przeraża mnie perspektywa porodu

[mmalicka21]

im bliżej do niego to ja tym bardziej nie chcę żeby nadchodził
coś potwornego
chyba przestanę oglądać te zdjęcia z porodów bo normalnie nie mogę

czuje się z tym okropnie

[studentka_poloznictwa]

jest mi bardzo przykro, że tak myślisz...
Bądż większą optymistką, spójrz na swój poród z całkiem innej strony, z lej lepszej!
Urodzi się przecież Twoje dziecko, będziesz je mogła przytulić, przystawić do piersi, a przecież na tą chwilę czekasz...
Myśl o tej pięknej chwili, kiedy po raz pierwszy ujrzysz tą piękną istotkę, przecież to cud...
jeśli tak będziesz podchodzić do tego, to wytrzymasz wszystko!!!
A pamiętaj, że każdy poród jest inny...

[miaukotek]

Czuję to samo, termin minął mi w piątek i od tego czasu jestem w okropnym
stresie.Z jednej strony chcę ,żeby było już po ,ale tak naprawdę, to strasznie
się boję.Cały czas czuję ucisk w żołądku, coś jak przed egzaminem.Boję się
każdego bólu brzucha...
Chciałabym obudzić się już po wszystkim...
Poza tym nie wiem czy będę umiała dobrze zajmować się dzidzią...

[mmalicka21]

myslę o tym ze zidzia będzie i tak dalej
ale mimo wszystko i tak nie chcę porodu
mam nadzieje że mi minie
moze kwestia zmęczenia ciąża
taaak pewnie tak
do porodu jeszcze trochę a ja mam dość ciązy

też chciała bym się obudzić żeby dzidzi już leżała w łóżku i juz było po
wszystkim

[niemyte_mohery]

Dziewczyny, robcie wysilek mentalny zeby nie myslec o porodzie (o dziecku i
owszem ale nie w kategoriach cudu narodzin). Jak uswiadomicie sobie ze znow
myslicie o porodzie, to zmiencie "temat". Ogladajcie komedie z video i
spotykajcie sie z pogodnymi ludzmi (nie w ciazy!) ktorzy Was rozwesela.
Rozkoszujcie sie ostatnimi chwilami kiedy to WY jestescie ksiezniczkami
(niedlugo bedziecie zdetronizowane). A przede wszystkim nie czytajcie tego
forum))

Jestem pewna, ze jak Wasz czas przyjdzie to wezmiecie byka za rogi i dacie sobie
rade.

Zycze lekkigo porodu i zdrowego dziecka.

Do mmalicka21

[mazajac]

HEjka....mnie też przeraża wizja porodu,....i sama już nie wiem co robić żeby
się uspokoić, boję się, że coś może pójść nie tak, że będą mnie żle
traktować... że będzie to coś okropnego i im bliżej porodu tym bardziej się
boję więc dobrze rozumiem co czujesz...zostały mi niecałe dwa miesiace i
chciałabym żeby już bylo po wszystkim...ale niestety tak się nie da....nie wiem
zupełnie jak sobie poradzę z tym stresem...może obecnoć mojego męża na sali
porodowej mi pomoże...oby....trzymajmy się mocno mmalicka

[13kot13]

A ja chciałabym przeżyć to jeszcze razO tym bólu szybko się zapomina,jak
zobaczycie swoje piękne,zdrowe kruszynki to wszystko minie.Życzę szybciutkiego
porodu i zdrowych bobasków Pozdrawiam

[19maj]

ja też sie bałam ale w praktyce nie było wcale źle i tez myślę o jeszcze jednym
bobasku. jak pisze poprzedniczka o bółu szybko sie zapomina , też życze
szybkiego porodu i ślicznego bobaska . Pozdrawiam

[lolinka2]

Ja konsekwentnie zdjęć unikam. Widok mnie srednio zachwyca a jak go skojarzę z
moją własną fizjonomią to już w ogóle padam....
I cieszę się ze głowę mam dokładnie po drugiej stronie kadłubka niz miednicę
zeby nie patrzeć...
Natomiast samo przerażenie wrazeniami nie widokami nie istnieje. Raz rodziłam,
nawet fajnie było i nic straszniejszego niż to co można ujrzeć raczej nie
powinno się pojawić.

