nowy kolega - z ADHD?

[olga721]

Witam, wiem, że u 4-letniego dziecka nie można stwierdzić ADHD, więc nazwijmy
to dziecko nadpobudliwe. Otóż, mój synek wrócił ostatnio z p-la i powiedział,
ze mają nowego kolegę, który cały czas krzyczy, bije inne dzieci, wyrywa
zabawki, pani nie każe sprzątać jemu zabawek, tylko robią to za niego inne
dzieci itp. itd. Domyśliłam się, że dziecko ma problemy z nadpobudliwością.
Być może rodzice dali go na okres wakacji na próbę, czy zaadoptuje się w p-
lu. OK, nie mam nic przeciwko, ale czy nie powinna pani wytłumaczyć dzieciom
w przedszkolu jak powinny zachowywać się względem nowego kolegi? Moje dziecko
przychodzi do domu i pyta a dlaczego on może to i tamto a my nie, a dlaczego
on tak krzyczy i pani nic nie mówi..... Przeprowadziłam z nim na tyle ile
umiałam pogawętkę na temat takiego postępowania pani i tego chłopca ale nie
jestem ani psychologiem ani pedagogiem i nie wiem czy wystarczająco
wytłumaczyłam mojemu dziecku problem. Czy nie uważacie, ze o takich sprawach
powinna porozmawiać z dziećmi pani? Grupa teraz jest mieszana. Razem są
dzieci 4 - 6 letnie.

[sdomitrz]

Sądzę, że oczywiście Pani powinna rozmawiać z dziećmi o tym. Z drugiej strony
powinna umieć rozmawiać tak, żeby dziecko nie zostało napiętnowane i wyzwane od
tych gorszych, dziwnych i problemowych, inaczej dzieci zaczną go odrzucać, a to
tylko pogorszy sprawę - chłopiec jeszcze bardziej zacznie dokuczać innym.

[gemmavera]

Podpisuję sie pod sdomitrz.
A jeszcze dodam, że całkiem niedawno razem z moimi dzieśmi spędziłam dwa
tygodnie na turnusie 'terapeutycznym' w towarzystwie ośmiolatka z ADHD. Nie
robiłam dzieciom specjalnych pogadanek na ten temat, tylko obserwowałam,
zwłaszcza mojego trzyletniego synka - bo on złapał świetny kontakt z tymże
ośmiolatkiem.
I zadziwiające było to, że po pierwszym szoku (Młody zdaje się nie zdawał sobie
sprawy z tego, że dzieci mogą być tak ruchliwe i krzykliwe )) mój syn znalazł
wspólny język z tamtym chłopcem. Nauczył się żyć w jego towarzystwie, wyczuwał
nastroje tamtego i kiedy trzeba było, to się wycofywał. I świetnie się razem
bawili, wygłupiali itd. )) Bo ten chłopiec z kolei odpłacił mojemu wyjątkową
sympatią - możliwe, że właśnie dlatego, że mój podszedł do niego bez żadnych
uprzedzeń. A ja Młodego nie "ostrzegałam" przed tamtym kolegą.

Zdaję sobie sprawę, że mój przykład jest może mało adekwatny, bo chłopcy nie są
rówieśnikami, a poza tym jednak inaczej jest w grupie przedszkolnej, gdzie jest
więcej dzieci, niż tych kilkoro w naszej grupie na turnusie (a więc i większy
stres dla dziecka). Niemniej jednak chciałam ją opisać, bo jest fajna. ) i
taka w sumie budująca.

A co do pań w przedszkolu - nie jestem pewna, czy strategia "pozwalamy chłopcu
na wszystko, bo ma ADHD" jest dobra. Tzn. wiadomo, że nie da się sprawić, żeby
dziecko z ADHD chodziło jak w zegarku, było grzeczne i spokojne - ale trzeba mu
chyba stawiac jakieś granice, prawda? Nawet jeśli nie będzie umiało się do nich
dopasować, to musi mieć świadomość ich istnienia, tak mi się wydaje (ale może
sie nie znam ).
Żeby nie było, że się wymądrzam - matka chłopca, o którym pisałam, opowiadała
mi, że panie w jego przedszkolu świetnie sobie z nim radzą. Jak? Żelazną
konsekwencją i nieustępliwością - a nie odpuszczaniem mu i traktowaniem trochę
tak, jakby był za przeproszeniem zgniłym jajkiem.
No ale to już oczywiście nie Twoja działka. Szkoda jednak chłopca, bo jeśli
trafi w miejsce, gdzie nie będą sie umieli nim zająć, tylko na tym straci.

Hm, trochę sie rozpisałam )
pozdrawiam
gemma