tęsknota za Polską

[ewelina4242]

hej dziewczyny,
mam pytanie.... czy tesknicie za Polską?????
Jestem za granicami kraju od 2 miesięcy, dołączyłam do męża . 9 dni temu
przyszedł na świat nasz synek, z dala od babć , dziadków, cioć i wujków. W
szpitalu z zazdrośćią patrzyłam na dzidziusie, których odwiedzali najbliżsi.
Do mojego szkraba przyjeżdżał tylko tatuś.
Teraz jesteśmy już w domku, mały jest nadzwyczaj grzeczny, pierwsze lęki o
jego zdrówko minęły, ale zaczęłam CHOLERNIE tęsknić za krajem, za rodziną,
przyjaciółmi. Zastanawiam się, co w życiu ma większą wartość- bliscy, rodzina
i polskie realia, również te płacowe, czy w miarę ustabilizowane życie , ale
z daleka od tych wszystkich, których się kocha. Moi bliscy zobaczą małego w
grudniu, z wyjątkiem mamy, która przylatuje za dwa dni.
Czy tęsknota za krajem mija, czy da się z nią żyć????

[marafioti]

czesc
skad tak tesknisz? ja jestem we wloszech a teraz w polsce od 3 miesiecy bo
musialam sie odkurowac psychicznie(z teskonoty sie rozchorowalam). napisz cos
wiecej o sobie po co wyjechaliscie , maz polak , co robicie itd
pozdr dla malego.
ja mam 16 m olenke
pozdr pisz nawet na skrzynke
pa

[ewmag]

Gratulacje z okazji urodzenia synka! Moj ma juz 3 miesiace i sama nie wiem,
kiedy ten czas zlecial.
Ja tez tesknie za rodzina i bliskimi, bo za Polska to raczej nie bardzo. Ale
teraz mam swoja rodzinke i nie widze nas w Polsce. Tu zyjemy dosc skromnie, ale
to jest ,,skromnie" na tutejsze warunki. Tam byloby ciagle wiazanie konca z
koncem i stres z tego wynikajacy, ciagle przepychanki w pracy lub jej brak i
wszechobecna zawisc o nic. Polska jest blisko, troche ponad dwie godziny lotu i
stac mnie na te loty. Tam wprawdzie moglam wsiasc do pociagu i pojechac na
weekend do rodzicow, ale wydatek na bilet PKP to byla pokazna sumka. A teraz
taki weekend musze zaplanowac z duzym wyprzedzeniem, zeby kupic tanie bilety,
ale tez jest to mozliwe. Pewnie, ze by bylo super, gdybym miala mame w poblizu,
teraz jestem zdana na siebie i meza (ktory siedzi w pracy), a jesli ktos mi
pomaga, to musze za to zaplacic, ale ja mam tak, ze wszystko ,,musze!" sama,
wiec nie narzekam. Widze, ze jakos sobie dajemy rade, a juz mam zaplanowane
kilka wizyt w Polsce u rodziny.
Piszesz, ze Twoja mama przylatuje za dwa dni, na pewno Ci pomoze i przejdzie Ci
ta tesknota, nawet jesli nie do konca, to nie jest ona taka uciazliwa.

[danuta20]

witam na obczyznie ja juz tu jestem 18 lat i na poczatku tez chcialam wracac
ale jakos ten czas zlecial.....moja coreczka wlasnie dzisiaj skonczyla 5
miesiecy a moi synowie /24 i 16 lat/ sa ze mnie dumni ze to wszystko
przezylismy a ja jestem bardzo szczesliwa z poznego macierzynstwa i ze mam
zdrowe dzieci . wiec ciesz sie z tego a przy dziecku zapomnisz o tesknocie i
powoli sie przyzwyczaisz .zycze powodzenia i wytrwalosci danuta

[mplu]

