debiut dziecka w przedszkolu- denerwujecie sie?

[pszczolka]

Witajcie!
za kilka dni moja córeczka idzie pierwszy raz do przedszkola, a ja coraz
bardziej się denerwuje. Niby wiem, ze początki dla wszystkich są trudne (mój
pierwszy dzień w pracy był koszmarny, ale i tak ten temat nie daje mi spać.
Staram sie jak moge by nie okazać zdenerwowania małej, bo bardzo łatwo
przejmuje moje nastroje.
Jak to jest u Was denerwujecie sie? może macie jakieś rady jak dobrze zacząć?
jakiego zachowania unikać?
Pozdrawiam ciepło- Maja

[blamblam]

denerwuję się strasznie ale nie okazuje tego synkowi a juz napewno o tym przy
nim nie mówię. staram się go jak najlepiej przygotować na tą zmianę (chodzimy
do przedszkola na dni adaptacyjne, czytamy ksiażeczke o przedszkolu, uczę go
samodzielności - to idzie opornie). panicznie sie boje ze bedzie płakał. choć
wiem że przedszkole jest ok i chcę zeby tam chodził, martwie sie o tysiac
rzeczy, czy sobie poradzi z jedzeniem, z siuisaiem, co ze spaniem (w domu nie
spi w dzień), z ubieraniem itp. Przy nim mówie ze jest duzy i mądry i
samodzielny i sama też w to wierze ale i tak że w srodku sie denerwuję.

[carminam]

Ja rowniez sie denrwuje...
Moja corka ma 2 latka i 5 miesiacy (niepelne nawet)
i idzie do przedszkola.
Wprawdzie przedszkole fajne, bliziutko bo 2 min od domu pieszo, i na razie
idzie na pol dnia, ale i tak mam stresa.

Przedszkole deklaruje ze dziecko z pielucha nie jest dla nich problemem, ale
usilnie przystosowujemy mala do nocnika...z marnym skutkiem
wie o co chodzi, wie ze powinna, potrafi sama jak chce pojsc zdjac ubranie i
zrobic co trzeba, niestety strasznie buntuje sie i za nic nie usiadzie na
nocniku, raczej nad nim zwisa skutek oplakany)
Jak juz zdazy jej sie usiasc to z nic nie wstanie dopoki nie zalozymy pieluchy
(raz po poltorej godziny siedzenia zasnela na nim), bo boi sie ze narobi w
majtki, jakies bledne kolo a ona sprawia wrazenie jak by kwestia zasad uzywania
nocnika byla dla niej zmienna i jakas skomplikowana ))

Na dodatek malo mowi, pojedyncze wyrazy, choc wiem ze rozumie doskonale prawie
wszystko , wrecz potrafi podsluchiwac nas)

Na szczescie sama je, zupy tez, potrafi sie ubrac i zalozyc buty. Umyc rece i w
miare posprzatac po sobie.

Nie wiem jak zniesie brak obecnosci rodzicow, w domu przebywa z nami
obydwojgiem non-stop bo babcie mieszkaja daleko a my pracujemy w domu.
Nawet trudno mi to przwidziec jak sie zachowa.
z natury jest smiala wiec moze bedzie ok...

Na poczatek chciala bym zostawac z nia w przedszkolu, znam ja na tyle ze wiem
ze boi sie przez pierwsza chwile ale jak nie ma nacisku i ma czas sie oswoic
przy mnie to potem jestem juz nie potrzebna wrecz zbedna)

Ja sie ciagle zastanawiam czy dobrze zrobilismy ja zapisujac od tego roku, ale
juz z cierpiacym na nadmiar energii, pomyslowym , upartym i spiacym tylko 9h na
dobe dwulatkiem nei dajemy rady pracowac (a rzecz jasna ma to bezposrednie
odbicie na naszych finansach

Jest ktos moze kto daje w tym roku takiego malucha do przedszkola?

[szuffex]

Moja córka teżwe wrzesniu skończy dopiero 2,5 roku i teżidzie teraz do
przedszkola.
Oczywiście też się denerwuję strasznie.
Wprawdzie nasza mała nie używa już pieluch (zakładam jej jeszcze tylko do snu
na wszelki wypadek), ale też niewiele mówi. I tego boję się najbardziej. Ja ją
rozumiem (jej język), ale obca kobieta na pewno jej nie zrozumie. No i czy moja
mała dziewczyna odważy się żeby zawołac "siusiu"? Albo czy pani w ogóle ją
usłyszy jak zawoła?
To tylko namiastka moich zmartwień. Dodatkowo boję się oczywiście chorób...
Ooojjj, nie będzie łatwo...

