki - cały czas trzymając drut w ręce.
Wiecie co się stało? Ja wiem, bo sprawdziłam Wywaliło korki.
Prąd mnie nie popieścił. NIC MI SIĘ NIE STAŁO - tego posta piszę
obiema rękami

Więc proszę - nie wymieniajcie kontaktu i ulicy jednym tchem.

[alanta1]

mama-ola napisała:


> Wywaliło korki.
> Prąd mnie nie popieścił. NIC MI SIĘ NIE STAŁO - tego posta piszę
> obiema rękami
>
> Więc proszę - nie wymieniajcie kontaktu i ulicy jednym tchem.

Są instalacje różnego typu, jedne mają zabezpieczenia różnicowo-prądowe (te
nowsze), inne nie mają. Trafiłaś widocznie na nowszą instalację, ciesz się, że
żyjesz...

[mama-ola]

No, ja akurat zrobiłam coś ekstremalnego, nie zaprzeczam. Byłam już
nastolatką, jak coś takiego mi strzeliło do głowy. Blok z lat 70.,
nie wiem jak instalacja.

Chciałam tym przytkładem pokazać, że nawet robiąc tak ekstremalne
rzeczy, można przeżyć bez szwanku. A małe dziecko czegoś takiego nie
robi. Mam dziecko, to wiem. Mój syn włącza i wyłącza światełko na
przedłużaczu-listwie, wyciąga kabel od radia, dotyka kontakt palcem
(dziurka o średnicy 2 razy większej niż jego paluszek) oraz wkłada w
dziurkę swój plastikowy śrubokręt (usiłuje wkładać). NIC MU PRZY TEJ
ZABAWIE NIE GROZI. Oczywiście odganiam, nie pozwalam, tłumaczę,
zabraniam itd. Ale nie ma pośpiechu. I nie ma uzasadnienia dla
klapsa.

[nowa_na_forum]

No nie wiem, jak bobas przytrzyma sie kaloryfera a palec wsadzi akurat
do dziurki gdzie jest faza to bedziesz miala upieczone dziecko. lepiej
nauczyc, ze kontakty sa niebezpieczne, wowczas byc moze nie wpadna do
glowy pomysly ze wsadzaniem w nie drutu.

[aka10]

nowa_na_forum napisała:

> No nie wiem, jak bobas przytrzyma sie kaloryfera a palec wsadzi
akurat
> do dziurki gdzie jest faza to bedziesz miala upieczone dziecko.
lepiej
> nauczyc, ze kontakty sa niebezpieczne, wowczas byc moze nie wpadna
do
> glowy pomysly ze wsadzaniem w nie drutu.

Kontakty sie ZABEZPIECZA, np. czyms takim:
www.ikea.com/se/sv/catalog/products/20098963

[srebrnarybka]

To, ze synkowi ileś razy się udało, nie znaczy, że za którymś razem
nie trafi się nieszczeście. Kontakty powinny być zabezpieczno, litwy
nie powinny być w zasięgu reki dziecka. Jeżeli tak nie jest, jest to
karyodne zaniedbanie i uważam, że w razie nieszczęscia, rodzice za
coś takiego powinni odpowiadać sądownie. A w każdym razie jest to
narażenia dziecka na dużo większe niebezpieczeństwo, niż klaps
(któego, rzecz jasna, nie zalecam).

[weronikarb]

a niech bedzie przebicie w kablu? dziecko moze zabic.
Ja tez niemam zabezpieczonych kontaktow, listwy w zasiegu lapek.
Jednak mimo tego ze syn uwielbia wszystko sprawdzac co mowie na
wlasnym doswiadczeniu, tego akurat nie sprawdza.
Chce lampke wlaczyc oki, ale do kontaktu wsadzam JA on ma od tego
przycisk - plastikowy.

Z pradem niema zartow

[26magda3]

dla zainteresowanych
- mam kontakty pozatykane i nidgy dziecko nie dostało za wsadzanie
tam łapek, ale gdyby jednak to robiło to bym przylała i tyle...
- na ulice też mi żadne nidgy nie wybiegło, ale pemietam jak raz z
bratem uciekliśmy mamie i biegdliśmy aż do ulicy, potem ja sie
zatrzymałam a brat zatrzymywany przez ludzi nadal pchał się prosto
pod samochody - dostaliśmy za to i swoim dzieciom też bym za taki
numer w tyłek dała - aczkolwiek jeszcze nie musiałam...
narazie sytuacji w których musiałabym przylać nie miałam ale
zdarzyło się że nerwy wzięły górę nad zdrowym rozsądkiem...

[marghe_72]

26magda3 napisała:

> - wsadzanie łap do kontaktu, wybieganie na ulice i inne zachowania
> zagrażające życiu dziecka moim zdaniem zasługują na klapsa, jeżeli
> inne metody nie działają - tzw. wybór mniejszego zła


to i ja sie wtrącę
bałabym się, że pod moją nieobecność (moją i mojej ręki co to klapsy
daje) dziecko jednak łapy do kontaktu by wsadziło / wybiegło na
ulicę..
Ono musi zrozumieć dlaczego niektórych rzeczy się nie robi. Musi
wiedziec, ze nie dlatego, że mama się bedzie złościc i przyfasoli w
tyłek.. tylko dlatego, że to niebezpieczne.

[srebrnarybka]

Oczywiście, że musi rozumieć, ale wtedy, kiedy jest w stanie
zrozumieć. Widzę już dwulatka, któremu tłumaczysz, że prąd może go
porazić, bo dwulatek świetnie wic, co to jest prąd i porażenie. Ale
nie trzeba tłumaczyć, tylko zabezpieczyć kontakty.

[weronikarb]

tak wie co to prad i porazenie. Moze nie na wlasnej skorze ale
pokazywalismy jak to wyglada w kablach, rysunkiem opowiesciami.
Zrozumial i uwierzyl. Wybieganie na ulice tez bylo proste do
wytlumaczenia, postawilam go przed zapalonym autem i tlumaczylam
pokazujac jego wielkosc i jego malosc.
Pozniej widzial w TV ze istnieja wypadki - nie makabryczne i
szczegolowe

Ma 4 lata, sam nie przejdzie przez ulice, czeka az pod mu dorosly
lapke oraz maly spojrzy w prawo lewo

A jes naprawde zywym srebrem.

Dziecko nalezy traktowac jak osobe a nie jak bezrozumna malpe

Wystarczy tlumaczyc

[srebrnarybka]

Czterolatek ocywiście, że jest w stanie zrozumieć, to oczywiste,
przed 4latekim to już nawrt bym nie zbiezpieczła kontaktów. Ale w
poście była mowa o dwulatku. Chyba jednak rozwój umysłowy dwulatka i
czterolatka się różni.

Wybieganie na ulice tez bylo proste do
> wytlumaczenia, postawilam go przed zapalonym autem i tlumaczylam
> pokazujac jego wielkosc i jego malosc.
> Pozniej widzial w TV ze istnieja wypadki - nie makabryczne i
> szczegolowe
- ciekawa jestem, czy nazywasz to bezstressowym wychowaniem? I
rozumiem, że Twoim zdaniem większym stressem jest stanowcze
krzyknięcie na dziecko zawsze jak wbiega na ulicę i trzymanie go za
rękę zawsze, jak się przechodzi, mówiąc zresztą, że jeżdżą
samochody, niż to, co zrobiłaś. Ja w dzieciństwie jeźdiłam nad
morze, wymagało to przesiadki w Pucku, gdzie trzeba było przebiec
przez przejście na torach przed zapaloną lokomotywą spalinową
pociągu. Działo się to w czasie planowego postoju, przechodziła cała
gromada ludzi, więc wiadomo było, że pociąg nie ruszy. Przez wiele
lat bałam się tego straszliwie i przeżycie to pozostawiło we mnie
głęboki uraz. Ciekawa jestem, co Twój syn powie na temat Twoich
metod wychowawczych za kilkanaście lat.

[srebrnarybka]

P.S. Jako dziecko nigdy nie WIDZIAŁAM wypadku samochodowego, bo moi
rodzice nie mieli TV. Dwa razy przed ukończeniem 10 toku życia
USŁYSZAŁAM jakąś opowieść o wypadku i za każdym razem był to dla
mnie wielki szok.

[weronikarb]

No to ja widzialam wypadek samochodowy - smiertelny w wieku ok. 7
lat, jak sie obudzialm podnioslam glowe a naprzeciw okna lezal trup.

Mieszkalam 5 metrow od trasy Katowice - Poznan
Moi sasiedzi gineli zabijani przez wlasna bezmyslnosc, dzieci przez
brak nauki o przechodzeniu.

Moj syn sie pociagu nie boi, auta tez - ale siedzac w srodku a nie
wbiegajac pod nie

[srebrnarybka]

No to ja widzialam wypadek samochodowy - smiertelny w wieku ok. 7
> lat, jak sie obudzialm podnioslam glowe a naprzeciw okna lezal
trup.
>
> Mieszkalam 5 metrow od trasy Katowice - Poznan
- mnie rodzice zaniedbywali, bo nie wozili mnie w takie miejsca,
żebym sobie pooglądała.

