depresja?

[witaj.smutku]

Znalazłam pare wątków, ale niestety sa zarchiwizowane.
Jestem w ciąży, 2gi miesiąc. Ciąża jest planowana i na początku sie
ucieszylam, ale z dnia na dzień jest coraz gorzej. Nie ciesze się to mało
powiedziane. Jestem jak otępiała, nie mogę mysleć ani patrzec na dzieci.
Chorowalam kiedyś na depresje, więc wiem o czym mówię... ale dlaczego teraz?
Ciąża miała byc spełnieniem marzeń a jest koszmarem
W dodatku mam wyrzuty sumienia, że dziecko to czuje...
Czy to tylko hormony?
Nikt mnie nie rozumie, z nikim nie mogę pogadać...
Trochę to chaotyczne, ale nie mogę nawet mysleć logicznie.

[evcik06]

witaj jesli jest to depresja i sobie z tym nie radzisz nie masz w nikim oparcia
ani z nikim nie mozesz pogadac najlepiej idz do psychologa ja bym tak zrobila na
twoim miejscu .Napewno porozmawialbym ze swoim mezem lub partnerem ,jakas
kolezanka ale piszesz ze nie masz z kim pogadac to idz tam gdzie ci napisalam to
nie jest nic wstydliwego to jest normalne i trzeba o tym rozmawiac jak najwiecej
.Rozmowa sprawi ze sie napewno lepiej poczujesz i glowa do gory ciesz sie ze
jestes w ciazy nie jedna kobieta by wszystko dala zeby byc w ciazy poczuc 1-wsze
male kopniaczki ,ogladac malenstwo na usg ,uslyszec bicie malego
serduszka,kupowac malutkie ubranka ,a pozniej po 9miesc zobaczyc swoja gwiazdke
i przytulac rozpieszczeac,ale niestety nie wszystkie moga miec dzieci .My takich
rzeczy na codzien nie doceniamy ,a moze by tak zaczac??popatrz na to wszystko
inaczej z tej drugiej strony i z tej w ktorej jestes ,a moze chcialabys byc po
tej drugiej stronie ??i nigdy nie moc miec dziecka??czy nadal uwazasz ze bycie w
ciazy jest takie smutne i powodem do depresji?? mi sie wydaje ze nie i powinnas
zaczac to docenic i sie cieszyc byc usmiechnieta bo rozwija sie w tobie dziecko
i spraw zeby czulo sie chciane i juz kochane ono juz jest i wszystko czuje wiec
raz jeszcze pomysl o tym wszystkim moze spojrzysz teraz na to inaczej i
zaczniesz sie tym stanem cieszyc a przede wszystkim to docenisz ze mozesz byc w
ciazy wiec trzymaj sie i mysl pozytywnie pozdrawiam

[witaj.smutku]

evcik, wiem, że chciałaś dobrze, ale nie tędy droga...
Ja to wszystko wiem! Że mam wielkie szczęście, cudowne zycie. Depresji się nie
wybiera. Myslisz, że nie wolałabym skakać z radości? Ale tak się nie da.
Depresja to taka siła, która wbija Cię w ziemię i nie masz siły się podnieść
mimo, że bardzo chcesz. Nie życzę, żebyś się o tym przekonała.
Mimo wszystko, dziękuje za odpowiedź.

[arnika15]

Zaraz napiszę do Ciebie na skrzynkę gazetową.

[arnika15]

Zajrzyj do skrzynki

[hazel11]

tak,to depresja.Mnie nawiedzila w 6 mcu ciąży.To byly takie nieuzasadnione
lęki.Niby bylam szczesliwa z powodu dziecka i w ogole ale balam sie jak to
dalej będzie, ogarnial mnie nagle taki nieokreslony smutek. Nikt tego nie
rozumial, lekarz tez nie wiedzial o co mi chodzi. To nie byl strach o dziecko,
o to ze cos z nim bedzie nie tak. Nie. Chyba bardziej strach o siebie. To byly
hormony ktore naprawde zrobily mi wode z mozgu. Gdy urodzilam, tez mialam dola,
bo wydawalo mi sie ze sobie nie radze z niczym. To trwalo jakies 2-3 tyg.Teraz
Nela ma 6 mcy i zapewniam Cie, jest super. Hormony nie szaleją,psychika
ok.Wszystko w normie. Pisz jak radzisz sobie i czy cie pocieszylam.