[donciaw]

No to jeszcze ja. Mój synek ma 2, 10 m-cy i ja też mam masę obaw. Największa to
ta jak oboje psychicznie damy radę w tych pierwszych tygodniach...Jest baardzo
mocno ze mną związany, bo chociaż pracowałam przed wakacjami i mały był z
opiekunką to całe wakacje spędziliśmy razem i juz dawno zapomniał o tym, że mama
też pracuje. Przypominam mu oczywiście o tym, ale teoria to nie praktyka i wiem,
że będzie ciężko. Co zrobiłam/zrobię aby nam ułatwic te trudne chwile? Przez
cały ubiegły rok szkolny chodziliśmy popołudniami na zajęcia z grupą 2-3 latków
aby nauczyc się zachowań społecznych i współżycia z grupą dzieci; byliśmy w
czerwcu na dniach otwartych w naszym przedszkolu i festynie; zostawiałam go przy
każdej okazji (nie było ich zbyt wiele) np. z babcią na 2-3 godzinki (nie obyło
się bez protestów i płaczu, ale wychodziłam); od poniedziałku zaczynamy też
chodzić na takie zajęcia przygotowujące do przedszkola przez tydzień po 3
godzinki dziennie z grupą rówieśników (niestety nie do naszego przedszkola); no
i pierwszy dzień w przedszkolu cały mam zamiar spędzić z Filipem (bo będzie to
piątek a ja pracę zaczynam w poniedziałek) a drugiego dnia odebrać go wcześniej.
A później to już będzie tylko rutyna i pewnie płacz przy pożegnaniu (ja
oczywiście będę twarda). No. Przesadzam? Jeśli sądzicie, że tak to napiszcie
śmiało. Może trochę krytyki dobrze mi zrobi, bo jestem chyba trochę
przewrażliwiona

[donciaw]

Ps. No i jeszcze boję się chorób, ale o moim sposobie na to pisałam już w wątku
o uodparnianiu.

[pszczolka]

donciaw- rozumię cie, bo też całe wakacje spedziłam z mała i ruszam do pracy
dopiero 4 września. Ja w piątek puszczam małą sama, ale tylko na kilka godzin-
zobaczymy jak będzie. Dni adaptacyjne wspomina miło, ale co chwile sprawdzala,
czy jestem na sali. Opiekunki powtarzaja mi, że musimy dzielnie przetrwać każdy
płacz i niechęć, bo nawet niewielkie ustapienie maluchowi może mieć trudne
konsekwencje. Trudno będę obgryzała pazury, ryczała w poduchy, no i jeszcze
ssała pastylki ziołowe na uspokojenie damy radę kochane!!!

[sek_unda]

ja też nie śpię po nocach i wymyślam najgorsze scenariusze jakie mogą się
przydarzyć
Mały zawsze był ze mną albo z babcią, poza tym charakterek to on ma! Uparciuch
jest i krzykacz okropny. Drżę ze strachu, że rano nie będzie chciał się ubrać
(zawsze są o to awantury), że w przedszkolu będzie wył i czepiał się mnie, żeby
go nie zostawić. Co odczepię łapki, to oplecie mnie nogami i nie będę mogła
wyjść za drzwi. Do tego wysmarka tego swojego śpikola i jak go takiego
zostawić? A przecież nie mogę spóźnić się na przewóz do pracy (zaczynam od
września).Jestem PRZERAŻONA!!!

[agnieszka815]

Dziwczyny tak naprawdę to rodzice muszą dojrzeć do przedszkola ale jak tu
dojrzeć keidy ma się wrażenie że coś się bedzie odbywało za naszymi plecami a my
będziemy o tym tylko informowani.My tego nie przeżyjemy z pociechą.
Nie piszę wiecej bo nakręcam spiralę stachu i niepewności(sama też się nakręcam)

[moofka]

a ja nie wiem
ale moj synek chodzi od ponad roku do zlobka, ktory uwielbia
bylismy juz na pierwszym spotkaniu orgaznizacyjnym, przedszkole jest ladne,
blisko domu, panie mile, czynne do 16,30 -nie jak zlobej do 15,30 i bede mogla
dziecko odbierac sama, wiec z jednej strony juz nie moge sie doczekac
z drugiej od kiedy maly sie dowiedzial niebawem idzie do przedszkola -
szykujemy wyprawke razem itd.
codziennie rano pyta czy juz do nowego, czy jeszcze do starego i jak mowie ze
do starego to oddych z ulga i mowi, no to dobrze
jakies obawy ma czyli
boje sie przede wszytskim tego, ze na tych dniach adapatcyjnych bedzie masa
rodzicow, ktorzy sa bardziej przerazeni niz dzieci i razem na grupie ze
wszystkimi to oni moga te przedszkolna histerie nakrecac
wiec zaklepalam, sobie juz urlop i pojde pohisteryzowac razem, zeby moje
dziecko od nowa adaptowane, nie czulo sie samotne

[judytak]

pszczolka napisała:

> Staram sie jak moge by nie okazać zdenerwowania małej, bo bardzo łatwo
> przejmuje moje nastroje.

