czy minie depresja ktora mam teraz?

[1.ciaza]

Prosze bardzo o wasze opisy jak to bylo u Was i jak jest od kad wiecie ze
jestescie w ciazy.Bardzo chcialam miec dziecko i sie staralismy o nie z moim
partnerem,teraz nadszedl ten moment,jestem w 5 tygodniu.Trudno mi jest w to
uwierzyc,ale wpadlam w depresje i lèki,zawsze bylam i jestem strachliwa,zawsze
bylam tez podatna na depresje i lèki,ale nie spodziewalam sie ze mnie tak
wezmie w ciazy ,gdzie tak bardzo chcielismy dziecko.Teraz jak klamka
zapadla,obawiam sie wszystkiego ze nie bedzie juz tyle wolnosci,ze moze
przestane kochac mojego chlopaka,bo bedzie koncentracja na dziecku,odejscie z
domu rodzinnego,poniewaz do tej pory mieszkalismy z moimi rodzicami,jestem
przerazona i czuje ze juz jestem straszna jako mama a co to bdzie pozniej,moja
mama mowi ze to dziwne bo ona tak nie miala, a miala nas troche i bez
depresji.Pomocy czy z ta ciaza tez troche wydorosleje i przestane sie bac tak
bardzo wszystkiego,jak nie to jak sobie z dzieckiem poradze.Pomocy dajcie
znac.pozdrawiam wszystkie Was.

[vanila85]

Wiesz niewiem kiedy to minie...mysle ze tak, trzeba być dobrej mysli... wiem co
czujesz... mam podobny problem...
Zawsze chcialam dziecka, rok temu zaszłam w ciążę, poroniłam w 6tc. Lekarz
wypisując mnie ze szpitala powiedział "proszę przez pół roku UNIKAC zajscia w
ciążę" Myslalam że go zabiję. Ja mam unikac zajscia w ciążę, podczas gdy dziecka
bardzo pragnęłam. Nie posłuchałam lekarza i juz po 2 tygodniach rozpoczęlam
starania o kolejnego dzidziusia... trwało to kilka miesięcy.. ja bylam coraz
bardziej zrozpaczona, przezywalam co miesiąc katusze gdy sie okazywalo że test
jest negatywny i przychodzi miesiączka. Nie umialam sie z tym pogodzić. Wszyscy
mi powtarzali, odpuść sobie, przestan sie starać a napewno zajdziesz. Nie
wierzylam im. W koncu odpuscilam. i z wielkiego pragnienia odbilam sie w duga
stronę. Byłam nastawiona na anty. Nie chiałam dziecka. Chciałam zyć wolnością,
pracować, jeździć na wycieczki, w góry, imprezować, pić... Aż tu nagle w
nastepnym miesiącu zaszlam w ciążę... Niby sie cieszyłam na początku, ale z
kazdym dniem perspektywa dziecka mnie przerażała.. Ze nie bede mogla wrocic do
pracy, że cale moje zycie osobiste, kulturalne i zawodowe legnie w gruzach.. do
tego powazne lęki związane z porodem..
Nie chcę karmic piersią, mąż mnie do tego zmusza, twierdzi że dziecku nalęzy sie
bliskosć a ja czuje wstręt ze takie ktokolwiek inny oprócz mojego męża ma
dotykać moich piersi...
Niewiem jak sobie z tym poradzić...
Jak ide na cmentarz na grób dzieci utraconych, to za tammtym dzieckiem potrafie
wciąż płakać.. z obecnego, drugiego dziecka jakoś nie potrafie sie cieszyć.. i
to mnie dobija... przecież dostałam to czego tak bardzo pragnęłam..
Myslę że trzeba wierzyć że bedzie jeszcze lepiej, mysle ze trzeba starać sie
znależć jakies plusy...

[1.ciaza]

dziekuje za to ze odpisalas,nie zrozumialam czy dziecko juz przyszlo na swiat
czy jestes w ciazy? Sciskam Cie bardzo mocno i zycze Tobie abys poczula sie lepiej.

[vanila85]

teraz jestem w 20 tc (druga ciąża)

Również życzę Ci abyś poczuła sie lepiej i odnalazła szczęście w macierzyństwie.