Moi sasiedzi gineli zabijani przez wlasna bezmyslnosc, dzieci przez
> brak nauki o przechodzeniu.
- naturalnie, że byłam uczona jako dziecko, że nie przechodzi się
samemu, bo to niebezpieczne, ale w tym wieku, w którym 1.
rozumiałam, 2. mogłabym rzeczywiście próbować przechodzić
samodzielnie. Jak miałam 2 lata, to 1. nie chodziłam samodzielnie po
ulicy, tylko pod opieką, zwykle na dalszą trasę w wózku spacerówce,
a na bliższą - było tak zawsze, że na ulicy mama trzymała mnie za
rękę, biegać mogłam dopiero w parku. To naprawdę nie miało
znaczenia, czy w wieku 2 lat rozumiałam, co to jest wypadek
samochodowy, skoro byłam zwyczajnie nauczona, że na ulicy nie
wybiega się na jezdnię, tylko idzie pod rękę z mamą. Jak byłam
starsza, właśnie pewnie ok. 4 lat, to już nie zawsze trzymałam się
opiekuna, ale już wiedziałam, że po jezdni się nie chodzi. Zresztą
ja zwykle rozmawiałam z osobą, z którą szłam, więc skoro ta osoba
nie wbiegała na jezdnię, to i ja nie wbiegałam.

Moj syn sie pociagu nie boi, auta tez - ale siedzac w srodku a nie
> wbiegajac pod nie
- ja też pociągu się nie bałam jako dziecko, bo dużo podróżowałam.
Ale opowiedziałam o tej sytuacji na przejściu w Pucku, bo tam
musiałam, pod opieką mamy i w gromadzie ludzi, przechodzić przed
zapalonym motorem i tego bałam się straszliwie. Więc nie
fundowałabym dziecku niepotrzebnych urazów.

[weronikarb]

> - mnie rodzice zaniedbywali, bo nie wozili mnie w takie miejsca,
> żebym sobie pooglądała.

A gdzie pisalam, ze rodzice mnie wozili, albo ja syna?
Pisalam co ja widzialam i wolalabym aby moj syn nie lezal na ulicy
pod autem. Widocznie masz grzeczne dziecko, co idzie za reke. Moj
potrafi isc grzecznie i momentami niespodziewanie wyrwac sie bo np.
zobaczy ptaszka na plocie - jest to chwila moment, gdyby nie
wiedzial ze na ulice niemozna i polecial na nia to nie byloby co
zbierac w ciagu sekundy, gdyby nie swiatla to nei przeszlabym nigdy
przez ulice, bo w MIARE spokojnie jest w nocy - bo moja mama nadal
tam mieszka i jestesmy czesto, takze czesto nim sie opiekowala.

Opisalam w skrocie jak mu tlumaczylam co potrafi zrobic auto,
zrozumialas to jkakbym conajmniej mu horror opowiadala.

No coz jak pisalam wyzej widocznie mam wibitnie zdolne dziecko, bo w
wieku 2 lat mial wytlumaczone dlaczego nei wolno i zrozumial.

Ucze syna wszystkich mozliwych do przewidzenia zagrozen, a tych co
nie potrafie to ni ekarze uzywac.

No coz etz duzo podrozowalam, paktycznie nim poszlam do szkoly to
conajmniej raz na 2 miesiace jechalam pociagiem w dluaga trase,
roznie si ekiedys przechodzilo na malych stacyjkach i niemam z tego
powodu traumy.
Widocznie jestes z innej gliny, bo zeby mnie przestraszyc to trzeva
bylo sie sporo postarac, tak tez jest z synem. Boi sie tylko tego
czego nie potrafi zrozumiec, dlatego wole wytlumaczyc i pokazac niz
zeby sie bal.

Dziecka nei jest czlowiek w stanie upilnowac, bo najczesciej to jest
chwila moment, a zwlaszcza zywego srebra.

Dlatego wolalam go uczyc niz chowac przed nim czy zakazywac

A codo TV, nie mam pogardy o to ze go niemasz, tylko zgadlam ze
niemasz, bo niemasz pojecia o tym ze jak si ego ma to na ogol
dziecko tez widzi co w nim leci

[srebrnarybka]

Opisalam w skrocie jak mu tlumaczylam co potrafi zrobic auto,
> zrozumialas to jkakbym conajmniej mu horror opowiadala.
- to, co opisałaś, to dla dziecka mniej niż 4letniego, bo rozumiem,
ze opowiadałaś mu to już jakiś czas temu, to jest horror i uważam,
że na taki horror dziecka nie należy narażać.

Ucze syna wszystkich mozliwych do przewidzenia zagrozen - j. w.

No coz jak pisalam wyzej widocznie mam wibitnie zdolne dziecko,
Moj
> potrafi isc grzecznie i momentami niespodziewanie wyrwac sie bo
np.
> zobaczy ptaszka na plocie - jest to chwila moment, gdyby nie
> wiedzial ze na ulice niemozna i polecial na nia to nie byloby co
> zbierac w ciagu sekundy,
- przecież to jest sprzeczność. Jeżeli jest tak wybitnie zdolny, ze
w wieku 2 lat zrozmiał, co to wypadek samochodowy, to jezcze łatwiej
zrozumiałby, że nie wbiega się na jezdnię, tylko idzie z mamą.
Jeżeli z jednej strony wyrywa się, widząc ptaszka, a z drugiej
rozumie, to ja nie rozumiem.

Dlatego wolalam go uczyc niz chowac przed nim czy zakazywac
- oczywiście, że dziecko trzeba uczyć o zagrożeniach, ale lepiej też
niektóre zagrożenia ograniczyć, np. te kontakty. Bo może jednak
2latkowi zamiesza się w głowie od tych nauk i nie wszystko spamięta.

codo TV, nie mam pogardy o to ze go niemasz, tylko zgadlam ze
> niemasz, bo niemasz pojecia o tym ze jak si ego ma to na ogol
> dziecko tez widzi co w nim leci
- ja telewizor mam, tylko w niem nie "leci". Telewizor otwiera się
na określone programy, zresztą rzadko. Jeżeli dziecko ogląda
wszystko, co leci, to ogląda z pewnością wiele nieodpowiednich dla
niego programów.

[weronikarb]

no coz trudno komus cos pisac jak ono nie bardzo rozumie slowo
pisane. Wiec ci to wyloze tak aby dotarlo
`
Horror dla mojego dziecka jak sie go czym straszy a on tego nei
rozumie. Typu nei wybiegaj na ulice bo tam ci sie cos stanie - a co?
Byloby pytanie . Auto cie najedzie, a poco ? itd.
Dlatego wolalam go postawic najpierw kolo auta i pokazac roznice
wielkosci, pozniej postawic przed nim i pokazac ze takie duze auto
moze uderzyc, a to moze wtedy mocno bolec, moze wtedy trafic do
szpitala dostawac zastrzyki itd. itd.
Taka wizualizacja do dziecka bardziej dociera anizeli ze nie wolno
bo mama nie kaze. MOze to innym dzieciom wystarczy - mojemu nie

> zobaczy ptaszka na plocie - jest to chwila moment, gdyby nie
> > wiedzial ze na ulice niemozna i polecial na nia to nie byloby co
> > zbierac w ciagu sekundy,
> - przecież to jest sprzeczność. Jeżeli jest tak wybitnie zdolny,
ze
> w wieku 2 lat zrozmiał, co to wypadek samochodowy, to jezcze
łatwiej
> zrozumiałby, że nie wbiega się na jezdnię, tylko idzie z mamą.
> Jeżeli z jednej strony wyrywa się, widząc ptaszka, a z drugiej
> rozumie, to ja nie rozumiem.

Jak byk pisze NA PLOCIE - u nas plot nie wystepuje na ulicy, wiec
wyrwie sie i poleci bo wi eze moze bo to nei ULICA.
Gdyby dziecko nei bylo nauczone wtedy kierunek biegu bylby
przypadkowy calkowiecie - teraz jzu wiesz o co chodzi?


Mamy mieszkanie bardzo malutkie i gdy ja ogladam to maly chce czy
nie widzi co leci, musialabym zniej zrezygnowac calkowicie, bo
dziecko nei posiada wlasnego pokoju, nawet gdyby takowy mialo i tak
woli przebywac z nami, bo moze z nami rozmawiac

A ogladnij informacje jakiekolwiek gdzie niema wypadku.

Acha moj 2 latek mowil juz pelnymi zdaniami

[weronikarb]

> Dlatego wolalam go uczyc niz chowac przed nim czy zakazywac
> - oczywiście, że dziecko trzeba uczyć o zagrożeniach, ale lepiej
też
> niektóre zagrożenia ograniczyć, np. te kontakty. Bo może jednak
> 2latkowi zamiesza się w głowie od tych nauk i nie wszystko
spamięta.
>

Tak sporo ograniczylam - kluczyki od auta wisza tak wysoko aby nie
dosiegnal po tym jak jako 1,6 roczniak odpalil samodzielnie auto.

Jako 2 latka nie zostawialam samego na podworku
Jako 2 latka mial zakaz podchodzenia do betoniarki
No i mielismy okno zabezpieczone oraz drzwi na klucz (oknem wyrzucal
co mial pod reka, a schody mamy strome i po ciemku moglby spasc)

Wiecej nie pamietam jakis zakazow dlugoterminowych, reszta to biezaca

[weronikarb]

tiaaaaa lepiej walnac w tylek i miec z glowy co??

Moj am teraz 4 lata, a edukacje zaczelam jak zaczal chodzic - mial
12 m-cy.
I nie bylo problemow z elektrycznoscia - nigdy.
Chyba mam wybitne dziecko

Nie da sie bezstresowo dziecka wychowac - zycie samo w sobie jest
sporym steresm

A czepilas sie oczywiscie wypadkow w TV - podejrzewam ze niemasz w
domu TV co?

Ja mam i jest wlaczone i tym samym widzi jak
leca "Fakty" "wiadomosci" czy inne programy informacyjne a tam sa
wypadki.
Nie puszczam mu z plyt wypadkow aby sie naogladal - bo mysle ze tak
moja wypowiedz zrozumialas.