Wiem, że to może głupie ale ja przy dwójce dzieci 17 miesięcy i 3 latka (jak
wylatywaliśmy z Polski mieli 10 miesięcy i 2,5 roku) nie mam zbytnio czasu
tęsknić .
To na pocieszenie , przy jednym tez jest sporo roboty zwłaszcza jak jest
pierwsze, ciesz się że babcia przylatuje.
Monika

[moniska11]

czesc!!!gratuluje dzidziusia!! ja bylam rok temu w identycznej sytuacji jak ty.
urodzilam swoja corcie w UK. Odwiedzal mnie tylko maz. Ale nie zaluje tego i
nie tesknie. Jak slucham co sie dzieje w naszym kraju to ciarki mi przechodza.
moj kraj(polska) nigdy nie zapewni mi i mojej rodzinie takich warunkow jak UK.
Polska to wieczne problemy, liczenie czy starczy do pierwszego, a jak nie daj
boze zachorujesz to zadra z ciebie ci lapowkarze wszystko co masz. nie cierpie
polski. wlasnie sie dowiedzialam , ze przez blad lekarzy moja kolezanka sracila
dziecko przy porodzie. konowaly czekaly 20 godzin zeby zrobic cesarke!!!!
Skandal!!! moje dzecko jest chore, przez kilka miesiecy leczylam je w polsce.
lekarze przez oszczednosc spieprzyli robote. wkurzylam sie i zabralam ja do UK.
Tutaj od razu zajeli sie moja mala, bez zadnego gadania i lapowek-liczy sie
tylko zdrowie i dobro dziecka. takze nie martw sie, do polski mozna jechac -
tylko na wakacje!!!pozdrawiam

[myszka785]

wiem co czujesz! ja jestem za granica już 14 miesięcy (Irlandia Północna)...
jak wyjeżdżałam z kraju w lipcu 2004 by dołączyć do mojego kochanego męża to
byłam w 5 miesiącu ciąży!!! Amelcia urodziła się 5 grudnia! leżałam w szpitalu
5 dni po porodzie i czekałam na wieczorne odwiedziny męża! rzecz jasna, poza
nim nikt inny mnie nie odwiedzał, dziadkowie, babcia, wujki i ciocie w
Polsce!!!... inne kobiety miały odwiedziny przez cały dzień, też mi było trochę
przykro... z drugiej strony można spojrzeć na to tak: "do mojego szkraba
przyjeżdżał tylko tatuś" albo AŻ TATUŚ!!!-ile jest kobiet, które nawet na ojca
dziecka nie mogą liczyć?!!!...
do Ciebie przyleci mama - do mnie nie przyleciał nikt, nie będę opisywać czemu
bo mniejsza o to! na Święta Bożego narodzenia lecisz do domu? SZCZĘŚCIARA! my
musieliśmy spędzić ostatnią Wigilię tutaj bo Amelka miała dopiero niecałe 3
tygodnie a poza tym nie zdążyliśmy jej załatwić paszportu!... myślałam, że to
będą nasze najgorsze święta z dala od Wszystkich - ale jak mogły być najgorsze
skoro mieliśmy taki prezent pod choinkę-takiego małego skarba?... owszem w
Wigilię uroniłam parę łez kiedy rozmawiałam z siostrą czy z mamą przez telefon,
ale przecież są ludzie, których spotykają większe nieszczęścia?... my jesteśmy
zdrowi, kochamy się i jeszcze urodziło się nam piękne, zdrowe dziecko - czego
więcej chcieć od życia?...
musisz na to wszystko spróbować spojrzeć z drugiej strony! nie szukać tego co
Cię dołuje tylko myśleć o pozytywnych stronach życia!!!
do Polski pojechaliśmy dopiero na Wielkanoc-pierwszy raz po 8 miesiącach (ja,
bo mój mąż po 9 miesiącach), mała miała już wtedy przeszło 3 miesiące,
ochrzciliśmy ją, spotkaliśmy się z rodzinami, dwa tygodnie śmignęły szybko i
trzeba było wracać... czas do wakacji i lipcowego wylotu do Polski śmignął
strasznie szybko, byliśmy, a teraz znowu odliczamy do grudnia...
ogólnie zauważyłam, że im dziecko starsze tym czas szybciej leci...
Amelka ma teraz przeszło 9 miesięcy, raczkuje, próbuje wstawać, do chodzenia
już niedaleko - wszędzie jej pełno!!! coraz częściej łapię się na tym, że nie
mam nawet czasu zatęsknić!
głowa do góry! wszystko będzie dobrze! Twoj mały skarb wszystko Ci wynagrodzi!
już niedługo zobaczysz pierwszy uśmiech na jego twarzy i wszystko poleci z
górki!!!
pozdrawiam!
3-majcie sie!
a gdzie Ty jesteś? świat jest mały - może niedaleko?
bogusia