[kobieta1985]

trochę mnie zdziwiło twoje myślenie na temat karmienia piersią, oczywiście ja jestem zdania że każda matka powinna mieć prawo wyboru, wkurzające jest to że w szpitalu przymuszają do karmienia piersią, i te matki które niechcą są uważane za wyrodne, nie powinno tak być. ja osobiście karmiłam swoje pierwsze dziecko piersią do 8msc i drugie też mam zamiar karmić jak będzie mi to dane, natomiast co do matek, które niechcą karmić piersią, ja zrozumiem że niechcą bo trzeba ograniczać się do pewnych posiłków, zero alkoholu i papierosów, szybki powrót do pracy też nie jest możliwy i dużo innych ograniczeń, ale stwierdzenie że niechcę karmić piersią bo nie wyobrażam sobie żeby ktoś inny miał dotykać moich piersi prócz mojego męża bo odczuwa sie wtedy wstręt?! no sorry, dla ciebie jest wstrętne że twoje własne dziecko, które kochasz ponad życie, o które tak się starałaś, za które życie byś oddała i w ogień skoczyła ssie twoją pierś? to przyjemna i wzruszająca bliskość, w tym nie ma nic wstrętnego, czasem bolesne ale bardzo miłe, i ten rozkoszny widok jak maleństwo ma takie rozmarzone oczy i ja mu to mleczko cieknie ciurkiem no jestem w szoku, z tyloma matkami z którymi się spotkałam, które zdecydowały się nie karmić piersią ty jesteś pierwszą, która niechce bo to wstrętne, dziwne.

[paul_ina]

hej Dziewczyny, myślcie o plusach a nie o minusach. Ktoś mądry powiedział, że
zmiana to jedyny stały element życia, TERAZ czas na zmiany i koniec.
Martwicie się o siebie, a pomyślcie o dziecku, przychodzi na ten świat i
będzie miało tylko Was, maleńkie i nieporadne, tylko na Was będzie polegać.


Moja rada - wszystko trzeba mówić partnerowi, ojcu dziecka, to jedyne realne
wsparcie w tej sytuacji. Mój Mąż nie jest specjalnie wylewny w deklaracjach, ale
jak w zamian za wszystkie lęki, o których mu mówię, dostaję jeszcze większą
opiekę i wsparcie, to po prostu czuję się bezpieczna, a to podstawa.
Jeśli nie mąż - to może pogadajcie z mamą, siostrą, bratem, ojcem. To musi być
ktoś, kto Was zna i jest blisko.

Będziecie Matkami. Cokolwiek ktokolwiek by nie mówił, to naturalny etap w
rozwoju kobiety, etap samorealizacji, kolejny schodek w dojrzałości.

[sinusoidaa]

Jestem w 23 t.c. to moja druga ciąża. Chciałam jej, prawie rok staraliśmy się z
mężem o drugie dziecko. Co prawda bez wielkiego ciśnienia, nie za wszelką cenę,
bo jedno dziecko już mamy, a ja mam 36 lat. I przez pierwsze miesiące starań
byłam bardzo zawiedziona, ze nic nie wychodzi. A potem przestałam trochę myśleć
o dziecku, ale nadal nie stosowaliśmy żadnych zabezpieczeń. W lipcu okazało się,
ze jestem w ciąży. No i zaczęło się...Trudno powiedzieć, czy to, przez co
przechodziłam, można nazwać depresją, nie diagnozował mnie psychiatra. Ale życie
straciło dla mnie sens, nic nie cieszyło, ryczałam całymi dniami, zastanawiałam
się, po co mi to dziecko, co takiego myślałam sobie, kiedy zaczęliśmy się
starać, myślałam, ze zrobiłam największą głupotę w życiu, ze skończy się wolność
(moja córka ma już 15 lat), że było mi zbyt dobrze przez ostatnie lata, super
mąż, córka, żadnych problemów finansowych, wyjazdy do ciepłych krajów, na
narty...Myślałam, że wszystko, co dobre, już za mną, ze za szczęśliwa byłam, że
teraz czas na nieszczęście, bo przecież nie może tak być, żeby przez całe życie
być szczęśliwym człowiekiem.
To nie były huśtawki nastrojów, bo nastrój był tylko jeden - beznadziejny. Kiedy
rano budziłam się, liczyłam, ile godzin jest do wieczora, do zaśnięcia. Dni
ciągnęły się, a ja byłam przerażona swoimi myślami. Zdecydowałam się na
amniopunkcję, ze względu na wiek i chorobę genetyczną w rodzinie. Kiedy
umawiałam się na ten zabieg myślałam, ze możne życie samo za mnie podejmie
decyzję, bowiem zdarzają się przypadki poronień po amniopunkcji. Nie chcę przez
to powiedzieć, że to był jedyny powód, dla którego poddałam się temu zabiegowi,
absolutnie, mówię tylko, ze taka myśl przemknęła mi przez głowę... O swoim
stanie informowałam lekarza. Kiedy mówił mi, że to minie, że to hormony, w duchu
stukałam się palcem w czoło. Taka beznadzieja nie możne przecież minąć ot tak
sama. Zostałam skierowana na badania tarczycy, okazało się, że mam lekką
niedoczynność, a to też ma wpływ na nastrój. Poza tym lekarz mówił, ze wszystko
powinno wrócić do normy, kiedy łożysko podejmie pracę, ono ma wpływ na
gospodarkę hormonalną. I uwierz mi, to rzeczywiście minie W tej chwili
daleko mi jeszcze do euforii, boję się wielu rzeczy, sądzę jednak, że to
wszystko jest w miarę naturalne, że każda przyszła mama ma jakieś obawy, możne
ja po prostu silniej je przeżywam. Ale najważniejsze, ze nie mam już takich
czarnych myśli, że radzę sobie ze swoimi emocjami. Jeśli mogę coś Ci doradzić,
zrób badania tarczycy, może tu tkwi zaczątek problemu. Wiem, że można zażywać
Deprim mite, lekarz mi to zalecił, ja jednak nie brałam tego, ponieważ Deprim to
wyciąg z dziurawca, powoduje przebarwienia skóry w kontakcie ze słońcem, a rzecz
działa się w sierpniu. Tak, czy inaczej, porozmawiaj z lekarzem, powiedz mu o
swoim stanie psychicznym, spytaj o ten Deprim, tarczycę. I poczekaj jeszcze
troszkę, to minie. Zyczę Ci tego z całego serca, bo wiem, co teraz czujesz.
pozdrawiam serdecznie.

