co by było gdyby?....

[jagienkaa]

ma takie dziwne pytanie...tak ostatnio za mną chodzi.
Co zrobiłybyście gdyby (tfu tfu odpukać) wasz mąż, partner umarł. Czy
wróciłybyście do Polski? czy macie tutaj na tyle silne korzenie, żeby zostać?
czy kiedyś się nad tym zastanawiałyście?

[ma.pi]

Ja bym zostala tutaj gdzie jestem. Bylam juz tutaj zanim poznalam meza. Takze
ja nie wyjezdzalam "za mezem" do Kanady ale dlatego, ze tak chcialam. No i
dzieci to juz tutejsze.
Dla mnie powrot do Polski to bylaby druga emigracja i zaczynanie zycia od nowa.

Pozdr.

[farpakon]

jagienka, a co ciebie takie czarne mysli nachodza?
ja raczej nie wrocilabym. moze tylko na troche, ale nie sadze, zeby na stale.

[jagienkaa]

no nie wiem, tak jakoś mąż w pełni zdrowia na szczęście ale czasem tak się
zastanawiam co bym zrobiła...

[aniaheasley]

Podobnie jak ma.pi. Ja nie mam w Polsce nic do czego mialabym wracac. Co ja bym
tam robila, kobieta w pewnym wieku zero praktyki zawodowej (w Polsce) zaczynac
wszystko od poczatku?? Ile razy mozna... Zadnego odcinka zycia nie moge sobie
tam wyobrazic, np. gdzie bym mieszkala, w jakim miescie, czy tam gdzie rodzice,
czy tam gdzie sie najbardziej cos dzieje?? Ale chyba najwieksza krzywde
zrobilabym synowi, bo on jest calkowicie tutejszy i uwielbia swoje angielskie
zycie.

To chyba zalezy od tego jak dlugo kto jest poza Polska, w jakim wieku sa
dzieci, czy maz byl tamtejszy czy polski, i od pozycji zawodowej w nowym kraju.

[evee1]

Ja wlasciwie juz zadnych korzeni w Polsce nie mam wiec odpowiedz jest prosta.
Napewno nie wrocilabym. Jezeli nawet, to nie z tego powodu.

[izabelski]

a ja nie wiem co bym zrobila
bo korzenie dzieci tutaj i wieksze mozl;iwosci etc ale i w Polsce sa takie
elementy zycia, ktorych nigdy w Londynie bynajmniej mieszkajac nie berdziemy
mieli
moje serce zostalo w Krakowie i tam moglabym zamieszkac chociazby jutro
mam tam niezawodnych przyjaciol, z ktorymi spotykam sie zawsze przy wyjazdach i
rodzine w okolicy ...

[mgna]

Jagienko! Czyz podobne czarne mysli czesto po glowie tobie chodza? Mi od czasu
do czasu, ale ile razy czarna mysl przychodzi to robie wszystko zeby ja
odpedzic...naogol zaczynam "przymusowo" myslec co mam jeszcze do udekorowania w
domu, jaka sciane chce jeszcze rozwalic...lub synek czyms mnie rozmieszy i
martwiacy humorek z glowy wypada

Ja czasami sie zastanawiam nad tym pytaniem, ale nie gdymy maz umarl tylko co
bym zrobila gdybysmy sie rozstali (oboje wierzymy w rozwod, choc rownie silnie
oboje wierzymy ze warto jest pracowac nad zwiazkiem)...ktoz wie moze kiedys on
kogos pozna lub moze mnie ktos w glowie zawroci, roznie w zyciu bywa. Do Polski
nie wracalabym poniewaz wyjechalam jako dziecko; Polska jest dla mnie kraina
mojego dziecinstwa, jakby przezemnie wymarzona, jednak kiedy tam wracam to
zdaje sobie sprawe ze malo mnie laczy z rodakami; mam inne poglady na zycie,
inna metalnosc, inne wymagania w zyciu... Niejestem pewna na 100% czy bym
zostla w Angli, jesli tak to bym przeprowadzila sie albo do York, albo do
Szkocji do Edinburgh'a - moje dwa ulubione miasta w UK. Moze skusilabym sie
przeniesc blizej rodziny do Toronto zeby moj synek wyrosl wsrod kuzynostwa?
Jednak jesli sercu bede wierna to powrocilabym do domu, do NYC; tam mam
przyjaciol, tam mam profesionalne kontakty gdzie moglabym powrocic do swojego
zawodu lub otworzyc wlasna firme. Miloszek mial by mnustwo kulturalnych events
przedstawien teatralnych, koncertow w filharmoniach, wystaw w muzeach...och jak
ja nadal tesknie! juz cztery lata minely, a ja nadal nie potrafie zaadoptowac
Anglie jako moj dom.

jagienko, masz maila n/t

[monhann2]

[jagienkaa]

dziękuję bardzo!

