Hodowla nastolatka domowego

[echtom]

Anne de Rancourt, czytam właśnie. Pojawiał się już ten tytuł w paru wątkach. Czasami babka przegina, ale ma sporo trafnych spostrzeżeń. Procentowo więcej tam o chłopcach, bo sama hoduje 4 synów. Kto czytał i jakie ma wrażenia?

[moofka]

nie czytalam, ale teraz koniecznie siegne
sama mam dwoch synow
i o ile teraz sa jeszcze latwi w obsludze to chwila kiedy dostana pryszczy i
zaczna im smierdziec skarpety juz teraz jawi mi sie jako koszmar

[grave_digger]

wszyscy dookoła twierdzą, że synów się im łatwiej wychowuje i że mam przesrane
- czyt. mam dwie córki.

[echtom]

Ja mam trzy

[babcia47]

książki nie czytałam, córki nie miałam, za to swego czasu dwóch
nastolatków z dwuletnia róznicą wieku..mam wrażenie, że chyba z
chłopakami w sumie łatwiej..

[protozoa]

Książki nie znam, ale nie podoba mi sie słowo hodowla. Hodować to mogę roslinkę
na balkonie.
Nie wiem czy łatwiej z dziewczynkami czy chłopcami, nie mam córki. Wiem
natomiast, że wychowanie ( nie mylić z hodowlą) nie jest sztuką łatwą.
Trzeba mądrze kochać, wymagać, dać wsparcie. Dziecko musi wiedzieć kto jest
"przywódcą stada" bo wtedy ma poczucie bezpieczeństwa. Dziecko musi wiedzieć, że
nie wszystko mu wolno, ze nie jest pępkiem świata, że nie wszystkie zachowania
są akceptowane, ale, ze jest bezwarunkowo kochane.
Dziecko nie musi dostawać natychmiast tego co zażąda, ale nie może być
zaniedbywane - także , a może przede wszystkim, emocjonalnie.
Przykładem jest rodzina, ważniejsze od prawienia nauk jest postępowanie
najbliższych, szacunek ojca do matki i odwrotnie.
Gdy dziecko wie, że ma w domu oparcie, że życiem rządzą określone reguły, że z
każdym problemem może zgłosic sie do rodziców, że będzie wysłuchane - wtedy
raczej nie nalezy spodziewać się problemów wychowawczych.

[centrum.rr]

Protozoa, zupełnie się zgadzam. Przeglądałam te książkę i mam
wrażenie, że pod grubą warstwą humoru i przesady kryje się tak
naprawdę niedostatek fachowej wiedzy. Fakt, niektóre spostrzeżenia
trafne, ale oparte na jakimś tam przykładzie a na wiedzy czerpanej
tylko z pojedynczych przykładów można się niekiedy zawieść. Z reszta,
kiedy dziecko jest wychowywane od zawsze wśród odpowiednich wartości,
w poczuciu miłości, szacunku i bezpieczeństwa mała szansa, że nagle
kompletnie zbzikuje. Okres dojrzewania jest etapem buntu tak samo jak
wiek około 2 lat, a trudniej jest tylko dlatego, że argumenty i
przemyślenia drugiej strony są po prostu na dużo wyższym poziomie.

[verdana]

Mam wrazenie, ze kłopoty z nastolatkami to po pierwsze
samosprawdzające sie proroctwo - jesli matki malych dzieci często
mowia "musze wykorzystać teraz czas z dzieckiem, bo przecież potem
będzie nastolatkiem i zacznie się horror' - no, to ja się nie
dziwie, ze każde wlasne zdanie starszego dziecka zaczynają traktować
jako bunt - i mają horror..
Po drugie wielu rodziców nie przyjmuje do wiadomosci, ze ich
nastolatek to juz nie male dziecko, ze nie bedzie im sie zwierzał ze
wszystkiego, ze musi miec wlasne sprawy, do ktorych rodzice wtracac
sie nie musza i ze może podejmować coraz więcej samodzielnych
decyzji, a nie być "posłuszny".
Przerabiam trzeciego nastolatka (14,5 roku) - nie widze róznicy w
tym, czy to chłopak czy dziewczyna, mialam i to i to. I nie wiem,
jak inni - ale dla mnie to idealny wiek. Nareszcie jest z kim na
serio pogadac, pospacerować, a w dodatku nie ma już problemów
typu "z kim zostawic", "co zje" itd.

