problem z 13 latkiem

[kkkkkoty]

witam

mam wielki problem z synem, ma 13 lat i od półroku zaszła w nim
ogromna zmiana, niestety nie na dobre, zaczął pyskować, nie słucha,
nie wykonuje poleceń, nie można z nim pogadać jak z człowiekiem, bo
od razu się złości, wscieka, mysli, że wszyscy robią mu na złość,
interesuje go tylko czubek jego nosa i komputer. Nie wiem jak do
niego dotrzeć, kary już nie skutkują, a tylko zaogniają sytuację,
może ktoś już przeszdł ten głupi wiek, pomocy

[llidkao]

To normalne przecież. Chłopak dojrzewa. Złość, czy wściekłość to
najnormalniejszy tego objaw. Twój syn już nie będzie się tak
zgadzał we wszystkim z rodzicami. A że interesuje go własny nos i
komputer? To tylko taka Jego poza. A gdyby nawet - ciesz się, że
nie ciekawią go tylko koledzy szwendający się po osiadlach; jeśli
chłopak siedzi w domu, to przynajmniej wiesz, co robi.
Musisz przez to przejść, musisz wykazać cierpliwość. Ty, nie on! On
ma teraz do przejścia pewną burzę w ciele i w duszy
Co radzić? Nie ma żelaznej recepty, odpowiadam na post tylko
dlatego, by uświadomić Ci, że Twój syn całkiem prawidłowo się
zmienia.
Radzić mogę: rozmowy, rozmowy, rozmowy. Jeśli masz cierpliwość.
Nie neguj od razu wszystkiego, co chłopak wymyśli. Życzliwie
zainteresuj sie tym, co go ciekawi. Choćby Ci się to coś wydawało
głupie.
Ja ze starszym też miałam podobne problemy, szarpałam się jak
głupia. I tak nic to nie dało, czułam (i do dziś czuję) tylko
niesmak po tym, jak mi nerwy puszczały.
Po prostu - odpuściłam nieco. Z następnym synem już mi lepiej
idzie. Pyskuje? No to wypyskuje się i za chwilę mu przejdzie.
Oceanu cierpliwości życzę!
W chwilach ciężkich pomyśl sobie: iluż rodziców musiało to
przeżyć!))

[annakate]

a poza tym jak ma młodszą, faworyzowana siostrę to mu niełatwo

[monika.b]

Witam, też mam 13-letniego syna, idzie po wakacjach do 1 klasy
gimnazjum. Moja córka ma 5 lat, jest milusia, przylepa i wszystkich
rozbraja. Syn przypomina jeża, obraża się, nie okazuje radości,
często się złości jest wybuchowy. Właśnie wróciliśmy ze wspólnych
wakacji, kompletna porażka. Czy macie dzieci z podobną różnicą
wieku? Jak spędzacie wspólny czas?
Monika

[kkkkkoty]

my właśnie wybieramy się na wakację, też jestem pełna obaw, alel mam
nadzieję, że jakoś wytrzymamy ten tydzień, pozdrawiam i proszę o
pomysły przetrzymanie okresu dojtrzewania starszego dziecka!!

[allija]

Znalazłam kiedyś ciekawy artykuł pt "jak rozmawiac z nastolatkiem",
oto jego fragment.
"Świat widziany oczyma nastolatka jest zupełnie inny, niż ten
widziany przez rodziców. Z tego powodu, bez empatii, rozumianej jako
zdolność wczuwania się w sytuację drugiego człowieka, niemożliwe
jest nawiązanie bliskiego kontaktu z dzieckiem. Warto, przed
podjęciem rozmowy z dorastającym synem czy córką, zadać sobie
trud "wejścia w ich skórę".

