Co robić?

[supermamusia85]

Hej, mam 22 lata (nie patrzcie na nick, to konto koleżanki) i przy wzroście 182 ważę około 52kg. Moja mama podejrzewa anoreksję, ja natomiast sądzę, że jest to anoreksja bulimiczna - długo stawiam na głodówki, po czym rzucam się na jedzenie i objadam się aż do bólu brzucha. Oczywiście jak najszybciej piję kawę, która działa na mnie przeczyszczająco, albo herbatki odchudzające, aby to z siebie "wyrzucić" ;) uważam, że mam tłusty brzuch, duże uda, pucowatą twarz i w ogóle jestem okropna, najgorsza, rozumiecie.

Miałam już jedną wizytę u psychologa, ale za dużo nie powiedziałam, bo się stresowałam. Przepisała mi antydepresanty na dzień i na noc. Następną wizytę mam w marcu i chcę zwrócić uwagę na ten problem. Jestem także w trakcie terapii, pani psycholog już wie, że nie akceptuję siebie i jakieś tam działania, aby to zmienić, zostały podjęte (stwierdzone zostały u mnie także - depresja, zaburzenia adaptacyjne i problemy z alkoholem).

I tutaj pojawia się moje pytanie - czy dobrym pomysłem jest zgłoszenie się do szpitala psychiatrycznego? Chociażby, aby pomóc mi "ruszyć" z miejsca, trochę poprawić moje odżywanie... Co myślicie?

[nvv]

Myślę, że jesteś szczupła i nawet byłabyś bardziej sexy jakbyś ważyła troszkę więcej.

[weratorka]

Witaj, mam baaardzo podobny problem i od przyszłego tygodnia idę do psychoterapeutki. Masz sporą niedowagę, ja przy 174cm mam 51,5 kg a rodzice już płaczą nad moją "chudością". Czy czujesz, że terapia coś Ci daje? Boję się tego, że zacznę tyć, to dotąd powstrzymywało mnie przed zgłoszeniem się po fachową pomoc. Moje przeżycia opisuję na blogu www.anowyznania.blox.pl, jak będziesz miała ochotę to zajrzyj :-)

[ekspert_psychomedic]

Psychoterapia w przypadku zaburzeń odżywiania nie jest ukierunkowana na 'tycie', a na możliwość swobodnego omawiania swoich emocji, przeżyć, często bardzo trudnych, tłumionych. Psychoterapia daje miejsce i czas, z których można korzystać, które oferują przestrzeń do przeżywania i mówienia o wszystkim. To często coś, czego pacjentom z zaburzeniami odżywiania bardzo brakowało.

Katarzyna Ognik-Jakubowska
psycholog, psychoterapeuta

[ekspert_psychomedic]

Dobrze byłoby, gdyby Pani skonsultowała myśl o zgłoszeniu się do szpitala ze swoim lekarzem i panią psycholog. Na podstawie tego, co pani napisała, trudno jednoznacznie stwierdzić, czy potrzebuje Pani hospitalizacji.

W wielu przypadkach psychoterapia i farmakoterapia są wystarczające. Czy mogłaby Pani napisać więcej, czy uczestniczy Pani nadal w spotkaniach terapeutycznych, jak często się odbywają? W Pani przypadku pomocna mogłaby być psychoterapia długoterminowa, odbywająca się częściej niż raz w tygodniu.

Warto skorzystać też z terapii krótkoterminowej, ukierunkowanej na zmianę nawyków żywieniowych, modyfikowanie myślenia o sobie.

Katarzyna Ognik-Jakubowska
psycholog, psychoterapeuta