[1.ciaza]

DZieki wszystkim za rady i wasze opowiesci,dzieki wielkie sinusoidaa,masz chyba
dar podnoszenia na duchu,takie cieplo czuc z twoich slow jeszcze raz dziekuje.

[bast3]

A lekarz stwierdził depresję?? To ważne, by lekarz to potwierdził,
że to już choroba anie tylko stany depresyjne. Depresja w czasie
ciąży może minąć lub się nasilić po porodzie (jak też było u mnie).
Teraz biorę leki depresyjne, już od 3 lat, znów jestem w ciązy, i
nie ma mowy o odstawieniu leków.
Dziecko to początek innego życia, nie powiem, że jest różowo, bo
bywa sporo ciężkich chwil, ale ja w życiu bym się nie zamieniła na
moje poprzednie życie, nawet jeśli by się okazało, że leki
depresyjne musiałabym brać do końca życia, to moje dziecko jest
naszym największym skarbem. Jesteśmy fajną rodzinką, oczywiście
miłość się nieco przejształciła lecz ani ja ani partner na to nie
narzekamy, bo mamy jeszcze jedną istotkę do kochania. Dziecko to coś
najcudowniejszego co nam się zdarzyło.
A o depresjiporozmawiaj z lekarze, czasem niezbędne są leki, czasem
wystarczy rozmowa. Będzie dobrze, z złe chwile i myśli zdarzają się
u każdej z nas, nie tylko tym z depresją.

[smallcloud]

Tak z ciekawosci, co ci przepisali?
Mozna brac citalopramum w ciazy?

[lilith76]

Też jestem typem depresyjnym
Poprzednią ciążę znosiłam z jakimś przygnębieniem i brakiem radości - a dziecko
od dawna chciane. Na usg w 12 tyg dowiedziałam się, że ciąża jest martwa i
zaliczyłam depresję, bo czułam się winna, że za mało cieszyłam się ciążą,
zostałam ukarana.

Druga ciąża, pierwszy trymestr przeżyłam w jakimś wypaleniu, odrętwieniu,
stresie, nawał myśli, co to będzie, co ja takiego narobiłam, a w brzuchu "coś".
Drugi trymestr, to płacz, huśtawki nastrojów, w brzuchu lokator, za którego
czuję odpowiedzialność i sympatię.
Dopiero teraz, w trzecim trymestrze, im bliżej porodu (jeszcze 3 tygodnie), tym
mam lepszy nastrój, rozpiera mnie energia, adrenalina, kocham moje dziecko,
wszystkie wątpliwości, myśli znikają, bo mam ważne zadanie do wykonania -
urodzić i zaaklimatyzować się wspólnie z dzieckiem.
Nadal mam czasami tyle myśli i obaw, ale to chyba normalne. Matki z większym
stażem pocieszają mnie, że jak dziecko się pojawi, wszystko staje się
instynktowne, oczywiste.


