Nie moge się pogodzić z cc

[hadita]

Wiem, ze moj problem moze sie wydawac wydumany, ale prawda jest taka, ze nie
moge sie pogodzic z tym, ze mialam cesarke. Czy to normalne, czy świruję?
Minęły juz niemal 3 mc, a ja pękam z zazdrosci, gdy slysze, ze ktos znajomy
rodzil naturalnie. Moje CC nie bylo planowane. Wody odeszly mi o 3 w nocy -
zielone, ale nie mialam skurczy. od 10 do 16 bylam pod kroplowka, ale zero
akcji porodowej, rozwarcie na 3 cm i w ogole nie roslo. Na stole operacyjnym
uslyszalam, ze dziecko bylo owiniete pepowina. Dwukrotnie.
Nigdy nie zapomne tej samotnej nocy po porodzie, bez czucia w nogach, na innym
pietrze szpitala niz moje dziecko, ktore zobaczylam dokladnie dopiero
nastepnego dnia. Moze to glupie, ale wydaje mi sie, ze zupelnie inna więź bym
miala z malenstwem, gdybym rodzila naturalnie. Poza tym mała jest strasznie
placzliwa, wrazliwa i czasem zastanawiam sie, czy nie jest to wina wlasnie
tego porodu i jej samotnosci zaraz po nim.
Po tej glupiej cesarce mialam same problemy: nie udawalo mi sie karmic
dziecka, ktore zostalo juz przyzwyczajone do butli; dopiero dzieki wspanialej
doradczyni laktacyjnej po 2 tyg. zaczelam karmic tylko piersia. Oczywiscie
oslabiony organizm "odwdzieczyl" sie zapaleniem uszu (bylam wiekszosc dnia
sama, glucha, z 3-tygodniowym niemowlakiem), a krwawienia mialam przez ponad 2
miesiace. Po tych 2 miesiacach odwazylam sie spojrzec na blizne. Akurat to
mnie nie wzrusza, nigdy nie bylam fanka bikini, ale tego, co zobaczylam w
odbiciu lampy nad stolem operacyjnym, predko nie zapomne.
Wiem, ze wiele kobiet swiadomie wybiera cc, czesto placac za to krocie, ale
moze warto zastanowic sie 2 razy. Nie mam skali porownawczej, nie wiem, jaki
porod bylby bardziej bolesny. Moje skurcze po oksytocynie bolaly jak cholera i
nie moglam juz wytrzymac, blagalam lekarzy o pomoc. Mozliwe, ze bolalo tak
bardzo, bo dziecko bylo zle ulozone, owieniete ta pepowina, zaklinowane, nie
wiem. Faktem jest, ze widzialam kobiety po sn, ktore chodzily same niemal
zaraz po porodzie; po cc nie da sie wstac od razu. Tak czy owak, 3mam kciuki
za wszystkie przyszle mamy, ale szczegolnie za te, ktore swiadomie chca rodzic
naturalnie.

[zabulin]

Na stole operacyjnym
> uslyszalam, ze dziecko bylo owiniete pepowina. Dwukrotnie.

Zatem za kazdym razem, gdy zaczniesz zazdrościć innym porodu SN,
pomyśl, że może dzięki szybkiej interwencji w postaci cc twoje
dziecko urodziło się żywe i masz je przy sobie. Kto wie, jak długo
byś rodziła SN i jaki byłby finał.
Zamiast rozdrapywać to, co się stało, dziekuj Bogu za to, że dziecko
jest z tobą.
U mnie odeszły zielone wody ok. 18. Zero rozwarcia. O 22 bali się
czekac, zdecydowaliśmy o oxy, bo dalej nic się nie działo. Urodziłam
(a wiesz jakie są skurcze po oxy) o 2:35, czyli po 4,5 h. Gdyby oxy
nie działała tak szybko, nie wybaczyłabym lekarzom gdyby czekali z
cc zamiast ratowac dziecko.
I Ty też byś nie wybaczyła
Najważniejsze, że je masz przy sobie.



