jak sobie radzicie z tęsknotą

[anetta114]

drogie mamy i nie tylko
czy tęsknicie za naszym krajem troszeczkę. jak odnajdujecie się na obcej
ziemi i co robicie żeby było wam lepiej. ja tęsknię szczególnie za fajnymi
ludźmi, nie znam tu wielu i nie mam tu też rodziny, a mąż całymi dniami
siedzi w pracy. teraz gdy zbliżają się święta jest jeszcze smutniej, czy
któraś z was zamierza wrócić do Polski?
pozdrawiam
a

[jagienka.harrison]

Jak przyjechałam do Anglii pierwszy raz, byłam sama, nie miałam dzieci (ani
ślubu...), bardzo trudno mi było się przyzwyczaić. Strasznie tęskniłam i mu
się nudziło. Pod koniec mojego drugiego roku w Anglii odkryłam polski klub i
poznałam bardzo fajną Polkę z bardzo fajnym mężem i to mi bardzo pomogło. W
polskim klubie był też polski sklep!
Teraz jak przyjechałam drugi raz też się bałam że będę tęsknić. Ale muszę
przyznać że Dominik bardzo mnie zajmuje, nie tęsknię tak bardzo, dzwonię tanio
do Polski prawie codziennie, mam internet, zawsze z mężem ustalamy datę
następnej wizyty w Polsce i jakoś to idzie. Nie zamierzam wracać do Polski.
Myślę, że im więcej się wychodzi z domu, jak się ma pracę, dzieci, zajęcia to
po pewnym czasie można naprawdę zapomnieć o tęsknocie do kraju!
Do wszystkiego człowiek może się przyzwyczaić, do obcego kraju też
Z pozdrowieniami
Jagienka & Dominik (29.11.02)
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=621&w=7662007&a=9411440

[mamamaxa]

Dolaczam sie do listu wyzej - najlepsza jest praca i wychodzenie z domu. Im
bardziej jestes zajeta, im wiecej znasz ludzi, tym mniej sie nad tesknota
zastanawiasz. Ja tez czesto dzwonie do domu, do Polski, wtedy sie tej
odleglosci niemal nie czuje.
Pozdrawiam i uszy do gory!
mamamaxa

[anetta114]

pracuję i mam naprawdę dużo zajęć, bo sobie wyszukuje, ale czasami nachodzi
mnie czas tęsknoty i nie potrafię nic na to poradzić. tęsknię za ludźmi
oczywiście, za moim domem za naszymi smutnymi miastami i za jedzeniem (w
ameryce jet okreopne). wiem też natomiast że jak pojadę do kraju to tam będzie
mnie to wszystko denerwować. czy to nie ironia losu?
pozdrawiam i dziękuję za raady

[gosia-m]

Ja sobie wogole nie radze. Czuje sie tutaj jak ptak w klatce.

do gosi-m

[anetta114]

gosia-m napisała:

> Ja sobie wogole nie radze. Czuje sie tutaj jak ptak w klatce.

gdzie jesteś? i co robisz? może się nawzajem pocieszymy albo zdołujemy
pozdrawiam
anetta

[gosia-m]

hej Anetta!

Podaj prosze adres mailowy to sie postaram odezwac.

[anetta114]

[e-mail]

Gosiu...

[olenka12]

Ja mam dokładnie tak samo mimo, że jestem w Australii ponad 2 lata.

[evaela]

Staram sie za duzo nie rozmyslac.
I zazwyczaj to pomaga,czasami jednak jest ciezko.

[mendys]

Tak juz napisaly niektore mamy - najlepiej sobie znalezc jakies zajecie. Jesli
praca nie wchodzi w gre, to moze jakis kurs, jakas organizacja (np. polonijna)
jakis wolontariat. Moze nawiazesz kontakt z sasiadami? Moze twoj maz ma fajnych
kolegow? Zaproscie ich do domu razem z zonami/dziewczynami, moze z ktoras z
nich bedziesz mogla nawiazac kontakt? Fajni ludzie sa na pewno tez tam, gdzie
mieszkasz, ale raczej nie poznasz ich siedzac w domu...Ja mieszkam w Holandii,
i chociaz pracowalam, tez na poczatku odczuwalam pewien niedosyt, zwlaszcza ze
moj chlopak (obecnie maz) ma hobby, ktoremu czesto poswieca wieczory. Poszlam
na kurs holenderskiego i do szkoly muzycznej, znalazlam polski kosciol, i w tej
chwili problemem jest raczej to, ze nie mam czasu na to wszystko, co chcialabym
robic

