Czy popełniłam błąd???

[kasia1303]

Mam dwoje dzieci. 5 letniego chłopca i 2 letnią dziewczynkę. Chyba popełniłam
jakiś błąd w wychowaniu...... Dzieci poza mną świata nie widzą. Chciałyby,
żebym w ogóle nie wychodziła z domu. Kiedy przychodzi opiekunka chcą bawić
się z nią, a ja żebym po prostu była obok (w drugim pokoju, w kuchni). Z domu
wychodzę z wyrzutami sumienia (ostatnio z mężem do kina – dzieci zostały z
dziadkami, których uwielbiają) i caly czas o nich myślę. Tak samo, jak
wychodzę do pracy. Słyszę: wracaj, jak najszybciej, zadzwoń, jak dojedziesz,
nie wychodź.... i łzy w oczach.
Śpię razem z nimi. Kiedy budzą się a mnie nie ma obok, płaczą.....
Już nie mam siły. Czy uzależniłam je w jakiś chorobliwy sposób od siebie?
Jestem mamą bardzo ciepłą, spokojną (chociaż ostatnio krzyczę na synka....),
cierpliwą, wiedzą, że ze mną załatwią wszystkie sprawy. Mąż jest bardziej
stanowczy, wymagający.
Poradźcie, co robić? Zaczynam czuć się jak więzień własnych dzieci.

Pozdrawiam

[grazynka13]

Kasiu, nic Ci nie poradzę konkretnego, ale na pocieszenie pomyśl sobie tak:
To ogromnie miłe, że dzieci tak do Ciebie lgną. Świadzy to o tym, ze jesteś
ciepłym, miłym człowiekiem, a maluchy Cię kochają. Na pewno trzeba je
troszeczkę "odstawić od cyca", nie bardzo wiem jak, moje dziecko jest (zawsze
było) bardzo samodzielne, ale dopóki Ci się to nie uda, ciesz się tym!
Głowa do góry,
Grazka

[iju]

Mysle, ze to zupelnie normalne, ze dzieci chca byc ze swoja mama, ale z tym
spaniem z dziecmi w tym wieku to troche przesadzasz, a gdzie spi maz? Moze
powinnas czesciej wyjsc do fryzjera czy na zakupy, dzieciom trzeba dawac
odrobine wolnosci, niedlugo Twoj syn pojdzie do zerowki powinien wiec umiec juz
funkcjonowac bez mamy. Pozdrawiam.

[joa_boa]

Myślę, że to nie błąd a raczej jakiś problem z twoja własna separacją powoduje
to, że tak trudno jest ci pozwolić na separacje własnych dzieci od ciebie i
ciebie od nich. Problem z separacją u dziecka ZAWSZE ma podłoże w rodzicu - to
znaczy z problemem separacyjnym rodzica. Doradzam konsultację z jakimś
sensownym terapeutą czy psychologiem.

[kasia1303]

joa-boa, a tak na gorąco, co mogłabyś doradzić? Jak postępować? Jak
usamodzielnić dzieci (a szczególnie starszego synka)? Jak je oddzielić od
siebie, żeby nie poczuły się odrzucone??
I co to znaczy problem z moją własną separacją?? Żem zaborcza, czy co?
Może faktycznie jakiś psycholog by się przydał? Możecie kogoś polecić w
Warszawie? Tylko, ze mi tak czasu brak.....
Pozdrawiam

[izunia6]

Czytałam ostatnio o terapii fobii. Bardzo dużo dawka tego, czego akurat sie
boisz. Jeśli windy, to spędzasz tam pól dnia, jesli pająków, to kilkanaście na
raz... Małe dawki potęgują bowiem lęk, duże pomagają go zwalczyć. Myślę, że to
by się tobie przydało. Zacznij mysleć wyłacznie o sobie i mężu. idź do
kosmetyczki, fryzjerki, do kina do teatru, no i niewątpliwie zacznij sypiać z
mężem zamiast dziećmi. W ramach terapii codziennie czegoś odmawiaj swoim
dzieciom. Teraz się z tobą nie pobawię, bo czytam książkę. Teraz pobaw się z
siostrą, bo Mama rozmawia z Tatą....
Może się uporasz, a jak nie to rzeczywiście przydałby się fachowiec. Z drugiej
trony są różne okresy w życiu dzieci, są i takie, w których są bardzo zaborcze.

[joa_boa]

Separacja to proces oddzielania się - dziecka od matki - w sensie przede
wszystkim psychicznym, emocjonalnym. Ale to matka musi być gotowa na to, by
swojemu dziecku pozwolić na to stopnoiowe oddalanie sie od niej. Jeżeli ona
sama ma trudność z rozstaniem - dziecko rownież będzie przeżywało w zwiazku z
tym - lęk, niepokój, bedzie odmawiało oddzielenia się. Co może być przyczyna
tych trudności u matki? - wczesna utrata - w sensie psychicznymlub fizycznym -
oparcia w osobach najbliższych - matce, ojcu, traumatyczne wydarzenie zwłaszcza
- ale niekoniecznie jedynie -w okresie dzieciństwa matki, porzucenie,
odrzucenie - nie zawsze wyrażone wprost, otwarcie fizycznie - to przykłady.
Dlatego nie udzielę ci wskazówek na gorąco, bo nie znam ciebie, twojego
dzieciństwa, twoich realcji z rodzicami ani twioch lęków. Dlatego radzę
porozmawiać z terapeutą ale przede wszystkim wejrzeć w siebie samą - co tak cię
przeraża w rozstaniu z dziećmi - ich czytwoja samotnosć. Czy to one czy ty boją
się być same - oddzielne, osobne jak każdy człowiek.

[chalsia]

Nic mądrzejszego niż Joa-boa nie napiszę, zgadzam sie z nią w pełnej
rozciągłości.
Może w stopniowym odsuwaniu siebie od dzieci pomoże Ci myśl, że rolą rodziców
jest wypuścić ze swoich objęć ludzi przygotowanych do radzenia sobie z życiem.
Rodzice, w miarę upływu czasu, powinni coraz bardziej "zostawać w tyle" za
dzieckiem, zostawiając mu coraz więcej swobody.
Im później takie wypuszczanie z objęć się zaczyna, tym więcej potencjalnych
problemów dzieci mogą mieć w pzryszłości.
Psychoterapeutów znajdziesz w Fundacji Rodzić po Ludzku w WWie, tel.[phone],
8877876 do 78 wew. 10.
Jest też tam psychologiczne wsparcie telefoniczne 6351011 - możesz w ciągu dnia
zadzwonić i anonimowo pogadać z psychologiem.

Życzę powodzenia (uda Ci się, bo już Tobie samej zaczyna przeszkadzać tak
ścisłe związanie z dziećmi).

Pozdrawiam,
Chalsia