Moze to glupie, ale wydaje mi sie, ze zupelnie inna więź bym
> miala z malenstwem, gdybym rodzila naturalnie. Poza tym mała jest
strasznie
> placzliwa, wrazliwa i czasem zastanawiam sie, czy nie jest to wina
wlasnie
> tego porodu i jej samotnosci zaraz po nim.

Miałam syna na piersi zaraz po tym jak urodziłam. Był płaczliwy,
marudny Rozstaliśmy się tylko na godzine na kąpanie, badania,
itp. a potem cały czas razem.
Tak, ze niekoniecznie rodząc SN zapewniłabyś sobie niemarudzące
maleństwo
Moja tesciowa urodziła swą corkę w 8 m-cu. Dziecko było przez m-c w
szpitalu, potem wyladowała tam tesciowa. W sumie ok 5 tyg. rozłąki
zaraz po porodzie. A mała była najgrzeczniejszym z jej dzieci.

[i]Po tej glupiej cesarce mialam same problemy: nie udawalo mi sie
karmic
> dziecka, ktore zostalo juz przyzwyczajone do butli; dopiero dzieki
wspanialej
> doradczyni laktacyjnej po 2 tyg. zaczelam karmic tylko piersia.


Nie sądzę , zeby problem z laktacja był wynikiem cc. Raczej stresu.
SYn majac 9 dni, wyladował w szpitalu. A ja bałam się tak potwornie,
że straciłam pokarm. Wrócił potem dzięki ogromnej pracy ale
wrócił i to najważniejsze.
KArmiony był w szpitalu butlą, gdy ja nie mogłam go karmić. Jak
wrócił pokarm, mały wrócił do piersi (a raczej do nakładek na
piersiach- ale to już inna historia ). Nie ma reguły jak widzisz

Faktem jest, ze widzialam kobiety po sn, ktore chodzily same
niemal
> zaraz po porodzie; po cc nie da sie wstac od razu

Na sali poporodowej byłyśmy 4 - dwie po SN i dwie po cc. Ja po SN i
obe dziewczyny po cc wstałyśmy na nogi b. szybko. Ta druga po SN
miała poród tak cięzki, ze ledwo przekręcała się z bou na bok. Nawet
do ubikacji chodziła z kimś.
Rodziłyśmy jednego dnia. Wyszłyśmy we trzy tez jednego, a ona
musiała zostać. Najgorzej to przeżyła

Wiem, że ci ciężko.Wiem, ze bałas się o dziecko. Sama pamietam
strach po porodzie- zielone wody. Potem szpital dzieciecy (zakażenie
dróg moczowych) jak miał 9 dni, potem wizyty u masy lekarzy. Na
szczęscie synek zdrowy.
Goraczka po porodzie u mnie, twarda pierś boląca jak nie wiem co.
Pamietam jak było. Mój syn ma teraz 19 m-cy. Daje mi dużo radości.
Jest kochany,ale też wymaga ode mnie dużo siły- wiadomo Mały
Odkrywca Swiata= Pan Wszystko CHce Wiedziec
Po drodze do dzisiejszeg dnia zdarzyło się tyle rzeczy, ze się
zdążyłam nieco bardziej uodpornić, co i tobie polecam, bo życie
nieraz sypnie ci jeszcze piaskiem w twarz. Oby jak najmniej.
Powtórzę - dziękuj Bogu za to, ze masz dziecko i nie rozpamietuj jak
urodziłaś. Tak samo kochasz córke urodzoną cc jak ja syna urodzonego
sn.
Tyle

Pozdrawiam i spokoju życzę

[wakacyjna_iguana]

O rany faktycznie masz problem
Ja marzyłam o cc a przezyłam koszmar 16-godz. porodu. Teraz za 2-gim razem też
wolałabym CC a nie te męczarnie.
Co do więzi z maleństwem, to po pierwszym dziecku miałam depresję poporodową i
więzi zupełnie żadnej nie czułam przez ok. pół roku po porodzie, więc reguły jak
widzisz nie ma.