[mamamon]

Jagienka!
Lo matko! Co za straszne mysli chodza Ci po glowie! Jedz na zakupy, kup sobie
cos ladnego i nie mysl juz o takich okropnosciach!
m.

[ewunia_uk]

Ja sie czasami zastanawiam, co zrobimy jak dzieci juz wyrosna i bedziemy na
emeryturze. O smierci meza raczej wole nie myslec

Pewnie skonczymy na wyspie Skye (o ile nie nabawimy sie wczesniej reumatyzmu,
bo tam pogoda niesprzyjajaca), albo gdzies we Francji lub Hiszpanii.

Ale gdybym nawet zostala sama, to do Polski raczej sie nie przeniose, bo tylko
bym sobie nerwy nadszarpnela na stare lata )

[juskapl]

ja tez bym do polski nie wrocila na stale napewno bym czsciej odwiedzala ale
tutaj bym chciala zostac ,a na stare lata hmmm marzy mi sie napewno Europa moze
Wlochy??

[jagienkaa]

nie, ja wcale nie uważam że to są jakieś czarne myśli, po prostu nigdy nie
wiadomo co się może przydarzyć - więc jeśli ktoś nie chce myśleć takimi
kategoriami to może odpisać co by zrobił po rozwodzie?
na zakupy niestety nie mam funduszy...ja biedna studentka jestem hehe

[mrufkaa]

A ja bym wrocila.
Nic mnie tu by nie zatrzymalo, dziecko male, ja sie utrzymam tu i tam. A tam
mam cala rodzine, teraz tez mieszkanie. Definitywnie bylby to znowu Wroclaw.
Ale duzo w tym nastawieniu jest potrzeb innych - mamy, mojej siostry. Im bym
sie tam bardzo przydala.
Na pewno jestem tu wylacznie z uwagi na mojego meza. Ale tez nie przeraza mnie
kolejne wyzwanie, nowy rynek pracy... tu czy tam, trzeba sie przeksztalcac,
doksztalcac, przec do przodu. Akurat wszyscy moi jezykowo wyksztalceni znajomi
maja prace i sobie radza. Nie zginelam tutaj, tam tez bym nie zginela. A gdyby
nie bylo motywacji pt. Najblizsza Mi Osoba, kolejne na liscie sa mama i
siostra... Tutaj zostalabym zupelnie sama, brrr....
No to pierwsza w tym watku wrocilabym na pewno.

[jagienkaa]

ja też bym wróciła. Tutaj właściwie mnie nic nie trzyma, w Polsce mam całą
kochaną rodzinkę z którą jestem bardzo blisko. No chyba żeby np moja mama tutaj
przyjechała.

[musia2002]

Nie wiem i lepiej nie myslec.Ani tutaj ani w Polsce nie bylo by mi latwo.Ja to
mam jeszcze gorsze mysli co by bylo gdybysmy z mezem umarli[np.wypadek
samochodowy] to co z moim synem????????

[mgna]

Ja to samo mialam, nawet ostatnio kiedy poraz pierwszy jechalismy bez synka,
mysl przebiegla ze wypadek moze sie zdarzyc...az prosilam meza zeby tak szybko
nie jechal...Jedyne co mnie uspokaja to to ze w naszym LW&T, jest dokladnie
wymienione kto opieke nad synkiem by przeja...to mnie uspokaja, synek bylby pod
dobra opieka.

[dorota1974kr]

Też nieraz myślę o takich sprawach. Sama nie wiem czy bym wróciła czy nie.
Podobnie jak Izabelski za Krakowem tęskię bardzo i zawsze czuję się tam
świetnie. Mam przyjaciół, rodzinę ale czy mam tam jakieś perspektywy pracy,
utrzymania się? Nie jestem pewna, nigdy tam nie pracowałam na poważnie.
Podejrzewam, że raczej zostałabym w UK.