Każdy popełnia błędy. Przyznanie się do nich przed dzieckiem nie
jest oznaką słabości, przeciwnie - może stać się podstawą
porozumienia. Wymaga to jednak przekroczenia własnych "stref
bezpieczeństwa". J. Powell i L. Brady przedstawiają je w następujący
sposób. Spróbuj wyobrazić sobie koło małe lub większe
przedstawiające strefę bezpieczeństwa. Potem postaw kropkę w środku
tego koła. Kropką jesteś ty lub ja, a kołem nasza strefa
bezpieczeństwa. Możemy poruszać się wewnątrz koła i czuć się w nim
pewnie, ale jeśli damy krok poza jego granice, ogarnie nas paniczny
lęk przed atakiem. Na zewnątrz naszej strefy czujemy niepewność i
zagrożenie (Chcę powiedzieć kim jestem, s. 154). Niejednego rodzica
przeraża myśl o przyznaniu się do swoich wad. Wolą udawać, odgrywać
rozmaite role, wykorzystywać swoją przewagę. Tymczasem wrażliwe
nastolatki potrafią niejako "prześwietlić", a następnie poddać
krytycznemu osądowi osobę matki i ojca. Jeśli więc pozwalamy sobie
na wytykanie uchybień swoim dzieciom, musimy liczyć się z odwetem z
ich strony. Jak wówczas zareagujemy? Jeśli spróbujemy przekroczyć
siebie, otwarcie przyznać się do swoich słabości, to mamy prawo
oczekiwać tego samego od swoich najbliższych. Szczera rozmowa z
dzieckiem wymaga szczerości wobec siebie.

Prawdziwy dialog z dzieckiem nie jest możliwy bez okazywania uczuć.
Najłatwiej, niestety, przychodzi nam uzewnętrznianie emocji
negatywnych. Podczas gdy więziotwórcze są przede wszystkim ciepłe
uczucia pozytywne.

Wielu ojców okazuje miłość swoim pociechom poprzez obdarzanie ich
prezentami, niesienie pomocy, natomiast ekspresja słowna wywołuje w
nich blokadę. Gdy nastoletnia córka usłyszy: "Zabraniam ci wychodzić
z domu po godz. 22", z pewnością zapyta o uzasadnienie tego zakazu.
Najczęściej używane wówczas argumenty dotyczą bezpieczeństwa i
rozmaitych zagrożeń. Bywa też i tak, że ojciec nawet nie poda
wyjaśnienia, domagając się ślepego posłuszeństwa: "Nie pójdziesz i
już!". Zauważmy, jak zmienia się ton wypowiedzi taty, jeśli do
racjonalnych argumentów, doda zapewnienie o miłości: "Zabraniam ci
wychodzić, bo cię kocham i obawiam się o twoje bezpieczeństwo".
Człowiek na każdym etapie swojego rozwoju oczekuje zapewnień o
miłości, a wychowywanie dzieci w atmosferze zimnego racjonalizmu
staje się hodowlą.

Trudne i bezowocne rozmowy z nastolatkami wymagają być może zmiany
formuły. Analizując przebieg słownych kontaktów w rodzinach, można
zauważyć tendencję do wzajemnego obwiniania się. Inaczej mówiąc -
budujemy wypowiedzi z podmiotem "ty", np. "Ty zawsze się
spóźniasz", "Nigdy nie dotrzymujesz słowa", "Jesteś leniwy, głupi,
niedbały itp." Tego rodzaju komunikaty uderzają w człowieka, ranią
go, wywołują poczucie winy i hamują proces porozumienia. Te same
informacje można przekazać, tworząc zdania z podmiotem "ja". Na
przykład "Jest mi przykro, gdy spóźniasz się na obiad", "Czuję się
źle, gdy widzę, jak zaniedbujesz swoje sprawy". Oczywiście konieczna
jest tu intensywna kontrola i praca nad sobą. Doświadczenie wielu
osób, w tym również autorki tekstu, potwierdza konstruktywny
charakter takich zmian we wzajemnej komunikacji werbalnej.