[julka1967a]

Moja koleżanka rodziła 7 lat temu sn i po porodzie miała jakiś krwotok i w związku z nim jakieś szycie. Kilka lat starała sie o drugie dziecko, ale przez zrosty po tym szyciu nie może już mieć dzieci. Przeszła co najmniej 2 operacje, które miały jej pomóc ale nic nie dały. Teraz stara się o adopcję.

Ja sama urodziłam się sn, w książeczce zdrowia mam zapisane "poród nóżkowy" dziecko w zamartwicy bladej.

A tu masz artykuł, który mam nadzieję spowoduje, że będziesz dziękować, za cesarkę:
www.plonszczak.pl/index.php?Itemid=150&id=1044&option=com_content&task=view

[owianka]

Kiedyś był podobny wątek liwilli1. Poszukaj, a przekonasz się, że nie jesteś
sama. Miała cesarkę 8 miesięcy temu, i czuję podobnie. Zabulin i inne dziewczyny
- ja doskonale wiem, że cesarka prawdopodobnie uratowała życie i zdrowie mojego
dziecka. Pamiętam o tym i jestem wdzięczna za każdym razem, kiedy na nie patrzę.
Mimo to żal za tym, że wszystko od początku nie potoczyło się tak, jak
planowałam, żal za pierwszymi chwilami dziecka na moim brzuchu, żal za dniem i
nocą spędzoną samotnie (bez męża, dziecko dostałam) na sali pooperacyjnej dręczy
mnie i nie chce odejść. Nic na to nie poradzę

[juleg]

Wcale nie jest to wydumany problem, jeżeli chcesz zapytam znajomą psycholożkę,
która polecała kilku dziewczynom po przykrej cc dobrego terapeutę, trzeba to
przetrawić i zapomnieć co było złe, może z pomocą specjalisty, byłoby Ci łatwiej.

[zabulin]

Mimo to żal za tym, że wszystko od początku nie potoczyło się
tak, jak
> planowałam, żal za pierwszymi chwilami dziecka na moim brzuchu,
żal za dniem i
> nocą spędzoną samotnie (bez męża, dziecko dostałam) na sali
pooperacyjnej dręcz
> y
> mnie i nie chce odejść. Nic na to nie poradzę

Alez rozumiem to. Tez miałam poczucie "krzywdy?", ze u nas nie było
jak u moich kolezanek. Rodziły, odwiedzali je znajomi, spacery,
cieszenie się macierzyństwem.
U nas jak wspomniałam wody zielone- w konsekwencji zakażenie dróg
moczowych. Szpital dziecięcy , do domu przyjeżdzałam tylko sie
kąpać, jak byłam tam, chciałam uciekać - jak jechałam na kilka
godzin do domu - nie mogłam sobie miejsca znaleźć. W szpitalu
badania, patzrenie jak nie moga się mojemu dziecku wkłuć w żyłę, a
jak wy chciałam tylko być razem z mężem i synem i ciezyć sie
macierzynstwem - po prostu .
Potem strach, badania- czy to zakażenie nie od chorych nerek.,
wieczne badania moczu i niejednoznaczne wyniki, neurolog- bo
pediatra postraszyła, ze zielone wody to b. często niedotlenienie i
moga byc konsekwencje neurolog.
Na szczęście ok i z tego się cieszę.
Jak zaczęło się prostować, zmarła nagle moja najkochańsza Mama.
Zycie jest krótkie, dziewczyny i niejedno jeszcze przed wami.
Zamartwiałam się ciągle i trułam jak wy. Nie warto. Cieszcie się z
tego co jest i nie dajcie się wpędzić w takie samodestrukcyjne
zamartwianie jak ja. Pomóżcie sobie- jeśli nie same, to z pomoca
specjalistów.
Może powinnam napisać coś bardziej optymist., ale sorry, ta cesarka
to najprawdopodobniej nie najgorsza rzecz jak was w życiu spotka.
Rośnijcie w siłę i nie dajcie się przykrym wspomnieniom.
Życzę wam tego z całego serca. ja i mój kochany Michałek

[luka80]

A ja Cie hadita rozumiem, mimo że nie rodziłam jeszcze, ale niestety
prawdopodobnie czekać mnie będzie cesarka, a tak chciałam urodzić naturalnie .