[violus22]

ja bym wrocila, choc pewnie nigdzie na ziemi nie moglabym juz odnalezc swojego
miejsca

[farpakon]

fajne, to co ewunia napisala:
"Ale gdybym nawet zostala sama, to do Polski raczej sie nie przeniose, bo tylko
bym sobie nerwy nadszarpnela na stare lata )", hehe.

[lucasa]

ja sie tak zastanawiam... bo w sumie chyba jestem jedna noga tutaj jedna tam, a
juz tam nie w domu, a tu jeszcze nie ((

mysle, ze to zalezaloby od tego jakie duze bylyby dzieci i co jeszcze by mnie
trzymalo.
oczywiscie, ze byloby latwiej, gdyby mozna bylo tu zostac, utrzymac sie i
jeszcze latac co przerwe szkolna do Polski. natomiast nie wyobrazam sobie pracy
na caly etat, 20 dni urlopu i zero mojej rodziny tutaj. za bardzo rodzinny
czlowiek jestem...

a jeszcze przy okazji pytanie, juz Marzena wspomniala o testamencie. czy macie
go spisanego? a jezeli tak, i jezeli mozecie sie podzielic to czy macie i jakie
zapiski odnosnie opieki nad dzieckiem/dziecmi. dla mnie to byla abstrakcja
dopoki nie zwrocil nam na to uwagi financial adviser. i wlasnie nie tylko
chodzi o zapiski o finanse (bo tych nie ma tak duzo, choc fajnie, ze doradzil,
aby pension scheme zrobic w formie trustu - wiem, ze wypowiadam sie po laicku,
ale ciagle sie nie orientuje w tutejszych finansach). ja najbardziej widze
mojego brata i bratowa jako ewentualnych opiekunow i takie chcialabym zrobic
zastrzezenie (co by tutejsza rodzina ich nie zaczela wychowywac - brrr...). ale
znowu co jezeli dzieci bede juz w szkole, nastolatki, z gronem przyjaciol, w
swoim kraju? wtedy wyrywac ich stad i przenosic do Polski??? ufff... sama nie
wiem...

Agnieszka

[agazat]

Mnie w tej chwili zadne "co by bylo gdyby...." nie martwia za bardzo, staram
sie o tym nie myslec, aby nie przyciagac negatywnych fali, ale jeszcze w Polsce
denerwowalo mnie co innego. Kiedy juz wiedzialam, ze tu wyjade na stale (maz,
dziecko w drodze)postanoiwilam odciac pewne korzenie, czytaj : sprzedac swoje
mieszkanie (bo po co je tam utrzymywac, z wynajmem tylko klopot, a poza tym
kasa jest mi potrzebna). I zaczelo sie ... Cale tabuny znajomych "a co by bylo
gdyby ... wam nie wyszlo, nie bedziesz miala gdzie wrocic" itp. A czy ja musze
tam wracac?? A dlaczego zakladac od razu, ze cos nie wyjdzie?? Bede sie o to
martwic jak stane oko w oko z taka sytuacja. Moj maz raz w tygodniu odbywa 500-
kilometrowa podroz do pracy lub z powrotem. Nauczylam sie nie myslec za bardzo
o tym, co go moze spotkac. Mysle pozytywnie. Wiecie co mnie bardziej trapi?? Co
bedzie, jak moi rodzice odejda. Jestem jedynaczka, oni zostali w Polsce sami.
Moge liczyc na kuzynow i przyjaciol rodziny, ale przeraza mnie mysl o tym, co
bedzie, gdy pewnego razu otrzymam telefon za smutnymi wiesciami stamtad ...