Pozdrawiam i powodzenia
Ewa

[farpakon]

ja natomiast proponuje calkiem inny sposob, dobry dla dziewczyn z londynu lub
okolic. jesli zateskni mi sie za polska, umawiam sie ze znajomymi i wybiramy
sie do posku (polskiego osrodka kulturalnego). po drodze mijamy slynna "sciane
placzu", gdzie naogladam sie zgormadzonego towarzystwa. potem zamawiam ruskie
albo schabowego w "elitarnym" barze na samej gorze posku, gdzie czas sie
zatrzymal i panuje gleboka komuna. pan prezes przechadza sie miedzy stolikami i
ucisza, gdy komus za wesolo, albo wyprasza niewlasciwie ubranych (czyli w
adidasach). to nic, ze to my placimy za posilek i chcemy sie dobrze bawic, bo
to on dyktuje warunki. oczywiscie jedzenie zamawia sie przy kasie, a pozniej
pani przez megafon obwieszcza: pierogi odbrac, czy schabowy 2 razy. ogolnie
jest wesolo, przy stolikach albo kombatanci z czasow wojny, albo ci nowi -
discopolowcy. dodaj do tego przygnebiajacy wystroj restauracji i gwarantuje, ze
tesknota za polska i polskoscia wyparuje natychmiast! przynajmniej w moim
przypadku to dziala. zaspokoje glod doslownie i w przenosni niedrogim polskim
jedzonkiem (to akurat jedyny plus opisywanego miesjca) i wystarczajaco sie
zniechece na najblizszy wyjazd. a znajomi i rodzina moga przyjechac do nas.

[farpakon]

ok, to co napisalam wyzej bylo nieco przekorne... ale z doswiadczenia wiem, ze
idealizujemy zdarzenia z przeszlosci, ludzi, etc. teskimy i marzymy, ale gdy
przyjezdzamy do kraju, to okazuje sie, ze kazdy zajety jest swoimi sprawami, a
mityczna paczka przyjaciol juz sie nie spotyka tak czesto, a
twoich "zagraniczynch" problemow nikt nie rozumie. trzeba sobie znalezc
towarzystwo w nowym miescu, wtedy teski sie o wiele mniej. a poza tym pozostaje
internet, tani telefony, no i linie lotnicze, ktore maja ruszyc lada moment.

[mrufkaa]

Ja jak dotad dosc czesto jezdzilam do Polski, teraz, po kilku wojazach z Julka
pod pacha, troche juz mi sie odechcialo... Pewnie dopiero zaczne tesknic. Ale
na razie jestem naprawde pochlonieta moja nowa rodzina, bardzo mi z nimi
dobrze, oni wrecz sa antidotum na moja niechec do Londynu
Ale czad z tym barem na gorze POSKu, nie wiedzialam o nim ))
swoja droga, to nie tesknota mnie dobija, tylko to rozdarcie: tutaj zle i sie
nie podoba, a po przyjezdzie do domu nagle widze tyle wad tamtaj
rzeczywistosci.... Tylko, ze teskni sie za ludzmi, nie za rzeczywistoscia...

a ja juz rycze drugi dzien....

[tora99]

jestem w kanadzie od kwietnia i jakos do tej pory radzilam sobie niezle..
zupelnie nowa sytuacja, ciaza, maz, nowy kraj, znajomi, wolontariat.. wszystko
do tej pory tak mnie zajmowalo, ze niewiele mialam czasu myslec o tym co
zostawilam..
ale wczoraj odmowili mojej mamie wizy, miala przyjechac do mnie w styczniu gdy
bede rodzic i pobyc ze mna troszke... ( jakos wogole nie zdawalam sobie
sprawy z tego ze tak moze sie stac.. wszystko tak sie dobrze ukladalo do tej
pory... ( i teraz dopiero zaczyna do mnie docierac gdzie jestem i jak daleko
mam do domu... (a przeciez dom moj niby teraz jest tutaj.......)
kasia

[farpakon]

przykro mi, ze twoja mama nie przyjedzie. ale nic sie nie martw, poradzisz
sobie ze wszystkim, a jak dzidzius sie urodzi, nie bedziesz miala czasu na
tesknoty. uszy do gory! bedzie dobrze!