[marta2777]

Ciesz sie ze Twoja mama przyjezdza. To naturalne , ze tesknisz bo to Twoje
poczatki za granica. Nie martw sie, jakos nauczysz sie z tym radzic. Ale powiem
Ci, ze taka tesknota nie mija tak poprostu. Moze ja mam inne doswiadczenia, bo
mieszkam na Alasce i stad trzeba leciec ponad 24 godziny do POlski , w ktorej
nie bylismy juz 2 lata, wiec nie moge nacieszyc sie POlska chociaz raz na pol
roku. Nie stac nas na bilety wydac od tak poprostu, bo na dwie osoby wychodzi
to okolo 2 tys dolarow, a i urlopu moj maz nie dostanie za duzo, a na 10 dni
poprostu nie oplaca sie leciec tzn z tego zostanie tak naprawde moze z 7 dni na
odwiedziny. Ja tez praacuje zawodowo i wtedy kiedy bileciki sa tansze, ja nie
moge wziac urlopu, itd, itd. Do mnie tez nikt nie przylatuje bo kogo na to
stac, a i nikomu sie nie usmiecha w takie zimnoty przybywac. Teraz jestem w 6
miesiacu ciazy i znowu pewnie przez nastepny rok nie pojedziemy do POlski, bo
dzidzia troszke za mala bedzie na takie dlugie podroze. Tak ze ciesz sie
kochana, ze masz szanse zyc za granica, to na pewno w jakis sposob poszerzy
Twoje horyzonty i kiedys to docenisz, i ciesz sie, ze dane Ci bylo wyladowc nie
za daleko od POlski. Mnie tez czeka "samotny" porod i to jescze w 50-stopniowym
mrozie, ale wszystko da sie przezyc. Wiem , ze to co robimy teraz zaowocuje, i
bedziemy mogli wkrotce sami sobie decydowac o wielu rzeczach (nie los za nas) i
uda nam sie mieszkac godnie, ale blisko POlski.
Pozdrawiam i glowa do gory, przeciez masz mala kruszynke juz przy sobie ,
skoncentruj sie na nim. Pozdrawiam.

Marta! Mieszkasz na Alasce?

[happy_woman]

Mam nadzieje ze kiedys sie tam wybierzemy na wakacje.Kolega byl niedawno i
przeslal nam fotki z tamtad.Bardzo tam pieknie i dziko.My mieszkamy w ILLinois
od 4,5 lat.Tez tesknie bardzo za Polska i rodzina,ale pracuje tutaj ,mam
rodzine wiec mam co robic na co dzien i tak nie mysle.Ale przyznam ze
przychodza dni ze pojawia sie szala w mojej glowie,i sie zastanawiam nad
naszym losem z dala od rodziny z ktora jestem bardzo zwiazana.Z drugiej strony
tutaj mamy "chleb powszedni"i jakies perspektywy dla nas i dziecka.Pozdrawiam.
Marta ,napisz pare slow od kiedy tam jestes i czy dobrze sie tam czujesz? Czy
jest tam jakas polonia?
-

Life is good, eternal much better.

[simonkapl]

Ja jestem we Francji od ponad roku, ooczekujemy dizecka.Tesknie bardzo z
aPolska, mimo ze widze rodzine codziennie na internecie i jezdzimy do siebie w
miare czesto.Ale tesknie i tak, za jedzeniem, tradycja, mentalnoscia i
rodzinka.Normalne!Pozdrawiam.