I wyobraz sobei ze to iz nie traktuje go jak malpke, mialam 2 latka
ktorzy slyszac go mysleli iz maja do czynienia z dzieckiem
conajmniej 4 letnim

Na szczescie przez ten okres czasu moje dziecko nie mialo powaznego
wypadku, choc pomysly mialo diabelskie

[srebrnarybka]

tiaaaaa lepiej walnac w tylek i miec z glowy co??
- nie pisałam, że lepiej walnąć w tyłek. Sądzę, że co do
elektryczności, to dopóki dizecko nie jest w stanie zrozumieć, co to
prąd i porażenie, a 2latek nie jest w stanie zrozumieć
abstrakcyjnego dlań pojęcia (prądu przecież nie widział), lepiej
kontakty zabezpieczać i oczywiście tłumaczyć, w którymś momencie
zaskoczy. $latek naturalnie rozumie, co to prąd (oczywiście zgodnie
z jego wiekiem, bo co to jest naprawdę, to i profesorowie fizyki nie
rozumieją).

Nie da sie bezstresowo dziecka wychowac - zycie samo w sobie jest
> sporym steresm - zgadzam się w 100 %

A czepilas sie oczywiscie wypadkow w TV - podejrzewam ze niemasz w
> domu TV co?
- TV mam, chociaż mogłabym nie mieć. Ciekawe, dlaczego ewentulany
brak telewizora wzbudza taką pogardę?

Ja mam i jest wlaczone i tym samym widzi jak
> leca "Fakty" "wiadomosci" czy inne programy informacyjne a tam sa
> wypadki.
- nie wiem, czy to są programy odpowiednie dla dzieci.

I wyobraz sobei ze to iz nie traktuje go jak malpke,
- ?????? czy zaklejenie kontaktów bodaj przylepcem i trzymanie
dziecka za rękę, jak się przechodzi przez ulicę, to objaw
traktowania jak małpkę?

[epreis]

oczywiście, że możesz zapytać. zapomniałam, że trzeba tu pisać ze
szczególami bo niektóre jesteście strasznie czepialskie..no więc-
miskę mu zabrałam ale jak masz dziecko to powinnaś wiedzieć, że
dzieci mają ogromną fantazję i możesz zabrać wszystko ale żeby z
brodzika (choć wcale nie jest tak płytki) wylać wodę wystarczy
mocniej tupnąć nogą (niby nie chcący po umyciu syry
energiczniej "położyć" ją do wody)..zresztą tak naprawdę dostał tego
klapsa raczej nie za wylewanie tylko aby mu pokazać, że ja nie
żartuję i to co mówię to mówię poważnie. bo on też po ostrzeżeniu
chlapnął tylko dlatego, uważnie mi się przyglądając czy zrobię to co
obiecałam..teraz wie..np, jeśli prosi mnie o czekoladę a jest przed
obiadem, to wystarczy,że powiem raz ew. dwa razy, nie i koniec
rozmowy.chodziło mi o to, żeby wiedział, że jestem konsekwentna.w
drugą stronę też-jak obiecałam mu, że zakupów przyniosę mu biedronkę
(zapominając że przed świętami są mikołaje, renifery, bałwany a z
biedronkami ciężko) to przeszłąm caaałe miasto a tą biedronkę mu
znalazłam...

[marghe_72]

epreis napisała:

> oczywiście, że możesz zapytać. zapomniałam, że trzeba tu pisać ze
> szczególami bo niektóre jesteście strasznie czepialskie..no więc-
> miskę mu zabrałam ale jak masz dziecko to powinnaś wiedzieć, że
> dzieci mają ogromną fantazję i możesz zabrać wszystko ale żeby z
> brodzika (choć wcale nie jest tak płytki) wylać wodę wystarczy
> mocniej tupnąć nogą (niby nie chcący po umyciu syry
> energiczniej "położyć" ją do wody)

zawsze jestes tak agresywna?
To Ty napisałaś o misce..


..zresztą tak naprawdę dostał tego
> klapsa raczej nie za wylewanie tylko aby mu pokazać, że ja nie
> żartuję i to co mówię to mówię poważnie. bo on też po ostrzeżeniu
> chlapnął tylko dlatego, uważnie mi się przyglądając czy zrobię to
co
> obiecałam..teraz wie..np

o klapsach pisałam dziesiątki razy, nie mam siły sie powtarzać.
Są inne , mądrzejsze metody

, jeśli prosi mnie o czekoladę a jest przed
> obiadem, to wystarczy,że powiem raz ew. dwa razy, nie i koniec
> rozmowy.

Nie bardzo rozumiem
Przy czekoladzie wystarczy , że powiesz a przy kąpieli nie?
czy może w kwestii czekolady też wczesniej zastosowałaś klapsa i
teraz są "efekty"?

chodziło mi o to, żeby wiedział, że jestem konsekwentna.w
> drugą stronę też-jak obiecałam mu, że zakupów przyniosę mu
biedronkę
> (zapominając że przed świętami są mikołaje, renifery, bałwany a z
> biedronkami ciężko) to przeszłąm caaałe miasto a tą biedronkę mu
> znalazłam...

Konsekwencja jest bardzo istotna.
Ale nie poparta klapsem

[epreis]

nie jestem agresywna ale ty bardzo bojowo nastawiona, jak już tak
KONKRETNIE czepiasz się wszystkiego to powinnaś przeczytać- 3 razy
dostał klapsa..i ja również ich nie popieram..zresztą na moje
dziecko takie "restrykcyjne" metody tak naprawdę nie działają,
kiedyś jak mąż miał zły dzień i się zdenerwował, powiedział małemu -
zaraz dam ci klapsa w dupę, to bąbel wystawił pupę i mówi- masz,daj
mi a jak nie chciał sprzątać i powiedziałam, że zabiorę zabawki,
i w końcu zaczęłam je zbierać to sam mi przynosił i - zabierz mi to
i jeszcze to i jeszcze to...mojemu dziecku łatwiej się tłumaczy,
aczkolwiek nie potępiam tych którzy KILKA razy dali tego klapsa bo
wiem, że można być tak zmeczonym,że czasem nie ma się siły myśleć
nad innymi rozwiązaniami.... i generalnie hm..jest mnóstwo wątków o
biciu tu rozpoczętych które założono po to by potępiać/bronić
klapsów- nie wypowiadałam się bo jak powiedziałam nie potępiam ale
nie jestem zwolenniczkom. ten jest zatytuowany wyraźnie - "co naj
jest w stanie doprowadzić do klapsa" więc napisałam, jeśli chcesz
się powyżywać i pokazać to jaką jestes idealną matką to przejdź na
inne wątki i tam krytykuj i oceniaj...i łatwo mieć mnóstwo
cierpliwości do dziecka gdy odreagowujesz na innych tu na forum...

[marghe_72]

epreis napisała:

> nie jestem agresywna ale ty bardzo bojowo nastawiona, jak już tak
> KONKRETNIE czepiasz się wszystkiego to powinnaś przeczytać

Ja bojowo?
Naprawdę daleko mi do tego.
Ot , zadałam Ci pytanie.


ten jest zatytuowany wyraźnie - "co naj
> jest w stanie doprowadzić do klapsa" więc napisałam, jeśli chcesz
> się powyżywać i pokazać to jaką jestes idealną matką to przejdź na
> inne wątki i tam krytykuj i oceniaj...


Pisząc na forum musisz się liczyc z ewentualnymi komentarzam i
pytaniami

zadawanie pytań to wyżywanie się?
Interesujące.

Dlaczego sądzisz , że uważam sie za idealną matkę?

i łatwo mieć mnóstwo
> cierpliwości do dziecka gdy odreagowujesz na innych tu na forum

a. gdzie wyczytałaś , że mam mnóstwo cierpliwości?
b. Co ma ew. cierpliwośc do odreagowywania na forum? bo nie mogę
zrozumiec

[triss_merigold6]

Ugryzienie znienacka. Potomek miał taka fazę, że podchodził,
przytulał się i nagle ciachał mnie w dupę albo w udo, bolało
konkretnie więc po tysiącu próśb, gróźb i odsuwaniu kiedyś mu
odruchowo strzeliłam.
Atak histerii z niczego tj. bez żadnego racjonalnego powodu w nocy -
zły sen nie, pić nie, jeść nie, na ręce nie, przytulić nie, zostawić
do wyryczenia się nie... po godzinie zabawy dałam konkretnego
klapsa. Dwulatek popłakał jeszcze chwilę tym razem juz mając powód,
uspokoił sie i zasnął. Klasyczna histeria, dorosłej osobie też bym
strzeliła, bo pomaga wyjść z takiego amoku.

[mmala6]

jak wpada w histerię połączoną z biciem i rzucaniem przedmiotami,
jak wpada w trans, że się nie potrafi uspokoić to daję mu klapsa
na 'otrzeźwienie'. I wtedy od razu się uspokaja, łka 'mama udeziła w
pupke', za chwilę przeprasza 'nie bedem juś pakał i bił'. Ja mam
wrażenie, że aby przerwać tę histerię on potrzebuje
jakiegoś 'wstrząsu' aby wrócić do rzeczywistości. I tu żadna rozmowa
nie pomaga, zostawienie go w spokoju też, bo się jeszcze bardziej
nakręca. Rozmowa PO jest zawsze ale skutek mizerny.

Sytuacje typu powtarzanie czynności zakazanych kończą się karą w
kącie a nie klapsem.

[mama-ola]

Uderzyć dziecko za histerię to moim zdaniem zbrodnia.

[mmala6]

w takim razie jestem zbrodniarzem (zbrodniarką).

