wymagający rodzic

[agafen]

Witam.Mam poważny problem.Po raz drugi wyszłam za mąż i z obecnym
mężem mamy trzymiesięcznego synka.Z pierwszym mężem siedmioletniego
Michała.Michał mieszka ze mną i żadko widuje swojego ojca,gdyż
tatuśnie ma czasu.Problem polega na tym że mój obecny mąż i Michał
nie mogą się ze sobą dogadać.Martwi mnie głównie postawa męża.To on
o wszystko się czepia:płakac nie wolno,pokemonów oglądać nie wollno
bo to beznadziejna bajka (Michał ją bardzo lubi,nie gadać za głośno
(bo małe dziecko-choć zanim przyszło na świat też tak było),w
sklepie nic mu nie kupi bo w domu jest czekolada.Ogólnie o każde
głupstwo jest awantura.Często staje w obronie syna po czym rozwija
się konflikt między mną a mężem.Ja mówię że to w końcu tylko dziecko
i ma prawo czasem o czymś zapomnieć czy się powygłupiać,mąż
natomiast twierdzi że Michał jest na tyle duży że sam powinien się
sobą zajmować a najlepiej jakby ciągle siedział na książkami bo
wtedy jest cicho.Jak rozwiązać ten problem?Może to ja nie mam racji?

[monika19782]

Trudna sytuacja, mogę poradzić ci jedno, walcz o prawa Twojego syna
do bycia dzieckiem, nie odpuszczaj szczególnie że jest w niezwykle
trudnej dla dziecka sytuacji. Inaczej poczuje się odepchnięty,
gorszy.To napewno zaprocentuje negatywnie w przyszłości. Dla mnie
dobro dziecka byłoby ważniejsze niż ewentualny konflikt z mężem.
Znam prawie identyczną sytuację, dzieciak a teraz już dorosły do tej
pory się nie otrząsnął po surowym wychowaniu ojczyma ale żal ma nie
do niego tylko do matki co w zasadzie uniemożliwiamiedzy nimi
kontakt.Takie jest moje zdanie.

[aaaa-122]

Rodzic? On nie jest rodzicem dla Michała. Ty jestes rodzicem i, moim zdaniem,
powinnaś to szanownemu małżonkowi uprzytomnić. Także to, że dziecka nie da się
wyłączyć. Jeśli mąż nie zmieni swego postępowania staniesz przed wyborem syn lub
mąż. O ile już nie stoisz. Bo wygląda na to, że psierb zwyczajnie mu zawadza i
przeszkadza.

[marzeka1]

"Problem polega na tym że mój obecny mąż i Michał
nie mogą się ze sobą dogadać."- a jak było wcześniej? Bo -tak myślę, - gdy ma
się już dziecko z wcześniejszego związku, tym uważniej trzeba wybierać
następnego pana, bo oprócz ciebie powinien akceptować także twoje dziecko. Ty
jesteś rodzicem, on zaczyna zachowywać się jak wredny ojczym, któremu pasierb
przeszkadza, bo rozmnożył się, ma "swoje" dziecko, a twój syn mu zawadza.

[gosiek289]

Zgadzam się z przedmówczyniami - to jest TWÓJ synek i on też jest dzieckiem - ma
prawo w domu czuć się jak dziecko
więcej luzów ma moja 15 - letnia córka ( oprócz tego mam jeszcze 3 latka)
Twój maż musi zrozumieć/wejść w kompromis/odpuścić z wymagań - Twojemu dziecku
powodzenia - zadanie masz ciężkie - nie zazdroszczę - ale jest szansa, ze się
unormuje

[dorotakatarzyna]

Siedmiolatek to jest naprawdę mało dziecko. Niestety, nie zrozumie tego ktoś,
kto ma w domu maleństwo. Przy maleństwie siedmiolatek wydaje się wręcz dorosły.
Wiem, patrząc teraz na nasze filmy sprzed kilku lat, gdy najstarszy syn miał 7
lat i urodziła się najmłodsza... Teraz mała ma 6, siostrzenica siedem, i widzę,
jakie to jeszcze maluchy...
Nie pozwól skrzywdzić swojego dziecka. Jakiś tam facet nie może być od niego
ważniejszy!
Jedna z moich koleżanek rzuciła męża, bo zaszła z innym w ciążę, zabrała ze sobą
starsze dzieci - czteroletnią córkę i jedenastoletniego syna. Syn nie dogadywał
się z nowym ukochanym mamusi, więc oddała go ojcu. Po roku pytam ją, co u
Pawełka? "Nie wiem, Paweł nie chce mnie widzieć". Chcesz, żeby twój syn czuł się
tak samo???