nie wystarczy nie okazywać
trzeba naprawdę wyluzować :o)
przecież im dziecko mnijesze, tym lepszy ma "radar", nie zwraca uwagi na to, co
okazujesz, tylko wyczuwa to, co masz w środku...

a jak wyluzować?
bo ja wiem? każdy swój sposób ma
ja na ogół przemyślę sobie wszelkie "czarne scenariusze", znajduję na nie
rozwiązania w teorii ("a jeśli będzie tak, to mogę zrobić to, to i to"), plus
opowiadam dziecku realnie, ale optymistycznie, szczegółowo, jak będzie, i sama
w to uwierzę, bo mówię to tyle razy ;o)

pozdrawiam
Judyta

[agnieszka815]

Witam moja mała Asia(ma 3 latka)także wybiera się do przedszkola od
września.Jestem nie tyle przerażona co mam pewne obawy.Po pierwsze przegapilam
taki właśnie kurs adaptacyjny dla dzieci przed przedszkolnych.Po drugie dopiero
teraz działamy szczepionką uodparniającą Ribomunyl a ta kuracja ma trwać ok 3-5
miesięcy(lekarz nas wcześniej o tym niepoinformował).A własnie najbardziej boję
się o te choroby- jak była mała to często i długo chorowała ostatnio już nie tak
bardzo.A jak będzie w przedszkolu???? Jak zacznie chorować i opuszczać zajęcia

to znowu bedzie problem z aklimatyzacją.
A jak bedzie z pierwszymi dniami w przedszkolu- nie wiem raz mówi że chce isć
nawet od zaraz a innym razem że nie chce chodzić.Ja nawet myślałam aby wziąść
wolny tydzień na wszelkie W, ale teściowa odradziła.Ona posyłała dzieci i urlopu
żadnego nie brała dała sobie radę to i ja dam.Tylko że to jest wydarzenie,nowy
etap w życiu Asi i chciałabym przy tym być.
Rozmawiałam z jedną opiekunką w prywatnym przedszkolu.Powiedziała mi że nie
można przedłużać pożegnań z dzieckiem gdyż jeśli mama nie może się z nim rozstać
daje to sygnał dla niego że coś jest nie tak i sama nie jest pewna czy dobrze
robi-no bo skoro się zdecydowała to dobrze robi.W wychowaniu dzieci
najistotniejszą rzeczą po miłości jest właśnie stanowczość.
Kolejną rzeczą o którą się martwię to siusianie.Oczywiście nie ma z tym
przoblemów w nocy także, ale mam małe doświadczenie jeśli chodzi o wysadzanie
przez zupełnie obce osoby- płacz że tylko mama może wysadzić i rezultat mokre
spodenki.Trzeba chyba przygotować sporą torbę z ubraniami
Ale ja tu tak piszę mądre (chyba) rzeczy i w teorii jestem dobra to w praktyce
zobaczymy.

Zyczę wszystkim mamom świeżo upieczonych przedszkolaków aby się nie poddawały i
słuchały swoich pciech.Czasem wystarczy drobna zmiana aby wszystko zaczęło grać.

Ps.doszłam ostatnio do takiej refleksji że nasze dzieci kończą poniekąd swoje
beztroskie dzieciństwo od tej pory bedą takze obowiązki a edukacja zakończy się
za kilkanaście lat.I co one z tego użyły

[pagosia1]

Witajcie,
nasz synek też za dwa tygodnie ma swój debiut w przedszkolu. Generalnie lubi
dzieci, ale niejadek z niego duzy, i tego sie wlasnie najbardziej boję.
Rozstania też oczywiscie, bo mamisynek z niego duzy i dlatego wymyśliliśmy z
mężem, że to on będzie jego odprowadzał - myślę, że łatwiej zniesie rozstanie z
tatusiem niż ze mną (tatuś chyba bardziej odporny na łzy dziecka niż ja).
U nas niestety nie było dni adaptacyjnych, ale mozna cały pierwszy tydzien być w
przedszkolu z dzieckiem. My jednak z tego chyba nie skorzystamy, bo jak mały się
tak przyzwyczai, to chyba później będzie mu jeszcze trudniej. Sama nie wiem...
Ciekawa jestem drogie mamusie, co o tym myslicie ? Jakbyście miały taką
możliwość, to czy siedziałybyście po pare godzin razem z dzieckiem w przedszkolu
? A co z dziecmi, który rodzice nie moga byc razem z nimi ? Chyba było by to
krzywdzące dla takich dzieci.. Takie wlasnie mam wątpliwości..