[aga_rn]

Kasia, spoko, wszystko bedzie dobrze
Prawie 10 lat temu bylam w podobnej sytuacji - ledwo przyjechalam, zaraz ciaza,
sami tylko z mezem ... Mama wybrala sie do mnie dopiero po 1.5 roku po
urodzeniu corki. Dalismy sobie rade, a patrzac wstecz - jestem dumna z
siebie Poradzilam sobie bez rad babc czy cioc, bez internetu, itp.
10 lat pozniej - jestem bardzo zadowolona ze swojego zycia tutaj (tez Kanada) i
praktycznie nie mam czasu na tesknote
Trzymam kciuki,
AgaRN
PS.
Gdzie jestes w Kanadzie ? Ja mieszkam w Ontario, niedaleko Alliston, do
Toronto mam okolo 1 h.
Jestem bardzo zdziwiona ze odmowili wizy Twojej mamie (chodzi o turystyczna,
tak ? ). Wspolczuje bo na pewno bardzo na to liczylas Dasz sobie jednak
rade ...

[tora99]

dzieki bardzo
juz mi troszke lepiej.. juz po swietach, myslalam ze wigilie cala przerycze, ale
o dziwo nic mi nie bylo ze sobie poradze to wiem, ale wiem ze mamie jest
teraz bardzo ciezko - jestem jedynaczka. nic to jakos bedzie
a na razie czekam na dzieciaczka, planowo jeszcze 3 tygodnie, ale kto wie? moze
to juz jutro?

ja jestem jeszcze na turystycznej wizie i mama tez o taka sie starala.
powiedzieli jej ze wyjezdzajac oszukalam ich bo mowilam ze wroce.. taki byl plan
poczatkowo, mialam wrocic i z polski starac sie o wize imigracyjna (z polski
jest duzo szybciej 6 mies, tutaj trwa to rok prawie.) no ale okazalo sie ze
jestem w ciazy i to w dodatku zagrozonej wiec nici wyszly z latania.

a mieszkam dokladnie w centrum toronto, czyli calkiem bliziutko..


pozdrowienia

kasia i )

[saawa]

witajcie

ja wcale sobie nie radze. Myslalam, ze jak urodzi sie moj synek, to bede miala
wiecej zajec, spotkania z innymi mamami itp. Eric ma 8 miesiecy, mieszkamy w
Niemczech, moj maz pracuje calymi dniami, rodzina i przyjaciele daleko -
napewno to znacie Jest smutno, moze przeczyta to inna polska mama z Niemiec i
odezwie sie do mnie, byloby milo.

Pozdrawiam "Mamy na obczyznie"

[sugar_mama_danielcia]

Jak juz nie moge wytrzymac to pakuje manatki i jade do Polski. A po gora trzech
tygodniach chce mi sie juz wracac Tak, przywyklam i powoli wsiakam w
tutejszy swiat. To juz Anglie nazywam domem, a nie Polske. Co oczywiscie nie
znaczy, ze zupelnie nie tesknie. Tesknie raczej za ludzmi, za jedzeniem, za
paroma miejscami bliskimi sercu. Z Polska jako tako nie tesknie. Tesknie raczej
za Wroclawiem i kolorowym rynkiem.
Ostatnio sie zastanawialam czy jak bym miala jeszcze raz wybierac to czy
zdecydowalabym sie na zycie w Polsce. I wyszlo, ze nie. A pare lat temu pewnie
odpowiedz brzmialaby inaczej. Czas na pewno odegral tu wielka role, ale chyba
przede wszytskim ludzie, ktorym dalam szanse sie ze mna zaprzyjaznic. Mysle, ze
jak pozwolicie sie 'zasymilowac' tubylcom to za jakis czas nie bedziecie sie
czuly na obczyznie tak obco

Sugar

[bazylea1]

tęsknię za rodziną, przyjaciółmi, moim wygodnym mieszkankiem, nawet czasem za
pracą. jestem tutaj (Niemcy) tylko na rok w związku z tym nic mnie nie
motywuje zeby zdobywać nowe znajomości, zwłaszcza ze mój mały synek jest dość
absorbujący. w wolnych chwilach czytam (rodzina przysyła prase i książki),
siedzę w internecie. nie nudze sie więc ale strasznie mi brakuje towarzystwa.
na szczęście mój maż wiekszość czasu pracuje w domu. ale i jego mam czasem
dosyć... nie bardzo możemy też wyjsć sami bo nie ma kto zostać z dzieckiem,
opiekunki są drogie. teraz mam ogromnego doła po powrocie ze świątecznego
wyjazdu do Polski, nawet nie zdążyłam się zobaczyć ze wszystkimi znajomymi.
buuuu... mimo wszystko nie żałuje, sensem tego wyjazdu jest to zebym była na
wychowawczym (w Polsce nie moglibysmy sobie na to pozwolić) ale bywa okropnie
ciężko teraz żyje planowaniem wyjazdu w marcu.