Finanse

[mgna]

Agnieszko, przepraszam za brak pamieci, ale czy ty mieszkasz w Angli? Jesli tak
i jesli chcesz to moge opisac na temat tutejszych finansow dotyczacych dzieci
(ja kiedys w tym siedzialam, a moj mezulek nadal w tym siedzi - investment
banking, financial advice, consulting, SSAS i SIPP). Marzena

Testament

[mgna]

Napisanie testamentu bylo bardzo waznym dla nas, nie tak poniewaz chodzi o
finanse, ale kto by podjal opieke nad naszym synkiem gdyby cos nam obojgu sie
przytrafilo (ptfu, ptfu). Nie chcielibysmy gdyby w takim wypadku nasza rodzina
zamiast myslec o dobrze dziecka, egoistycznie walczyla by w sadach o to kto by
sie nim mial opiekowac (mozecie sobie wyobrazic rodzina meza moglaby walczyc o
to zeby moj synek zostal w Angli przez nich wychowany, a moja rodzina walczyla
by zeby zamieszkam gdzie oni mieszkaja). Rowniez wiedzielismy ze wolimy osobe
mlodsza, ktora by wychowala dziecko; wiadomo mlodsza osoba dluzej bedzie zyla
niz starsza, poprzez to dziecko ominie znow nastepny dom, znow nastepna smierc
opiekuna, znow nastepna duza zmiane w zyciu. Rowniez mlodsza osoba ma wiecej
energi do wychowania dziecka, wiecej bedzie podrozowac, lepiej bedzie rozumiec
naszego dorastajacego synka - myslac o generacyjnym gapie (cos nie tak to
przetlumaczylam, pomozcie dziewczyny, jak po polsku powiedziec "generation
gap"?). Nastepnie z posrod mlodych osob/rodzin ktore znamy wybralismy taka
ktorej ufamy, ktora podziwiamy swoimi osiagnieciami, ktora poprowadzi naszego
synka na dobra droge doroslego zycia, ktora nie bedzie traktowac nasze dziecko
jako Kopciuszka, ktora finansowo jest ustabilizowana tak ze pieniazki ktore dla
dziecka zostawimy bede tylko przeznaczane do jego wychowania/edukacji/rozrywek
a nie do finansowania danej rodziny widzimisie (jesli chodzi o finanse tez to
zabezpieczylismy poniewaz zalozylismy trust i jak by prosto mozna powiedziec
wybralismy opiekuna pieniedzy poprzez nas pozostawionych. Opiekun tych
pieniedzy bedzie przeznaczal kwoty na utrzymanie synka do osoby ktora sie
naszym synkiem bedzie opiekowala - wiec osoba opiekujaca sie naszym dzieckiem
nie bedzie miala direct access do konta bankowego - znow tutaj wybralismy osobe
ktorej ufamy, ktora jest finansowo niezalezna, ktora od urodzenia Miloszka
miala jego pierszenstwo na mysli). Kraj naszego synka zamieszkania bedzie
zalezal od jego opiekuna, tz jesli jego opiekun zechce przeprowadzic sie do XYZ
jest to z nami wpozadku, wiemy jednak ze gdziekolwiek synek nasz zamieszka
wyksztalcenie bedzie mial pierwszozedne i poprzez to karjere zabezpieczona -
nawet jesli nie bedzie chcial isc w stopy Mamusi i Tatusia.

Tutaj notatka, nasz LW&T jest bardzo prosty, im mniej skoplikowany tym lepiej
poniewaz jest w nim mniej (lub wogole) rzeczy do sporu w sadzie. Jednak, do
osoby ktora bedzie sie opiekowala naszym synkiem, i do osoby ktora bedzie
sporzadzala jego finansami, napisalismy "Letter of Instruction" w ktorym to do
nich wypisujemy szczegoly ktore sa dla nas wazne, detale.

[kingaolsz]

Co by bylo gdyby... czasem mysle i kategoriach "tragicznych" i rozwodowych i ja
nie mialabym cienia watpliwosci, ze po jak najszybszym
zalatwieniu "formalnosci" wrocilabym do Polski na 100%. Nic mnie by tu nie
trzymalo, a w Polsce mam moze pokrecona, ale bardzo oddana rodzinke.
A zaraz po takich myslach wyobrazam sobie siebie i meza wedrujacych po jakis
pieknych plazach, trzymajacych sie wciaz za rece i majacych po duuuuuzo lat

Pozdr
Kinga

Do Lucasy odnosnie testametu

[mamamon]

Ja mam zrobiony testament, a jesli chodzi o opieke nad dziecmi, to znajoma
sedzina powiedziala mi, ze i tak sprawuje ja zawsze najblizsza rodzina, a mnie
to bardzo interestowalo, bo Adas w tej chwili jest poddanym krolowej...

[jagienkaa]

to znaczy że Elżbieta i Karol się nim będą opiekować?

Do Jagienki

[mamamon]

No to bym chyba z grobu wstala!