[mika1704]

Głowa do góry! Nie jest tak źle jak myślisz,naoglądałaś się filmików a tak
naprawdę każdy poród jest inny.Miałam tak samo w pierwszej ciąży,oglądałam
filmy, programy na temat porodu i wykupywałam wszystkie gazety na ten temat w
kiosku.Ciągle byłam zestresowana i spięta,wszyscy na około męczyli się w moim
towarzystwie.Gdy nadeszła ta chwila ja w panice jechałam do szpitala,stawały mi
przed oczami,wszystkie obrazy mojego wyczytanego i wyoglądanego porodu.Prawda
jednak okazała się inna, urodziłam szybko, miałam świetną opiekę medyczną i
oczywiście męża.Przepłaciłam to depresją poporodową i tak naprawdę z pierwszego
roku życia mojej córki niewiele pamiętam, bo byłam zajęta swoim zamartwianiem
się.Teraz jestem w drugiej ciąży i jestem uśmiechnięta i zadowolona,a jak coś mi
dolega to mam kochanego męża który mi mówi że jest wszystko w porządku i
przytuli.Nie stresuje się porodem bo wiem że i tak mnie to nie ominie i chce go
przeżyć jako coś pozytywnego, jak wielkie szczęście,bo przecież urodzi się
wspaniała istotka którą przez 9 miesięcy nosiłam pod sercem.Poród to naprawdę
nic strasznego,tylko trzeba na niego spojrzeć z tej pozytywnej strony.

[katrint]

Mnie także.Dziś miałam już pierwszy sen na ten temat brrr.A jeszcze do niedawna
wcale mnie to nie ruszało.Ostatnio ciągle mam jakieś doły, to jakiś kryzys
ósmego miesiąca chyba.Powoli zaczynam się zastanawiać czy nie modlić się czasem
żeby synek jednak nie układał się tak jak trzeba i w sumie to może to cc nie
byłoby takie złe.
Pewnie to dlatego ,że to pierwszy poród i człowiek nie wie co go czeka ale
podobno jak przyjdzie czas to dostaje się takie dawki adrenaliny,że potem
pamieta się tylko to co najmilsze

[agnes783]

To niec strasznego dziewczyny!!! Ja się bałam panicznie porodu, ale stwierdzam
że to przereklamowane i na prawde nie ma czym się stresowac. Słuchajcie
położnej i zabierzcie męża ze sobą - bardzo pomaga!! Urodziłam 23 marca i juz
bym mogła rofdzić poraz kolejny ( zaznaczam że mam bardzo niski próg bólu ).
Nie bójcie sie!

[dorianne.gray]

Mmalicka, wyluzuj i pomyśl, że już niedługo będziesz mogła zjeść wędzoną
makrelę!
Koniecznie nam tu opowiedz, jak było

[falka32]

mmalicka, brońciepanieboże nie oglądaj zdjęć z porodów. Ja w drugiej ciąży jak
zaczęłam je oglądać, to dostałam takiej schizy ze strachu, że mało nie
zwariowałam, a przecież jakby nie patrzec, urodziłam już wcześniej jedno dziecko
bez traumy, bez znieczulenia, bez schizowania i wiedziałam, że to jest jak
najbardziej do przeżycia i nie ma się czego bać. Zdjęcia wyglądają dziesięć razy
gorzej, niż to się odbiera w rzeczywistości. Teraz, pół roku po drugim porodzie
(leciutkim, wręcz przyjemnym), znowu sobie na nie zerknęłam i znowu dostałam
schizy ze strachu, tym razem nie wiem już przed czym ))

Jak powiedziała moje bezdzietna znajoma, poród wygląda dla zewnętrznego,
niezaangażowanego i nieuświadomionego obserwatora (czyli dla niej) jak
wydarzenie, którego nie powinno przeżyć 90% rodzących. I tego nie przeskoczysz,
tak wygląda, choć takim NIE JEST. Jedyne, co mogę doradzić, to jak najdłużej o
tym nie myśl, bo się nakręcisz. Dla własnego spokoju lepiej jest zostać
zaskoczonym przez konieczność porodu. Wtedy zanim się na dobre przestraszysz, to
już będzie po wszystkim a będąc osobiście zaangażowana we własny poród będziesz
to odbierała zupełnie inaczej, niż oglądając zdjęcia. Nie będziesz sobie
wyobrażała głupot, tylko zmierzysz się z zadaniem, które od biedy można porownać
do niemiłej wizyty u dentysty.