[inguszetia_2006]

Witam,
Współczuję tobie i dziecku. Tobie, bo jesteś rozdarta, synowi, bo
czuje presję i nie ma prawa być już dzieckiem. Ciężkie są takie
tematy. Nie podejmuję się doradztwa. Chciałam tylko pogłaskać po
głowie;-D
Pzdr.
Inguszetia

[alabama8]

Nie nazwałabym takiej osoby "wymagającym ojcem", bo co? Wymaga żeby
było cicho i żeby się dzieciak pod nogami nie pałętał? Mały mu
bardzo przeszkadza i tyle. Ciekawe jak ów ojciec zajmuje się swoim
własnym dzieckiem. Domyślam się że 100% roboty przy niemowlaku ma
matka, a 7 miolatek dostaje bęcki dlatego żeby się pod nogami nie
kręcił i żeby matka miała czas obsłużyć i niemowlę i ojca.
Zostaw niemowlaka z ojcem i wyjdź gdzieś czasem z synem, tak by nie
czuł się jak piąte koło u wozu, bo za kilka lat was
znienawidzi. "Ojca" za zbywanie, a ciebie za to że się nie
przeciwstawiłaś.

[ego82]

Mysle ze masz bardzo powazny problem. To nie sa jakies tam pierdoly, odpowiadasz
za wychowanie swojego syna i za to by byl szczesliwy! Jak to plakac nie wolno?
Czy wiesz co sie dzieje w zyciu z doroslymi, ktorym w dziecinstwie nie wolno
bylo plakac? Beznadziejna bajka? Twoj maz nie ma prawa OCENIAC czy jakas bajka
jest beznadziejna czy nie. Wyglada na to ze Twojemu Michalowi nic nie wolno.
Powtorze za poprzedniczkami - nigdy nie odpuszczaj mezowi takich zachowan!
Inwestujesz w przyszle samopoczucie swojego dziecka! Tez sie zastanawiam jak to
bylo przed slubem miedzy Twoim synem a obecnym mezem, bo sytuacja wyglada patowo.
Powiem Ci ze naprawienie pewnych rzeczy (zepsutych w dziecinstwie) jest naprawde
czasochlonne, taka psychoterapia trwa latami (wiem bo sama taka mam), i chociaz
mam zupelnie inne problemy niz Twoj Michal, to do tej pory nie moge sie otrzepac
z nienawisci do matki, a to bardzo mi przeszkadza w zyciu.
Polecam Ci takze wizyte u psychologa, niech Ci wyjasni jakie skutki ma takie
postepownie z dzieckiem... Pozdrawiam i zycze powodzenia!

[ca.melia]

Droga Autorko

Twój mąż po prostu nie akceptuje Twojego syna, dlatego czepia się
wszystkiego. Skąd wiem? Bo byłam w identycznej sytuacji. Tylko widzisz, ja
faceta pogoniłam.

I nie uwierzę, że wcześniej owy mąż był przemiły i przeidealny dla Twojego
syna. Na pewno nie. Tylko Ty liczyłaś na to, że się po ślubie wszystko ułoży. No
i wtopa.

Mam dziecko w tym samym wieku - to nadal DZIECKO, mające prawo być nieznośne,
marudne, głośne. Ma prawo lubić głupie bajki i dziwaczne zabawki. Ma prawo nie
lubić ksiązek i uważać, że szkoła jest głupia.
Współczuję Ci serdecznie, bo przechlapane. Stoisz miedzy młotem a kowadłem.
Jak staniesz po stronie męza - dziecko będzie miało do Ciebie żal, jak staniesz
po stronie syna - hmmm ciekawe ile awantur dziennie będziesz miała.

Pamiętaj tylko, że chłop rzecz nabyta - raz jest, raz go, nie ma, a syn za
schrzanione dzieciństwo może mieć do Ciebie ogromne pretensje.

Co masz zrobić?

Wziąc szanownego mężulka na rozmowe ii ustalić konkretne i jasne zasady. Może
zacznij od tego, że nie będzie wychowywał TWOJEGO dziecka? A jesli nawet, to
może najpierw skonsultuje swoje posunięcia z Tobą? Bo to nie jego dziecko i
jakoś poo jego zachowaniu nie widać, żeby Małego chciał traktowac , jak własną
pociechę.

Nie ma prawa krzyczeć, nie ma prawa go tresować.

A jak się pan mąz nie zmieni - to hmmmm. Co jest dla Ciebie ważniejsze: męskie
gacie w domu, czy własne dziecko.