[soffia2]

Mieszkamy z mezem od ponad czterech lat za granica, do Polski wpadamy raz lub
dwa do roku i moze zabrzmi to dziwne, ale nigdy nie mielismy problemu z
tesknota. Jasne, ze jak dzidzia przyjdzie w styczniu na swiat to od razu nie
zobaczy swoich dziadkow, ale tez stwierdzilismy z mezem, ze po porodzie
chcielibysmy byc przez pierwsze tygodnie sami i przyzwyczaic sie do nowej
sytuacji, a potem niech rodzina przyjezdza kiedy chce.
Co do przyjaciol to nadal ich mamy w Polsce, jednak czasy studenckie juz sie
skonczyly i z tego co wiem nawet na miejscu znajomi nie widuja sie tak czesto
jak kiedys, bo najzwyczajniej nie ma czasu. Nie zmienia to faktu, ze zawsze
mozna na nich liczyc i tu sie nic nie zmienilo.
Dla nas najwazniejsze zawsze bylo to, ze chcemy tego samego i jest nam ze soba
dobrze. Zawsze chcielismy mieszka za granica i pieniadze nigdy nie byly glownym
czynnikiem, choc co tu kryc bardzo pomagaja. A mieszkanie od rodziny ma swoje
plusy, bo nikt nam nie probuje mieszac w garkach, a jak sie spotykamy to zawsze
jest zgodnie i przyjemnie.
Pewnie to kwestia nastawienia, ale nasze jest takie, ze nic wbrew sobie. Gdyby
za granica bylo nam zle pewnie bysmy zdecydowali sie na powrot. A tak mamy
troche wieksze rachunki za telefon, bo jak moja mama dorwie sie do glosu to
ciezko jej przerwac.

[nanuk24]

Jestes dopiero 2 miesiace, przejdzie ci Oczywiscie bedziesz tesknic,
zwlaszcza kiedy masz dziecko.
Kiedy wyjechalam z Polski nie moglam sobie poradzic z tesknota za rodzina i
pewna osoba mi powiedzila "zobaczysz, z kazdym rokiem bedziesz odzwyczajac sie
od rodziny" I mial racje. Jestem tu juz piec lat, stuknie niedlugo szosty i
brak mojej rodziny uwazam za stan naturalny. Inczej juz to znosze.
A rodzicow i rodzenstwa jeszcze przez ten czas nie widzialam i nie wiem, kiedy
zobacze.

[feliscat]

Ja też Cię rozumiem.
Jestem w UK od prawie roku, za niecałe 2 m-ce urodzi się mój synek. Może ciąża
też ma wpływ na moje stany emocjonalne, ale wiem, że nie chcę tu mieszkać na
zawsze. To nigdy nie będzie moje miejsce. Najgorsze jest to, że strasznie
chiałam wyjechać, wieszając psy na naszym kraju. Teraz widzę, że takie
zacietrzewienie to bzdura. W Polsce żyło mi się lepiej, nie mówiąc o rodzinie i
przyjaciołach. Przekonałam się, że bliscy ludzie są dla mnie najważniejsi. I
nawet jeśli jest tam więcej problemów to ja lepiej się czuję radząc sobie z
nimi tam niż siedząc tutaj. Tak więc moja tęsknota chyba nie przejdzie...
pozdrawiam

[jagna.04]

Oj i ja dziś coś tęskno dołuję. Od dwóch miesięcy mieszkam w Portugalii i też
zaczyna mnie dopadac tęsknota za domem. Jedynie mój siedemnastomiesięczny synek
trzyma mnie jakoś przy życiu. Przy nim muszę byc silna i wziąc się w garśc. Mi
też w Polsce żyło się lepiej, na więcej mogliśmy sobie pozwolic. Tu wszystko
jest potwornie drogie... W dodatku mój portugalski dopiero raczkuje, angielski
jest praktycznie żaden. Po polsku ani niemiecku nikt nie mówi... A ja strasznie
chcę, potrzebuję pracowac! I to nawet nie ze względów finansowych. No i tak
sobie siedzę z tym moim żalem w domku. Robię jakiś kurs językowy, ale to kropla
w morzu potrzeb. W tym tempie to nie wiem kiedy poznam ten język na tyle dobrze
żeby mnie ktoś zatrudnił. Sorry za te smutki ale chyba po prostu musiałam to z
siebie wyrzucic
Pozdrawiam