Pozdrawiam serdecznie z Gliwic i trzymam kciuki za udane początki !
Gosia

[ada_zie]

Mój synek ma 3,5 roku i od wrzesnia będzie chodził do przedszkola.
Czy się denerwuję?? Oczywiście - ale chyba tak średnio - wychodzę z założenia,
że mnóstwo dzieci chodziło i chodzi do przedszkola - więc i my sobie z tym
poradzimy.
Pozytywne strony:
- do przedszkola idzie razem ze swoim kuzynem, z którym widują sie codziennie i
przepadają za sobą;
- jest trochę rozpuszczonym jedynakiem więc kontakt z innymi dziecmi dobrze mu
zrobi.

Negatywne:
- choroby, które będzie łapał;
- jest totalnym niejadkiem - obawiam się, że przez cały dzień nie będzie nic jadł.

[gawliki]

[gawliki]

[pszczolka]

W naszym przedszkolu były dni adaptacyjne, ale mozna też przyjść z dzieckiem
pierwszego dnia- jednak panie raczej prosiły by tego nie robic, bo po pierwsze
jeśli nie wszyscy rodzice przyjda to trudno bedzie innym dzieciom zrozumieć
dlaczego akurat ich mamy nie ma, a po drugie dzieciaczki nie będą mogły sie
połapać jak to jest z tym przedszkolem- z mamą, czy bez (ja ponieważ jestem
nauczycielka zabrałam raz córke do szkoły- na studniówke- od tej pory nie może
zrozumieć, że szkoła to miejsce do nauki, a nie do zabawy i wszystkim tłumaczy,
ze mama w pracy tańczy i jest duzo kolorowych swiatełek i zabawa).
Ponieważ córka jest bardzo do mnie przywiazana ( i jak sie okazało ja do niej
jeszcze mocniej) obawiam się jej płaczu przy rozstaniu ( no i mojego też), wiec
zdecydowałam, ze to tata będzie ja odprowadzał- jest bardziej stanowczy i ona
jest jakoś bardziej samodzielna (przy tacie wchodzi na najwyższe zjeżdżalnie, a
przy mnie sie boi).
Martwie sie, bo mała nadal korzysta z pieluch ( a ma już 3,2 lata- nie chce i
już), ale tłumaczę sobie, ze w domu zmieniam jej piluche po śnie i około 14,
więc z jedna zmianą w przedszkolu nie będzie problemu, a moze się przy okazji
przekona do toalety (toaleta to to co najbardziej spodobało jej sie podczas dni
adaptacyjnych).
jest jeszcze kwestia jedzenia- je sama ale mało, bo zawsze znajdzie sie coś
ciekawszego do zrobienia i zapomina o jedzeniu...boszzzzz.
Za wasza radą staram sie przewidzieć każda sytuacje, znaleźć rozwiązanie a
przedewszystkim wyjaśnić to sobie. Mój mąż też twierdzi, ze wszyscy chodziliśmy
do przedszkola i jakoś to było (matko jak mnie to tłumaczenie juz irytuje- ja
wiem, ze wszyscy byliśmy, ale nie moje dziecko))
Na szczęcie ( a moze nie) 1 wreześnia (bo chyba wtedy ruszamy) mam wolny dzień.
Na szczęście, bo odbiorę małą poobiedzie, a na nieszczęście, bo będę miała dużo
czasu do rozmyślania i chyba całe przedpołudnie spędzę przy drzwiach.
Pozdrawiam i sciskam Maja

[adsa_21]

ja sie nie denerwuje..moje dziecie jest zlobkowe i ma wprawe

[silvik]

Ja się denerwuję, ponieważ:
1. Synek jest niejadkiem, boję się, że przez cały dzień nie będzie nic jadł.
2. Dotąd zajmowała się nim babcia(oboje z mężem pracujemy), nogdy nie został z
kimś obcym.
3.Oczywiscie różnego rodzaju choróbska, dotąd praktycznie nie chorował...

Jednocześnie uspokajam się:
1. Lubi dzieci, gdy jest w gronie innych praktycznie ja mogę nie istnieć
2. Był juz kilka razy na "Drzwiach otwartych" w przedszkolu, tak więc zna już i
panie przedszkolanki, i kąty w których będzie przebywał. Bawił się też ze
starszymi koleżankami i kolegami i bardzooo mu się to podobało. Raz nawet nie
chciał stamtąd wychodzić...
3. Jest śmiałym dzieckiem.
4.Przyda mu się kontakt z innymi maluchami, zaczyna mieć dziwne zwyczaje
jedynaka. Walczymy z tym, ale brak mu jednak dłuższych kontaktów z innymi
dziećmi.

No cóż, zobaczymy jak to będzie

[dusialodz]

Jak to wszystko czytam to robi mi się gęsia skórka na ciele. Moja Wiki ma 3
latka i 4 miesiące i za 9 dni też ma debiut. Nie wiem kto bardziej przeżywa,
czy ja czy ona.