[wakacyjna_iguana]

Jeszcze dopiszę:
1) POZYTYWNIE - jeżeli chodzi o seks, to po cc masz tam "na dole" nic
nienaruszone. Po sn różnie to bywa a ja mam np. problemy z popuszczaniem moczu
2) Piszesz, że dziecko było owinięte pępowiną - więc cc uratowało mu zdrowie i
życie! Poczytaj sobie o dziewczynach, które mają niepełnosprawne dzieci po
niedotlenieniu przy takim owinięciu przy porodach sn.
I więcej optymizmu!!!!!!!!!!!!!!!!

[nglka]

wakacyjna_iguana napisała:

> Jeszcze dopiszę:
> 1) POZYTYWNIE - jeżeli chodzi o seks, to po cc masz tam "na dole" nic
> nienaruszone. Po sn różnie to bywa a ja mam np. problemy z popuszczaniem moczu:
> (

Wiele kobiet ma ten problem niezależnie od rodzaju porodu. B. często wynika to z
ucisku na pewne organy, w tym nerwy, jeszcze w ciąży.

[nglka]

Wg mnie to problem psychologiczny. ie nazwałabym tego wydumaniem ale myślę, że
coś jest nie tak z psychiką. Nie wiem, moze traumatyczne przeżycie związane
decyzją? z widokiem w lampach? z tak silną chęcią porodu sn?

[...]

[18_lipcowa1]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

[magdalenasz77]

Hadita rozumiem Cie dobrzemiałam bardzo podobny poród i bardzo mi
brakowało Młodego po porodzie, brakowało mi również pokarmutrzeba
się cieszyć, że Młode zdrowe a może następnym razem uda się sn bez
problemów

[mania805]

Rozumiem Cię w 100%. Też miałam cc ratujące życie mojego dziecka.
Mimo tego długo czułam się tą gorszą mamą i wszystkie problemy
związane z "wczesnym" macierzyństwem wiązałam z tym, że nie
widziałam małej przez prawie dobę po porodzie (cc wykonane w pełnej
narkozie). Niby miałam świadomość, że te cc uratowało małej życie,
że nie była to moja fanaberia, ale jakiś żal został. Nawet do męża
mówiłam, że nie czuję się 100% matką, bo przecież ja nie urodziłam,
choć wiem co to bóle parte . Teraz po prawie dwóch latach ten żal
i rozczarowanie jest mniejsze, ale jest. Nie obwiniaj się, bo sposób
przyjścia na świat dziecka nie przesądza całe szczęście o tym jakimi
jesteśmy mamami .

[szampanna]

nie wiem czy Cię to pocieszy, ale napiszę jak czuję. Rodziłam 3 razy
sn, nie chciałabym cc i cieszę się, że nie było potrzeby. I dlatego
bardzo podziwiam mamy po cc, bo musiały na starcie dać sobie radę
jeszcze i z tym, jakby mało było problemów z noworodkiem i z
macierzyństwem w ogóle...
Problem nie jest wydumany. Jeśli nie dajesz sobie z tym rady,
zdecyduj się na fachową pomoc terapeuty. Ściskam Cię serdecznie i
powodzenia.

[bridal]

niesety przeszłości nie zmienisz i musisz ją zaakceptować.
Pocieszające jest to, ze nawet po cc przy drugiej ciązy można rodzić
sn. Nieplanowane cc to rozczarownie i trochę zadra na ambicji - nie
dałam rady urodzić naturalnie, nie dane było mi przeżyć to, co
przeżywają inne kobiety. co można poradzić? postaraj się jak
najszybciej zapomnieć. Tak jak piszą dziewczyny - znajdź dobre
strony. Przy SN zdarzają się komplikacje okołoporodowe
(niedotlenienie, zwichnięcia), a Twoje dziecko to zagrożenie
ominęło. To taki bonus na starcie.