[ca.melia]

To on
> o wszystko się czepia:płakac nie wolno,pokemonów oglądać nie wollno
> bo to beznadziejna bajka (Michał ją bardzo lubi,nie gadać za głośno
> (bo małe dziecko-choć zanim przyszło na świat też tak było),w
> sklepie nic mu nie kupi bo w domu jest czekolada.


----> a oddychać syn może? A może dowolnie? Czy w określonym przez Twojego
męża tempie?

Trzeba było myślec przed ślubem.

[nessska]

A nie przyszło Ci (i wszystkim oburzonym w tym wątku) do głowy, że mąż usiłuje
chłopaka po prostu wychować? Bo chyba przyznasz, że zachowania, które
wymieniasz, nadają się do skorygowania:

> płakac nie wolno
W wieku siedmiu lat należałoby już kontrolować emocje, szczególnie, że to wiek
szkolny.

> pokemonów oglądać nie wollno
> bo to beznadziejna bajka

Bajka? Dla siedmiolatka? Po pierwsze - chyba lepiej niż telewizja zrobi mu
czytanie książek; po drugie - raczej już wyrósł z takich produkcji; po trzecie -
warto byłoby staranniej dobierać dziecku filmy

> nie gadać za głośno
Jak wyżej - kontrolowanie emocji, ale i głosu, przydadzą się w życiu w ogóle, a
na pewno w szkole

> w sklepie nic mu nie kupi bo w domu jest czekolada
Skoro jest, to dlaczego ma kupować? Słodycze generalnie nie są nieodzownym
składnikiem diety, ale skoro już są w domu i pozwalacie dziecku je jeść, to
czego ma nauczyć kupowanie kolejnych słodyczy w sklepie? Oszczędności?
Nieulegania wszelkim pokusom?
Jeśli dziecko już teraz nauczy się, że kupowanie wszystkiego, co wpadnie mu w
ręce, mimo że już to ma, nie jest zdrowe, później będzie miał mniejsze problemy
z utrzymaniem dyscypliny finansowej.

> Ja mówię że to w końcu tylko dziecko
Ale nie małe dziecko. Siedmiolatek jest już świadomy tego, co robi i
tego, jakie konsekwencje wywołuje jego zachowanie.

> mąż natomiast twierdzi że Michał jest na tyle duży że sam powinien się
> sobą zajmować

Bo jest duży. I powinien przynajmniej uczestniczyć w organizowaniu swojego czasu.

> najlepiej jakby ciągle siedział na książkami
No, to mu na pewno nie zaszkodzi

> Jak rozwiązać ten problem?
Zdjąć klapki z oczu i nie skupiać się wyłącznie na dziecku. Mężczyzna, który go
razem z Tobą wychowuje, to Twój mąż i on, przez to, że tworzycie rodzinę,
gospodarstwo domowe, dzielicie problemy i kasę, ma coś do powiedzenia. A mówi
niegłupio. Trochę dyscypliny, nierozczulanie się nad każdą skrzywioną miną
dziecka i sytuacja się uspokoi. I z dzieckiem, i z mężem.

[lila1974]

Może i próbuje go wychować ale robi to beznadziejnie.
Dziecko to nie małpa do tresowania.
Jeśli chce wychować młodego na dobrego człowieka, który będzie
szanował siebie i innych, to niech teraz da mu dobry przykład.

Z panem mężem rozmówiłabym się stanowczo i ustaliła, że kochać
młodego nie musi, ale ma go przynajmniej szanować a byłoby zupełnie
cacy jakby go spróbował zrozumieć i polubić.

Z chwilą, gdybym zauważyła, ze mi chłop dzieckiem pomiata, dostałby
tylko jedną szansę na poprawę - podejrzewam, że dążyłabym do
odpracowania przez naszą rodzinę terapii dla rodzin takich jak
nasza. Jesli by się migał (chłop rzecz jasna) a zachowania by się
powtózyły to pana bym pożegnała.

[ca.melia]

nie, nie przyszło mi do głowy.

Wyobraź sobie, że siedmioletnie dziecko , to DZIECKO. posiadam takowe na stanie.
> W wieku siedmiu lat należałoby już kontrolować emocje, szczególnie, że to wiek
> szkolny.
>

---> i co jeszcze NALEŻY robić w wieku siedmiu lat? Wybacz ale dziecko się
UCZY kontrolować swoje emocje. Jest to proces DŁUGOTRWAŁY , i zalezy od
charakteru dziecka. Poza tym łzy nie zabijają, szok, prawda?