Gratuluje

[krwawakornelia]

mmala6 napisała:

> jak wpada w histerię połączoną z biciem i rzucaniem przedmiotami,
> jak wpada w trans, że się nie potrafi uspokoić to daję mu klapsa
> na 'otrzeźwienie'. I wtedy od razu się uspokaja, łka 'mama udeziła
w
> pupke', za chwilę przeprasza 'nie bedem juś pakał i bił'. Ja mam
> wrażenie, że aby przerwać tę histerię on potrzebuje
> jakiegoś 'wstrząsu' aby wrócić do rzeczywistości.

A poco przerywac histerie, czy placz, nie mozna dziecka poprostu
przytulic i z nim byc?

I tu żadna rozmowa
> nie pomaga, zostawienie go w spokoju też, bo się jeszcze bardziej
> nakręca. Rozmowa PO jest zawsze ale skutek mizerny.
>
> Sytuacje typu powtarzanie czynności zakazanych kończą się karą w
> kącie a nie klapsem.

Co to znaczy powtarzanie czynnosci zakazanych?

[mmala6]

Przytulić dziecko wrzeszczące, kopiące, bijące rękami na oślep,
które jak chcę przytulić gryzie mnie w rękę i ciągnie za włosy?
naprawdę myślisz, że klaps był pierwszą rzeczą jak przyszła mi do
głowy po 20-30 min nieustannego wrzasku i ciskania się?
Dlaczego po tym jak dostanie klapsa od razu się uspokaja i zaczyna
na mnie patrzeć i słuchać co mówię? Nie twierdzę, że jest to
właściwe wyjście z sytuacji, piszę w odpwiedzi na pyatnie zadane w
tytule wątku- czyli co doprowadza mnie do tego aby Młodemu dać
klapsa w tyłek.

Powtarzanie czynności zakazanych jest IMO jasne same w sobie i nie
zamierzam się tutaj rozpisywać. Moje dziecko nie wkłada palców do
kontaktu i nie wybiega na ulice ale czasem robi inne rzeczy, które
nie powinien i które wie, że nie wolno. Rzadko bo rzadko ale zdarza
się, w końcu to typowy trzylatek.

Moze dlatego sie uspokaja

[krwawakornelia]

ze mysli ze jego zachowanie czyli jego zlosc jest czyms
niewlasciwym?
A to zaprzeczanie wlasnym emocjom i negowanie ich czyli cos bardzo
niezdrowego.
Moze boi sie?

A postaw sie w jego sytuacji. jest zly, wsciekly nie radzi sobie z
tym i mama go bije, Jak myslisz co czuje takie dziecko?

Jakie to sa zakazane czynnosci?

[green_land]

Kornelia ma rację.
Dzieciak rzeczywiście się uspokaja, ale nie z tego powodu, co
myślisz. Dzieci inaczej pojmują.
To rzeczywiście jest tak, że Mały nie radzi sobie z własnymi
emocjami. Wczuj się w jego skórę - coś jest nie tak, on nie potrafi
określić co, ani też jak sobie z tym poradzić. twoje słowa nie
działają. Przytulanie także nie. Próbowąłas może usiąść przed nim i
powiedzieć, że bardzo go kochasz i strasznie Ci przykro, że on tak
się zachowuje, że chciałabyś go przytulić, ale boisz się że Cię
uderzy. I zakryć wtedy dłońmi twarz i poudawac trochę łkanie?
Popatrz - dostaje od Ciebie klapsa, i może dlatego reaguje na twoje
przytulenie biciem Cię i szarpaniem za włosy? A dopiero Twoja
wyraźna przewaga fizyczna przerywa jego miotanie się?
Masz dobre i mądre dziecko, które bez powodu nie zachowuje się jak
mały szatan.

Moja dziewczynka, kiedy jeszcze była o wiele mniejsza, gdy dawała
popis własnej sily i krnąbrności była nie do wytrzymania. Zawsze
dzialało silne przytulenie i słowa: bardzo cię kocham. Bo ani
odstawianie na dywanik, ani tłumaczenie nie skutkowało. Wystarczyła
odrobina miłości.
Ale czasami nic nie skutkowało i odstawiała taką jazdę, że hej

Mojej małej uświadamiałam zawsze, że każdy może mieć zły dzień, być
niewyspany, zmęczony, albo tez moglo mu się śnić coś złego i stąd
zły humor. Ona o tym pamięta i czasami jak zachowuje się
niegrzecznie, pytam ją - miałaś zły dzień? Ona wtedy potakuje, ja ja
przytulam i znika jej zły humor. Może coś w tym jest, że nazwanie
problemu po imieniu powoduje, że on się zmniejsza, albo wręcz znika?
To tak z własnego doświadczenia, bo często zdarzało mi się, że
budziłam się w złym humorze, jakaś poddenerwowana, czułam,że coś
jest nie tak. A potem, w ciągu dnia przypominałam sobie, ze miałam
okropny sen i stąd ten humor. Wtedy mi przechodził. teraz już znam
ten mechanizm, więc nie zdarza mi się taka huśtawka.

[ibulka]

fantastycznie to opisałaś, aż miło było czytać )

zazdroszczę ci tego wewnętrznego spokoju, ja nie wytrzymuję, kiedy nie działa
nic: prośba, groźba, również przytulenie, brak reakcji, jakakolwiek reakcja...
póki sobie tylko histeryzuje, jest jeszcze ok, ale jak do tego dochodzi bicie -
mnie, siebie, rodzeństwa, ojca, psa, kopanie w meble, rzucanie co tylko znajdzie
się pod ręką, uciekanie, albo dobieganie do kuchenki i majstrowanie przy
kurkach, tudzież przy klamce od okna, szlag mnie trafia - bo to już jest
ewidentna złośliwość, z takim specyficznym uśmieszkiem na twarzy...
histerie na ulicy połączone z wyrywaniem się też mnie przerażają - i tu nie
chodzi już o widowisko, tylko o bezpieczeństwo mojego dziecka...

[green_land]

Moze jest mi tak latwo pisac, bo moje dziecko nie wyprawia takich
cyrkow? Moze to moja "zasluga", moze nie. Każde dziecko jest inne. A
może popełniamy nieświadomie wciąż te same błędy i nie rozumiemy,
jak bardzo to wpływa negatywnie na dziecko? Przecież wszystko ma
swoje źródło...

Dobrze, że sporo dziewczyn szuka pomocy na forum. Wspólnie można
rozwiązac chyba kazdy problem - czasami wystarczy spojrzenie z boku
obcej osoby i już wiadomo, gdzie leży problem. Ale inna rzecz, czy
chcą z tej pomocy skorzystać i czy rozumieją, że robią w którymś
momencie błąd.

Tak sobie myślę, że my, kobiety poprzez macierzyństwo stajemy się
bardziej świadome siebie. Powinnyśmy także uczyć się, skąd się
bierze nasza taka czy inna reakcja. Często jest tak, że popełniane
przez nas błędy mają swoje źródło w naszym dzieciństwie. A my,
nieświadome tego obciążenia przenosimy je na dziecko. Musi być jakaś
przyczyna. Oczywiście bywają dzieci nadpobudliwe - ale tu też źródlo
może leżeć w okresie ciąży. Może jakies leki, może nerwowa mama,
może ciężki okres... Trudno czasami znaleźć sensowną odpowiedź.

Wiesz, tak to fajnie brzmi, ze gdyby nie wczorajszy cyrk podczas
mycia zębów to pomyślałabym, że skoro "wszystko" wiem, to błedy są
mi obce Na swoje usprawiedliwienie dodam, ze bywam niepotrzebnie
nerwowa i czasami wkurzam sie bez powodu /ech, jakis musi byc
przeciez/

A moze Twoj malec jest po prostu diabelnie inteligentny i stad takie
Jego zachowanie? Wykorzystuje Twoje slabosci i jeszcze ma z tego
ubaw? Prowokuje Cie bo wie, ze bedzie z tego dobra zabawa? Co sie
ubawi to jego? Tak czy inaczej nie zazdroszcze Ci. Z drugiej strony
wolalabym takiego malego zboja niz grzecznego, cichego malca,
ktoremu kazdy moze wejsc na glowe. Ma chlopak charakter

[weronikarb]

tez ci zazdroszcze
Moj ostatnio jak wpada w taki humor to poprostu mam ochote rozerwac
na pol, albo pocwiartowac.
Jednak wiem, ze akurat klaps nic ni epomoze a wzmaga placz, wtedy
wlaczam TV lub wieze i slucham nie zauwazajac go.
Wytrzymuje - najdluzej 2 godz. - ale mieszkam w jednorodzinnym domku
i nikt nei wezwie policji czy opieki spolecznej.

U nas zaczyna sie placz bo np. on chce noz a ja mu nie chce dac -
wyje, rzuca sie na podloge, bije
Mowie "mas zkare nie ogladasz zolwi" zmienia reperuar - wyje bo nei
moze ogladac zolwi.

Ja przestawiam sie "licz do 10 nie zwracaj na niego uwagi", on wyje
bo nie slucham go, pozniej wyje bo podloga twarda, pozniej bo
niechce plakac a placze i coraz bardziej absurdalne powodu.Wyje aby
wyc poprostu.

Tak potrafi do 2 godz. (takie mx do tej pory osiagnal)
I wtedy nic mu sie nie wytlumaczy, nic nie pomoze, poprostu on MUSI
wyc

A robienie na zlosc, choc wie ze nie wolno z glupim wrednym
usmeichem tez przerabiam co jakis czas.