[wilma.flintstone]

Zazdroszcze, musisz miec wyjatkowo spokojne, zdrowe i bezproblemowe
dziecko, skoro masz czas przy niemowleciu na takie rozmyslania...A
swoja droga - to trzeba miec ciekawe poglady, dziecko owiniete
pepowina przy porodzie, a tu zamiast sie cieszyc ze cale i zdrowe,
to ta lamentuje!

[osa551]

podpisuję się pod powyższym obiema rękami

[gazeta_mi_placi]

Myślę,że Twoje dziecko przez wiele lat (może do końca życia) będzie miało trudne
życie z powodu tego,że nie rodziłaś naturalnie.
Na pewno do końca życia będzie czuło się gorsze od tych urodzonych tradycyjnie.
Żałuj Córko,żałuj...

[nati.82]

Kobieto! Masz trzymiesięczne dziecko, obowiązki, normalne zycie, a roztrząsasz
poród. Urodziłaś? Urodziłaś, to obudź się i żyj dalej.

[magdal-ena78]

Zgadzam sie, co to za bzdury Tu wypisujesz, moze gdybys rodzila
naturalnie mialabys uposlezone dziecko ale swoj problem z glowy co?
Obudz sie kobieto i ciesz sie z faktu bycia matka, rece opadaja

[path04]

Hadita, ja też rozumiem co przeszłaś. Również miałam cesarkę, choć tak bardzo pragnęłam urodzić naturalnie. Robiłam wszystko, żeby dopomóc mojej Kruszynce wyjść na ten świat, ale niestety nic nie pomogło Miałam skurcze na KTG dość duże, ale mały ból przy tym. Pierwsze podłączenie pod oksytocynę nie podziałało, drugie też nie. Leżałam od 5 do 10 i nic. Przy drugiej próbie o 9 stwierdzili, że skurcze są ciągle, brzuch mi w ogóle nie opadał, ale nie czułam ich na tyle mocno, żeby urodzić sama i żeby rozwarcie postąpiło. Cały czas stało na 1,5 cm. Małej chwilowo spadło tętno i podnieśli alarm. Wpadło 2 lekarzy, 4 położne i zrobili wielki kołchoz a ja nie wiedziałam co się dzieje. Wszyscy przy mnie coś robili i nikt nie powiedział, że będzie cięcie. Tętno wróciło do normy, ale decyzja już zapadła. Dali do podpisania zgodę i kazali przejść na salę. Byłam w takim szoku, że do końca chyba nie miałam świadomości, że będę miała cesarkę! W trakcie cięcia miałam mały odlot, ale ogólnie nie czułam się źle. Za to po wszystkim - trauma! Wolę tego nie pamiętać i cieszyć się, że moje Maleństwo jest ze mną w domu. Tutaj dużo szybciej dochodzę do siebie i nie mam czasu na rozczulanie się nad bólem i niedogodnościami, bo przy Ali świat jest piękniejszy i czasem trzeba szybko działać pozdrawiam Cię Hadita i życzę szybkiego wymazania tych wspomnień z pamięci.

Mój pogląd na cc jest "niemodny"?

[hadita]

Nie rozumiem, czym sobie zasluzylam na te inwektywy. Wiem, ze sa pary, ktore w
ogole nia moga miec dzieci i ze rodza sie niemowlaki bez raczek, nozek, z wadami
rozwojowymi... doceniam dar, jakim jest dziecko, chociaz daje nam nieraz w kosc
(nawet na tym forum pisalam o problemach z Małą). Prawdopodobnie moj pogląd na
cc jest po prostu bardzo niemodny, szczególnie w kontekscie wątku powyzej o
cenach cesarki. Na pewno docenilam prace i wysilek lekarzy i, wierzcie mi,
mialam odwage im podziekowac. Po prostu czasem zycie uklada sie zupelnie na
opak, wbrew wszelkim przeslankom: wszystko idzie idealnie, a finisz jest
zaskakująco skomplikowany - to chyba zawsze rodzi bunt?