KOchane dziewczeta,

[basia313]

[aniek133]

Dziewczyny, poczytajcie sobie podobny watek
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=29377&w=28671916&v=2&s=0
Nie jestescie same.

Zaczyna mnie powoli zastanawiac jedna rzecz: po kiego diabla jestem wciaz na
obczyznie? Ja i innych nas tysiace, skoro tak bardzo tesknimy i pragniemy
wrocic do swojego swiata, do domu, do kraju..... ?

Kochane dziewczeta

[basia313]

Mieszkam juz dosc dlugo(10 lat) poza Polska. Mysle, ze trzeba troche poczekac
zanim polubi sie nowe miejsce, poznac ludzi, zwyczaje, atrakcje, po prostu
zadomowic sie. Czasem trzeba zmienic sposob myslenia, mowienia, bycia z innymi
ludzmi i potem juz jakos leci. A Anglii np trzeba przyzwyczaic sie do pewnej
powierzchownosci w rozmowach, choc to oczywiscie nie oznacza ze Anglicy sa
powierzchowni. Po prostu o pewnyc hrzeczach rozmawia sie ze znajomymi, o
niektorych z rodzina, a o niektorych z samym soba. Z czasem przychodzi
akceptacja tego i latwiej zyc. JA to chyba juz po czesci sama sie taka stalam.
I teraz kiedy jade do Polski przeszkadza mi bezposredniosc niektorych.
Dajcie sobie troche czasu i bedzie dobrze. Zawsze na razie mozecie powracac na
to forum, poplotkowac i sobie ulzyc i to Wam na pewno pomoze.
Glowy do gory.
Pozostaje jeszcze polska muzyka. A dosw pamietam, ze z polskich wykonawcow na
imprezach najczesci8ej spiewalismy MAryle Rodowicz. Czyzby ona byla najbardziej
polska? No i sa jeszcze piosenki partyzanckie. Te tez czesto spiewalismy, gdy
nam bylo smutno. (a te imprezy to oczywiscie z moich poczatkow w Londynie).

no ja to sie podpisze pod

[kingamamaemilki]

Toba obiema rekami chyba,


pozdrawiam,
tez nie tesknie tak,
Kinga i Emilka
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=621&w=27386938&a=27386938

[ewelina4242]

To sie nam ładnie temat rozwinął. Jest więc tęskniących dużo więcej. JA też w
Polsce pracowałam jako nauczycielka polskiego, na wsi i nie narzekałam. Wypłata
niezła, jak na polskie warunki, godziny pracy jak dla kobiety-matki
odpowiednie, atmosfera wspaniała, człowiek czuł sie potrzebny, doceniany. Teraz
siedzę w Norwegii,z pracy zrezygnowałam. bo po 10 miesiąch bez męża, samotnej
połowie ciąży chcieliśmy byc już zawsze razem. Mąż ma tu dobra pracę, z jednej
wypłaty zyje sie nam ok, urodził się nasz synek i nie można narzekać....
tylko ,że tęsknota jest straszna. Pewnie jakiś czas tu posiedzimy, by coś
odłozyc, ale jak długo, tego nie wie nikt. Mężowi jes łatwiej, szybko
przyzwyczaja się do nowych miejsc, już czuje sie tu dobrze. Ze mną gorzej,
brakuje mi pracy, rodziny, przyjaciól. Niektóre z was piszą, że tęsknota , ta
wielka, w końcu mija, że człowiek sie przyzwyczja i na to po cichu liczę.
Jednak zadaję sobie pytanie, dlaczego w naszym kraju tak ciężko sie żyje,
dlaczego socjal to jedna wielka tragedia, dlaczego młodzi ludzie muszą tułać
się po świecie, by godnie żyć???????????????????
Pozdrawiam ciepło wszystkie tęskniące!!!!!!!!