Ja jestem nerwus jak neiwiem, byl czas ze bylam na lekach
uspokajajacych bo nie wyrabialam.

Teraz sie ciut uodpornilam i meliska plus ziolowe w wtym mi pomagaja.

Klapsy to porazka moja nei dziecka, tym bardziej ze to wogole
neiwychowawcze - w kazdym badz razie po moim splywalo jak po kaczce

[epreis]

>>>>W dyskusji na temat dlaczego nie etycznym jest klapsowanie
zacietrzewiaja sie tylko coraz bardziej w swoim przekonaniu, a to
nie
zbyt daleko prowadzi


założyłaś ten wątek po to,żeby nie było bezsensownych dyskusji-
przynajmniej tak zrozumiałam i dlatego się wypowiedziałam- moim
zdaniem tym co daja te klapsy często i uważają za dobrą metodę i tak
nie pomogą puste argumenty typu- to kryminał..ale teraz sama
zapętlasz znów bezsensowną dyskusję. ja rozumiem, że bicie jest złe
i się z tym zgadzam..ale to taka dzięcięca rozmowa - ja mam rację i
nie odpuszczę... uważam,że dobyrm pomysłem było założenie TEGO wątku
bo możnaq przeczytać co dla różnych ludzi jest powodem do bicia i
gdyby to była tylko taka wyliczanka, to wydaje mi się, że łatwiej
tym co uważają, że klapsy są dobre z nich zrezygnować czytając, ze
inni biją za to co dla nich powodem do bicia nie jest..bo skłąnia do
refleksji nad sobą i własnymi pokładami cierpliwości...ale czytając
to co tą nagonkę tutaj aż się nie chce myśleć...ani nad sobą ani nad
wami- nie wierzę w idealnych ludzi i wychowanie bez błędów. owszem-
nigdy nie dałaś klapsa ale pewnie popełniasz inne błędy które np dla
mnie mogą być karygodne....

Czy atak placzu dziecka

[krwawakornelia]

doprowadza cie naprawde do takiej wscieklosci i takiego poczucia
bezsilnosci, czy o co chodzi.

Sorry ale z zewnatrz dla mnie wyglada to tak jakbys ty sobie z
wlasnych emocji nie zdawala sprawy, nie akceptowala, placzu i zlosci u
siebie i dlatego nie byla w stanie zniesc jej u wlasnego syna.

A bicie slabszego to zbrodnia i kryminal. Bez dyskusji.

[mmala6]

masz rację pisząć 'z zewnątrz to tak wygląda', bo skąd masz po kilku
moich zdaniach wiedzieć jak to wygląda 'wewnątrz'. To nie jest mój
wątek i to nie miejsce na rozstrząsanie moich problemów z
dzieckiem.Masz rację, doprowadza mnie do bezsilności.
I masz rację bicie słabszego to kryminał. Bez dyskusji.

Ja to taki typ matki walczacej

[krwawakornelia]

wiesz jak bylam nastolatka to angazowalam sie politycznie.
Teraz prowadze akcje, nie bij dziecka to tez czlowiek.

Nie wiem jak wyglada od wewnatrz.

[mmala6]

Ja się nie staram usprawiedliwić i wybielić. Nie zamierzam się też
tłumaczyć z tego co robię, bo nie jestem matką która leje dziecko za
to, że sypie piaskiem na dworze/ chce cukierka w sklepie/ chce
koszulke z autkiem a nie Kubusiem/ nie chce założyć butów/ nie chce
jeść kolacji/ chlapie wodą w łazience.....można by tu wymieniać w
nieskończoność. Jestem matką, która z dzieckiem rozmawia, pozwala mu
PŁAKAĆ i być zfrustrowanym, pozwala mu się z sobą nie zgadzać,
pozwala mu decydować czy woli na kolację jajeczko czy chlebek z
szynką a jak chce to i to, to nie widzę przeciwskazań.
Jednak jego ataki furii doprowadzają mnie do szału.I chyba
półgodzinny wrzask jest wystarczającą aprobatą dla
jego 'niezadowolenia' zwłaszcza że, jak pisałam w innym wątku,
musimy wyjść z domu i nie mam czasu aby czekać godzinę czy półtorej
aż on się wykrzyczy.
Jeżeli ktoś powie jak przerwać taką histerię to będę wdzięczna....bo
wszystkie możliwe metody zawiodły. Poza jedną- nie wychodzeniem z
domu po prostu.

[krwawakornelia]

> Jednak jego ataki furii doprowadzają mnie do szału.

Gratuluje,
mnie tez doprowadzaja do szalu czasem. Ale czy z nie wiekszym
pozytkiem jest poprucie sobie poduszki, porzucanie pomaranczami w
drwi (sciane ciezko domyc), upieczenie drozdzowego ciasta?

> I chyba
> półgodzinny wrzask jest wystarczającą aprobatą dla
> jego 'niezadowolenia' zwłaszcza że,


To nie chodzi o aprobate zachowania, tylko zaakceptowanie jakiejs
tam emocji. Zlosc jest ok. Nastepnym krokiem jest nauka jak sobie z
tym poradzic. Czego nie mozna zrobic jezeli sie emocji nie rozpozna
i nie przezyje.

> jak pisałam w innym wątku,
> musimy wyjść z domu i nie mam czasu aby czekać godzinę czy
półtorej
> aż on się wykrzyczy.

Ja bym rozplakane ubrala i wyszla, zeby dziecko wiedzialo ze ma
prawo plakac ile chce, ale i tak musimy wyjsc.
A jezeli nie musialabym wyjsc to bym przeczekala.


> Jeżeli ktoś powie jak przerwać taką histerię to będę
wdzięczna....bo
> wszystkie możliwe metody zawiodły. Poza jedną- nie wychodzeniem z
> domu po prostu.

U nas naprawde pomaga jak mowie cichutko synku rozumiem ze jestes
wsciekly, i podsuwam np. poduche zeby powalil, albo go poprostu
placzacego i wierzgajacego ubieram. i pakuje do auta i wyjezdzamy.

[stypkaa]

I chyba
> półgodzinny wrzask jest wystarczającą aprobatą dla
> jego 'niezadowolenia' zwłaszcza że, jak pisałam w innym wątku,
> musimy wyjść z domu i nie mam czasu aby czekać godzinę czy
półtorej
> aż on się wykrzyczy.
> Jeżeli ktoś powie jak przerwać taką histerię to będę
wdzięczna....bo
> wszystkie możliwe metody zawiodły. Poza jedną- nie wychodzeniem z
> domu po prostu.

Mam tak czasami, bo mały od paru m-cy chodzi do przedszkola i
czasami mu się nie chce tam iść. Więc od momentu otworzenia oczu
jest marudzenie. A kiedy przychodzi do ubierania to już konkretny
płacz (powtarzam: czasami, nie codziennie )
Biorę go po prostu wtedy na ręce i ubieram. Jeśli jest w stanie
słuchać to spokojnie mówię, że mama idzie do pracy a Kubuś do
przedszkola, jeśli wrzask jest zbyt duży to nic nie mówię tylko
robię swoje. Zwykle po kilku minutach przechodzi.
Natomiast histerie w domu, kiedy nie musimy wychodzić, po prostu
przeczekuję. Zanoszę go do jego pokoju, siedzę tam z nim i czekam aż
przestanie wrzeszczeć. Później rozmawiamy o tym co go tak
zdenerwowało.

[mmala6]

jakby to był sam wrzask to pal licho. Ale to jest połączone z
kopaniem, wyginanie, rozbieraniem tego co zostało ubrane,
wierzganie, machanie rękami na oślep. Nie jestem fizycznie w stanie
go ubrać jak on się tak zachowuje. Więc nie mogę go po prostu wziąć
na kolana i ubrać.
U nas też CZASAMI a nie codziennie.

[mama-ola]

Wielu rodziców omawia dzieciom prawa do złych emocji.

Mój syn się wczoraj zdenerwował na moją siostrę i chciał ją uderzyć,
zamachnął się, nie trafił, chciał się zamachnąć znów. Zdążyłam go
przytrzymać i mówię:
- Nie bij. Nie wolno bić. Powiedz: "jestem zły!!"
A moja siostra odruchowo:
- Czego ty go uczysz!
No, jak to czego? Nazywam jego emocję sama. Uczę syna ją nazywać.
Uczę go okazywać emocję w sposób akceptowalny społecznie. Uczę,
że nie wolno bić (wie, ale puściły mu nerwy). I - co najważniejsze
chyba - daję mu sygnał, że ma prawo czuć to, co czuje. Jest zły
i ma prawo być zły.
Bijącym matkom przydałaby się taka lekcja ))
Temat: "Moje dziecko ma histerię".
Punkt 1. Co czujesz?
Punkt 2. Zwerbalizuj swoją emocję na głos.
Punkt 3. Jak myślisz, z czego wynika zachowanie Twojego dziecka?
Punkt 4. Zwerbalizuj jego emocję na głos.
Punkt 5. Poproś dziecko, by powtórzyło.
Punkt 6... itd.

Wniosek: Każdy ma prawo czuć, to co czuje.
Wężykiem.
Zapamiętaj: Nie wolno nikogo bić.
Wężykiem.

[mmala6]

mama-ola napisała:


> Temat: "Moje dziecko ma histerię".
> Punkt 1. Co czujesz?
> Punkt 2. Zwerbalizuj swoją emocję na głos.
> Punkt 3. Jak myślisz, z czego wynika zachowanie Twojego dziecka?
> Punkt 4. Zwerbalizuj jego emocję na głos.
> Punkt 5. Poproś dziecko, by powtórzyło.
> Punkt 6... itd.