[zabulin]

Ej, hadita. Nikt tu na pewno cię nie chciał obrazić. O 18-lipcowej
nie piszę, bo ona ma dziwaczny styl
Poczytaj sobie moją odpowiedź raz jeszcze.Też finisz był inny niż
sie spodziewaliśmy, tez nie tak miało być. Tez się buntowałam.
Chce ci pomóc na podstawie własnych doświadczeń- nie brnij w
rozpamiętywanie tego. Mój mały tez był płaczliwy, a rodziłam SN.
Próbuję ci powiedzieć, żebyś już nie patzryła ciągle wstecz. Przed
toba jeszcze dużo trudnych chwil. Czasu nie cofniesz.
Jak nie radzisz sobie z emocjami po tej cc, idź po pomoc.
Trzymaj się- a poglady wzgledem cc mam takie jak ty.:CC w
uzasadnionych medycznie przypadkach. Ja juz rodziłam SN z oxy- wiem
jak bardzo bolało. Jęlsi bedzie nastepne dziecko może rozważę zzo,
ale nie cc ze strachu przed bólem. Chyba, ze zajdzie konieczność.


Po prostu czasem zycie uklada sie zupelnie na
> opak, wbrew wszelkim przeslankom: wszystko idzie idealnie, a
finisz jest
> zaskakująco skomplikowany -

No własnie czasem tak jest. Oby ten nieoczekiwany "finisz" był tylko
cc z happy endem Są gorsze finisze.
Głowa do góry. Trzymaj się i mysl o przyszłości, nie odwrotnie

[wilma.flintstone]

hadita napisała:

>Prawdopodobnie moj pogląd na
> cc jest po prostu bardzo niemodny

Jest przede wszystkim bardzo niemadry i swiadczy o albo braku
innych problemow (czego tylko pozazdroscic) albo a jakims klopocie
emocjonalnym. Bo ktos kto uzala sie nad noca bez dziecka w szpitalu
malo chyba zna zycie - jeszcze kilkanascie lat temu wszytskie
kobiety spedzaly noc po porodzie same, bo dzieci byly zabierane do
oddzielnych sal, gdzie sie nimi zajmowaly polozne zeby matki mogly
odpoczac. I zyly, wychowywaly dzieci, nie dramatyzowaly. A dla
ciebie to uroslo do problemu wielkiego jak Mount Everest, bo
moze "wiez bylaby inna".

Wiedz zatem, ze czesto matka adopcyjna, czyli ta ktora nie urodzila
w ogole, ani przez cc ani sn, ma lepsza wiez z dzieckiem niz jego
matka biologiczna. Nie wszystko bowiem zalezy od tego czy dziecko,
ktore wychowujesz dane ci bylo przez wlasny kanal rodny czy jakas
inna droga, a ty kwestie posiadania potomstwa do tego sprowadzasz.
Moze sobie po prostu srednio radzisz z maluchem i latwiej ci jest
zrzucic wine za ten stan rzeczy na quasi-traume pocesarkowa niz po
prostu stanac twarza w twarzz faktem, ze masz dziecko i ze to rzadko
kiedy okazuje sie byc sielanka.

[dorisw1978]

podpisuję się pod wilmą obiema rękami i obiema nogami

urodziłam dwoje dzieci przez cc (planowaną - więc być może miałam
czas przygotować się na to psychicznie), ale nigdy nie miałam do
siebie żalu o to, że tak mnie matka natura stworzyła a nie inaczej
(za duże dzieci "wyhodowałam" w stosunku do swojej budowy
anatomicznej)

karmię, kocham, wychowuję i nie sądzę, aby coś było z moimi dziećmi
nie tak, bo nie urodziłam naturalnie, nawet mi to do głowy nie
przyszło! na pierwszą noc zabrano mi dzieci i nie wyobrażam sobie,
że mogłoby być inaczej, bo skupiałam się głównie na bólu i tym, że
nie mogę spać...

ciesz się, że mimo nagłej cc dziecko urodziło się zdrowe.
Moja znajoma miała podobną sytuację, tyle, że dziecko urodziła z
1 punktem!, nie podejmującym czynnosci życiowych.
W efekcie jest zdrowe, ale co przeżyli i ilu
specjalistów "zaliczyli" to ich...
Drugiego dziecka w życiu nie zdecyduje się urodzić sn.