(oglądałaś kiedyś z zewnątrz dłutowanie zęba? Ja do tej pory nie mogę zapomnieć
tego widoku... a dłutowanie własnego zęba przeżyłam jakoś tak bezrefleksyjnie i
tego samego dnia poszłam na piwo)

[althea35]

Dziewczyny, ja sama jeszcze nie rodzilam, nie jestem nawet w ciazy (staramy sie
od 8 miesiecy), ale byla przy porodzie z bratowa. I nie boje sie rodzic! Nie
przerazilo mnie to co widzialam, wrecz przeciwnie.
Bedzie dobrze, trzeba po prostu przez to przejsc. A pierwszy krzyk dziecka to
naprawde cudowne przezycie Powodzenia dziewczyny! Zycze lekkich porodow!

[gosika78]

Mnie też czeka to za miesiąc, ale jestem dziwnie spokojna Boję się oczywiście (jak każda z nas - to zupełnie normalne)i zupełnie nie wyobrażam sobie siebie rodzącej. Cóż... Królowe też rodziły Ja szczerze mówiąc boję bardziej się połogu, niż porodu, jestem wrażliwa i wkręciłam sobie film z depresją poporodową, moim skatowanym ciałem i niemocą Ale myślę, że na pewno będzie dobrze, czego i Tobie życzę

[misspigy]

oglądanie filmików i zdjęć z porodu to po prostu jakaś obsesja. Ja nie
oglądałam (a mam w domu całe tomiska dot. położnictwa) - chodziłam do szkoły
rodzenia i się nie bałam. I poród przeszłam bez problemów. Nasza facetka ze
szkoły rodzenia prowadziła dziwną ankietę: na początku zajęć pytała każdej z
nas- czy boimy się porodu. Potem - starałą się dowiedzieć, jak przebiegały
porody jej uczennic. I niestety częściej dziewczyny, które zawczasu miały
jakieś koszmarne wizje i były przerażone - miały potem jakieś problemy. Ale to
tylko znowu statystyka. Wiadomo ze wszystko może się zdarzyć. Mimo to: strach
to zawsze zły doradca!!!!!

[demarta]

ja też nie skuszę się na oglądanie żadnych zdjeć i filmów, nie uważam tego za
rzecz pozytywnie wpływającą na moje nastawienie do porodu. bardziej koncemtruję
się na czytaniu opisów, jak dziewczyny trenowały pozytywne nastawienie do
porodu, jakie są techniki minimalizowania bólu itd itp. szukam samych pozytywów
i myśle tylko optymistycznie..... a obawiam się najbardziej jednej tylko
rzeczy, ubzdurałam sobie, że nie wiem jak i kiedy ale zaraz po porodzie napewno
zajdę w kolejną ciążę, jeszcze w tym roku. to stało się moją obsesją, z którą
jakoś staram się sobie poradzić, ale z różnymi skutkami.....

[saskiaplus1]

Pierwszy poród jest trochę przerażającą perspektywą, bo człowiek boi się
nieznanego. Ale kiedy dzisiaj wspominam swój (nie było to tak dawno), to
kurczę, żałuję, że już nigdy więcej tego nie przeżyję po raz pierwszy... To
była niesamowita sprawa, chociaż bolało całkiem porządnie. Ale gdybym miała
cofnąć czas i przeżyć to jeszcze raz, to strasznie bym chciała.

[hke]

Dziewczyno, niczego się nie bój! Matka natura wie co robi Oczywiście, że boli
ale o porodzie zapomnisz następnego dnia. Jedna rada jaką mogę Ci dać to znajdź
dobrą położną, żeby umiała chronić krocze i żebyś uniknęła cięcia.
Powodzenia!
Zobaczysz swoją Dzidzię już niedługo! A jak zobaczysz będziesz wiedziała co robić.

[dorak8]

Przede mną jeszcze trzy miesiące. Prawdę mówiąc trochę zaczynam się bać, ale
nie jest to strach który paraliżuje. Raczej bez adrenaliny. Boję się głową.
Emocje na razie uśpione.
Zastanawiam się tylko nad akcją "rodzić po ludzku". Mam mieszane uczucia. Mnie
najbardziej straszą opowieści kobiet o ich taumatycznych porodach. Z jednej
strony trzeba być świadomym co najgorszego może się przydażyć, ale z drugiej
strony to właśnie te opowieści wywołują we mnie niepokój.
Mnie nie przeraża fizjonomia. Ciało kobiety jest świetnie przystosowane do
rodzenia. Inaczej by nas nie było. Nie może to też być aż tak straszne
przeżycie, bo nikt nie decydował by się na drugie czy trzecie dziecko i wszyscy
bylibyśmyu jedynakami
Nie boję się też bólu, jestem gotowa podjąć to wyzwanie (ciekawe co powiem w
siódmej godzinie porodu
Boję się jedynie opryskliwości personelu, ich zachowania, olewania pacjentki.
Boję się też samej siebie. Nie lubię jak mi się mówi co mam robić. Boję się, że
będę się awanturować.
To będzie napewno lekcja pokory. Wobec swojego ciała. Cała nadzieja w
instynkcie i ciele (no i w szkole rodzenia). One wiedzą co robić!