Punkt 5 w którym miejscu? w trakcie histerii? po? przed? Mój
trzylatek nie umie powiedzieć, że jest zły. Zamiast tego rzuci
książką w okno. Albo mnie kopnie w brzuch przy ubieraniu.
Zazdroszczę Ci dziecka, które w trakcie histerii potrafi się nagle
otrząsnać i powiedzieć 'jestem zły, że muszę wstawać rano'. I co
dalej po tym stwierdzeniu? spokojnie wstaje, ubiera się i wychodzi?

[mama-ola]

Mam w tym duuużą praktykę, bo mały od zawsze był tak wychowany.
Jak jeszcze nie mówił, to też. Ja nazywałam jego uczucia,
informowałam go, co się z nim dzieje.

> Punkt 5 w którym miejscu? w trakcie histerii? po? przed?

Punkt 5 brzmi "Poproś dziecko, by powtórzyło", a nie "Dziecko musi
powtórzyć". Nie musi. Czasem powtórzy, czasem nie. Najważniejsze,
by usłyszał, jak się nazywa to, co się z nim dzieje.

> Mój trzylatek nie umie powiedzieć, że jest zły.

A mój 1,5-roczniak umiał powiedzieć. Różnica między naszymi dziećmi
wynika tylko i wyłącznie z tego, że ja swojego nauczyłam, a Ty
swojego nie. Poza tym dostałyśmy "wyjściowo" dzieci prawie takie
same. Naucz go nazywać uczucia, to cudownie działa, po prostu
cudownie. Polecam

> Zamiast tego rzuci książką w okno. Albo mnie kopnie w brzuch przy
> ubieraniu.

U nas tak samo. Mamy takie same dzieci. Jak rzuca książką w okno,
mówię:
- Książką nie! Masz, rzuć tym - i podaję mu to, co rzucić można,
i wskazuję kierunek, w który można rzucić.
Jak mnie uderzy lub chce uderzyć, to mówię:
- Nie bij mnie. Nie wolno bić. Masz walnij tym w fotel - i daję mu
rurę od odkurzacza.

Nie wolno pacyfikować agresji dziecka klapsem. Dziecko jest złe
i ma prawo być złe. Z dziecka, które pacyfikowano, któremu nie
pozwalano rozładować złości, może wyrosnąć psychopata (w skrajnych
okolicznościach) lub człowiek zahamowany, tłumiący swoje uczucia,
nie umiejący ich uzewnętrzniać (powszechnie).

> Zazdroszczę Ci dziecka, które w trakcie histerii potrafi się nagle
> otrząsnać i powiedzieć 'jestem zły, że muszę wstawać rano'. I co
> dalej po tym stwierdzeniu? spokojnie wstaje, ubiera się i wychodzi?

O, Antoś co drugi dzień jest zły, że musi wstawać rano. A co drugi
dzień jest zły, że nie może iść z nami. Nie ma czego zazdrościć
(U nas jest tak, że co drugi dzień odwozimy synka do babci, a co
drugi babcia przychodzi do nas).
Jak trzeba wstać, to przechodzę przez to, że on nie chce, że naciąga
kołdrę, nie pozwala mi się ubrać, że płacze itp.
Mówię mu, że czuję to samo (mnie też się nie chciało wstać, o, jak
mi się nie chciało, 3 razy przestawiałam budzik).
Mówię mu, że rozumiem, co czuje (jesteś śpiący, wiem, chciałbyś
jeszcze pospać, wiem, w łóżeczku tak cieplutko, wiem itp.)
Ubieram go na raty, za pierwszym podejściem tylko majtki,
podkoszulek i rajstopy. Potem może leżeć dalej, a ja coś robię wokół
siebie. Za drugim podejściem sweterek i spodnie. Może leżeć dalej.
Na koniec buty, kurtkę itp.

Nagle otrząsnąć sam to się nie potrafi, chyba że zastosuję jakąś
sztuczkę. Jedni robią terapię szokową klapsem, ja robię terapię
szokową słowną, wykrzykuję ni stąd ni zowąd z egzaltacją
nastolatki: "Antoś, coś mi przypomniało!". Mały się zaciekawia i
jakoś to idzie

Zgadzam sie!

[toya_hl]

Czytam co mmala6 pisze i taki powod bicia dziecka wydaje mi sie
najbardziej nieuzasadnionym z tych wszystkich. Predzej jestem w
stanie zrozumiec, ze rodzic da klapsa wlasnie w sytuacjach tu
opisywanych, jak ucieczka na ulice (choc tez nie powinny miec
miejsca). Bic dziecko na otrzezwienie??? Pewnie dlatego, ze sama nie
potrafisz sobie poradzic z ta jego histeria (subiektywne) i nie
mozesz zniesc? Dlatego bijesz? Czyli rozladowujesz najpierw siebie a
potem dziecko? A nie lepiej wsadzic go do lozeczka, innego
bezpiecznego miejsca albo bardzo mocno do siebie przytulic? Ja
mysle, ze taki klaps wiecej zaszkodzi niz samodzielne miotanie sie
po pokoju.

[mmala6]

Hm. Rozgraniczasz klapsy na 'dobre' i 'złe', czyli jak wybiega na
ulicę to można dać klapsa, a jak wrzeszczy jak opętane to nie? Ja
nie dzielę klapsów na dobre i złe, wg mnie w ogóle nie powinno się
dawać klapsów. Przyznałam się już parę razy, że NIE POTRAFIĘ SOBIE
PORADZIĆ Z JEGO HISTERIĄ! ile razy mam to powtarzać a Wy będziecie
mi to sugerować?Być może to jest tak, że rozładowuje najpierw siebie
a potem jego, nie analizowałam tego w ten sposób. Już pisałam
dlaczego nie można go zostawić w łóżeczku ani przytulić, skoro nie
chciało Ci się tego czytać, to mnie nie chce się po raz kolejny o
tym pisać.
Moim zdaniem TAKĄ histerię należy przerwać. Idealnie jest do niej
nie dopuścić ale czasem się nie da po prostu.
Dawanie klapsów na chłodno, kiedy dziecko np wybiegnie na ulicę jest
dla mnie tym bardziej nieuzasadnione.

[toya_hl]

mmala6 napisała:

> Hm. Rozgraniczasz klapsy na 'dobre' i 'złe', czyli jak wybiega na
> ulicę to można dać klapsa, a jak wrzeszczy jak opętane to nie? Ja
> nie dzielę klapsów na dobre i złe, wg mnie w ogóle nie powinno się
> dawać klapsów.
Nic nie rozgraniczam. Sama klapsow nie daje i zadnych nie uznaje.
Przyznalam tylko, ze jestem w stanie zrozumiec, ze rodzic, ktoremu
dziecko wybieglo na ulice dziala w silnym afekcie. Dzieci oczywiscie
nie powinny wybiegac na ulice wcale, ale to inna sprawa.
Przyznałam się już parę razy, że NIE POTRAFIĘ SOBIE
> PORADZIĆ Z JEGO HISTERIĄ! ile razy mam to powtarzać a Wy będziecie
> mi to sugerować?
Nie wiem ile razy sie przyznalas, wszystkiego nie czytalam. Ja nie
napisalam tego, zeby Cie zdenerwowac. Jesli tak bylo, przykro mi. Z
histeria trzeba nauczyc sie radzic. Na pewno nie jest latwo. Ja
wczoraj mialam taka akcje. Przeczekalam. Na zewnatrz spokojna.
Wzielam ksiazke i usiadlam obok corki, ktora walczyla na podlodze.
Po 10 minutach zrobilo mi sie jej zal. Podeszlam do niej, podnioslam
z podlogi i kazalam jej wykrzyczec emocje. Mowilam "jestes zla,
prawda? Nie przejmuj sie, mama tez czasem jest bardzo zla". Mala
pochlipywala jeszcze, ale wiem, ze moj spokoj jej sie udzielil.
Zaczela mowic "jestem zla" , wiec zaczelysmy gadac o tym. Bylam
jednak konsekwentna. Razem nazwalysmy to, co bylo powodem zlosci,
ale i tak doszlo do tego, ze po przyjsciu ze spaceru nalezy rozebrac
sie, umyc raczki, zalozyc kapcie, a dopiero potem bawic sie. Moje
dziecko zapamietale bawi sie i potrafi olac doslownie wszystko jesli
chce sie bawic. Przy tym jest strasznie uparta i dazy do jednego, do
zabawy. Czasem jak kupimy nowa zabawke nie chce z nia nawet wejsc do
domu, tylko rozklada mi sie na klatce schodowej, a jak probuje ja
namowic zeby jednak weszla do mieszkania i najpierw sie rozebrala,
to jest awanturka na cztery fajery. Jest fajna dziewczynka, ale
niech tylko ktos stanie jej na drodze jak chce sie bawic albo
proponuje absurdy typu mycie raczek, czy rozbieranie sie! Nie wiem w
jakich sytuacjach Twoj syn dostaje furii. Jesli masz ochote, napisz.
Latwiej jest cos zaradzic, jak zna sie sytuacje. U nas jest ich
wiele. To tylko jedna z nich.
Być może to jest tak, że rozładowuje najpierw siebie
> a potem jego, nie analizowałam tego w ten sposób. Już pisałam
> dlaczego nie można go zostawić w łóżeczku ani przytulić, skoro nie
> chciało Ci się tego czytać, to mnie nie chce się po raz kolejny o
> tym pisać.
Nie chcesz, nie pisz. Po co tyle zlosci? Skoro to zaproponowalam,
znaczy, ze uwazalam, ze tak jednak mozna w danej sytuacji. Jesli sie
myle, a Tobie zalezy na wymysleniu czegos, czasem warto cos
powtorzyc. Ja sie z niczym nie narzucam. Wszak to forum publiczne i
nie zawsze opinie innnych moga nam sie podobac. To nie ma znaczenia.
Wazne, zeby jakos pomoc sobie i dziecku.
> Moim zdaniem TAKĄ histerię należy przerwać. Idealnie jest do niej
> nie dopuścić ale czasem się nie da po prostu.
Przerwac, ale nie tak. Klaps nic tu nie da. Owszem, dziecko moze sie
uspokoi. Ze strachu. Ale chyba nie o to Ci chodzi. Zgadzam sie, ze
nie zawsze histerii mozna zaradzic. Ja takim idealem nie jestem
Wybacz porownanie, bo nie jest super trafne, ale takie dawanie
klapsa na otrzezwienie, kojarzy mi sie z psychiatrykiem. Czasem
pensjonariusze dostaja razy na przerwanie szalu. Ale ze zdrowym, 3
letnim chlopcem, ktory ma tylko uzewnetrznienie emocji, chyba mozna
inaczej. Mozna. Nalezy tylko zadac sobie pytanie. O co nam chodzi? O
to zeby szybko dziecko sie uspokoilo czy o to aby poznac przyczyne i
wyjsc z histerii razem, krok po kroku. Jak nauczysz go nazywania
emocji, kiedys bedzie Ci wdzieczny, ze sam je potrafi nazywac,
kontrolowac a co najwazniejsze- nie bac sie tego. Klaps dziala tu
jak zimny prysznic. Pod wplywem szoku dziecko wpada w sztucznie
wywolane uspokojenie. A dziecko ma prawo do swoich emocji. Nawet
takich. Tobie wydaje sie, ze taka akcje nalezy przerwac, bo jest
zwyczjnie klopotliwa i meczaca (wiem,wiem), ale moze on w ten
meczacy sposob dojrzewa?
> Dawanie klapsów na chłodno, kiedy dziecko np wybiegnie na ulicę
jest
> dla mnie tym bardziej nieuzasadnione.
Nigdy nie mowilam o dawaniu klapsow na chlodno!!! Wyobraz sobie
sytuacje, ze dziecko wybiega Ci na ulice. Co czujesz? Strach, serce
Ci staje itd. i po sekundzie odczuwasz wscieklosc na dzieciaka i
reka sama Ci idzie. Jest to na pewno traumatyczne przezycie, wiec
zanim matka czy ojcie po mysli, daje klapa. W jednej sekundzie daje
klapsa, w drugiej juz tuli dzieciaka, bo na szczescie nic sie nie
stalo. Ja sobie wrecz nie wyobrazam klapsa na zimno jesli mowa o
wybiegnieciu na ulice. Nie wyobrazam sobie ani wybiegniecia ani
klapsa, ale nie o mnie tu mowa. Jestem prawie pewna, ze taki rodzic
daje klapsa w afekcie, od razu po zdarzeniu. No bo co? W domu ma
dziecko zbic za to co zrobilo na ulicy? Jesli tak by bylo, to
faktycznie glupie.
Pozdrawiam. Mam nadzieje, ze teraz sie lepiej zrozumiemy. Bo po to
tu jestesmy. Zeby sobie pomagac. Jak Bracia Koala