Przecież to o zdrowie i życia dziecka chodzi a nie, jak w Twoim
przypadku, jakieś egoistyczne pobudki, bo "tak bardzo
chciałam i mi się nie udało" , a dalej "mogłabym się chwalić
koleżankom, że naturalnie" (tu sobie dopowiedziałam, ale tak to
brzmi)

problemów sobie nie szukaj, bo dopiero Ci się zaczną

[nati.82]

Nikt cię nie oskarża o to, że chciałaś poród naturalny, a wyszło, jak wyszło,
tylko dziewczyny chcą ci uświadomić, że nie ma sensu po 3 miesiącach do tego
wracać. Naprawdę musisz nie mieć innych problemów, skoro żyjesz przeszłością.

[18_lipcowa1]

wszystko idzie idealnie, a finisz jest
> zaskakująco skomplikowany - to chyba zawsze rodzi bunt?


dziwi mnie to serio
jak mozna zyc przeszloscia i sie zadreczac

[pam_71]

Hadita ... bo takie jest ŻYCIE. Zaskakuje nas. Będzie jeszcze wiele "zdarzeń",
które TY/Ja zaplanujemy sobie inaczej ... tak po prostu JEST
Ja tez po cesarce 10lat temu czułam się "nie tak" ... choć była planowana
(ułożenie pośladkowe) ... wiele było tego "nie tak miało być" ... Ech ...
Więcej uśmiechu i optymizmu.
PS: Ja długo nie mogłam się pogodzić tak z CC jak i z porażką karmienia piersią.
Po latach problem zmalał a dzieciaki urosły.

[icarium2009]

Wydaje mi się, że to jest normalne, zwłaszcza jeśli ktoś nastawiał się na sn.
Chciałam rodzić sn mimo namawiania przez niektórych na cc. Po dwóch dniach
pobytu na oddziale całkowicie zmieniłam zdanie i jak okazało się, że musi być cc
odczyłam ulgę. Mimo tej ulgi, miałam później uczucie, że 'coś mnie ominęło'.
Jednak, gdy dowiedziałam się jak poważny był mój i dziecka stan, od razu mi
przeszło i cieszę się, że obydwoje żyjemy. Nie wierzę, że sposób w jaki rodzimy
ma wpływ na nasze relacje z dzieckiem.
Pozdrawiam i życzę powodzenia

[anulla1]

Problem wydaje sie błachy, mnie też i wiele mozna napisać, w stylu
nie bedzie problemu z seksem itp.
Autorko wątku, sądze ze napewno wiesz że cc uratowało twoje dziecko,
i że była to koniecznść. Skoro nie radzisz sobie z tym faktem i
nadal żałuszej , i niepozwala ci sie to w pełni cieszyc
macieżyństwem poszukaj porady psychologa, być może to objaw depresji.

[iwonagos]

Chyba schizujesz
Ja miałam pierwsze nieplanowane cc i byłam najszczęśliwsza na świecie. Teraz mała strasznie się spieszyła, urodziła się w 36 tc i mimo że miałam zaplanowaną cc, nie zdążyłam, bo wpadłam do szpitala z rozwarciem na 10 i skurczami co 2 min. Poród super - 10 min, fakt, że miałam swoją położną, która się mną odpowiednio zajęła.
Uważam jednak, że nie ma nawet porównania cc z sn. Po cc byłam szybko na chodzie, krocze pozostało NORMALNE, funkcjonowałam super. Natomiast po sn - makabra. Nie obyło się bez nacięcia, mimo że mała urodziła się malutka - 2400. No i jak sobie spojrzałam w lusterko i zobaczyłam TOOOO między nogami...... no koment Wszystko mnie boli, chociaż od porodu minęły dwa tyg. Na tyłku normalnie nie siedzę. Strasznie żałuję, że nie miałam drugiego cięcia.