> Bajka? Dla siedmiolatka? Po pierwsze - chyba lepiej niż telewizja zrobi mu
> czytanie książek; po drugie - raczej już wyrósł z takich produkcji; po trzecie
> -
> warto byłoby staranniej dobierać dziecku filmy


---> a na jakiej podstawi oceniłaś, że chłopiec "wyrósł" z owej bajki? Widocznie
nie, wolno mu. Pokemony nie powalają polotem ale za jakiś czas sam je oleje.
Inne filmy jak najbardzie wskazane. Szkoda że pan mąż nie potrafi zaciekawić
chłopca czymś mądrzejszym, tylko drze dziób. W jego wieku należałby kontrolować
swoje emocje, nieprawdaż??

czy tylko musza to robic siedmiletnie dzieci? hmmm

> > nie gadać za głośno
> Jak wyżej - kontrolowanie emocji, ale i głosu, przydadzą się w życiu w ogóle, a
> na pewno w szkole

---> czy oby nie oddycha za głośno? I j.w

> > w sklepie nic mu nie kupi bo w domu jest czekolada
> Skoro jest, to dlaczego ma kupować?

---> żeby dziecku sprawić radość. Obrzydliwy banał, prawda?

Słodycze generalnie nie są nieodzownym
> składnikiem diety, ale skoro już są w domu i pozwalacie dziecku je jeść, to
> czego ma nauczyć kupowanie kolejnych słodyczy w sklepie? Oszczędności?
> Nieulegania wszelkim pokusom?

---> niczego nie ma nauczyć. Ma sprawić mu frajdę, bo to jest dziecko.


> Jeśli dziecko już teraz nauczy się, że kupowanie wszystkiego, co wpadnie mu w
> ręce, mimo że już to ma, nie jest zdrowe, później będzie miał mniejsze problemy
> z utrzymaniem dyscypliny finansowej.

---> ale na pewno mówimy o małym chłopcu, czy masz fobię?

> > Ja mówię że to w końcu tylko dziecko
> Ale nie małe dziecko. Siedmiolatek jest już świadomy tego, co robi i
> tego, jakie konsekwencje wywołuje jego zachowanie.

---> tak, najlepiej zabić, póki małe, bo jakoś takie przeszkadzające ogolnie jest]

> Bo jest duży. I powinien przynajmniej uczestniczyć w organizowaniu swojego czas
> u.


-----> o , widzisz "uczestniczyć" a nie ORGANIZOWAĆ sobie czas, bo na to jest
za mały i od tego ma rodziców

> > najlepiej jakby ciągle siedział na książkami
> No, to mu na pewno nie zaszkodzi
>

----> tak, zamknąć go w pokoju i niech tam siedzi, a co sie smarkacz będzie
wychylał. Nie zaszkodzi? Wręcz przeciwnie.

> > Jak rozwiązać ten problem?
> Zdjąć klapki z oczu i nie skupiać się wyłącznie na dziecku. Mężczyzna, który go
> razem z Tobą wychowuje, to Twój mąż i on, przez to, że tworzycie rodzinę,
> gospodarstwo domowe, dzielicie problemy i kasę, ma coś do powiedzenia. A mówi
> niegłupio. Trochę dyscypliny, nierozczulanie się nad każdą skrzywioną miną
> dziecka i sytuacja się uspokoi. I z dzieckiem, i z mężem.


---> bez komentarza, bo nie wierzę, że nie latasz pod sufitem.

[nessska]

Czyli, w skrócie, dziecko, które chodzi już do szkoły, czyli wkroczyło w
samodzielne życie, może się mazgaić, oglądać głupie bajki, być niezaradne,
męczące dla otoczenia, wymagające tego, żeby mu organizować czas, a do tego
należy "sprawiać mu frajdę, bo to dziecko". Zasad i dyscypliny nauczy się
kiedyś, później, samo. Szalenie wychowawcze.
Uwagi o lataniu pod sufitem nie pojęłam, niestety. Nieco za wysoki poziom
abstrakcji.

[ca.melia]

nessska napisała:

> Czyli, w skrócie, dziecko, które chodzi już do szkoły, czyli wkroczyło w
> samodzielne życie,

---> dopiero co. Umknęło Ci to?

może się mazgaić,

---> może. Autorka nie napisała, że dziecko WIECZNIE ryczy. Czasem może.
Dorośli też płaczą. Ty, rozumiem, nigdy. Pełna kontrola emocji.


oglądać głupie bajki,

---> może. 3/4 bajek jest głupich. Od tego się jest dzieckiem. A skoro dorośli
nie proponują mu nic w zamian, oprócz krzyku, to co sie dziwić.

być niezaradne,

---> może, bo jest dzieckiem i dopiero sie uczy zaradności. Ma na to jeszcze
sporo czasu.
Autorka nie napisała, że jej syn jest niezdarą i gamoniem.