Choć jedna n o r m a l n a

[nowa_na_forum]

A już zaczynałam się bać że to ja jestem jakaś dziwna.
A tu się okazuje, że ktoś postępuje DOKŁADNIE tak jak ja.
Miło.

Bicie slabszych nie jest n o r m a l n e

[krwawakornelia]

i ja sie ciesze ze tylko jedna.

P.S. Boj sie jestes dziwna n/t

[krwawakornelia]

[toya_hl]

No, jest sie z czego cieszyc, nowa

[nowa_na_forum]

no jest, bo widzę że jest tu trochę normalnych ludzi

nic

[mama007]

[nangaparbat3]

Strach i poczucie bezradnosci, a zwlaszcza mieszanina tych dwoch.

[ibulka]

klapsa uważam za ostateczną ostateczność, nigdy nie klapsuję mocno, to tylko
klepnięcie na otrzeźwienie. kiedy?

kiedy dziecko wyrywa mi się i ucieka, w rezultacie przebiega przez jezdnię, a
zbliża się samochód...
kiedy poproszone, by czegoś nie robić/nie dotykać właśnie MUSI na złość to wziąć
i dotknąć, i dana rzecz się niszczy, bo spada...
kiedy ucieka z domu - to się tyczy Julii - po prostu wychodzi do ogródka, a jak
zamykam drzwi wejściowe na klucz, to próbuje wyleźć oknem... [mieszkamy w domku]

[gosika78]

Do tej pory nic mnie nie sprowokowało.
Ale córka ma dopiero 1,5 roku, ja jestem z natury bardzo impulsywna, także sądzę, że kiedyś przegnie na tyle, że pokieruje mną zwierzęcy odruch...

[green_land]

Nic. Bo nie siedzi mi to w głowie, jako metoda do osiągnięcia celu.

Wczoraj moja 4,5 letnia powiedziała mi /w odpowiedzi na wystawienie
ja za drzwi za jawne olewanie prośby o wyjśćie z ważnego
kartonu - nie kocham cię!
Powiedzialam, że wiem, że i tak mnie kocha, powiedziałam, że ją
kocham - a ten zbój dalej swoje - nie kocham cię!!
Ponieważ siedziała w domku z kartonu wstałam, wsadziłam głowę przez
papierowe drzwiczki i powiedziałam - kocham cię. No i usłyszałam, że
też mnie kocha Chwilę posiedziałam z nią w tym kartonie
narzekając, że przy wyjściu znów mi się zaklinuje pupa, bo mam za
dużą, a jak już wyszłam nie było sladu po jej złum humorku.
My chyba nie doceniamy swoich dzieci. Wydaje nam się, że są takie,
jak my - zacietrzewione, mściwe, nieustępliwe. A one tylko
potrzebuje naszej miłości
Oczywiście nie we wszystkich wypadkach pomaga serce na dłoni, ale
warto próbować, czego sobie i Wam życzę nie tylko na święta

Na prawie wszelkie "histerie"

[krwawakornelia]

u nas najlepiej funkcjonuje "synku kocham cie wszystko jest ok."

Na "obce dziecie" dziala, "masz prawo sie zloscic rozumiem to, chetnie
cie przytule jezeli chcesz."

do krwawakornelia

[epreis]

do krwawakornelia

[epreis]

przepraszam,że drugi raz to samo ale obawiam się, że wśród tylu
postów nie zauważysz tego jednego wciśniętego między inne:

>>>>W dyskusji na temat dlaczego nie etycznym jest klapsowanie
zacietrzewiaja sie tylko coraz bardziej w swoim przekonaniu, a to
nie
zbyt daleko prowadzi


założyłaś ten wątek po to,żeby nie było bezsensownych dyskusji-
przynajmniej tak zrozumiałam i dlatego się wypowiedziałam- moim
zdaniem tym co daja te klapsy często i uważają za dobrą metodę i tak
nie pomogą puste argumenty typu- to kryminał..ale teraz sama
zapętlasz znów bezsensowną dyskusję. ja rozumiem, że bicie jest złe
i się z tym zgadzam..ale to taka dzięcięca rozmowa - ja mam rację i
nie odpuszczę... uważam,że dobyrm pomysłem było założenie TEGO wątku
bo możnaq przeczytać co dla różnych ludzi jest powodem do bicia i
gdyby to była tylko taka wyliczanka, to wydaje mi się, że łatwiej
tym co uważają, że klapsy są dobre z nich zrezygnować czytając, ze
inni biją za to co dla nich powodem do bicia nie jest..bo skłąnia do
refleksji nad sobą i własnymi pokładami cierpliwości...ale czytając
to co tą nagonkę tutaj aż się nie chce myśleć...ani nad sobą ani nad
wami- nie wierzę w idealnych ludzi i wychowanie bez błędów. owszem-
nigdy nie dałaś klapsa ale pewnie popełniasz inne błędy które np dla
mnie mogą być karygodne....

[ibulka]

naucz się, że ci co dali klapsa w skrajnych sytuacjach są po prostu patologią i
powinno się im zabrać dzieci.
nie przegadasz nikogo, nie tutaj. twoje argumenty i wyjaśnienia możesz sobie
wsadzić głęboko w nos, najwyżej dowiesz się, żeś właśnie w/w patologia i
kryminalistka. i że współczują twoim dzieciom.

pozdrawiam )

[epreis]

hmm..ja wręcz przeciwnie uważam,że ci najbardzeij zakompleksieni na
takich forach robią siebie półbogów, więc może ci co najbardziej tu
krytykują w domach mają posiniaczone dzieci - wiecie trzeba się
jakoś wytłumaczyć...zresztą to bez sensu, trzeba pobudować więcej
więzień i naszych rodziców powsadzać io ich rodziców i tych starych
bezdzietnych nauczycieli też- za bicie linijkami po łapach, jak
kryminał to kryminał...ja od rodziców dostałam, ba i od babci na
wakacjach - miło tego nie wspominam ale też jakiejś szczególnej
traumy z tego powodu nie mam...

ja nie dostalam, ale duzo sie dzieci klapsowanych

[krwawakornelia]

naogladalam.

I uwazam ze nie powinno sie nad tym przechodzic do porzadku
dziennego. Tak samo jak byly kampanie przeciwko przemocy wobec zon,
powinny byc kampanie przeciwko klapsowaniu dzieci.