Pełne porozumienie w rodzinie wymaga czasu, zaangażowania, świadomej
pracy nad sobą, a niejednokrotnie wielu wyrzeczeń ze strony
wszystkich jej członków. Warto podjąć trud rozmawiania z dziećmi
począwszy od najwcześniejszych lat ich życia. Zaowocuje to
pogłębieniem więzi i pomoże zbudować trwały pomost dla wzajemnej
komunikacji w okresie ich dojrzewania"

[verdana]

"Świat widziany oczyma nastolatka jest zupełnie inny, niż ten
> widziany przez rodziców. Z tego powodu, bez empatii, rozumianej
jako > zdolność wczuwania się w sytuację drugiego człowieka,
niemożliwe > jest nawiązanie bliskiego kontaktu z dzieckiem."
Brzmi to, jakby nastolatek był kosmitą.
Kazdy rodzic był nastolatkiem - nie wszyscy cierpia na sklerozę....
Wystarczy przypomnieć soie, jak zachowywalismy się w wieku
nastolatkowym, co nas w rodzicach doprowadzało do szłu, co było
fajne. A ten artykuł pisany jest tak, jakby 100% rodziców nie bylo
kiedyś nastolatkami, jakby to był stan, o ktorym muszą czytac w
fachowych publikacjach, zamiast sięgnąć przede wszystkim do własnej
pamieci.

Verdana

[llidkao]

hi, hi, hi... Nastolatek kosmitą))))) Może Verdano coś w tym jest??? Moi
nastolatkowie gadają czasem jakby byli z innej planety!
Artykuł jak artykuł - obudował ktoś temat, jakby nie można było napisać o
problemie zwyczajnie i po prostu.

[verdana]

Mam alergię na takie "wzniosle" teksty.

Mój nastolatek jest kosmitą...

[nchyb]

He, he, he, a żeby było weselej, niejaka pani Sarah Newton naisa
książkę Mój nastolatek jest kosmitą. W Empiku jest.
A mój nastolatek jakiś taki normalny, ziemski. Może dlatgo, że j tej
kosmicznej księgi eszcze nie przeczytałam i ufoludkowstwa się w nim
nie dopatruję? I że jednak sklerozy nie mam i pamiętam, że byłam
normalną nastolatką, podobną do dzisiejszych?...
Sporo oich znajomych równolatków już nie pamięta swoich zachowań i
twierdzą, że ta dzisiejsza młodzież, ach fuuuuj...
Ich dziei za dwadzieścia lat pewnie tak samo będą pleść...
Mam nadzieję, że jednak nie wszystkie dotknie ta niepamięć.

[llidkao]

Jak świat starym jest, zawsze młodsze pokolenie było wredne, bez serca, leniwe,
wulgarne, egoistyczne, tylko inaczej
I jak świat stary - nie pamięta się wredności własnego młodego pokolenia.

[allija]

Cóż w tym tekscie wzniosłego? I co znaczy "napisac normalnie"?
Czasem warto poczytać cos innego niz forum, rozumiem, ze obecnie
poziom komunikowania dosyc mocno sie obnizył, ze wzorce publiczne
mamy jakie mamy a obrzucanie sie inwektywami jest na porzadku
dziennym ale jednak czasem warto siegnąc do tekstu pisanego innym
jezykiem niz ten w Claudii czy innym Życiu na goraco.
Ja przepraszam za, być może, mocne slowa ale odnosze coraz bardziej
wrażenie ze verdana nie uznaje innych autorytetów poza swoim wlasnym
czyli, wedle życzenia mowiac normalnie, jakby wszystkie rozumy
pozjadała.
A wątpie czy ten tekst przeczytałas do końca czy tylko pierwszy
akapit ci wystarczyl do wysuniecia ostatecznego i niepodważalnego
wniosku, że wszystko co zawiera jest bez sensu.
Gdyby wszystko było takie jednoznaczne dla rodziców to nie
zasypywaliby, chociazby różnych forow, pytaniami co zrobic z
dzieckiem bo...
Dla mnie jest jasne, że rodzice patrza na sprawy nastolatków przez
pryzmat własnych dorosłych doswiadczen, to jest naturalne, na tym
chyba polega dorastanie i dorosłość, że czerpie sie z własnych
doswiadczeń i nabytej wiedzy o zyciu. Nastolatek świat musi widziec
inaczej bowiem nie ma ani doswiadczen ani nie zdążył tej wiedzy
nabyc. I to właśnie napisał autor w pierwszym zdaniu, innymi słowy
stwierdził fakt, nic poza tym. Co tu ma do rzeczy kosmos i sieganie
do własnych -nastu lat? Pominawszy zreszta cała kwestię, że jednak
nie każdy musi pamietac jak myslał majac 13 lat a i sytuacje
rodzinne mogły wygladac zupełnie inaczej niz w naszej obecnej
rodzinie.
Tekst traktuje o tym jak nawiazac porozumienie z młodym człowiekiem
w trudnym wieku, przytacza przyklady relacji, ktore rzeczywiscie
funkcjonuja w wielu rodzinach a ktore jednak nie sprawdzaja sie i,
moim zdaniem, zawsze warto spróbowac czegos innego żeby te relacje
poprawić.
Ja jestem otwarta na dyskusję i zawsze chetnie wysłucham drugiej
strony. Jednak alergicznie reaguje na osoby, ktore nie wgłębiajac
sie w temat natychmiast i dla zasady wszystko neguja. A juz
szczególnie kiedy zawsze "wiedza lepiej", z naciskiem na "zawsze".