> męczące dla otoczenia,

---> zalezy co kto rozumie przez "męczące". Szanowny pan mąz też jest upierdliwy
w stosunku do chłopca i meczy otoczenie awanturami.


wymagające tego, żeby mu organizować czas,

--> och nie, siedmiolatek sam ma sobie ten czas zorganizować, znaleźć sobie
zajęcia dodatkowe, zapisać się i jeszcze sam za nie zapłacić. Najlapiej za
własne pieniądze. Ach, a może ma sam sie wybierać na wycieczki poza miasto, sam
ma chodzić doo kina, muzeum. Tak, rewelacyjny pomysł. Gratuluję.


a do tego
> należy "sprawiać mu frajdę, bo to dziecko".

--->tak. Too się nazywa "szczęśliwe dzieciństwo". I nie mówimy tu o popadaNIU w
skrajności.
Autorka nie pisze, że chłopiec jest rozwydrzonym bachorem wymuszającym wszystko.
Trochę rozsądku moja droga.

Zasad i dyscypliny nauczy się
> kiedyś, później, samo. Szalenie wychowawcze.

---> ależ nie, za to tresowanie dzieciaka przez obcego faceta, który nie ma (?)
własnych dziecii i nagle się bierze "za wychowanie", na zasadzie "ja ci teraz
gó...arzu pokaże męską rekę" jest bardzo pedagogiczne. Bardzo.

> Uwagi o lataniu pod sufitem nie pojęłam, niestety. Nieco za wysoki poziom
> abstrakcji.

mówią, że "gdyby głupota umiała"... i tak dalej. Takie ludowe przysłowie.

[efidorek]

o Jezu, to ja chyba jestem na gorszym etapie niż ten siedmiolatek,
bo mam 30 lat, teoretycznie powinnam już doskonale umieć kontrolować
swoje emocje, a też zdarza mi się płakać, a jak jestem czymś
przejęta, to mówię głośno, zdarza mi się oglądać niezbyt ambitne
programy telewizyjne (choć rzadko), kupić sobie w sklepie coś
słodkiego, chociaż w domu jest czekolada (i jakoś z tego powodu moja
rodzina nie zbankrutowała) i nie siedzę cały czas nad książkami
(choć uwielbiam czytać). Chyba potrzebuję dyscypliny

[efidorek]

tak chciałam jeszcze dodać: mój mąż jako dziecko był wychowywany w
myśl zasady "dzieci i ryby głosu nie mają", za byle co był karany
(również dosyć ostre kary fizyczne), nie mógł nigdy zabrać głosu,
dziecięce wygłupy były ucinane w zarodku, a marzeniem jego rodziców
było zamknąć go w pokoju, zeby sobie czytał, uczył się, siedział
cicho i nie przeszkadzał. I uwierzcie mi, ze ten nadmiar dyscypliny
wcale nie sprawił, ze mam w domu idealny egzemplarz. Wręcz
przeciwnie, bo jako nastolatek przeżył bardzo ostrą fazę buntu
przeciwko rodzicom i tej dyscyplinie, co miało pewne konsekwencje w
dorosłym życiu, teraz ma okropne relacje z rodzicami, którzy go nie
znają, nie rozumieją, bo nie mieli okazji, zeby stworzyć jakąś
sensowną więź z dzieckiem, ma całą masę problemów z własnymi
emocjami (wcale nie porafi nad nimi doskonale panować, chociaż do
tego był tresowany), ma nerwicę, skłonności depresyjne, problemy z
samoakceptacją. Tak w dorosłym życiu wygląda dziecko surowo uczone
dyscypliny. Nawiasem mówiąc rodzice mojego męża są przekonani, ze go
wspaniale wychowali i gdyby nie oni na pewno byłby potworem
Gratulacje dla wszystkich rodziców, którzy wierzą, że żelazna
dyscyplina daje efekty w postaci doskonałych dzieci.