Moze metoda byloby otworzenie oczu otoczeniu?
Jezeli nie ma argumentow na klapsujacych. to moze chociaz zwrocic
uwage tym nie klapsujacym, ze jak widza klapsowanie dziecka to maja
swiety obowiazek zareagowac. I ze nie jest to wtracanie sie w cudze
metody wychowawcze, tylko obrona slabszego. Bo bicie nie jest metoda
wychowawcza, tylko przemoca. I przestepstwem karalnym.

[epreis]

a zareagować jak?dać klapsa matce? rany kobieto w jakim ty świecie
żyjesz, oczywiście nie można przymykać oczu na PRZEMOC, ale dać
klapsa czasem? ty jesteś jakąś fanatyczką, wiesz prawie jak moherowy
beret tylko tamtych nie przegadasz,że ksiądz też popełnia
grzechy..dzecko -człowiek, ksiądz-człowiek i matka też tylko
człowiek!

nie ale mozna mowic

[krwawakornelia]

"dziecku nie wlaczam telewizora jak jest przemoc, dlaczego ma ogadac
przemoc na placu zabaw"

Na argument jak ci taka "mamusia " powie ze masz sie jej do metod
wychowawczych nie wtracac odpowiadam to nie jest metoda wychowawcza
talko przemoc.

[ibulka]

epreis napisała:

> hmm..ja wręcz przeciwnie uważam,że ci najbardzeij zakompleksieni na
> takich forach robią siebie półbogów, więc może ci co najbardziej tu
> krytykują w domach mają posiniaczone dzieci - wiecie trzeba się
> jakoś wytłumaczyć...zresztą to bez sensu, trzeba pobudować więcej
> więzień i naszych rodziców powsadzać io ich rodziców i tych starych
> bezdzietnych nauczycieli też- za bicie linijkami po łapach, jak
> kryminał to kryminał...ja od rodziców dostałam, ba i od babci na
> wakacjach - miło tego nie wspominam ale też jakiejś szczególnej
> traumy z tego powodu nie mam...

ja również dostałam jak byłam mała, bo byłam wyjątkowo wredna chwilami.
prawdopodobnie dlatego, że dostałam klapsa, mam teraz zdrową skórę na brzuchu,
bo obawiam się, że gdyby mama rozmawiała ze mną i tłumaczyła mi, że tak nie
wolno, w czasie kiedy ja ściągałam garnek wrzątku z kuchenki, mogłoby dojść do
tragedii.

nie mam za złe mamie tych kilku klapsów, były jak najbardziej słuszne, bo ZADNE
rozmowy i tłumaczenia do mnie nie docierały, i dalej robiłam swoje, na złość jej.

i jedna z konsekwencji jest to

[krwawakornelia]

ze jestes wstanie usprawiedliwic klapsa.

[marghe_72]

epreis napisała:

> hmm..ja wręcz przeciwnie uważam,że ci najbardzeij zakompleksieni
na
> takich forach robią siebie półbogów, więc może ci co najbardziej
tu
> krytykują w domach mają posiniaczone dzieci

niech mi ktoś wytłumaczy dlaczego osoby ,które nie stosują klapsów
dostają natychmiast etykietkę tych co to mają się za idelanych /
pólbogów / nieomylnych ; tych co to bezstresowo wychowują
rozwydrzone bachory itp

"posiniaczone dzieci" pomine milczeniem

masz 100% racji.

[krwawakornelia]

Sama sie ciagle unosze bo mnie to do szalu doprowadza.

Masz 100% racji.

[ibulka]

jeśli klaps w skrajnej sytuacji to taka straszna zbrodnia, to czym w takim razie
jest regularny wpie..od tatusia furiata?

to wbrew pozorom

[krwawakornelia]

w psychice dziecka niewielka roznica, dzieci i tak zawsze
usprawiedliwiaja rodzicow tak jak Ty to robisz.

Roznica jest tylko w ilosci sincow na zewnatrz.

[ibulka]

krwawakornelia napisał:

> w psychice dziecka niewielka roznica, dzieci i tak zawsze
> usprawiedliwiaja rodzicow tak jak Ty to robisz.
>
> Roznica jest tylko w ilosci sincow na zewnatrz.

hahahahaha ))))))))

nigdy nie usprawiedliwiałam mamy za to, że mi dała klapsa. po prostu wiem - i
już wtedy wiedziałam - że dostałam słusznie, bo prośby, groźby, rozmowy i
tłumaczenia nic nie dawały
nie wolno mi było majstrować przy kuchence, a ja owszem, na złość, chciałam ten
garnek ukropu ściągnąć... ))

mogę być jedynie wdzięczna, że nie mam poparzonego ciała.


i nigdy nie miałam ani jednego siniaka, nic!
klepnięcie w tyłek to nie mordobicie. jedyny siniak jaki 'zrobił mi się z
interwencją mamy' to guz-gigant na głowie, kiedy to zupełnie niechcąco potknęłam
się o jej nogi i rypnęłam głową w ścianę, miałam wtedy 15 lat

[krwawakornelia]

ibulka napisała:


> nigdy nie usprawiedliwiałam mamy za to, że mi dała klapsa. po
prostu wiem - i
> już wtedy wiedziałam - że dostałam słusznie, bo prośby, groźby,
rozmowy i
> tłumaczenia nic nie dawały
> nie wolno mi było majstrować przy kuchence, a ja owszem, na złość,
chciałam ten
> garnek ukropu ściągnąć... ))

No widzisz usprawiedliwiasz!
Usprawiedliwiasz matke za to ze ci dala klapsa.
Ja sciagnelam na siebie poprostu garnek wrzatku, i byla to nauczka
dla mnie na cyle zycie 2 tygodnie w szpitalu i dla mojej matki.

Slady nie pozostaly ani w psychice, ani na nodze.
Za to wiem co to jest oparzenie.
>
> mogę być jedynie wdzięczna, że nie mam poparzonego ciała.
>

O jak to dramatycznie brzmi!

>
> i nigdy nie miałam ani jednego siniaka, nic!

No to co?

> klepnięcie w tyłek to nie mordobicie.

No to tylko bicie.

[marghe_72]

ibulka napisała:

> jeśli klaps w skrajnej sytuacji to taka straszna zbrodnia, to czym
w takim razi
> e
> jest regularny wpie..od tatusia furiata?
>
z czyjego punktu widzenia?

[ibulka]

marghe_72 napisała:

z czyjego punktu widzenia?


z punktu widzenia dziecka, które WIE ZE PRZESKROBALO. tak jak ja doskonale o tym
wiedziałam, zajrzyj do mojego posta wyżej.

i z punktu widzenia matki, która dając klapsa nie dopuszcza to wybiegnięcia
wyrywającego się i rozhisteryzowanego malucha na ulicę.

co za bzdura!

[krwawakornelia]

matka jest silniejsza od dziecka i moze na inne sposoby zapobiec
wylatywaniu dziecka na ulice. Klaps jest tylko dowodem jej bezsilnosci
i braku wyobrazni.

a jaki jest plus dla dziecka?

[mamamamba]

,,sama odpowiedz sobie na to pytanie!czym jest..? chyba regularnym krzywdzeniem
dziecka i udawadnianiem mu ,ze jako rodzice jestesmy tacy duzi i silni. i co
mysli maluch? jak bede duzy to dopiero im wszystkim wpie..!!!
jak bylam mala to dostalam od dziadka chyba raz, dobrze to pamietam i w roznych
dziwnych chwilach to do mnie wraca..od mamy nieraz, pamietam jej zlosc i dziwna
niemoc. i moje upokorzenie. co mi to dalo?siedzialam w kacie i spiskowalam jak
ich zabije. wyroslam na duza , silna dziewczynke (psych silna hehe), zadna
patologia, po prostu impulsywna bardzo zawsze bylam.
odgadniecie teraz po ktorej jestem stronie..? do kata tez nie bede stawiac...

[olamarka]

tłumaczenie swojego punktu widzenia (swojego, nie
ogólnoświatowego...), czy jest się za, czy przeciw - ok
tłumaczenie popełnionych błędów takich czy innych - ok

ale poczucie wyższości i poczucie bycia tym najjaśniej oświeconym,
co to innej matce po głowie przejedzie, bo się wie lepiej i się
klapsów nei daje - to już właśnie czysta agresja

i co z tego, że w słusznej sprawie?... agresja to agresja - i zawsze
rodzi agresję (nie tylko u dzieci, u traktowanych z góry adwersarzy
również, drogie niebijące)

i bez domysłów proszę, zanim mi się oberwie - jestem przeciwna
klapsom (acz rodzic to człowiek, nerw mu puszcza i tego - zwykle -
żałuje)

niniejszym opuszczam grono, ściskając kciuki za nas wszystkich

nic

[bea.bea]

mija 5 lat zycia mojego syna..i nigdy nie podniosłam na niego reki....

jesli chodzi o klaps...to tylko w zabawie....d duża dozą pozytywnych wrażeń..

[poziomka-29]

Ja musze przyznac z wielkim wstydem,ze plasnelam mojego
siedmiomiesiecznego syna w nozke po tym,jak w trakcie ubierania go
kopnal mnie w piers. Jestem wlasnie na etapie przestawiania malego
na butelke, wiec piersi mi malo nie eksploduja i bola jak
diabli.Ciapnelam ,zanim zdazylam pomyslec.Potem bylo juz za
pozno.Max troche musial to poczuc, bo sie rozplakal, ale mysle, ze
czesciowo ze strachu.Ja za to mam przez caly dzien dola i wyrzuty
sumienia- jestem przeciwniczka klapsow i innych kar cielesnych...
(klekanie w rogu czy jakies tam inne wynalazki). Jestem okropna
matka...