[witaj.smutku]

Pomogłaś. Miałam nadzieję, że ktos napisze, że to przechodzi. Bardzo chcę być
dobrą matką. Może za bardzo...

[echtom]

Może w tym jest część problemu. Wydaje Ci się, że widok innych dzieci i myśl o
własnym powinny budzić w Tobie euforię, a tak nie jest i stąd wyrzuty sumienia.
U wielu kobiet instynkt macierzyński budzi się dopiero po urodzeniu dziecka i
jest to normalne. Powiedziałabym nawet, że euforia w pierwszych miesiącach
ciąży byłaby czymś dziwnym, kiedy przestawiają się hormony, spada ciśnienie i
do tego męczą mdłości. Gdybyś nie wspomniała, że wcześniej chorowałaś na
depresję, nie widziałabym żadnego problemu. Skoro jednak masz za sobą taki
epizod, moze dobrze byłoby sonsultować sie z psychologiem, bo leki chyba nie są
w ciąży wskazane.

[ewciak9]

Kochana doskonale rozumiem co przeżywasz , niestety te cholerstwo dopadło mnie
gdy tak jak ty byłam w ciąży. U mnie zaczęło się w piątym miesiącu. Całkowita
bezsenność , lęki , totalna pustka. Ciąża upragniona , wyczekiwana ale to
strach o dziecko , o to żeby nie poronić , ciągłe zamartwianie się doprowadziło
do tego że mój organizm nie wytrzymał i psycha mi siadła.Gdyby nie mój mąż i
dwie dziewczyny które poznałam przez internet ( one też miały podobne problemy
będąc w ciąży) nie wiem jak by to wszystko się skończyło. Cały czas powtarzałam
sobie że będzie lepiej jak urodzę , że to hormony szaleją że skoro te
dziewczyny z tego wyszły to mi też się uda. Było ciężko i nawet po urodzeniu
synka nie było łatwo. Jeszcze teraz czasami zdarzają mi się takie gorsze dni
ale jest synek który nie pozwala mi się smucić. Gdy uśmiechnie się do ciebie
twoje dziecko zobaczysz od razu będzie lepiej. Musisz być dzielna , powtarzaj
sobie że to tylko hormony. A takie gatki -weź się w garść , że inni nie mogą
mieć dzieci to ty powinnaś się cieszyć po prostu olej ,piszą to osoby które
nigdy nie doświadczyły tych okropnych odczuć związanych z depresją.

[witaj.smutku]

Dziękuję Ci bardzo. To co napisałaś daje nadzieję.
Pozdrawiam serdecznie!

[jola427]

Hej, być może nawet wcześniej Twój stan ducha się odmieni, może już w drugim
trymestrze będzie lepiej, jak poczujesz pierwsze ruchy, jak brzuszek zacznie
rosnąć. A jeżeli nawet nie, to napewno będzie tak jak Ci dziewczyny napisały.
Po porodzie jak będziesz miała tą małą istotkę na rękach wszystko wróci do
normy i odpłyniesz z falą miłości. Dziecko wspaniale pochłania wszystkie
problemy. Będzie dobrze! Zobaczysz. To napewno hormony tak działają, nie
poddawaj się i jak najwięcej rozmawiaj o tym co czujesz. Nie ma w tym nic
złego. Masz prawo tak się czuć.
Życzę Ci dużo siły i wiary w siebie.
Jola

[felicyta13]

Zapraszam na forum "Stresowe mamy"forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=33179
Elwira

[bregma]

Wiem przez co przechodzisz, też miałam depresję na początku ciąży. W zasadzie
nie było konkretnego powodu. Mam wspaniałego męża, chcieliśmy mieć dziecko
chociaż nie planowaliśmy akurat wtedy. Byłam w strasznym stanie, nie mogłam
znieść ciągłych gratulacji i cukierkowych rozmów. Ukrywałam to przez rodziną bo
wszyscy tak się cieszyli... Do końca ciąży nie czułam się szczęśliwa, tym
bardziej ze bardzo źle znosiłam ciążę - przedwczesne skurcze, leżenie, wymioty
przez 9 miesięcy. Teraz mój synek skonczył 4 miesiące. Uwierz mi, kiedy się
uśmiecha to tak jakby cały świat uśmiechał się do mnie, to cudowne uczucie!
Pamiętaj jak Ci będzie źle że warto na to czekać! Jest takie przysłowie, że Pan
Bóg opakowuje swoje dary, a problemy są właśnie opakowaniem - im piękniejszy i
większy prezent tym większe opakowanie. Skup się na małych przyjemnościach,
aromatycznej kąpieli, muzyce, powoli wszystko wróci do normy. Trzymam kciuki za
Ciebie i Twoją fasolkę

[laluu]

bardzo dziękuję

[ineska2]

to moga byc hormony, w drugim trymestrze powinnas poczuc sie lepiej. nie ma co
sie nakrecac i winic za zle samopoczucie. funduj sobie to, co poprawi ci
nastroj, wyspij sie, obejrzyj komedie, idz na spacer (dobrze robi przy
depresji) i nie boj sie na zapas.