[nessska]

> Tak w dorosłym życiu wygląda dziecko surowo uczone
> dyscypliny. Nawiasem mówiąc rodzice mojego męża są przekonani, ze go
> wspaniale wychowali i gdyby nie oni na pewno byłby potworem

Nie, tak MOŻE wyglądać dziecko uczone dyscypliny. Dyscyplina to niekoniecznie
kary fizyczne i zamykanie w pokoju. Dziecko nauczone dyscypliny w dzieciństwie
może też później być szczęśliwym dorosłym. Szczęśliwym, bo kontrolującym swoje
życie, kontrolującym swoje emocje - a to ważne w relacjach z innymi;
kontrolującym swoje obowiązki; kontrolującym nawet swój budżet - bo wpadanie w
dołki finansowe też rzutuje np. na relacje interpersonalne. Dyscyplina,
umiejętność "ogarnięcia się", przyzwyczajenie do tego, że nie zawsze jest miło i
przyjemnie, pomagają później. A siedmiolatek jeszcze jest dzieckiem, tyle, że to
szybko minie...

Za to rozpuszczone dzieci, których rodzice są na każde zawołanie, a zachcianki
są zawsze spełniane, często wyrastają na osoby, z którymi dość trudno
żyć/współpracować.

[chalsia]

efidorek napisała:

> o Jezu, to ja chyba jestem na gorszym etapie niż ten
siedmiolatek,
> bo mam 30 lat, teoretycznie powinnam już doskonale umieć
kontrolować
> swoje emocje, a też zdarza mi się płakać, a jak jestem czymś
> przejęta, to mówię głośno, zdarza mi się oglądać niezbyt ambitne
> programy telewizyjne (choć rzadko), kupić sobie w sklepie coś
> słodkiego, chociaż w domu jest czekolada (i jakoś z tego powodu
moja
> rodzina nie zbankrutowała) i nie siedzę cały czas nad książkami
> (choć uwielbiam czytać). Chyba potrzebuję dyscypliny


suuuuper, to jest nas już dwie
plus synek autorki wątku
aaaa, i moje dziecko też

do efidorek

[jaonmyi]

>teoretycznie powinnam już doskonale umieć kontrolować
>swoje emocje, a też zdarza mi się płakać,

A co ma do rzeczy kontrola emocji z tym, że zdarza Ci się płakać???
Raczej nie wiesz o czym mówisz...

[efidorek]

to było odnośnie wypowiedzi nesski, która stwierdza, że
kontrolowanie emocji polega m.in. na tym, że się nie płacze.

[efidorek]

a poza tym to była ironia

[demon.maxwella]

> A nie przyszło Ci (i wszystkim oburzonym w tym wątku) do głowy, że mąż usiłuje
> chłopaka po prostu wychować?

Jest to prawdopodobnie ostatnia rzecz, jaka przyszłaby mi do głowy po przeczytaniu listu otwierającego ten wątek.

Po raz drugi nie trafiłaś z mężem

[kalam07]

przykro mi ... ale do 3 razy sztuka

do autorki wątku

[jaonmyi]

Nie czytałam wszystkich wypowiedzi, ale większość i w zasadzie
zgadzam się z nessską. Przykłady, które wymieniłaś są nietrafione
jeśli chcesz narzekać na stosunek męża do Twojego syna. Nie widzisz
tego, że pokemony to największa zaraza? Jak możesz mieć wątpliwości,
że to bardzo zła bajka? Albo głupie zachcianki w sklepie tudzież
niczym nieuzasadniony płacz. Nie wnikam w to, czy Twój małżonek
akceptuje w pełni małego, ale wszystkie uwagi, które ma do Twojego
syna są słuszne.

[ca.melia]

[nessska]

Owszem, uważa, że nie. I poddaje kwestię pod dyskusję, bo nie jest pewna swojego
zdania.

[efidorek]

myślę, ze na podstawie opisu autorki wątku nie mozemy jednoznacznie
stwierdzić, czy to ojczym jest zbyt wymagający, czy to autorka jest
zbyt miękka i jego metody wychowawcze jej przeszkadzają. Jedno jest
pewne: ona i jej mąż mają odmienne zdanie i problem ze stworzeniem
wspólnego frontu w wychowaniu chłopaka, ojczym ma prawo brać udział
w tym wychowaniu, a nawet powinien skoro mieszka z nimi i tworzą
rodzinę, ale sposób wychowywania pasierba powinien konsultować z
jego matką, a tu chyba takiej komunikacji między małżonkami nie ma.
I to jest moim zdaniem główny problem, który autorka musi rozwiązać.
Mąż musi liczyć się z jej zdaniem i powinni wspólnie ustalic jakieś
zasady. Niestety jeśli on rzeczywiście jest fanem żelaznej
dyscypliny w stylu moich teściów, o których pisałam wyżej, to szanse
na porozumienie są raczej nikłe.