Nie wiem jak to będzie u ciebie, ale u mnie im dalej z ciążą, tym hormony były
coraz łaskawsze i myśli się układały. Nie na darmo ciąża trwa aż 9 miesięcy. Dla
mnie najgorszy był I trymestr.

W ciąży brałam czasami Validol na uspokojenie - bez tego byłabym strzępkiem
człowieka, a i dziecku ciężko byłoby się rozwijać w takim środowisku. Od wielu
tygodni nie czuję już potrzeby uspokajania się.

[1.ciaza]

dziekuje za twoje doswiadczenia lilith76,ciesze sie ze sie juz lepiej
czujesz,wiesz duzo osob mi mowi ze to minie i normalne ze tak sie czujesz,ale
pewnie sama wiesz ze nie calkowicie jest to pocieszajace do poki naprawde nie
minie.Cociaz pomaga rozmowa i rady innych.milego dnia ci zycze.

[mloda0242]

wiesz co, Twoje samopoczucie nie jest "normalne", każda z nas ma/miała jakieś
tam różne wątpliwości i strachy ale nie każda łapie takiego doła jak Ty...

myślałaś o jakiejś fachowej poradzie? nie zaszkodzi a po co się męczyć, prawda?

[habibi83]

dobre sobie
a na jakiej podstawie wysuwasz takie wnioski, bo ty "aż tak" nie miałaś?
1.ciaza nie martw sie wcale, ludzie sa rozni, kazda z nas inaczej reaguje na
ciaze i jest to czym innym powodowane
pisalas, ze dlugo staraliscie sie o dziecko i wydaje mi sie, ze te lęki i obawy
moga brać sie z tego, iz boisz sie czy ta ciaza bedzie przebiegala zgodnie z
planem i czy z dzieckiem bedzie wszystko w porzadku
zastanow sie nad tym, jesli sie myle, sprobuj sobie odpowiedziec jaka jest inna
przyczyna

[habibi83]

I jeszcze jedno obawy o to, że jako rodzice będziecie musieli być bardziej
odpowiedzialni, że teraz to wy będzie tworzyć oddzielną rodzinę, obawy o zmianę
ciała w ciąży i po porodzie itp. są absolutnie normalne
Każda zmiana w życiu wiąże się z pojawieniem się pytań i wątpliwości.
Ciąża i narodziny dziecka to rewolucja i to, że zadajesz sobie tyle pytań i masz
tego typu wątpliwości, świadczy tylko o tym, że ejsteś normalna

[1.ciaza]

Dzieki habibi83 za twoje mile slowa ,na poprzednia odpowiedz tamtej osoby nie
bede nawet tracic czasu,zycze tobie milego wieczoru.

[mloda0242]

aj, to trzeba było od razu napisać że Ty nie chcesz rady i wsparcia tylko chcesz
przeczytać że każda z nas przeryczała całą ciążę...

w umartwianiu się nie potowarzyszę;

[mloda0242]

habibi83 napisała:

> dobre sobie
> a na jakiej podstawie wysuwasz takie wnioski, bo ty "aż tak" nie miałaś?

rozumiem że pijesz do mnie więc odpowiem: nie tylko ja tak nie miałam, nie miały
też przynajmniej 4 ciężarne kobiety z którymi miałam stycznośc w ostatnim roku;

dziewczyna pisze że jest jej bardzo źle, Twoim zdaniem to zupełnie normalne a
moim może spróbować sobie pomóc i tyle;



btw: rozwala mnie bezinteresowne, niczym nie poparte, nic nie wnoszące
naskakiwanie na siebie nawzajem...

[habibi83]

co nadal nie znaczy, że zachowanie założycielki wątku jest nienormalne
reszty nie skomentuje

[miska_malcova]

1.ciaza spokojnie, masz huśtawkę nastrojów, hormony wariują będzie dobrze. Skup
się na dziecku, na tym, aby jak najwięcej wypoczywać.

[1.ciaza]

dzieki miska malcova,ah naprawde,wczoraj sie lepiej czulam dzis znowu jakies
hustawki a teraz znowu dobrze,pomaga tez taki blog i czytanie ogolnie o watkah
ktore sa poruszane tutaj przez kobiety w ciazy,wiec dziekuje za odpowiedzi i
inne watki,ktore napewno sie przydadza w przyszlosci.