mija, mija ta tesknota

[kingamamaemilki]

co do Twojego porodu samotnego, to sie nie martw, ja tez sama rodzilam tylko z
mezem, i tylko on przychodzil do szpitala, i to musialam tam siedziec caly
tydzien bo Emilka dostala zoltaczki, dobrze ze chociaz bylam w prywatnym
pokoju, to robilam sobie co chcialam. Moje pierwsze miesiace byly bardzo
trudne, bo akurat sie wyprowadzilismy poza Toronto, z dala od znajomych, a
rodziny ja nie mam zadnej w tym kraju, wiec slodko nie bylo. Wazne jest abys
jak najszybciej dochodzila do siebie i spedzala chociaz 1/2 godziny dla samej
siebie, bo mozna kota dostac. Napisz do mnie to ci pomoge chocby samymi
listami, bo Emilka ma prawie 1.5 roku i dalej ja sama wychowuje, maz pomaga
jak moze, no i dobrze ze mamy psa, bo to jest moja duuuuuza odskocznia.

zycze wam trojgu jak najlepiej i duzo radosci z malenstwa,

Kinga
a tu Emilka:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=621&w=27386938&a=27386938

P.S.
Ja siedze poza krajem prawie 16 lat, bylam w Polsce pare razy w tym czasie,
(czemu tylko pare razy? - najpierw pilnowanie szkoly i bieganie ze znajomymi, a
potem praca). rada na tesknote jest taka: siedz w innym "normalnym" kraju pod
wzgledem warunkow zycia (czy jestes biedna czy nie - to wszystko jedno) po roku
jedz do Polski na 2-3 miesiace i od razu sie wyleczysz. Ludzie, ktorzy czesto
jezdza do Polski na 2-3 tygodnie niestety nie sa tam zbyt dlugo aby wejsc w
tamto zycie i tamta mentalnosc, a ci ktorzy od samego poczatku nie wyszli tak
naprawde z kraju i od samego poczatku czesto jezdza to tez nie maja takieo 100%
porownania. Ja jezdrze zadko ale zawsze na 2-3 miesiace, i efekt jest taki ze
przez pierwsze 3 tygodnie jest swietnie, bo rodzinka, znajomi itd, a po
miesiacu trzeba tam juz zyc, wiec zwykle zakupy, zalatwianie spraw w banku czy
gdzie indziej i nowosc z przyjazdu jez wyblakla, wiec widzi sie ta prawdziwa
tandete, ze ludzie sie stroja, a dzieciom brzuchy burcza, ze kazdy ma komorke,
ale nie ma zadnych interesow do zalatwiania, ze maja samochody, ale brak na
benzyne, ze w koncu wiekszosc ludzi zyje w jednym M2 po 3 generacje na raz,
ludzi nie stac na leki i zwykle podstawowe rzeczy - PARANOJA. Nie mowie o
wlasnej rodzinie, bo akurat oni dawali i daja sobie swietnie rade, ale o
swyklej przecietnej jednostce w Polsce. Kolezanka skonczyla prawo i pracuje w
sadzie, ale jako sprzataczka w drodze losowania miejsca pracy, itp. Bardzo to
egzotyczny kraj. Kupowalam firmowe adidasy dla Emilki, bo powyrastala z tych
ktore przywiozlam, to chyba bylam pierwsz od nie wiem jakiego czasu ktora tyle
wyda na takie buty dla 14 miesiecznego dziecka. Wlascicielka sklepu nie
wiedziala jak sie zachowac, i co i raz opieprzala chlopaka ktory mi pomagal, ze
on nie uwaza - wg. pracowal wysmienicie. Kupowalam dla malej pidzame i
ekspedientka mi mowi ze sa takie takie i takie, mi sie zadne nie podobaly pod
wzgledem jakosci, mowi ze ma jeszcze inne ale one juz kosztuja 35 zl, ale jaka
jakosc - ludzie kochani wzielam ta niby super bawelne w reke i od razy
wiedzialam zed farba pusci i sie wszystko powyciaga w pierwszym praniu.
Ktoregos dnia obserwowalam jak niby elegancko i schludnie ubrana kobieta w
wieku 40-45 lat podniosla gazete z trawnika, przeczytala cos, gazete zlorzyla i
spowrotem zucila ja na trawnik, a kosz byl 2 kroki od niej, pytam sie jej,
czemu jej nie wrzucila to kosza jak juz sie po nia schylila, a ona ze nie ona
ja pierwsz rzucila - dziwna mentalnosc. Ja bym sie wstydzila cokolwiek wyrzucic
na ulicy ot tak. Chamstwo w sklepach, na ulicy, wszedzie nie ma granic.
Bardzo was wszystkie przepraszam, ale jestem strasznie rozczarowana moim
pobytem w Polsce, i nie siedzialam w jakiejs dziurce zabitej dechami tylko
buszowalam po wiekszych miastach. Jestem strasznie zbulwersowana. Widocznie juz
z tego kraju wyroslam. Wszyscy sie wyleczaja w ten sposob, trzeba pobyc w innym
kraju przez rok, dwa lata potem jechac na 2-3 miesiace i sie baaaaardzo szybko
wraca. Polska jest kochana , ale nie na stale i nie da sie tam zyc. Nie wszyscy
z tamtego kraju tez wyjezdzaja z braku pieniedzy, niektorzy po prostu szukaja
innego stylu zycia.