[llidkao]

Za bardzo wzięłaś coś do siebie. Przecież ani nie neguję Twojej wypowiedzi ani
nie krytykuję? To, że ktoś przedstawia na forum swoje zdanie własnym tekstem,
wcale nie znaczy, że chce zaniżyć poziom komunikowania się.

[verdana]

"Spróbuj wyobrazić sobie koło małe lub większe
przedstawiające strefę bezpieczeństwa. Potem postaw kropkę w środku
tego koła. Kropką jesteś ty lub ja, a kołem nasza strefa
bezpieczeństwa. Możemy poruszać się wewnątrz koła i czuć się w nim
pewnie, ale jeśli damy krok poza jego granice, ogarnie nas paniczny
lęk przed atakiem."
Chocby to - to zdanie, o przyjrzeniu się nic nie oznacza... Oznacza,
ze jak stracimy poczucie bezpieczenstwa, to zaczniemy sie bać.
Poza tym z dzieckiem nalezy rozmawiać, a nie podejmowac trud rozmowy
od najwczesniejszego dziecinstwa, bo jak to jest trud, to rozmowy i
tak nie będzie. Rada "Podejmij trud rozmowy z mężem, kolezanką"
wydaje sie absurdakna, bo z ludźmi, ktorych lubimy, rozmawiamy
zwyczajnie, a nie "zadaniowo". Tymczaem tu rozmowę z dzieckiem
przestawia się jako specjalne, trudne zadanie, ktoremu rodzic ma
sprostac. Nie sprzyja to swobodnej komunikacji, tylko wysilonemu
truciu. Ktorego nastolatki nienawidza.

[allija]

Twoje argumenty sa żadne, nie odnosisz sie do tematu a jedynie
czepiasz słów. Użycie słowa "trud" mozna różnie rozumiec, jak dla
mnie moze być to sformułownie o wybrzmieniu sarkastycznym. Jesli
rodzice na co dzien z dzieckiem nie rozmawiają to dla nich zmiana
tego stanu moze być swoistym "trudem". Równie dobrze moze byc uzyte
jako pojecie obiegowe. Czesto przeciez mowimy, ze zadajemy sobie
trud zrobienia tego czy tamtego co wcale nie musi oznaczać dosłownie
podjecia jakiegos specjalnego wysiłku. Podobnie rzecz sie ma jesli
chodzi o inne określenia czy cytaty, bo akurat ten pierwszy fragment
jest cytatem z jakiejs książki, o czym autor wspomina.
Jednym słowem, to wszystko nie ma nic wspólnego z tematem, ani
artykułu ani wątku.

[verdana]

To nie jets sarkastyczne, co widać na pierwszy rzut oka. Po prostu
autorka tekstu uwaza, ze normalny rodzic nie gada z wlasnym
dzieckiem i że rozmowa z dzieckiem jest takim samym zadaniam jak
odpieluchowanie czy uczenie tabliczki mnożenia - jeszcze jednym
obowiązkiem rodzicielskim.
Kiedy mowię, ze zadaje sobie trud uczenia się, wstawania rano, czy
nauczenia się jedzenia śniadań - to mam na mysli, ze jest to
czynność dla mnie niecodzienna i niezbyt przyjemna. Do ktorej muszę
sie nagiąć. Skoro tak, to mogę to robic, ale przyjemne to raczej nie
będzie.
Ma to sporo wspólnego z tematem.