[saskiaplus1]

Fizjonomia = twarz. Chodziło o fizjologię, jak przypuszczam?

[dorak8]

saskiaplus1 napisała:

> Fizjonomia = twarz. Chodziło o fizjologię, jak przypuszczam?

"fizjonomia:
twarz, wyraz, rysy twarzy; wygląd, oblicze, postać czego, cechy
charakterystyczne." [słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych Władysława
Kopalińskiego]
A więc równierz wygląd, oblicze. Rzeczywiście nieścisłość z mojej strony.
Bardziej posowała by fizjologia. Dziękuję.

[patylda]

Przyjdzie i pójdzie, tak sobie myślę cały czas, że to w końcu parę godzin z
mojego życia. Nawet 2 dni to wcale nie jest długo - na wakcjach np. 2 dwa dni
to prawie nic

A swoją drogą - jak ktoś ma planową operację pęcherzyka żółciowego, to czy
siedzi w internecie i wyszukuje zdjęć z takiej operacji ?? A ciężarówki
wpatrują się w te zdjęcia i filmy tak, jakby poród służył oglądaniu a nie
rodzeniu,

[demarta]

a ja sobie tak myślę, że jeśli ktoś twierdzi, że poród to taka makabra i dramat
i prawie śmierć kliniczna i nigdy więcej ciąży, nigdy więcej dzieci, to oznacza
to niedojrzałość emocjonalną, psychikę nie do końca gotową do posiadania
dzieci... a myślę tak chociażby na swoim przykładzie, owszem mam momenty
radosne i pełne szczęśliwych przeżyć w związku z tym że za ok. miesiąc będę już
mamą w pełnym tego słowa znaczeniu, ale chyba częściej zdarza mi się myśleć,
kurcze, aż tyle rzeczy muszę zmienić dla tego brzdąca, przez niego zatracę
część siebie, swoją niezależność, on będzie dyktował mi scenariusz dnia,
tygodnia, roku, następnych dziesięciu lat ...... już zawsze będę musiałą
oglądać się na niego, zanim zrobię coś dla samej siebie, będe musiała najpierw
coś zrobić z nim żeby znależć dla siebie chwilę czasu..... i dlatego myśle, że
nie dojrzałam do końca emocjonalnie do bycia mamą, że zawsze będzie mi czegoś
żal jak na niego spojrzę...... a z drugiej strony słyszałam, że w momencie jak
po raz pierwszy zobaczy się tego małego szkraba, gospodarka hormonalna potrafi
wywrócić się do góry nogami i nagle przestawie się cały świat w naszej głowie i
na to liczę........

[vladmarus]

urodziłam dwa i pół tygodnia temu. Ręczę za to,że sam poród to jest
przysłowiowy "pikuś". Rodziłam bez znieczulenia (bo w szpitalu nie dają bez
wyraźnej potrzeby), i twierdzę, ze nie było potrzebne.
Jak ma się skurcze, jest Ci już wszystko jedno- gdzie jesteś, co z tobą robią,
wszelki wstyd zanika, i trzeba tylko słuchać położnej- naprawdę pomagają jej
rady. Życzę powodzenia i trzymam kciuki!!