W czerwcu chodziłyśmy przez tydzień po godzince dziennie na zajęcia adaptacyjne
i wszystko było OK. Zajęcia były po południu, a ona już od rana się szykowała.
Raz nawet popłakała się, że ona nie chce iść do domu, tylko woli się bawić z
dziećmi. To było podbudowujące dla mnie.
W ubiegłym tygodniu powidziała mi, że ona będzie płakać w przedszkolu bo nie
będzie mamy ani taty. I ręce mi się załamały.

U nas w przedszkolu można chodzić 2 tygodnie razem z dziećmi, ale nie uważam
żeby to było dobre dla dziecka. Nie wiem kto będzie ją zaprowadzał do
przedszkola, czy ja czy mąż. Pierwszego dnia wezmę urlop. Zaprowadzę ją przed
śniadaniem i odbiorę zaraz po obiedzie (u nas I i II śniadanie oraz obiad).
Później będzie zostawała do 16.

[kasiapfk]

Denerwuję się. Mimo, że to moje drugie dziecię startujące do przedskzola
(starsze już uczeń). Mimo, że to genialne zaprzyjaxnione przedskzole,
wspominające do dzisiaj starszego. Mimo,że młodszy idzie mniej więcej w tym
samym wieku i okresie do przedszkola.
Mimo wszystko to przeżywam. A nie jestem mamą-kwoką.

[dusialodz]

Nie wiem czy bardziej się obawiać początków w przedszkolu czy chorób? Teraz się
martwię o wszystko ale tłumaczę sobie, że to kwestia czasu i przyzwyczajenia.
Za jakiś czas pewnie inaczej będę na to patrzyła.

TRZYMAJMY SIĘ RAZEM DENERWUJĄCE (się) MAMY.
Pozdrawiam

[waldia]

Jasne, że się denerwuję. Jestem nauczycielką i pracuję w przedszkolu. Mój mały skończy za 2 tygodnie 3 latka. Pierwszy raz stanę po drugiej stronie
w przedszkolu- w roli rodzica. Nasze pociechy robią się coraz bardziej samodzielne, ale jeszcze długa droga przed nimi, oby ciekawa i kolorowa!!!
pozdrawiam i życzę bezbolesnego wkroczenia na drogę przedszkolną!!!

[koci]

Ja mam ten problem, że moja córeczka cały czas sprawdza czy jestem w pobliżu. Z
jednej strony to dobrze, bo wiem, że w sklepie nie pójdzie sobie gdzieś sama
(musi mieć mnie na oku), z drugiej strony boję się że w przedszkolu będzie
czuła się bardzo zagubiona. Chcę poświęcić 2 tygodnie urlopu na wdrażanie jej
do przedszkola, mam tylko wątpliwość jak zrobić to dobrze, żeby nie przesadzić.
Który moment jest dobry żeby wytłumaczyć dziecku, że od jutra mama będzie cię
zostawiać samą w przedszkolu? Czy lepiej po krótkim wprowadzeniu od razu
zostawić ją samą na godzinkę, żeby wiedziała, że w przedszkolu mamy nie ma, czy
lepiej kilka dni być z nią? Jak myślicie?

[agnieszka815]

Droga koci
każde dziecko jest inne więc sama będziesz musiała zanleść odpowiedni moment
kiedy dziecko będzie gotowe na rozstanie z tobą.Moim zdaniem lepiej z dzieckiem
nie zostawać na długo to go utwierdza w przekonaniu że mama będzie z dzieckiem
chodziła do przedszkola i bedzie zawsze "pod ręką".Ale fajnie jak mozesz na
początek zostawić dziecko na godzinkę.Myślę że to dobry pomysł jeśli dziecko
jest bardzo przywiązane do matki.
Zyczę powodzenia

[agagaba_1]

Denerwuję się i to baaaaaaaaaaaardzo,
Gabrysia (3 latka) jest niejadkiem na zasadzie, że trzeba jej pilnować przy
jedzeniu, bo bardzo lubi "memłać" jedzenie i przetrzymywać po pół godziny w
buzi. Obawiam się, że pani przedszkolanka nie będzie miała czasu aby dopilnować
28 dzieci przy jedzeniu, aby każde miało pusty talerzyk.
Co prawda Gabrysia jest przyzwyczajona do rozstania z nami, bo zostałana
wakacje u mojej mamy (70 km od Warszawy)i widzimy się tylko w soboty i
niedzielę.Oczywiście tęsknimy bardzo, ale nie mamy innego wyjścia. A tak z
drugiej strony myślę, że jest to dla niej dobry trening przezd przedszkolem.
Mam też obawy jak inne mamy: czy ktoś ją usłyszy jak zawoła siusiu, choroby, co
będzie gdy zrazi sie do leżakowania ( nie śpi w dzień) - mój siostrzeniec nie
chciał chodzić do przedszkola właśnie z powodu leżakowania - jakaś obca "baba"
rozbierała go i kładła spać a mamusi nie było, dziecko nie rozumiało co to
znazcy leżakowanie, dla niego była to noc bez mamy.
Obawiam się o panią, co prawda na zajęciach adaptacyjnych wydawała się miła -
zobaczymy. Gabrysia nie lubi podniesionego głosu - reaguje płaczem - wymaga,
aby spokojnie jej wytłumaczyć, że czegoś nie wolno a nie krzyczeć,.Staram się
być dobrej myśli, dużo rozmawiamy o przedszkolu, opowiadam jej, że dzieci inne
będą płakały za mamusiami a ona mi odpowiada że będzie je pocieszać, staram się
nie mówić że wszystko będzie cacy, ale także pokazać te gorsze strony i mam
nadzieję że będzie dobrze.
Pozdrawiam inne mamy - debiutantki.