[kasiak37]

hodowla synow/syna bardzo zle mi sie kojarzy.Takie hodowanie
nieudacznika,pasozyta,balaganiarza o narcystycznych zapedach,ktory w przyszlosci
bedzie od wszystkich wymagal obslugi swojej osoby.
Ja mojego syna zdecydowanie wychowywalam,umie sprzatac,prac,prasowac,gotowac i
nie uwaza sie za pepek swiata.

[echtom]

> "musze wykorzystać teraz czas z dzieckiem, bo przecież potem
> będzie nastolatkiem i zacznie się horror'

Czy ja wiem? Chociaż okres niemowlęcy i dziecięcy moich dzieci przeszłam dość gładko, z utęsknieniem czekałam, aż będą starsze i skończą się problemy typu "z kim zostawić". Horror, z jakim przyszło mi się skonfrontować, zaskoczył mnie całkowicie.

[echtom]

> Okres dojrzewania jest etapem buntu tak samo jak
> wiek około 2 lat, a trudniej jest tylko dlatego, że argumenty i
> przemyślenia drugiej strony są po prostu na dużo wyższym poziomie.

Przemyślenie "Nie będę się uczyć, bo ty się tyle uczyłaś i do niczego w życiu nie doszłaś" na pewno jest na wyższym poziomie niż "Nie ciem kaszki"

[verdana]

No cóż - jest to wniosek logiczny i całkiem rozsądny. Tylko jak to
sie stalo, ze dziecko uznało, ze matka do niczego w zyciu nie
doszła? Nie uwazasz, ze moze byc w tym troche winy samych rodzicow,
ktorzy nie sa dumni czy zadowolenie z tego co robią?

[echtom]

Ja jestem bardzo zadowolona, tylko moje kochane dziecię w wieku lat 15 uznało, że sukces to praca w biznesie, a najlepiej showbiznesie, nie na etacie za średnią krajową. W wieku 17 lat zaczęła się z tych przemyśleń wycofywać

[tata.kasi]

Nie czytałm, tyle, ze też mam "przednastolatkę" w domu. Moje
wrażenia sa takie, ze społecznie taki człowiek jest już dosyc dobrze
rozwinięty. Ma swiadomośc większości istotnych społecznych gier i
znakomicie obserwuje świat dorosłych. Mam wrażenie, ze moja córka
juz jest ukształtowana, ma swoje poglądy, sposób działania,
charakter. Jedynie nie ma doswiadczeń i pogłębionej wiedzy o świecie.
W każdym razie wydaje mi się, ze nastolatka warto traktować
powazniej, niz by to wynikało z metryki . Sam jestem zdziwiony jak
o wielu procesach społecznych moja córka juz słyszała i jak bardzo
ją ciekawi, kiedy wnikamy w nie głębiej wrozmowie. Dotyczy to
zresztą nie tylko relacji międzyludzkich, czy takich zjawisk, jak
np. co Tata robi w pracy, dlaczego i jaki jest tego sens. Ale także
np. kwestii fizyki, chemii, biologii.
Myslę, ze to wspaniały wiek na rozwój, bo z jednej strony ma się
samodzielność i odpowiedzialnośc, z drugiej dostęp do wiedzy i
nauki. I ma się na to wszystko czas. Również jest to czas beztroski
finansowej i stosunkowo niewielkich obowiązków socjalnych wobec
innych. W sumie - chyba najlepsze lata .

Napisałaś "domowego"...chodzi o własnego, zapewne , a nie o
trzymanego krótko w domu

Ja tylko mam świadomość, ze w pewnej chwili moja córka musi
konfrontować to, co wynosi z domu z poglądami innych, a także stylem
życia. Chyba to się dzieje własnie w wieku nastoletnim. Ona będzie
potrzebowac tej konfrontacji, żeby się zdefinowac i okreslić swoje
miejsce. To moze być trudny proces, bo pozornie wygląda na jakiś
totalny bunt. Z zakładaniem cudacznych szmat i blacharskim makijażem
włacznie. W każdym razie szykuję się też i na to