[jagienkaa]

ech, lepsi oni niż np Edward ("one man advirtesement for British Republic").
PS właśnie piszę pracę o tym jak to sportowcy odgrywają teraz ważniejszą rolę
niż monarchowie...

[mgna]

Wrocilam wlasnie z kolezanka z muzeum i po kawce w Manchester. Idac przez St.
Anne's Sq paparazzi "trzaskali" filmem bo jakas panienka (zgaduje jakiegos
football'owca*) wchodzila do jubilera (moze mysleli ze pierscionek z
diamencikiem poszla ogladac?)

*Zgaduje ze footbolowca, poniewaz w Angli, a zwlaszcza w Manchester, oni i ich
kochanki sa traktowani niczym bogowie. Mi to wszystko ponad glowa przeplywa (a
niestety nie trudno przy moim wzroscie) i uwazam traktowanie ludzi o tym
zawodzie jako zyjacych-bogow bardzo niesmacznym.

[lucasa]

mamamon napisała:

> Ja mam zrobiony testament, a jesli chodzi o opieke nad dziecmi, to znajoma
> sedzina powiedziala mi, ze i tak sprawuje ja zawsze najblizsza rodzina, a
mnie
> to bardzo interestowalo, bo Adas w tej chwili jest poddanym krolowej...

aha,
a mi wlasnie o ta "najblizsza rodzine" chodzi...
bo to rodzenstwo moje czy Patricka jest najblizsze? (czy dziadkowie? i znowu
ktorzy?) jak rodzenstwo z jednej strony to kto brat czy siostra, zakladajac, ze
oboje juz maja zycie rodzinne... dlatego mysle, ze wolalabym sama (z
przyzwoleniem zainteresowanych) zadecydowac niz zostawic do dyspozycji decyzji
tutejszych urzedow (a wlasnie tak mnie jeden pan postraszyl - ze jak nie ma
zastrzezenia w testamencie, to i owszem opieka jest rodziny, ale musza oni
przejsc jakies procedury sadowe... ale co ja moge o tym wiedziec?...)

A

[vase]

kingaolsz napisała:

> Co by bylo gdyby... czasem mysle i kategoriach "tragicznych" i rozwodowych i
ja
>
> nie mialabym cienia watpliwosci, ze po jak najszybszym
> zalatwieniu "formalnosci" wrocilabym do Polski na 100%. Nic mnie by tu nie
> trzymalo, a w Polsce mam moze pokrecona, ale bardzo oddana rodzinke.
> A zaraz po takich myslach wyobrazam sobie siebie i meza wedrujacych po jakis
> pieknych plazach, trzymajacych sie wciaz za rece i majacych po duuuuuzo lat
>
> Pozdr
> Kinga


Nie dosc, ze sie calkowicie zgadzam, to jeszcze mi sie lezka w oku zakrecila...

[agazat]

Vase, wiem ze mieszkasz niedaleko mnie (mieszkam w okolicach Southampton). Daj
znac prosze, jakos malo jest polskich mam w tym rejonie.
Agnieszka, mama Zosi

[kingaolsz]

))))))))))))

Kinga

[basiak6]

Ja nie wiem co bym zrobila... Tyle lat juz tutaj jestem, tutaj studia i praca,
moj zawod w Polsce jeszcze nie jest zbyt dobrze ustawiony a juz na pewno finanse
sa zawladniete przez mezczyzn. Tutaj mam przyjaciol, wlasny dom.. a z drugiej
strony sa rodzice ktorych przecie tez potrzebuje.
Ciezko powiedziec...

[ika8]

Nie wiem czy bym wrocila, przed ciaza na pewno nie, ale teraz chyba balabym sie
zostac, wogole ostatnio nachodzi mnie jakas tesknota za Polska, nawet nie chce
mi sie ogladac angielskiej telewizji, tylko slucham programu pierwszego
polskiego radia
No a jakis miesiac temu moj TZ wyskoczyl z tematem ubezpieczenia na zycie, az
sie przestraszylam co on planuje, i cos o lekarzu zaczal przebakiwac, ze jak
chce ubezpieczenie na zycie to musi badania zrobic, a on jest bardzo anty
wszelkim medykom. Na razie temat przycichl, jakos nie chce mi sie tego
poruszac..., chociaz moze rozsadek by nakazywal.