[ell-e78]

Hmm, trochę Cię nie rozumiem, ja miałam jedno cc (konieczne, nie
opłacone) i teraz zapłacę aby mieć drugie, warto, by mieć święty
spokój i zero stresu związanego z porodem, zero bólu i męczarni
przez nie wiadomo jak długo, rozerwanego krocza brrr, kłopotów
poźniej z tym zwiazanych no i przede wszystkim bezpieczeńswto
dziecka, które nie będzie zagrożonem niedotlenieniem ani innymi
okropnymi rzeczami, dla mnie poród sn jest nie do przyjęcia i z tym
nie mogłabym bym się pogodzić, ale nie z cc.
Więc głowa do góry, miłaś sporo szcześcia że miałaś cc

[wimperga]

Miałam dwa razy cc - ze wskazań i dziękuję Bogu i lekarzom, że tak się stało bo
poród sn zagrażał życiu moich dzieci. I tyle. Co do samopoczucia po cc - za
pierwszym razem miałam poród w 31 tc, czułam się fatalnie bo moje dziecko ważące
1120g wahało się między życiem a śmiercią. Przed drugim cc i po nim fruwałam nad
sufitem bo młodsza córka była donoszona i nic jej nie zagrażało. Fizycznie
dochodziłam dłużej do siebie po 2 porodzie ale nie miało to dla mnie żadnego
znaczenia. Aha - więź z obiema córeczkami mam super i im są starsze tym kocham
je mocniej i mocniej. Swoje cc też widziałam w lampie no i co z tego? Myślę,
że nie powinnaś rozpamiętywać tego co było - kto wie, może cc uratowało twoje
dziecko przed komplikacjami?

[cichociemnylas]

epitety, ktorych uzywas dotycza tylko i wylacznie Ciebie....

[simonkapl]

Wydaje mi sie, ze dopadla cie depresja pocesarkowa.W moim szpitalu, do
dyspozycji mam po cc, pozostawal psycholog 24/24 i naprawde duzo mam z jego
pomocy korzystalo, takze jak widac, problem jest dosc powszechny.
Ja mialam pierwszy porod podobny jak twoj, tez zakonczyl sie cc i bardzo
zalowalam.Za to drugi juz byl sn, czego i tobie zycze

[martuniab_g]

A ja Cie rozumiem. Ja tez miałam mieć poród naturalny, meczylam sie
w bolach 14 godzin (rozwarcie nie postepowalo, skurcze co minuta
przez 5 h) i gdy juz mialam pelne rozwarcie, dzidzius zmienił
ułożenie główki (wysokie proste) i biegli ze mna na cesarke. Samo
ciecie tez było skomplikowane, miałam atonie macicy, po wszystkim
jeszcze dłużej nie widziałam sie z Synkiem bo przetaczali mi krew,
lezalam pod tlenem itd. A najgorsze było to, że leżałam pozniej na
sali z dziewczynami po porodach naturalnych, które miały dzieci od
razu prze sobie, a mnie- wymeczonej porodem- nie pozwolili przez pol
doby miec go przy sobie. Przez caly tydzien pobytu w szpitalu
plakalam bo nie moglam sie pogodzic z tym ze moj porod zakonczyl sie
cesarka. Zreszta do tej pory jest mi troche smutno z tego powodu.
Ale teraz dziekuje Bogu ze tak sie stalo, przemyslalam to i wiem
juz, ze gdyby w odpowiednim momencie nie zbadal mnie lekarz i nie
wzial na cc to mogłabym w ogole nie miec dziecka... Wiec spojrz na
to z innej strony i glowa do gory, miejmy nadzieje, ze uda nam sie
obu za drugim razem urodzic sn!!