[koci]

Dzięki Agnieszko. Masz rację, każde dziecko jest inne. Zobaczymy jak będzie,
ale po przemyśleniu sprawy postaram się ją już pierwszego dnia (po pokazaniu
jej wszystkiego, przedstawieniu pań, dzieci itp) zostawić na tę godzinkę, żeby
było dla niej jasne, że w przedszkolu jest się z "ciociami" i dziećmi i BEZ
mamy. Po tygodniu zobaczymy jak reaguje i czy panie uważają, że może zostawać
od 9.00 do 13.00 bo na początek chcę ją odprowadzać na pół etatu. Jestem dobrej
myśli

[krasulas]

Oh!! Podzielam Wasze obawy!!
Moja 2,5 latka również we wrześniu zaczyna przedszkolną edukację.
Nie bałabym się tak paskudnie, gdyby nie fakt, że będzie jedyną z rocznika
2004, a kolejne najmłodsze dziecko po niej jest aż pół roku starsze. Reszta to
3,4 latki.
Na szczęście bliziutko - będę mogła podglądać
pzdr
Ania

[weronikarb]

Strasznie się boję, jak pomyślę o przedszkole to aż żołądek mnei boli.
Małemu opowiadam o przedszkolu, jak narazie chce iść chętnie i to bez mamy.
2 m-ce mu nadawalm o nim. Jest do niego przekoanny.
Jednak nigdy nie zostal z obcymi osobami, bardzo boi sie nieznanych ludzi, na
szczescie szybciej przyzwyczaja sie do kobiet - do mężczyzn zawsze jest na
dystans, nawet mioch i męża braci. Jedynymi mężczyznami, którzy mogą go wziąść
na ręce/kolana to dziadkowie i tata.

Nie byl na zajęciach adapcyjnych.
Nie ma pojęcia jak wygląda przedszkole "od środka".

Jest samodzielny w miare, umie już:
1. sikać do nocnika/toalety
2. Ubierać się i rozbierać (to jeszcze idzie opornie ale umie)
3. Zakładać i ciagać buty (nie wiązane)
4. Jeść wszystkimi sztućcami
5. Pić ze wszystkiego umie
6. Mowi pelnymi zdaniammi - wrecz trajkocze
7. Umyje sie sam,zeby tez (bez polykania pasty) nawet nasmaruje buźkę kremem

Chyba nauczylam go wszystkiego na poczatek, ale i tak boje sie strasznie.
Mam tydzien urlopu, ale nie bede z malym, bo do przedszkola mam aby przez droge
i malemu tlumacze ze tam nie mozna z rodzicami, wiec niechce go oklamywac. W
razie czego daja mi wychowawczynie znac, to sie pojawie

[alabama8]

Mój ma już debiucik za sobą, zaczoł w sierpniu.
Pierwszego dnia z ochotą, drugiego z lekkim oporem. Ale generalnie jest
zadowolony. W przedszkolu czas mija jak z bicza trzasł, śniadanie, obiad,
zajęcia, podwórko i tak do 13tej a potem całe towarzystwo idzie spać. Jak się
wyśpiąjest 15nasta i trzeba powoli rozchodzić się do domu. Ja odbieram smyka o
16:20 i nigdy nie chce wyjść z przedszkola. Muszę przekupiać godzillą w TV albo
innymi atrakcjami - bo by siędział do wieczora.

[pszczolka]

dziekiję Ci alabama8 za wieści. Troche mnie to uspokoiło. echhh...jeszcze kilka
dni i nas to czeka
pozdrawiam Maja

[mbwj88]

Witaj,
moja córeczka też miała pójść do przedszkola od 1 września ale właśnie dzisiaj
moje zdenerwowanie spowodowało, że przed chwilą zadzwoniłam do cioci niani i
poprosiłam o dalszą opiekę.
Wycofam papiery z przedszkola
Nawet przez pare dni chodziłyśmy do przedszkola żeby potem było jej łatwiej ale
mnie to tak przygnębiło, tak się boję tych chorób , budzenia dziecka przed 6
rano (pracujemy od 7) jej płaczu
Aż mnie boli głowa a już byłam zdecydowana..
Czy powinnam się udać do psychologa?