[soffia2]

A moze spojrzec na to wszystko z innej strony? Bo przeciez mieszkajac za granica
mozna sie tyle nowego nauczyc i dowiedziec. Ktos kiedys slusznie stwierdzil, ze
podroze ksztalca i tak jest rowniez w tym przypadku. Tak wiec moze troche wiecej
pozytywnego myslenia? Tego akurat my Polacy musimy sie ciagle jeszcze uczyc.
Pisalam powyzej, ze mieszkam za granica od ponad czterech lat. W tym czasie moja
rodzina miala okazje zobaczyc kawalek Europy, a moje rodzenstwo (16 i 18 lat),
dzieki wakacjom spedzanym u nas nie ma najmniejszych problemow z poruszaniem sie
za granica, a tym bardziej zadnych komleksow. Moja siostra zamierza zdawac
miedzynarodowa mature i studiowac za granica. I mam wrazenie, ze tutaj
dolozylismy z mezem swoja cegielke.
Pewnie ze czasami bywa ciezko zwlaszcza jak pojawiaja sie problemy a przez
telefon ciezko sie wygadac, ale to zmusza tylko do tego zeby na miejscu szukac
nowych znajomosci poprzez ktore zycie na obczyznie staje sie i latwiejsze i
normalniejsze.
Do tego trzeba sobie dac czas na aklimatyzacje, bo wiadomo poczatki bywaja
trudne, ale z tego akurat kazdy kto wyjezdza za granice powinien sobie zdawac
sprawe.

[eleonorak]

Ciekawy temat.Za Polską "samą w sobie" to raczej nie tęsknię. Tęsknię za
zwykłymi kontaktami z rodziną, ludźmi. Jakimś wsparciem moralno-duchowym,
którego tutaj gdzie jestem (Niemcy) nie uświadczysz. I bardzo brakuje mi tutaj
takiej prawdziwej Polonii. W Niemczech Polacy raczej unikają Polaków i to jest
przygnębiające, bo tutaj akurat jest wielu rodaków.