[kcieniuch]

Mam taki sam problem. Jestem w drugim m-cu ciąży planowanej. Dodatkowo kiepsko
przechodzę ją, przynajmniej na razie. Wymioty i mdłosci towarzysza mi ciągle.
Wszyscy wokół się cieszą i usmiechają łącznie z moim mężem który skacze z
radości a ja mam poczucie, że wszystko się kończy w moim życiu.....
że nie będzie juz w nim spontaniczności, że nie bedziemy spotykać sie z
przyjaciółmi tak jak teraz, że wyjazdy na wakacje będą już inne, wszystko będzie
inne....a ja boje sie zmian...
i cały czas mysle sobie trzeba było jeszcze pożyc, poczekać urodzic po
trzydziestce (teraz mam 26 lat).
nie moge spać, mam ciagłe bóle brzucha....jestem zła na siebie że nie cieszę się
na myśl o dziecku...
boję się, że nie przezwyciężę tego i nie wiem co będzie jak na świecie pojawi
się dzidziuś...
czy powinnam porozmawiać o tym z lekarzem ginekologiem?

[inez_22]

Hej
Ja mam identyczne odczucia jak Ty. Też mam 26 lat i w zasadzie z mężem
myśleliśmy, że dziecko pojawi się u nas dopiero za rok albo 2. Wyszło inaczej.
Ja jestem przerażona, mąż wniebowzięty. Też mam wrażenie że nie jestem jeszcze
gotowa na te wszystkie zmiany. Już teraz nie wychodzę ze znajmymi do baru,
kładę się wcześniej spać, musialam rzucić palenie (co najgorsze wcale mnie od
papierosów nie odrzucilo, a paliłam 8 lat!!) Już teraz, na początku, czuję sie
jakoś ociężale..

cóż

[jasiekmiki]

Ja złe mysli miałam na początku ciąży też. Ale jeśli podejrzewasz, że to
depresja to lekarz jest potrzebny. Farmacełtyki raczej odpadają możliwa
światłoterapia. pamiętaj że hormony mącą mózg. Za dwa miesiące nie będziesz o
tym pamiętać )

[ala2007]

idz do psychologa i to natychmiast.rodzina ciebie nie zrozumie a u lekarza sie
wygadasz a on ciebie nie bedzie oceniał.moze to tez wina hormonow

[renkag]

Ja też to przechodziłam. W drugiej ciąży byłąm strasznie otępiała, nic mi się
nie chciało, tylko spałam i ciągle nie miałam siły. Budziłam się w nocy i
czułam czasami wstręt do mojego starwzego dziecka (wtedy niecałe 2 lata). I
ciągle płakałam. Nie miałąm takich objawów w pierwszej ciąży. TEż wcześniej
chorowałam na depresję, ale moje poczucie, że ono nie może wrócić było
strasznei silne. Teraz z perspektywy wiem, że to była depresja. Wtedy też się
już zastanawiałąm czy nie skonsultować tego z psychiatrą. Forum duż mi
pomagało, jak czytałam o tym, że wiele dziewczyn też jest zmęczonych i
śpiących. Ale powiedziałam sobie, że to pewnie tak reaguję na pierwszy trymestr
i jeśli mi nie przejdzie po 3 miesiącu to pójdę do psychiatry. Ale jak tylko
fizycznie poczułam się lepiej to przeszło, nie wiem kiedy. Na szczęście
depresji poporodwej też nie miałam, a obawiałąm sie, że włąśnie wtedy wróci.
Myślę, że u ciebie też może to być związane z początkiem ciąży. Może postanów
sobie, że jeśli się nie poprawi w 2 trymestrze to poszukasz pomocy. No chyba,
że będziesz się czułą coraz gorzej. Głowa do góry.
Pozdrdawiam