Dni adaptacyjne

[goncia11]

A ja chciałabym się dowiedzieć jak wyglądają dni adaptacyjne w przedszkolu, czy
są to jakież przygotowane dla dzieci zabawy gry itd.Dziekuje.

[mama_mima]

Witam mamy wszystkich debiutantów!
Mój synek (30.08.2003) też rozpocznie 1 września edukację przedszkolną. Tak jak Wy, ja również się denerwuję. Mały odkąd skończył 5 m-cy był z opiekunką, a ze mną wszystkie wolne dni w szkole tzn. święta, ferie, wakacje itp.(jestem nauczycielką). Cały czas przygotowujemy go z mężem do pójścia do przedszkola. W czerwcu był kilka razy na "Dniach otwartych" i z płaczem wychodził, gbyż mu się tak podobało i nie chciał iść do domu. Nawet nie zwracał na nas uwagi - mogłoby nas wogóle nie być. Wszędzie go było pełno, a po zabawie sprzątał z panią wszystkie zabawki. Zawsze to jakaś odmiana dla dziecka: nowe zabawki, nowe otoczenie, nowi koledzy i koleżanki - ciekawe tylko na jak długo ta nowość będzie fascynowała i jak szybko zorientuje się, że nie ma rodziców (choć jest na to przygotowany i sam mówi: "mama do pracy, tata do pracy, ja idę do przedszkola").
Ja oczywiście się niepokoję: czy nie zapomni w zabawie zawołać i pójść siku, czy poradzi sobie z rozbieraniem i ubieraniem - zanim się ubierze ja już dawno bym zrobiła wielkie zakupy i wróciła do domu :o), czy mój niejadek cokolwiek weźmie do ust podczas posiłków, a przede wszystkim czy będzie chorował.
Czytając wasze wypowiedzi, drogie mamy, widzę, że nie jestem osamotniona i jestem troszkę pocieszona, że nie tylko mój synek jest w niektórych czynnościach samoobsługowych trochę "nieporadny" (wydaje mi się, że wynika to z lenistwa i pewności, że jeżeli będzie z czymś zwlekał to w końcu zrobi to za niego mama, ponieważ gdy na czymś mu bardzo zależy to tą samą czynność wykona bardzo szybko).
Pozdrawiam i czekam na informacje, jak minęły pierwsze dni w przedszkolu waszych pociech.

[violettas1]

czesc moje dziecko tez idzie od 1 wrzesnia do przedszkola.jest otwarte na
wszelkie nowosci i bardzo lubi dzieci.jest niezwykle towarzyski.na dniach
adaptacyjnych radzil sobie swietnie wogole nie zwracal na nas uwagi.mimo to ja
juz od kilku dni nie moge spac po nocach.budze sie i ciagle mam przedszkole
przed oczami,jak on tam da sobie rade i czy nie bedzie rozpaczal jak zobaczy ze
jest bez mamy i taty...jedyne pocieszenie to Wasze wypowiedzi...wiem ze nie
jestem osamotniona w moich obawach,widac taka kolej rzeczy i taka rola rodzica
ze musi sie martwic...pozdrawiam Was wszystkie i zycze Waszym dzieciaczkom
superowego pierwszego dnia w przedszkolu...pozdrawiam i tzrymam kciuki za nas
wszystkie

[mamamata]