[nessska]

Poza tym, jeśli z takim dystansem traktujesz sytuację i często posługujesz się
sformułowaniem "należałoby znać sytuację", to dlaczego twierdzisz, że facet "się
wydziera"? Być może zwraca uwagę. Być może zdarza mu się podnieść głos...
Przewrażliwione matki często wyolbrzymiają...

[ca.melia]

to nie jego dziecko i skoro ma zamiar je "wychowywać", to jego zakichanym
obowiazkiem jest najpierw swoje zamiary skonsultować na uboczu z Matką, zanim
wprowadzi je w życie.

Ty nesssko tak doskonale kontrolujesz swoje emocje, życie, nie dokonujesz
nieplanowanych zakupów?

Poza tym rozumiem, że jesteś matką li i jeno rozsądną. Jesli w ogóle jesteś.

[jaonmyi]

Tia, bo matka, to wie lepiej... Taka co przechowuje swoje dzieci w
beczkach z kapustą też wie lepiej???...

[ca.melia]

ale rozmawiamy, czy opieramy sie na patologii?

Bo jakoś nie widzę związku.

zakładam, że skoro matka ma owo dziecko od 7 lat, a mąż ma mniejszy staż
bytności w domu, to tak, owszem matka wie lepiej.

[jaonmyi]

Dałam celowo skrajny przykład, żeby uzmysłowić, iż nie zawsze matka
wie lepiej...

> zakładam, że skoro matka ma owo dziecko od 7 lat, a mąż ma
mniejszy staż
> bytności w domu, to tak, owszem matka wie lepiej.

Jeśli jedynie słuszną wiedzę dotyczącą postępowania z dzieckiem
mierzysz długością czasu przebywania z nim, to gratuluję...

[marajka]

Nie widzisz
> tego, że pokemony to największa zaraza? Jak możesz mieć wątpliwości,
> że to bardzo zła bajka?
Hmm...Ja nie widzę. Nie oglądałam tego nigdy, ale moda na pokemony zaczęła się
jak byłam w gimnazjum. Sporo kolegów oglądało. Nie zauważyłam, żeby działo się z
nimi coś złego. Wiem za to, że często równa się je z Harrym Pe, więc chyba wiem
gdzie można wsadzić teorie, że to zła bajka...

Albo głupie zachcianki w sklepie tudzież
> niczym nieuzasadniony płacz.
Często mam głupie zachcianki- kupię sobie sok, choć w domu cały karton czy
batonik choć w domu pudełko ciastek. I co w tym złego? Nikt nie mówi o
spełnianiu każdej zachcianki dziecka! Mowa o drobnych przyjemnościach! Nikt też
nie mówi o nieuzasadnionym płaczu. Wczuj się w to dziecko- tata poszedł, mama ma
nowego męża, który go widocznie nie lubi. Czy to powód do szczęścia.
PS. Ja przed okresem nieraz płaczę bez powodu. Alem bezstresowo wychowana!

[aurita]

popieram camelie.

Twojemu obenemu mezowi przeszkadza Michal. To nie jest zdrowa sytuacja i
powinnas sie zastanowic nad waszym zwiazkiem.

Nie zgadzam sie tylko z tym ze ojczym nie ma prawa wychowywac, uwazam ze ma jak
najbardziej ale w madry sposob.

Strasznie mi zal Michala: dobrze ze go bronisz ale tak sie dlugo zyc nie da...

i co w zwiazku z tym?

[camel_3d]

no ok..to twoja relacja...
a ja bym chcial jeszcze uslyszec relacje meza.

pokemony sa glupie..faktycznie.
zabrania kupowac w sklepie rozne rzeczy. Tak i? Skad my mamy wiedzeic jak czesto
i co kupujesz dzeicku..a moze ono si edrze w sklepie i wymaga..

a ty moze poanikujesz...

sory, ze nie powpieram cie, ale jednostronne relacje sa zawsze dosc jednostronne.

[ca.melia]

bo jak sie opieramy na "beczkach po kapuście", to może warto poprzypominac sobie
dzieci pozabjanych i skatowanych przez kolejnych "tatusiów"...