[benignusia]

jestem w 39 tyg i od pewnego czasu...nie moge myśleć o porodzie,bo ogarnia mnie
taki paniczny strach....do tego zaczęłam sie zastanawiać...i wstyd mi za to bo
tak bardzo czekamy na naszą córeczke...że ja nie wiem wogóle czy chce mieć
dziecko!!!(ale mnie wzięło na zastanawianie się!!!pod konie ciąży...)...wstydze
się swoich odczuć i uczuć,bo kocham moje malenstwo,i bardzo chce już ja
przytukiż ale z drugiej strony....;-/...wyrodna matka ze mnie

[vladmarus]

To normalne, wierz mi. Podobno instynkt przychodzi jak się zobaczy swoje
maleństwo. U mnie nie przyszedł tak od razu. Jak wszyscy sie zachwycali, ja
tylko przytakiwałam. Miłość przyszła trochę później. A najbardziej kocham swoją
córeczkę jak słodko śpi : ) Wtedy ładuję akumlatory na kolejne chwile razem

(i nie ma sie co dziwić, kończy sie "fajne" życie, gdzie jesteś odpowiedzialna
tylko za siebie, kiedy robisz co chcesz, kiedy chcesz i jak chcesz.
Podświadomie obwinia sie za to swoją dzidzie...
Ale ona to potrafi wynagrodzić.
Będzie dobrze, zobaczysz.
Pozdrawiam i życzę powodzenia.

[alusia79]

Kochana - a kogo nie przeraża. Pamiętam jak siedziałam przed salą porodową w
oczekiwaniu na ktg (pokój, gdzie robią ktg był obok porodówki), więc wszystko
słyszałam - co ja przeżyłam - siedziałam, czekałam i płakałam powtarzając
słowa, że nie chcę rodzić tego dziecka, albo że chcę zasnąć i po obudzeniu mieć
je obok siebie. Ostatecznie stwierdziłam, że oddam się pod dyktando położnej, a
pomagać będzie mi obecność męża. Przez przypadek trafiłam na cudowną położną -
zaufałam jej bezgranicznie - bo akurat o niej słyszałam dużo dobrego, no i poza
tym zapytała mnie czy życzę sobie lewatywę. Potem pytała już o wszystko i we
wszystkim pomagała. Pokazać jak walczyć z bólami od krzyża, pozwoliła leżeć na
łóżku ale nakazała obracać sie co 3 skurcze na drugi bok. Przypomniała jak
oddychać. Słonko - dobra położna to połowa sukcesu - albo i więcej. Jeśli masz
możliwość, to się z jakąś poleconą umów.
Życzę powodzenia i pozdrawiam!

[avana21]

Czesc dziewczyny ja tez sie bardzo boje porodu tego jak on bedzie przebiegal
czy maluszek bedzie zdrowy czy bedzie bardzo bolalo itp bardzo boje sie
skurczy czy je wytrzymam czy nie bede miala sil.Ostatnio mam okropne sny snila
mi sie porodowka,trumna a nawet to ze ja umarlam wiec moge rozne rzeczy miec na
mysli ale probuje o tych snach nie myslec bo bym zwariowala.zostalo mi 36 dni
do terminu porodu i z kazdym dniem nasila sie moj strach ale z drugiej strony
jak widze to ciepelko za oknem to chcialabym juz rodzic zeby byc samej sobie
wcisnac sie a dawne ciuszki i wyjsc z dzidia na spacerek najbardziej sie
boje tego gdzie zaczne rodzic czy w domu czy np w jakims sklepie albo czy
bede sama w domu.rozne mysli mnie nachodza co zrobic! zdiec i filmow zadnych
nie ogladam bo nie jestem w stanie pozatym to moja 1 ciaza i nie chce sie
straszyc wystarczy ze sny mnie strasza .
Pozdarawiam wszystkie mamy i ich dzidziusie Avana21

[pollys]

hej, a ja jakoś się nie boję i to mnie dziwi... podchodzę do tego tak, że skoro
tyle kobiet rodziło przede mną to chyba mi też jakoś pójdzie. a to, że będzie
bolało jakoś mnie nie rusza. co ma być to będzie. nie staram się sobie
wyobrażać jak to będzie super, że sami mili lekarze, położne... przynajmniej
się nie rozczaruję a może tak mam bo to dopiero początki 7 miesiąca? i
później przyjdzie...

[bigmesa]

uczucie przerażenia jest normalne- ja tez boje sie porodu, tym bardziej ze to
moje pierwsze dziecko. Nie boje sie bólu bo bez niego sie nie obedzie mnie
przeraża ze nie wiem ile to bedzie trwało np 4 czy 14 godzin porodu (, ale
wiem jedno ze przetrwam nawet 20 godzin bólu zeby zobaczyc i przytulic swoje
maleństwo i ta mysl trzyma mnie w kupie )) Dlatego uszy do góry- miliony
kobiet to przechodziły przed nami i miliony przejda po nas- panika nam nie
pomoze a pozytywne myślenie-owszem