Ja tez sie troche denerwuje. Moj synek jest wprawdzie dosc smialy i towarzyski,
na placu zabaw jak pooooojdzie, to ledwo go widze.. moglabym nie istniec.
Ostatnio zostawilam go rowniez na godzinke w IKEI - w miejscu zabaw i po
godzinie musialam sila wyciagac, poplakal sie strasznie, ze chce zostac
jeszcze. Oczywiscie godzina to nie 5 czy 8 ale jestem dobrej mysli. Obawiam sie
o sytuacje nad ktorymi nie bede miec zadnej kontroli - jakies sprzeczki z
dziecmi, ostre slowa pani (choc w tym przedszkolu podobno na dzieci sie nie
krzyczy - no ale zawsze moze sie cos zdarzyc), drobne wypadki, guzy itp
nieszczescia. I o to, jak Panie beda rozwiazywac podobne sytuacje. Na szczescie
synek juz mowi, wiec mam nadzieje, ze bedzie w stanie powiedziec paniom, gdy
cos sie bedzie dzialo albo opowiedziec mnie na koniec dnia, zebym mogla
zareagowac. O przedszkolu mam dobre opinie wiec jestem przekonana, ze opieka
bedzie dobra. Bardziej niepokoi mnie lezakowanie - w domu nie zawsze chce isc
spac a w obcych miejscach nawet przy mnie nie chce zasnac w dzien. Jedzenie -
tez ostatnio zrobil sie niejadkiem ale mam nadzieje na zbawienny wplyw
przykladu innych dzieci i zuzycia energii Jak zaczna jesc to jak go znam tez
sie skusi. Jesli nie - trudno, pogloduje chlopak pare godzin. Bardziej obawiam
sie toalety - dopiero opanowuje sztuke zalatwiania sie na nocnik i to tylko jak
biega po mieszkaniu w majteczkach. Trzeba zapakowac stos ubranek na zmiane, a
na poczatek chyba puszcze go w pieluchach ( u nas jest taka mozliwosc).
Wzielam urlop na piatek i poniedzialek - w piatek mam plan posiedziec troche w
przedszkolu, obejrzec wszystko co i jak dziala, oczywiscie gdzies w kaciku, bez
angazowania sie w prace pan albo zabawe mojego dziecka, moze w ogole w szatni,
z lektura pod reka na wypadek gdybym byla potrzebna. To chyba bardziej dla
mnie, zebym ja mogla poznac panie, inne dzieci i zwyczaje w przedszkolu
Zobaczyc, jak Mat reaguje na lezakowanie i uzgodnic z paniami jak dzialac z
pieluszkami dalej.
W poniedzialek planuje podobnie - troche posiedze, potem urwe sie i wroce za
pare godzin, zeby go odebrac.
Nie martwie sie tym, ze jak raz pojde - bede musiala zawsze. To pewnie zalezy
od dziecka ale wiem, ze jesli ja bede pewna, ze wszystko jest ok (a to dadza mi
te dwa dni) to latwiej bedzie mi wytlumaczyc dziecku, ze tym razem zostaje
samo. No i przez dwa dni on tez pozna troche panie, dzieci i zasady i mama nie
bedzie mu potem tak potrzebna. U nas nie bylo dni adaptacyjnych w czerwcu -
mozna teraz za to przychodzic z dzieckiem, jak dlugo sie chce. Specjalnie
szukalam takiego przedszkola, wiec mam zamiar ten przywilej wykorzystac
Boje sie tez porannego wstawania, bo bede musiala wstawac duzo wczesniej, zeby
go wyszykowac i odwiezc. Maly jest skowronkiem, wiec powinien sie dostosowac,
gorzej z ubieraniem
Poza tym, o tym chyba jeszcze nikt nie pisal, zaczelam ostatnio mowic mu, ze
nie powinien isc z nikim obcym itp, brac cukierkow, powinien powiedziec mamie,
teraz poszerze to na pania w przedszkolu. Robie to niechetnie, ale trzeba. Bez
epatowania lekiem ale chyba najwyzszy czas Dotad byl zawsze pod opieka kogos
bliskiego a teraz ... lepiej dmuchac na zimne.

Acha - kiedy mu mowie, ze pojdzie do przedszkola, to mowi, ze nie chce ale
znam go i wiem, ze jak zobaczy inne dzieci i zabawki to oszaleje ze szczescia.
Chyba poszukam dzis jakiejs ksiazeczki o przedszkolu, moze Tupcio Chrupcio,
zeby lepiej mu opowiedziec co sie dzieje w tym tajemniczym miejscu Czy
znacie jakies inne?

[magaol]

Witam....
My tez debiutujemy w tym roku w przedszkolu tzn.ja,mama z ogromnym stresem juz
teraz i moja corka(3lata i 5 miesiecy),zachwycona tym wydarzeniem.Przygotowujemy
sie juz od dawna do tego dnia.Nastawiamy sie pozytywnie.Nie mamy problemu z
rozstaniami bo Zuzia czesto zostaje bez nas,co prawda u babci,ale to znosi
swietnie.Jesli tylko ma fajnie zorganizowany czas,ciekawie,to nie jest dla niej
wazne kto sie nia opiekuje.Najwazniejsze ze dobrze sie bawi.Do przedszkola
zapisana jest na 8 godzin,ale przez pierwszy miesiac bede ja odbierac po
obiedzie,chyba ze sama bedzie protestowac,ale nie chcialabym zeby szybko sie nim
znudzla.Narazie wszystko kreci sie wokol przedszkola,ciagle o nim mowi,i kazdego
ranka pyta czy juz idziemy.Poprosila nas o budzik,bo musi miec zeby wstawac do
przedszkola.Kupilam jej kiedys ksiazeczke"Bede przedszkolakiem".Wiele razy ja
czytamy i ona juz tez tak jak bohater tej ksiazeczki,Karolek,z niecierpliwoscia
czeka na dzien w ktorym juz tam pojdzie.Mam nadzieje ze ten zapal i radosc
bedzie trwala,a nie ze to tylko chwilowe.
Wiecej relacji po 1 wrzesnia.
Zycze Wam i Waszym Dzieciaczkom pogodnego i usmiechnietego pierwszego dnia w
przedszkolu.