[feliscat]

Soffia2 masz rację!
Z pewnych względów muszę tu jeszcze pomieszkać i chyba najlepszą rzeczą jest
wydobyć z tego pobytu to co najlepsze. Dla mnie to zwiedzanie i poznawanie,
szkolenie języka i może zdobycie nowej wiedzy, która przyda się w Polsce (mam
nadzieję). Poza tym staramy się oszczędzać.
pozdrawiam

[suesslein]

Drogie Kobiety

Tesknota a krajem- nostalgia- to takie dziwne zjawisko. Bo tak naprawde to za
czym tesknimy? Najczesciej za obrazem jaki nosimy w sercu.... Mieszkam poza
Polska juz prawie 15 lat- nie w tym samym miejscu- i moja tesknota za Polska
przeszla w tym czasie swoista ewolucje. To prawda, co pisza niektore z Was,
czas zaciera kontury,pozwala sie przyzwyczaic do nowego srodowiska, ludzi,
zwyczajow....Z drugiej strony w sytuacjach o wielkim ladunku eocjonalnym- na
przyklad narodziny dziecka- teskni sie znow ze wzmozona sila....
Ja nadal tesknie, nie za bardzo wiem za czym konkretnie, chyba glownie za
wspomnieniami, bo przeciez Polski sprzed 15 lat juz nie ma.
Czy naprawde trzeba widziec ja,jako cos negatywnego? Ja ciesze sie, ze ciagle
czuje sie bardzo polska, ze ciagle mam tyle sentymentu do mojej ojczyzny.
Na chandre zawsze pomaga mi polska ksiazka, albo jakas wygrzebana stara plyta)

Nie badzcie takie surowe dla siebie, slabosc to czesc naszego charakteru,trzeba
jej czasem pozwolic sie wychylic.

Pozdrawiam cieplo z wietrznej Irlandii
Renata

[aniek133]

Potrafie zrozumiec Twoje odczucia, skoro juz tak dlugo zyjesz poza krajem, ale
wyraznie odczuwam brak zrozumienia z Twojej strony
Dla Ciebie tesknota za Polska zdaje sie byc czyms podobnym do tesknoty za
dziecinstwem, za czyms , co juz przeminelo i wrocic nie moze.

Dla mnie tesknota za Polska to tesknota za polskim zyciem. Za wieczornymi
spotkaniami z przyjaciolmi, za sezonowymi warzywami na targu, za polskim
jedzeniem, a w tej chwili nade wszystko - za zbieraniem kasztanow i spacerami
po szeleszczacych lisciach........

[basia313]

Oj ja tez tesknie za zlota polska jesienia

[basia313]

ale zawsze moge sobie pospiewac:"idzie dysc idzie dysc, idzie sikowica".

ROLFMAO

[kingamamaemilki]

[kingamamaemilki]

> Dla Ciebie tesknota za Polska zdaje sie byc czyms podobnym do tesknoty za
> dziecinstwem, za czyms , co juz przeminelo i wrocic nie moze.

to jest tylko rozmiar czasu, przeciez wiekszocs teskni za tym co zostawilo czy
ma sie 5, 15, 25 czy 55 lat - zawsze teskni sie za dokladnie tym zamym
momentem, w ktorym sie wyjechalo.

>
> Dla mnie tesknota za Polska to tesknota za polskim zyciem. Za wieczornymi
> spotkaniami z przyjaciolmi, za sezonowymi warzywami na targu, za polskim
> jedzeniem, a w tej chwili nade wszystko - za zbieraniem kasztanow i
spacerami
> po szeleszczacych lisciach........

przeciez to co opisujesz to sie robie tez w innych krajach - a propos
kaszkanow, wlasnie wczoraj usbieralysmy caly koszyk z Emilka, wlasnie w parku
chodzac po szeleszczacych lisciach, i byl to chybe jeden z lepszym moich
spacerow tej jesieni.
sezonowe warzywa znajdziesz na farmers markets, a polskie jedzenie trzeba sobie
ugotowac. Ja przewaznie wlasnie gotuje po polsku, wlacznie z robieniem wlasnych
ogorkow i kapusty koszonej, .

pozdrawiam

Kinga
i Emilka
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=621&w=27386938&a=27386938