[verdana]

Tak - mozna powiedzieć dziecku, ze ma w domu czekolade i starczy.
Możan wymagac, aby bylo cicho, bo mlodsze dziecko spi. Mozna nie
pozwalac ogladac glupiej bajki. Mozna nie pozwalać histeryzować
(nigdy - plakac) o byle co.
Jesli jednak ktos robi to wszystko naraz, jednemu dziecku - to
znaczy tylko jedno - ze dziecka nie lubi. Bo gdyby lubił, to
zainteresowałby się , dlaczego placze, czasem kupił cos, tylko po
to , by zrobic dziecku przyjemność i pozwolił obejrzec ulubiony folm
(noa bene ciekawe i,e z osób potepiających pokemony naprawde ten
film ogladaly, a ile bezmyslnie powtarza cudze opinie).
Miałam w domu niemowlę i starsze dzieci. I prawde mowiac uciszalam
je moze raz w tygodniu - to jest dom także starszych dzieci i to, ze
chciałam mieć male dziecko nie moze powodować, ze najbliże dwa lata
spedza szpeczac i poruszając się na paluszkach.
Bardzo niepokojaca sytuacje.
(Rozwalił mnie tekst o siedmiolatku, wchodzacym w samodzielne zycie.
Zgoda - mozna od niego wymagać, aby nie ogladał bajek, nie plakał,
zarządzał wlasnym budrzetem - tylko konsekwentnie dajmy mu prawo do
wyboru wlasnego sposobu zycia, nie zmuszajmy do zjedzenia obiadu i
chodzenia do szkoły, oraz przyznajmy prawo glosu. Jak doroslość - to
nie tylko obowiazki, ale i prawa).

[chalsia]

verdana napisała:

> Tak - mozna powiedzieć dziecku, ze ma w domu czekolade i starczy.
> Możan wymagac, aby bylo cicho, bo mlodsze dziecko spi. Mozna nie
> pozwalac ogladac glupiej bajki. Mozna nie pozwalać histeryzować
> (nigdy - plakac) o byle co.

i dalej do końca postu - amen, w 100% się zgadzam.

[camel_3d]

>noa bene ciekawe i,e z osób potepiających pokemony naprawde ten
> film ogladaly, a ile bezmyslnie powtarza cudze opinie).

ogladalem..jest faktycznie glupie...

> Zgoda - mozna od niego wymagać, aby nie ogladał bajek, nie plakał,
> zarządzał wlasnym budrzetem - tylko konsekwentnie dajmy mu prawo do
> wyboru wlasnego sposobu zycia, nie zmuszajmy do zjedzenia obiadu i
> chodzenia do szkoły, oraz przyznajmy prawo glosu. Jak doroslość - to nie tylko
obowiazki, ale i prawa).

no to od razu powinien isc do pracy.. bo inaczej go wyeksmitujemy z mieszkania,
jak nie zaplaci za prad itd skoro prawa to i obowiazki
a swoja droga to rodzice sa po to zeby przygotowac dzeicko jak najlepiej do
zycia. Nie mozemy wszytskiego zabraniac bo dziecko zdziczeje.

[agafen]

Wielkie dzięki wszystkim za zainteresowanie.Staram się rozmawiać z
mężem i ustalić pewne zasady co do wychowywania Michała.Jak na
razie "widzę światełko w tunelu".jeszcze raz wielkie dzięki.

[mariefurie]

Dobry rodzic jest jak kura, co wysiedziała zamiast kurcząt - kaczuszki.
Ale ona caly czas myśli, ze to przeciez kurczaczki małe, a więc powinny się zachowywać tak jak ona.

Obserwowałas kiedyś jak sie zachowuje kura kiedy jej "dzieci-kaczuszki" dorwą się do stawu?
Otóz jak zobaczy ze one biegną do stawu, to ona odchodzi od zmysłów, panikuje, biega w te i we w te na brzegu i drze sie w niebogłosy jak oszalała. Jak juz przyzje pare takich sytuacji, to kolejnym razem - grzecznie czeka na brzegu az jej "dzieci" pobawią sie w wodzie i wyjdą. Juz nie panikuje i nie zmusza tych małych kaczuszek to "kurzych" zachowań.
Az trudno uwierzyć, ze kura jest mądrzejsza od człowieka.
(oczywiście, w pewnym uproszczeniu)

to na pewno w tym temacie sie dopisac

[ciociacesia]

chciałas?

[basiak36]

Moj syn ma 6.5 lat i nie wyobrazam sobie zostawic go zeby sam sie ciagle soba
zajmowal.. normalne tez ze ciagle o czyms zapomina itp. To jeszcze male dziecko!
I bardzo, bardzo potrzebuje dobrego wzoru do nasladowania, bo w taki wiek
wlasnie wchodzi. I jesli bedzie czul ze nie jest akceptowany (a z tego co
piszesz ojczym go nie akceptuje takim jakim jest) to niestety nie bedzie mial z
czego czerpac pozytywnego nastawienia do swiata...